II OSK 3330/17

II SA/Łd 803/23 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-01-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Beata Czyżewska
Magdalena Sieniuć /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 53 ust. 4 pkt 9, art. 64 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 1376
art. 35 ust. 3
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Dnia 17 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk (spr.), Asesor WSA Beata Czyżewska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2024 roku sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 czerwca 2023 r. nr S.K.O. 4150.211.2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi nr DPRG-UA-IX.524.2023 z dnia 12 maja 2023 roku; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej D. G. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ał
Uzasadnienie
Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 26 czerwca 2023 r. znak S.K.O.4150.211.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji.
1. Jak wynika z akt sprawy w dniu 22 stycznia 2021 r. D.G., G. D.G. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działkach nr [...],[...] i [...]w obrębie [...].
1. W dniu 22 grudnia 2021 r. (wraz z uzupełnieniem z dnia 15 lutego 2022 r.) przedmiot wniosku został zmieniony - inwestycja miała obejmować budowę zespołu do 30 budynków mieszkalnych jednorodzinnych (wolnostojących i w zabudowie bliźniaczej) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi.
2. W dniu 12 kwietnia 2022 r. (wraz z uzupełnieniem z dnia 10 maja 2022 r. i 6 czerwca 2022 r.) został zmieniony przedmiot wniosku - inwestycja miałaby obejmować budowę zespołu 10 budynków mieszkalnych wielorodzinnych, budynku przeznaczonego na rekreację (SPA, usługi rehabilitacyjne) i 2 budynków usługowo-handlowych (w tym m.in. usługi medyczne, kosmetyczne, związane z poprawą kondycji fizycznej, handel o powierzchni sprzedaży do 400 m2), obiektów towarzyszących (w tym wiaty śmietnikowej) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, w tym sieci/instalacji zewnętrznych, trafostacji, zbiorników retencyjnych, instalacji fotowoltaicznej, komunikacji wewnętrznej i miejsc parkingowych.
3. Decyzją z dnia 12 maja 2023 r. nr DPRG-UA-IX.524.2023 Prezydent Miasta Łodzi odmówił, na wniosek D. G., G. D.G., ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, budynku przeznaczonego na rekreację i 2 budynków usługowo-handlowych wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. [...] na działkach nr [...],[...] i [...] w obrębie [...]. Organ wyznaczył wokół wnioskowanej działki obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Obszar analizowany został wyznaczony na kopii mapy zasadniczej w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem. W analizie stwierdzono, że teren inwestycji zlokalizowany jest na obszarze słabo zagospodarowanym (pomiędzy ulicami: [...], [...] i [...]). Z trzech stron otoczony jest działkami niezabudowanymi. Od strony południowej przylega do terenów zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, w tym z towarzyszącą zabudową garażową/gospodarczą (wzdłuż ulic: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]).
Pomiędzy zabudową mieszkaniową jednorodzinną zlokalizowane są nieliczne budynki o funkcji usługowej, w tym handlowej. W części północno-wschodniej obszaru analizowanego (u zbiegu ul. [...] i ul. [...]) zlokalizowany jest zespół budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej (ul. [...]) oraz budynki mieszkalne wielorodzinne (ul. [...]). Teren inwestycji przylega do drogi publicznej — ul. [...] (droga gminna); planowana obsługa komunikacyjna przez projektowany zjazd. Istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego: zaopatrzenie w wodę z sieci miejskiej, odprowadzanie ścieków sanitarnych do kanalizacji miejskiej: pismo Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w Łodzi z dnia 7 grudnia 2020 r.; zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci miejskiej - oświadczenie o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej i warunkach przyłączenia do sieci wydane przez PGE Dystrybucja S.A., Oddział Łódź, Rejon Energetyczny Ł. z dnia 9 listopada 2020 r., zaopatrzenie w gaz z sieci miejskiej - oświadczenie o warunkach przyłączenia do sieci wydane przez Polską Spółkę Gazownictwa Sp. z o.o., Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. z dnia 23 listopada 2020 r. Oznaczenie działek inwestycji zgodnie z ewidencją gruntów: [...] - R - grunty orne (kontur klasyfikacyjny: RIVb, RV) , [...] - R - grunty orne (kontur klasyfikacyjny: RIVb, RV ) i N - nieużytki, [...] - R - grunty orne (kontur klasyfikacyjny: RIVb, RV ) i N - nieużytki. Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U . z 2021 r., poz. 1326) - przepisów rozdziału 2 pt. "Ograniczenie przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne" nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. Tym samym warunek braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne organ uznał za spełniony.
Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10a u.p.z.p. projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji został uzgodniony z Marszałkiem Województwa Łódzkiego - postanowieniem z dnia 21 lipca 2022 r.
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 i 10a ustawy projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji został przekazany do uzgodnienia z Dyrektorem Zarządu Zlewni Wód Polskich w Sieradzu i Wojewodą Łódzkim. Żaden z tych organów nie zajął stanowiska w sprawie uzgodnienia projektu decyzji w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, zatem zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy, uzgodnienia uważa się za dokonane.
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy projekt pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji został przekazany do uzgodnienia z Zarządem Dróg i Transportu w Łodzi (zarządcą drogi publicznej - ul. [...]). Pismem z dnia 22 lipca 2022 r. Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi negatywnie zaopiniował projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wskazując na niezgodność planowanego przedsięwzięcia z ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U . z 2021 r., poz. 1376) i argumentując w uzasadnieniu, że stanowisko wynika z faktu, iż w istniejącym stanie, układ dróg w rejonie planowanej inwestycji nie zapewni bezpiecznej obsługi komunikacyjnej projektowanego zagospodarowania.
W związku z tym, że w dniu 13 grudnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją znak SKO.4150517.2022 uchyliło wydaną na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 17 października 2022 r. nr DPRG-UA-IX.1303.2022 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji bowiem ZDiT niedostatecznie uargumentował negatywną opinię inwestycji, organ I instancji w dniu 25 stycznia 2023 r. ponownie zwrócił się do Zarządu Dróg i Transportu jako zarządcy drogi o zaopiniowanie przesłanego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 15 lutego 2023 r. Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi pismem poinformował, że po ponownej analizie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, podtrzymuje swoje negatywne stanowisko wyrażone w piśmie z 22 lipca 2022 r. Zarządca drogi stwierdził, że zaproponowana w projekcie o warunkach zabudowy obsługa komunikacyjna nie jest możliwa do akceptacji, ze względu na to, że istniejąca konstrukcja jezdni jest niewystarczająca dla zachowania bezpieczeństwa w ruchu pojazdów generowanego przez planowane zagospodarowanie nieruchomości na działkach nr [...], [...] i [...] w obrębie W-8, zarówno na etapie budowy, jak i jej użytkowania. W związku z powyższym wezwano wnioskodawcę do przedłożenia umowy z zarządcą drogi na budowę/przebudowę ul. [...]. W wyznaczonym terminie wniosek nie został uzupełniony w tym zakresie. Wnioskodawca pismem z dnia 4 kwietnia 2023 r. poinformował, że wszelki ruch samochodów ciężarowych i pojazdów budowy w tym dostawy, wywóz odpadów etc. w czasie planowanej budowy nie będzie odbywał się z ul. [...], lecz z ulicy [...], przy której nie znajdują się żadne zabudowania. Mając na uwadze powyższe organ I instancji ponownie decyzją z dnia 12 maja 2023 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.
4. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła D.G., G. D.G., wnosząc o jej uchylenie.
1. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7, art. 8 i art. 77, art. 11 K.p.a. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, wydaniu decyzji z pominięciem zasady proporcjonalności i równego traktowania, nie odniesieniu do zarzutów i argumentacji podnoszonej przez odwołującego się, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, 2) art. 7 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79 § 1, art. 80, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 w zw. z art. 136 § 1 K.p.a. polegające na zaniechaniu przez organ przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, a nadto na niekompletnym rozpatrzeniu zebranego materiału dowodowego i nie odniesieniu się do części zgromadzonych dowodów, niepoczynieniu nowych ustaleń faktycznych sprawy nieprzeprowadzeniu dowodu z oględzin, co doprowadziło do błędnego ustalenia, że nie ma możliwości realizacji obsługi komunikacyjnej przez projektowany zjazd ze względu na to, że istniejąca konstrukcja jezdni i parametry techniczne drogi są niewystarczające dla zachowania bezpieczeństwa w ruchu pojazdów generowanego przez planowane zagospodarowanie nieruchomości oraz poczynieniu błędnej analizy wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do pow. działki, 3) § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i odmowę wydania pozytywnej opinii na lokalizację zjazdu publicznego, 4) art. 61 ust. 1 pkt. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polegające na błędnym przyjęciu przez organ, że planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami odrębnymi tj. z art. 16 pkt 2 ustawy o drogach publicznych, art. 16 pkt 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, art. 353[1] k.c. oraz zapisów miejscowego planu zagospodarowania terenu tj. uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 12 lutego 2014 r. poprzez przerzucenie w całości obowiązku wybudowania drogi publicznej na wnioskodawcę, 5) art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. poprzez niewykazanie ewentualnego negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na bezpieczeństwo ruchu drogowego, polegającego na braku możliwości bezpiecznego włączenia się do istniejącej drogi publicznej, 6) naruszenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO.4150.50.2022 z dnia 5 kwietnia 2022 r., decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO.4150.557.2022 z dnia 16 stycznia 2023 r., decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO.4150.527.2022 z dnia 13 grudnia 2022 r.
2. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 26 czerwca 2023 r. znak S.K.O.4150.211.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
1. Organ wyjaśnił, że teren inwestycji budowlanej położony jest na obszarze, dla którego nie ma obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Istotne zatem, jak wskazał organ, dla trybu postępowania na tle przepisów prawa materialnego były regulacje art. 60 - 64 powołanej ustawy, a także art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55, art. 56 i art. 53 ust. 5b - 5c, które zgodnie z dyspozycją art. 60 ust. 1 ustawy, stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy.
Znaczenie miały także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie należy nadto uwzględniać regulacje zawarte w przepisach odrębnych.
2. W ocenie Kolegium zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający, a przeprowadzone postępowanie zgodne z przepisami. Kolegium zgodziło się, że projektowana zabudowa kontynuuje funkcję zabudowy i zagospodarowania zastanego terenu.
3. Spór w sprawie dotyczy natomiast spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. - dostępu do drogi. Bezspornie inwestor wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ze zjazdem z ul. [...], co w przedmiotowej sprawie wiązało się z koniecznością uzgodnienia warunków prowadzenia danej inwestycji z zarządcą drogi ul. [...]. Kolegium wyjaśniło, że w myśl art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Przepis art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. nie wskazuje kryteriów takiego uzgodnienia. Uzgodnienie to ma zatem charakter uznaniowy, co nie oznacza jednak dowolności organu. Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Jak wynika z art. 19 ust. 1 u.d.p. do właściwości zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Ochrona drogi oznacza zaś działania mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu - art. 4 pkt 21 u.d.p. A zatem, z mocy art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu. Nie ulega więc wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego, o jakim mowa w art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji mającej powstać przy drodze. Niezapewnienie koniecznego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi uzasadnioną przesłankę odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. projekt decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji został przekazany do uzgodnienia z Zarządem Dróg i Transportu w Łodzi (zarządcą drogi publicznej — ul. [...]), który pismem z dnia 3 marca 2023 r. negatywnie go zaopiniował. Zaproponowana w projekcie o warunkach zabudowy obsługa komunikacyjna nie jest możliwa do akceptacji, ponieważ nie ma możliwości realizacji obsługi komunikacyjnej zgodnie z projektem decyzji ustalającej warunki zabudowy przez projektowany zjazd z ul. [...]. Jak podkreślono istniejąca konstrukcja jezdni i parametry techniczne drogi zapewniają dostateczny komfort dla obecnego zagospodarowania nieruchomości przyległych, ale są niewystarczające dla zachowania bezpieczeństwa w ruchu pojazdów generowanego przez planowane zagospodarowanie nieruchomości na działkach nr [...], [...] i [...] w obrębie W-8, zarówno na etapie budowy, jak i jej użytkowania.
Z uwagi na fakt, że zarządca drogi jest organem specjalistycznym, który realizuje ustawowe zadania w zakresie inżynierii ruchu i z racji pełnienia tej funkcji posiada wiedzę o istniejącym stanie faktycznym, który może powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego Kolegium uznało za prawidłowe stanowisko organu I instancji w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy z uwagi na opinię ZDiT. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi jedną z przesłanek oceny dopuszczalności uzgodnienia przez zarządcę drogi zmiany zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego i mieści się w pojęciu "możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego", o jakim mowa w art. 35 ust. 3 u.d.p. Jest to więc przesłanka dopuszczalności inwestycji. Skomunikowanie planowanej inwestycji i związane z tym obciążenia ruchem, kategoria drogi, stanowią podstawowe kryterium oceny możliwości lokalizacji tej inwestycji pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego, które nie powinno być pogorszone. W związku z powyższym Kolegium zgodziło się z twierdzeniem, że nie jest możliwe uzgodnienie przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy bez przebudowy układu drogowego.
W tej kwestii w ocenie SKO z materiału dowodowego wynika, że inwestor nie przedstawił żadnej propozycji a jedynie wyjaśnił, że wszelki ruch samochodów ciężarowych i pojazdów budowy w tym dostawy, wywóz odpadów etc. w czasie planowanej budowy nie będzie odbywał się z ul. [...], lecz z ulicy [...] (dz. nr [...]), przy której nie znajdują się żadne zabudowania. Aktualnie jednak działka nr [...] zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów oznaczona jest jako R — grunty orne i w stanie faktycznym nawierzchnia nie posiada znamion drogi. Zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów działka nr [...] w obrębie [...], do której przylega działka nr [...] w obrębie [...], będąca własnością aktualnego właściciela działek objętych przedmiotowym wnioskiem, jest oznaczona jako Tp — teren przeznaczony pod budowę dróg publicznych lub linii kolejowych i zgodnie ze stanem faktycznym nie jest urządzoną drogą. Tym samym brak jest faktycznego dostępu terenu inwestycji przez ul. [...] do dróg publicznych.
W opinii Kolegium nie może też ujść uwadze, że na działkach nr [...] i [...] ten sam inwestor planuje inwestycję znacznych rozmiarów - zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej powierzchnia zabudowy około 5200 m²). Wprowadzenie zatem na ul. [...], (czy sąsiednią ul. [...]) obsługującą dotychczas tylko domy jednorodzinne - ruchu ciężarowego związanego z budową tak dużej inwestycji - budowę zespołu kilkunastu budynków mieszkalnych wielorodzinnych, budynku przeznaczonego na rekreację (SPA, usługi rehabilitacyjne) i 2 budynków usługowo-handlowych (w tym m.in. usługi medyczne, kosmetyczne, związane z poprawą kondycji fizycznej, handel o powierzchni sprzedaży do 400 m²), obiektów towarzyszących (w tym wiaty śmietnikowej) wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, w tym sieci/instalacji zewnętrznych, trafostacji, zbiorników retencyjnych, instalacji fotowoltaicznej, komunikacji wewnętrznej i miejsc parkingowych - nie tylko zdewastuje nawierzchnię ulic, ale i będzie stanowić poważne zagrożenie bezpieczeństwa dla użytkowników tych dróg. Późniejsze dostawy do budynków handlowych i usługowych, wywóz odpadów generować będą zagrożenie bezpieczeństwa i niszczyć drogę gruntową. Kolegium podkreśliło, że zarządca drogi jest organem specjalistycznym, który posiada wiedzę o istniejącym stanie faktycznym, który może powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego. Swoje stanowisko uzasadnił, dodatkowo wskazując, jakie rozwiązanie komunikacyjne zostałoby przez organ pozytywnie uzgodnione.
4. Odnosząc się natomiast do kwestii zarzutu braku równego traktowania inwestorów, bowiem jak wynika z odwołania - "Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi dla inwestycji w postaci budowy zespołów mieszkaniowych składających się z budynków wielorodzinnych w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji, wydał w ostatnich latach cały szereg pozytywnych opinii w zakresie komunikacji pomimo, że przylegały one do dróg o dużo gorszej nawierzchni, w dodatku nie posiadających chodników oraz ze znacznie zwiększonym ruchem samochodowym w tym samochodów ciężarowych oraz ruchem pieszych, a Wydział Urbanistyki i Architektury UMŁ wydawał kolejno pozytywne decyzje o warunkach zabudowy" Kolegium wskazało, że to właśnie ilość powstałych wcześniej inwestycji, liczba użytkowników tych dróg determinuje aktualne stanowisko zarządcy drogi co do możliwości powstania planowanej inwestycji. Nie jest to kwestia nierównego traktowania inwestorów tylko odpowiedniego wykorzystania potencjału urbanistycznego przy uwzględnieniu infrastruktury drogowej dla tego terenu. Planowaną inwestycję stanowią budynki wielorodzinne, handlowe, usługowe, które charakteryzują się dużym natężeniem ruchu kołowego i pieszego. Na powyższą okoliczność brak jest konieczności przeprowadzania dowodów. Tak duże natężenie pojazdów wymusza na zarządcy drogi szczególny ustawowy obowiązek dbania o bezpieczeństwo uczestników ruchu. Niepodważalnym jest w opinii Kolegium fakt, że im większe natężenie ruchu występuje na drodze, tym ograniczenie płynności tego ruchu i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki i włączeniem się do ruchu na drodze, jest większe.
3. Skargę na powyższą decyzję złożyła D.G., G. D.G.. Skarżąca powtórzyła i podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
1. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
4. Skarga okazała się zasadna.
1. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) [dalej: p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.
Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.).
Wobec zgłoszenia przez SKO w Łodzi wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, sprawa niniejsza, mając na uwadze, że żadna z pozostałych stron nie wniosła w terminie 14 dni o przeprowadzenie rozprawy, stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. została rozpoznana w trybie uproszczonym.
2. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej do Sądu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 12 maja 2023 r. nr DPRG-UA-IX.524.2023 stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741 z późn. zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "u.p.z.p.".
3. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie jest to, że dla terenu objętego w niniejszej sprawie wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy położonego w Łodzi przy ul. [...], na który składają dz. ewid. nr [...], [...] i [...] w obrębie W-8 na, nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym stosownie do art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Doprecyzowaniem powyższej normy jest art. 59 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Natomiast w myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Zgodnie zaś z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., z zastrzeżeniami, o których mowa w pkt 1-3 powołanego przepisu, do decyzji o warunkach zabudowy stosuje się odpowiednio przepisy art. 51 ust. 2-3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a i 5c-5f oraz art. 54-56 u.p.z.p.
Art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. stanowi natomiast, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
4. W niniejszej sprawie bezspornym pomiędzy stronami postępowania pozostaje, że planowana przez skarżącą inwestycja, dla której wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej, spełnia przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 i pkt 6 u.p.z.p. Analiza akt postępowania administracyjnego w ocenie Sądu pozwala na podzielenie co do zasady stanowiska organów administracji, niekwestionowanego w powyższym zakresie z resztą przez skarżąca, z pewnymi zastrzeżeniami, o których mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia. Projektowana w ramach planowanej inwestycji zabudowa stanowi kontynuację zabudowy i istniejącego zagospodarowania terenu, a organy co do zasady uczyniły zadość ciążącym na nich obowiązkom w zakresie dokonywania uzgodnień. Z tego też powodu powtarzanie stanowiska organów nie wydaje się zasadne.
5. Natomiast zasadniczą kwestią sporną, mającą podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięć organów administracji w niniejszej sprawie, pozostaje, prawidłowość dokonanych w sprawie ustaleń, co do spełnienia przez stronę przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to jest zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami odrębnymi, w tym przypadku przepisami ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 1376 ze zm.), cytowanej dalej także w skrócie jako "u.d.p.".
6. Jak wynika zaś z treści powołanego już wyżej art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego.
Organ upoważniony do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dokonuje więc analizy zapisów projektu tej decyzji w granicach swojej właściwości rzeczowej i miejscowej oraz ocenia ich zgodność z przepisami stanowiącymi podstawę działania tego organu. W przypadku zarządcy drogi, zakres właściwości rzeczowej wyznacza art. 35 ust. 3 u.d.p., zgodnie z którym, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Nie można nie zaważyć, że powyższy przepis stanowiący o konieczności uzgodnienia, nie zawiera wskazań odnośnie do merytorycznego zakresu tego uzgodnienia. Zakres ten niewątpliwie wynika z zadań jakie przekazane zostały zarządcy drogi przepisami ustawy o drogach publicznych. Z art. 19 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 21 u.d.p. wynika, że do zadań zarządcy drogi należy między innymi planowanie i ochrona dróg, polegająca na niedopuszczaniu do ograniczenia funkcji drogi i pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.
Nie jest kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, że planowana przez skarżącą inwestycja ma zostać zlokalizowana na dz. ewid. nr [...], [...] i [...] przyległych do pasa drogowego drogi publicznej – ul. [...] w Ł. Tym samym, jak słusznie zauważyły procedujące w sprawie organy administracji wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało uprzedniego uzgodnienia z właściwym zarządcą tej drogi - Zarządem Dróg i Transportu w Łodzi i – jak wynika z akt sprawy - o takie uzgodnienie organy wystąpiły.
Jednakże w ocenie Sądu treść załączonych do akt sprawy pism - opinii zarządcy drogi z dnia 15 lutego 2023 r. i 3 marca 2023 r. nie mogą stanowić podstawy do odmownego rozstrzygnięcia wniosku skarżącej.
Zgodnie bowiem z treścią art. 35 ust. 3 u.d.p. zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż, pomimo że powołany wyżej art. 35 ust. 3 u.d.p. nie określa kryteriów, którymi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją, to nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc zasadniczą przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze i w tym zakresie zdaniem Sądu należy zgodzić się z argumentacją organów.
Kompetencja organu uzgadniającego dotyczy w istocie oceny możliwości obsługi komunikacyjnej danej działki z punktu widzenia obowiązujących przepisów i zadań zarządcy drogi. Niezbędnym elementem rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie uzgodnienia jest zatem dokonanie przez zarządcę drogi ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego. W ocenie Sądu organ nie może poprzestać przy tym na generalnych spostrzeżeniach, lecz musi wyraźnie nakreślić skalę zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym w odniesieniu do konkretnego, zindywidualizowanego przypadku, który jest przedmiotem uzgodnienia (por. wyrok NSA z 15.01.2020 r., sygn. akt II OSK 3330/17; wyrok NSA z 19.02.2021 r., sygn. akt II OSK 2985/20; wszystkie powoływane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z treści przedłożonych do akt sprawy pism Zarząd Dróg i Transportu w Łodzi z dnia 15 lutego 2023 r. i 3 marca 2023 r. negatywnie zaopiniował planowaną przez skarżącą inwestycję. Zarządca uzasadnił swoje stanowisko niewystarczającymi parametrami technicznymi i istniejącą konstrukcją jezdni ul. [...], które to parametry, co prawda zapewniają dostateczny komfort dla obecnego zagospodarowania nieruchomości przyległych do drogi, ale nie są wystarczające do zachowania bezpieczeństwa w ruchu pojazdów, generowanego planowanym zagospodarowaniem nieruchomości zarówno na etapie budowy jak i jej użytkowania. Z powyższego wynika więc, iż negatywne dla strony uzgodnienie zostało uzasadnione ogólnie złym stanem technicznym ul. [...] w Łodzi.
Zarządca dodatkowo wskazuje, że wprowadzenie na ul. [...], obsługującą osiedle domów jednorodzinnych ruchu ciężarowego związanego z budową zdewastuje nawierzchnię i będzie stanowić poważne zagrożenie bezpieczeństwa, a późniejsze dostawy, wywóz odpadów itp. generować będą zagrożenie bezpieczeństwa i niszczyć drogę gruntową (pismo z 3 marca 2023 r.), a ponadto zaplanowana budowa wiązać się będzie z dużym natężeniem ruchu ciężkiego sprzętu budowlanego, a po jej zakończeniu – ze zwiększeniem ruchu aut osobowych o nie mniej niż kilkadziesiąt pojazdów dziennie. Nadto planowane obiekty handlowe będą generatorem ruchu samochodów ciężarowych. Powyższe w ocenie organu uzgadniającego znacząco obniży standard poruszania się w tym rejonie, a tym samym wpłynie na bezpieczeństwo mieszkańców (pismo z dnia 15 lutego 2023 r.).
Mając na uwadze poczynione wyżej rozważania i poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych tego rodzaju stwierdzenia nie mogą zdaniem Sądu zostać uznane za wypełnienie przez organ opiniujący ciążącego na nim obowiązku przeprowadzenia oceny charakteru, konkretnego planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, pod kątem bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Podkreślić należy, że w judykaturze przyjmuje się jednak, że odmawiając uzgodnienia, zarządca drogi powinien wykazać związek pomiędzy powstaniem lub zwiększeniem zagrożenia dla ruchu a faktem, że określona liczba pojazdów na skutek zmiany sposobu zagospodarowania terenu będzie wjeżdżać lub zjeżdżać na nieruchomość przyległą do drogi (por. wyrok WSA w Warszawie z 22.03.2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2533/21). Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, sama tylko okoliczność, iż na drodze występuje znaczne natężenie ruchu, nie może być uznana za wystarczającą przesłankę do wydania negatywnej opinii w sprawie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do tej drogi, bez uprzedniego rozważenia, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie zagrożenia w ruchu przez sam fakt, że określona liczba pojazdów zjeżdżałaby na tę drogę, czy też wyjeżdżałaby z tej drogi (por. wyrok WSA w Łodzi z 24.10.2023 r., sygn. akt II SA/Łd 759/23). Niezbędnym elementem uzgodnienia jest więc dokonanie przez zarządcę drogi wyczerpujących ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego (Wyrok NSA z 15.01.2020 r., sygn. akt II OSK 3330/17). Bez rozważenia nawet na zasadzie prawdopodobieństwa i analizy porównawczej do innych podobnych obiektów znajdujących się przy tej drodze, czy i o ile nastąpiłoby zwiększenie takiego zagrożenia przez sam fakt, iż określona liczba pojazdów zjeżdżałaby na teren nieruchomości, czy też wjeżdżała z terenu inwestycji na daną drogę, negatywne rozstrzygnięcie organu uzgadniającego trzeba uznać za przedwczesne. Organ uznając, iż planowany zjazd będzie zagrażał bezpieczeństwu w ruchu drogowym zobowiązany był przedstawić konkretne informacje uzyskane po zweryfikowaniu warunków drogowych panujących na drodze, obejmujące m.in. liczbę i charakter zjazdów istniejących w sąsiedztwie działki objętej planowaną inwestycją, odległości między tymi zjazdami, występowanie skrzyżowań dróg, intensywność ruchu na danej drodze oraz kolizyjność występującą na danym jej odcinku (por. wyrok WSA w Łodzi z 24.10.2023 r., sygn. akt II SA/Łd 759/23). Zważywszy treść ww. pism ZDiT należy zdaniem Sądu stwierdzić, że w ramach badania przedmiotowej sprawy pod kątem bezpieczeństwa ruchu zarządca drogi nie dokonał de facto żadnych ustaleń ani badań, a poprzestał jedynie na ogólnikowych stwierdzeniach dotyczących zwiększonego ruchu pojazdów.
Ponadto w ocenie Sądu przyjęcie przez SKO skądinąd słusznego założenia, że zarządca drogi jest organem specjalistycznym, który realizuje ustawowe zadania w zakresie inżynierii ruchu i z racji pełnienia tej funkcji posiada wiedzę o istniejącym stanie faktycznym, który może powodować potencjalne niebezpieczeństwo dla ruchu drogowego, nie może skutkować niejako automatycznym przyjęciem, że specjalistyczny charakter tego organu obliguje organ prowadzący postępowanie do przyjęcia prezentowanego przez tego zarządcę stanowiska bez zastrzeżeń.
7. W ocenie sądu nie jest także przekonywująca argumentacja organu drugiej instancji w zakresie odniesienia się do zarzutu braku równego traktowania inwestorów. Jak podnosi bowiem skarżąca w skardze, podobnie jak na wcześniejszych etapach postępowania administracyjnego, w przypadku wskazywanych przez skarżącą analogicznych inwestycji wydano nie tylko decyzję o warunkach zabudowy, ale także pozwolenia na budowę, a niektóre nawet zrealizowano, przy czym tereny tych inwestycji przylegały do dróg o dużo gorszej nawierzchni, w dodatku nie posiadających chodników oraz ze znacznie zwiększonym ruchem samochodowym w tym samochodów ciężarowych oraz ruchem pieszych. Kolegium wskazało natomiast, że to właśnie ilość powstałych wcześniej inwestycji liczba użytkowników dróg determinuje aktualne stanowisko zarządcy drogi co do możliwości powstania planowanej inwestycji. W ocenie sądu argumentacja ta oparta jest o ogólniki i nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Organy nie pokusiły się bowiem w powyższym zakresie o przeprowadzenie jakiejkolwiek analizy porównawczej (na co do charakteru dróg wskazywanych przez skarżącą, stanu ich nawierzchni) i nie odniosły się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów, nie wskazały konkretnych przyczyn odmowy ustalenia warunków zabudowy w tym zakresie, czym naruszyły art. 7 i 77 § 1. Tym bardziej więc uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest w powyższym zakresie nieprzekonywujące i narusza art. 107 § 3 K.p.a.
8. Reasumując, w ocenie Sądu, organ naruszył zatem art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 35 ust. 3 u.d.p., poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy bez wskazania konkretnych przyczyn, w szczególności bez wyjaśnienia ww. przez Sąd okoliczności związanych z planowaną inwestycją oraz konkretnego określenia poza ogólnikowymi stwierdzeniami, w jaki sposób inwestycja wpłynie na pogorszenie bezpieczeństwa na tej drodze.
9. Nie może także ujść uwadze Sądu, że sprawie organy nie rozważyły, czy wobec zmiany wniosku skarżącej w dniu 8 kwietnia 2022 r. aktualne pozostają załączone do pierwotnego wniosku promesy od gestorów sieci. Warto bowiem zaznaczyć, że załączone promesy nie uwzględniały istnienia zabudowy usługowo-handlowej, nadto promesa PGE z dnia 9 listopada 2020 r. wskazywała okres ważności na 1 rok od daty wydania, nadto promesa Polskiej Spółki Gazownictwa z dnia 23 listopada 2020 r. utraciła ważność po upływie 2 lat od daty wydania. Powyższe okoliczności nie zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie dostrzeżone.
10. Mając na uwadze wszystkie poczynione wyżej rozważania w ocenie Sądu zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane przedwcześnie tj. z naruszeniem przepisów postępowania nakazujących zgodnie z treścią art. 7 K.p.a. podjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powyższa zasada znajduje swoje uszczegółowienie w treści art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. Przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Z kolei ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, stosownie do treści przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia wadliwej decyzji.
11. Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu. W szczególności zaś organy zobowiązane będą dokonać wyczerpujących ustaleń co do charakteru planowanego przedsięwzięcia w kontekście jego wpływu na zmianę obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, a zwłaszcza zmianę ruchu drogowego i jego bezpieczeństwo. Nadto organy – w kontekście powołanego przez skarżącą zarzutu nierównego traktowania inwestorów - winny ustosunkować się szczegółowo do ponoszonych przez skarżącą na etapie postępowania administracyjnego okoliczności (łącznie z załączoną przez skarżącą dokumentacją fotograficzną dotyczącą innych inwestycji) związanych z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy na terenach sąsiednich i ustalonej w nich obsługi komunikacyjnej. Ponadto organy będą zobowiązane do odniesienia się do podnoszonej przez skarżącą kwestii, że w przypadku innych inwestycji np. zlokalizowanej na dz. ewid. nr [...] przy ul. [...] nie nałożono na inwestora obowiązku budowy, czy też modernizacji drogi, a tego rodzaju oczekiwanie organy kierowały w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego do skarżącej.
Organy zobowiązane będą także do odniesienia się do podnoszonej przez skarżącą w odwołaniu z dnia 31 maja 2023 r. kwestii wadliwego sporządzenia analizy urbanistycznej poprzez uwzględnienie w niej obiektu wyburzonego na działce [...] obręb [...], co, zdaniem skarżącej wpłynęło na obniżenie wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem rozważań organów.
12. Mając powyższe na względzie uznać należy, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane w toku postępowania pozbawionego kluczowej dla sprawy analizy i rozważań naruszając art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 a także art. 107 § 3 K.p.a. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia wymagają zatem wyeliminowania z obrotu prawnego. W powyższym zakresie uznanie Sądu znalazła więc większość zarzutów skargi i stanowiły one podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
13. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
14. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając kwotę 500,00 zł, co odpowiada równowartości uiszczonego przez skarżącą wpisu od skargi.