II OSK 339/24

II OSK 339/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-16
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Małgorzata Masternak - Kubiak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Łd 719/23 - Wyrok WSA w Łodzi z 2023-10-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 9, art. 59, art. 61 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk - Szczerba po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ś., M. Ś., M. W., A. W. i M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 719/23 w sprawie ze skargi B. Ś., M. Ś., M. W., A. W. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 czerwca 2023 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 października 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 719/23, oddalił skargę B. Ś., M. Ś., M. W., A. W. i M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 czerwca 2023 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji w dniu 2 listopada 2020 r. A. S. wystąpił do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] obręb I., gm. [...].
Decyzją z dnia 30 grudnia 2020 r., znak: [...], organ I instancji odmówił ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, z późn. zm.) – dalej: "u.p.z.p.". Rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 18 lutego 2021 r., znak: [...]. Kolegium zwróciło uwagę, że teren inwestycji graniczy bezpośrednio z niepubliczną drogą wewnętrzną, będącą we władaniu Gminy [...] (działka nr [...]), ale ze względu na szerokość jezdni, tj. pasa drogowego pozostałego po odcięciu rowu (ok. 3 m), nie daje możliwości wykonania zjazdu umożliwiającego właściwą obsługę komunikacyjną. Przedmiotowa droga wewnętrzna ma zmienną szerokość od ok. 5 m do ok. 6 m. W granicach tej drogi znajduje się rów odwadniający o szerokości ok. 3 m. Faktyczna obsługa komunikacyjna może odbywać się jedynie po pasie o szerokości ok. 2-3 m. Jest to zatem droga nieprzystosowana do obsługi osiedla mieszkaniowego (13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych), a zarządca drogi nie zamierza zmieniać jej parametrów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 298/21, uchylił rozstrzygnięcia organów pierwszej i drugiej instancji wskazując na błędną interpretację powyższego warunku z art. 61 ust. 1 pkt u.p.z.p., ponieważ nie można uznać, aby ww. przepis pozwalał na badanie, czy technicznie, jak i prawnie możliwe jest uzbrojenie nieruchomości w infrastrukturę, a co za tym idzie w drogi/drogę.
Po ponownym rozpoznaniu skargi decyzją z dnia 29 grudnia 2022 r., znak: [...], organ ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, jednak z uwagi na błędy analizy urbanistycznej, decyzją z dnia 3 marca 2023 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W dniu 4 maja 2023 r. Wójt Gminy [...] ponownie ustalił warunki zabudowy decyzją znak: [...].
Od ww. decyzji B. Ś., M. Ś., M. W., A. W. i M. M. wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, w którym wskazali, że inwestycja jest niezgodna ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Ponadto i ich ocenie działka nr [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej, ponieważ działki drogowe nr [...] i nr [...] nie posiadają odpowiednich parametrów technicznych. Organ powinien mieć również na względzie, że budowa 13 studni doprowadzi do obniżenia poziomu wód gruntowych i w konsekwencji wystąpi usychanie roślinności, przydomowe oczyszczalnie ścieków będą także źródłem uciążliwych zapachów.
Decyzją z dnia 20 czerwca 2023 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu w pkt I. orzekło o uchyleniu w części, tj. pkt 2 ppkt 4 decyzji Wójta Gminy [...] z 4 maja 2023 r. i w tym zakresie orzekło: "forma architektoniczna i gabaryty projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego:
a) szerokość elewacji frontowej: 13,2 m z tolerancją do 20%,
b) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki: od 2,6 m do 5 m,
c) kąt nachylenia połaci dachowych: od 12° do 45°,
d) wysokość głównej kalenicy: od 4,5 m do 9 m,
e) układ połaci dachowych: dach dwuspadowy lub wielospadowy,
f) kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki: prostopadły lub równoległy;".
Natomiast w pkt II. utrzymało ww. decyzję organu I instancji w mocy w pozostałej części.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję złożyli: 1) B. Ś. i M. Ś. (współwłaściciele dz. [...], obr. I.); 2) M. i A. W. (współwłaściciele dz. [...], obr. I.); 3) M. M. (właścicielka dz. [...],obr. I.).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 23 sierpnia 2023 r. skarżący złożyli wniosek dowodowy - wypis i wyrys ze Studium UiKZP dla Gminy [...] mający na celu wykazanie, że decyzja o warunkach zabudowy jest sprzeczna zarówno z przepisami u.p.z.p., jak również z ustaleniami studium, w którym przedmiotowa działka nr [...] jest określona jako: tereny rolne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek dowodowy zawarty w piśmie z 23 sierpnia 2023 r.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazał, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla tejże inwestycji była już przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z 27 kwietnia 2022 r., II SA/Łd 298/21, uwzględnił skargę A. S. i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 18 lutego 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 30 grudnia 2020 r. znak: [...]. Wskazując na treść art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a." Sąd meriti uznał, że dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stwierdził, że nie zostały one wydane z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy, co mogłoby uzasadniać ich wyeliminowanie z obrotu prawnego.
W niniejszej sprawie, w celu ustalenia wymagań dla spornej zabudowy i zagospodarowania terenu, organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W świetle ustaleń analizy nie budzi wątpliwości, że planowana zabudowa kontynuuje istniejącą w obszarze analizowanym funkcję zabudowy.
W ocenie Sądu Wojewódzkiego orzekającego w niniejszej sprawie lektura analizy urbanistycznej sporządzonej przy ponownym rozpatrywaniu sprawy przez organ daje podstawę do przyjęcia, że została ona wykonana w sposób prawidłowy, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.) - dalej: "rozporządzenie" i zawiera niezbędne wymagane parametry i wskaźniki objętych wnioskiem budynków, odnoszące się do linii zabudowy, powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu.
Sąd Wojewódzki wskazał, że nie jest związany prawomocnym wyrokiem NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1250/08, ani oceną prawną w nim zawartą. Przede wszystkim z uwagi na to, że wyrok zapadł między innymi stronami i w odmiennym stanie faktycznym i prawnym. W związku z tym w odniesieniu do powołanego wyżej wyroku NSA nie zachodzi wynikające z przepisów art. 153 i art. 170 P.p.s.a. związanie ani organów administracji, ani Sądu, w przeciwieństwie do związania prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 27 kwietnia 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 298/21.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w wyroku.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli B. Ś., M. Ś., M. W., A. W. i M. M. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucono:
- naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez oddalenie przez Sąd pierwszej instancji skargi na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 czerwca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 4 maja 2023 r. pomimo, że decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów K.p.a., wobec niewzięcia pod uwagę oraz niewystarczającego wyjaśnienia podstawy prawnej uzasadnienia decyzji w zakresie odmowy uwzględnienia postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (uchwała Nr [...] Rady Gminy - dalej: "Studium");
- naruszenie art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 9, art. 59 i art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Studium nie jest podstawą dla decyzji o warunkach zabudowy i uznanie w konsekwencji, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce nr [...], może być sprzeczna z ustaleniami Studium.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o
- o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi;
- ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi;
- o zasądzenie na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której dla objętej wnioskiem działki nr [...], w decyzji Wójta Gminy [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono przeznaczenie pod zabudowę 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, podczas gdy w Studium ustalono, że działki te mają przeznaczenie rolne. Tego rodzaju sprzeczność treściowa przeznaczenia studialnego i decyzyjnego narusza prawo.
Pismem z dnia 2 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżących wniósł w ich imieniu o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
We własnoręcznie sporządzonej odpowiedzi na skargę uczestnik postępowania A. S. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz od skarżących kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pismem z dnia 3 listopada 2024 r. uczestnik postępowania A. S. nadesłał do akt sprawy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 29 kwietnia 2024 r. zatwierdzającą projekt podziału nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów nr działki [...] wraz z mapą z projektem podziału nieruchomości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest zgodność z prawem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 20 czerwca 2023 r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych na działce nr [...] obręb I., gm. [...].
Skarżący kasacyjnie zasadniczo kwestionują legalność zaskarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji na działce nr [...], gdyż to rozstrzygnięcie, w ich ocenie, jest sprzeczne z ustaleniami Studium. Podnoszą, że nie można zaakceptować sytuacji, że w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono przeznaczenie pod zabudowę 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, podczas gdy w Studium ustalono, że działki te mają przeznaczenie rolne.
Zaznaczyć trzeba, że decyzja o warunkach zabudowy terenu ma charakter promesy, czyli rozstrzygnięcia dającego możliwość realizacji planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Celem zaś każdej decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na obszarze, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisami ustaw szczególnych chroniących tzw. wartości wysoko cenione oraz wymogami art. 61 ust. 1 u.p.z.p.
Decyzja ta określa parametry przyszłej inwestycji w takim zakresie, w jakim przewiduje art. 61 ust. 1 u.p.z.p, przy czym nie jest to decyzja uznaniowa; organ właściwy do jej pojęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy tylko wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki wynikającej ze skonkretyzowanej normy prawnomaterialnej. Tego rodzaju decyzja służy jedynie określeniu możliwego sposobu zagospodarowania terenu po spełnieniu wymagań wynikających z obowiązującego prawa.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, że dla terenu objętego inwestycją, nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku planu, zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Trzeba wyraźnie podkreślić, że wydając decyzję o warunkach zabudowy organ administracji w ogóle nie kieruje się ustaleniami określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy. Studium uwarunkowań jest bowiem aktem polityki wewnętrznej gminy, w którym określa się uwarunkowania zagospodarowania przestrzennego gminy, a z drugiej strony określa się perspektywiczną politykę przestrzenną gminy. Nie jest to akt prawa miejscowego (art. 9 ust. 5 u.p.z.p.) w przeciwieństwie do planu miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Studium nie ma takiej mocy prawnej, aby wpływać na proces stosowania prawa, gdyż nie wyraża norm prawnych powszechnie obowiązujących, wiążących organ przy rozstrzyganiu indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej.
Studium oddziałuje na proces uchwalania planu miejscowego, ale nie wpływa na odrębną instytucję prawną, jaką jest decyzja o warunkach zabudowy. Potwierdzeniem tej tezy jest fakt, że ustawodawca, w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. w żaden sposób nie uzależnił wydania decyzji administracyjnej od warunków określonych w studium (zgodności z postanowieniami studium). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. II OSK 346/18, (LEX nr 1572736), który skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela, wskazał, że: "Jeżeli studium nie jest aktem prawa miejscowego, to nie stanowi przepisów odrębnych w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. co skutkuje tym, że jego ustalenia nie stanowią podstawy do wydania decyzji odmownej o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Dopiero uchwalenie dla danego terenu planu miejscowego, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy powodują jej wygaśnięcie o ile wcześniej nie zostanie wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę". Co prawda, o studium, planie miejscowym i decyzji o warunkach zabudowy jest mowa w jednej i tej samej ustawie, jednakże nie ma żadnych powiązań pomiędzy aktami stanowienia, a aktem stosowania prawa (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. II OSK 1276/21, LEX nr 3390570). Zatem wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie Sąd Wojewódzki trafnie ocenił, że przepis art. 61 u.p.z.p. wskazuje jednoznacznie jakie są przesłanki dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy. W świetle tego unormowania wydawanie decyzji o warunkach zabudowy podlega krajowemu porządkowi planistycznemu opartemu o tzw. zasadę kontynuacji (zasadę dobrego sąsiedztwa). W ramach tego mechanizmu nie mają jakiegokolwiek znaczenia postanowienia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.
W związku z powyższym nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut skargi naruszenia przepisów K.p.a., wobec niewzięcia pod uwagę oraz niewystarczającego wyjaśnienia podstawy prawnej uzasadnienia decyzji w zakresie odmowy uwzględnienia postanowień Studium.
Organ administracji publicznej zobowiązany jest do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co expressis verbis wynika z art. 77 § 1 K.p.a. Obowiązek ten służy realizacji - wynikającej z art. 7 K.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, nakazującej organowi podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dotyczy to w takim samym zakresie elementów przedmiotowych jak i podmiotowych sprawy administracyjnej
Sąd Wojewódzki zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie organ ustalił wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm materialnoprawnych i proceduralnych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski i oceny. Decyzja została prawidłowo uzasadniona, zaś jej ustalenia znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy zawierającej część tekstową i graficzną.
Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.