II OSK 326/08

II OSK 326/08 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2008-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-02-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Jolanta Sikorska /sprawozdawca/
Małgorzata Stahl
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II SAB/Kr 21/07 - Wyrok WSA w Krakowie z 2007-10-23
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 16,  art. 52  par. 1,  art. 58  par. 1  pkt 6,  art. 135,  art. 183  par. 1,  art. 183  par. 2,  art. 189,  art. 207  par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1271
art. 94  par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Stahl sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Burmistrza Miasta i Gminy N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 października 2007 r. sygn. akt II SAB/Kr 21/07 w sprawie ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. postanawia: 1) uchylić zaskarżony wyrok i odrzucić skargę , 2) odstąpić od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 października 2007r. sygn. akt II SAB/Kr 21/07 uwzględnił skargę M. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N., zobowiązując Burmistrza Miasta i Gminy N. do rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia [...] w terminie do 14 dni od momentu zwrotu akt organowi.
W uzasadnieniu wyroku podano, że M. B. w dniu 22 stycznia 2007r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N., zarzucając bezczynność w uwzględnieniu jej wniosku o dopuszczenie do informacji publicznej, konkretnie do budowy kanalizacji w S., w szczególności w obrębie jej nieruchomości nr [...], której jest współwłaścicielką (nr domu [...]). Żądanie swoje wywiodła z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Podała, że organ wydał jej jedynie kserokopię mapy sytuacyjno-wysokościowej do projektu inwestycyjnego oraz kserokopię dwóch różniących się między sobą map z inwentaryzacji powykonawczej. Przebieg kanalizacji na działce nie odpowiada – zdaniem skarżącej - temu, co wynika z mapy do projektu technicznego, jak również nie jest zgodny z mapą geodezyjną powykonawczą złożoną w Starostwie Powiatowym w W. Skarżącej uniemożliwiono dostęp do dokumentacji tej inwestycji, co według niej podyktowane było chęcią dokonanych zmian w przebiegu kanalizacji i wyeliminowania jej działki z podłączenia do sieci kanalizacyjnej. Podniosła, że na skutek bezczynności organu administracji publicznej w udostępnieniu jej żądanej informacji, nie miała możliwości ustalenia, jaki organ i jakim aktem prawnym dokonał zmian w dokumentacji. W związku z tym skarżąca zażądała dopuszczenia jej jako strony postępowania do udziału w budowie kanalizacji, doręczenia decyzji wydanej w tej sprawie oraz nałożenia na Burmistrza kary grzywny.
Burmistrz Miasta i Gminy N. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Podał, że skarżąca w dniu [...] zwróciła się o udostępnienie całej dokumentacji budowy kanalizacji w S., a szczególnie na działce nr [...]. Żądanie to powtórzyła - z powołaniem się na jawność informacji publicznej - w piśmie z dnia [...]. Na tej podstawie w dniu [...] organ przekazał skarżącej wyciąg z dokumentacji projektowej sieci kanalizacji sanitarnej zachodniej części Gminy N. - Sołectwo S. oraz inwentaryzacji powykonawczej w obrębie działki nr[...], a ponadto w dniu [...] okazano jej kserokopię pozwolenia na budowę obejmującej powyższe zamierzenie inwestycyjne. Skarżąca stwierdziła jednak, że taka realizacja jej wniosku nie jest pełna i wniosła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] uznało zażalenie skarżącej za nieuzasadnione. W motywach podało, że art. 37 k.p.a. nie ma w sprawie zastosowania, gdyż udzielenie żądanej informacji nie następuje w drodze decyzji, a wobec tego nie można przyjąć, że postępowanie administracyjne się toczyło. Powołując się na charakter prawny udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 37 § 1 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
Burmistrz Miasta i Gminy N. podał, że pismem z dnia [...] skarżąca zażądała od organu dopuszczenia jej do udziału, jako strony, w postępowaniu dotyczącym budowy kanalizacji sanitarnej w S. na działce nr [...]. Zdaniem organu w żadnej z wyżej wymienionych spraw nie toczyło się postępowanie jurysdykcyjne. Są to bowiem czynności materialno - techniczne. W takim wypadku należy przed wniesieniem skargi na bezczynność wezwać na piśmie organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu sądami administracyjnymi). Odnośnie obu skarg wymóg ten nie został zachowany, dlatego też stwierdzić należy, że skarga jako niedopuszczalna powinna ulec odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt. 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Organ zaznaczył też, że nie należy do organów administracji architektoniczno - budowlanej (art. 82 Prawa budowlanego), nie prowadzi więc postępowania, do którego dopuszczenia skarżąca się domagała. W ocenie organu trudno też mówić o bezczynności organu, skoro w dniach [...] i [...] przekazano jej wyciąg z dokumentacji projektowej oraz inwentaryzacji powykonawczej, a ponadto okazano kserokopię pozwolenia na budowę, czyli udostępniono informacje publiczne będące w posiadaniu organu (art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej).
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że skarga jest częściowo uzasadniona, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.
W ocenie Sądu I instancji brak jest przesłanek do uznania, że skarżąca domaga się udostępnienia jej informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4a ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), czyli udostępnienia danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i ich rozstrzygnięć. Zauważył, że zarówno w skardze, jak też na rozprawie w dniu 23.10.2007r. skarżąca podała, że chciała mieć dostęp do informacji i dokumentacji dotyczącej przebiegu sieci kanalizacyjnej wraz z przyłączami w S., w obrębie swojej nieruchomości, której jest współwłaścicielką, tym bardziej, że druga współwłaścicielka tej nieruchomości uzyskała przyłączenie do sieci kanalizacyjnej. W związku z tym, z treści skargi – zdaniem Sądu I instancji - wynikało, że skarżąca nie żądała dostępu do informacji publicznej dotyczącej całego przedsięwzięcia inwestycyjnego, ale jedynie tej części, która związana była z udziałem skarżącej w postępowaniu administracyjnym dotyczącym przebiegu kanalizacji na jej nieruchomości i podłączenia tej kanalizacji do jej domu. Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca otrzymała odpowiedź od Burmistrza Miasta i Gminy N. na pismo z dnia [...], tj. wyciąg dokumentacji projektowej sieci kanalizacji sanitarnej zachodniej części gminy N. - Sołectwo S., inwentaryzację powykonawczą w obrębie swojej działki. Okazano jej też kserokopię pozwolenia na budowę tej sieci. W tym zakresie w ocenie Sądu I instancji skarga jest bezpodstawna. Nie można wobec tego mówić o bezczynności organu w tym zakresie.
W ocenie Sądu I instancji Burmistrz Miasta i Gminy N. nie wywiązał się należycie z pozostałych obowiązków podnoszonych w skardze. W myśl bowiem art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Nadto organy powinny stać na straży realizowania zasady wynikającej z art. 8 k.p.a., tj. zaufania obywateli do organów Państwa.
W związku z powyższym organ, rozpatrując podanie skarżącej z dnia [...] dotyczące "dopuszczenia jej do udziału w zakończonej sprawie budowy kanalizacji i przyłącza..... na działce nr [...] w S. .....", powinien – w ocenie Sądu I instancji - ustosunkować się do niego. Jeżeli organ miałby ewentualnie jakieś wątpliwości co do treści tego podania, to powinien był stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. wezwać skarżącą do usunięcia ewentualnych braków podania w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia podania bez rozpoznania. Ponadto organ winien był też ewentualnie rozważyć możliwość załatwienia sprawy w trybie art. 66 § 1 i § 2 k.p.a. Stosownie do treści tego przepisu, jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2, zgodnie z którym odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia uważa się za złożone w dniu pierwszego podania. Sąd I instancji zauważył, że w sprawie niniejszej organ nie rozważał możliwości podjęcia ewentualnych działań w trybie art. 66 § 1 k.p.a. Organ jedynie udzielił odpowiedzi skarżącej, że nie jest organem administracji architektoniczno-budowlanej (art. 82 Prawa budowlanego), nie prowadzi postępowania dotyczącego budowy sieci kanalizacji i nie jest władny do dopuszczenia skarżącej do udziału w tym postępowaniu.
Takie postępowanie organu zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego narusza wyżej cytowane przepisy, a także zasadę szybkiego załatwiania spraw wyrażoną w art. 35 § 1 k.p.a., w myśl której organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Mając powyższe na uwadze Sąd ten uznał skargę za zasadną w części dotyczącej nie rozpoznania podania skarżącej "z dnia [...]" w trybie 66 § 1 k.p.a., natomiast w pozostałym zakresie zarzuty skargi w ocenie tego Sądu, nie są uzasadnione.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z powołaniem się na przepis art. 173 oraz art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniósł Burmistrz Miasta i Gminy N. Zaskarżając wyrok w punkcie I, domagał się jego uchylenia i odrzucenia skargi z przyznaniem na rzecz organu od skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparł na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie zdaniem organu miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podniósł, że skarżąca wniosła skargę do Sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia, które służyły jej w postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że stosownie do art. 52 § 1 ab initio i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przed złożeniem skargi na bezczynność skarżąca winna więc była wnieść zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Uczyniła to wprawdzie, ale jedynie co do udostępnienia informacji publicznej. Dlatego stwierdzić należy, że skarga jako niedopuszczalna podlegać winna odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Autor skargi kasacyjnej niezależnie od jej granic, zwrócił uwagę na nieważność postępowania, gdyż w jego opinii skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa (art. 183 § 2 pkt 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Podniósł, że wyrok prawdopodobnie wydało dwóch sędziów innego sądu: NSA I. D. i WSA K.B. (del.), czego zabrania art. 46 § 1 zd. 1 w związku z art. 29 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Podał, że wprawdzie art. 94 § 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zezwalał na przeniesienie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na stanowisko sędziego wojewódzkiego sądu administracyjnego z pozostawieniem mu dotychczasowego tytułu, ale jak trafnie – zdaniem autora skargi kasacyjnej - zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w postanowieniu z 14 lipca 2000r. postępowanie w sprawie, w której składowi sądu okręgowego orzekającemu w pierwszej instancji z udziałem ławników przewodniczył sędzia sądu rejonowego, jest nieważne z uwagi na skład sądu sprzeczny z przepisami (art. 379 pkt 4 kpc), jeśli z akt sprawy nie wynika, że przed jej rozpoznaniem sędzia ten posiadał upoważnienie Ministra Sprawiedliwości (II UKN 366/00, OSNAPiUS 2002/3/81),
Skarżąca złożyła odpowiedź na skargę kasacyjną, w której domagała się oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Zdaniem skarżącej, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne. Organ wnoszący skargę kasacyjną sam bowiem przyznał, że skarga na jego bezczynność, w zakresie dotyczącym żądania dostępu do informacji publicznej, spełniała wymóg uprzedniego zaskarżenia bezczynności, bowiem została poprzedzona zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w trybie art. 37§1 k.p.a., z czego wynika, że brak było podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd I instancji z powodów wskazanych w "art. 58 § 1 pkt 8 w zw. z art. 52 § 2 p.s.a." Podała, że żądanie swoje wywodziła ze sprawy administracyjnej, bowiem jako współwłaścicielka działki nr [...], z tytułu wyłączenia jej od udziału w realizacji inwestycji w postaci kanalizacji gminnej w miejscowości S., domagała się udostępnienia jej dokumentacji dotyczącej tej inwestycji i dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego inwestycja ta była realizowana, dlatego też jej żądanie mogło być rozpoznane przez Sąd w ramach uprawnienia z art. 135 p.s.a., który zezwala sądowi na stosowanie przewidzianych ustawą środków "... w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia." Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wymaga przy tym, aby w odniesieniu do tych innych postępowań w ramach sprawy, zastosowanie miały wymogi formalne, takie jak dla skargi, czyli w niniejszym przypadku wymóg art. 52 § 2 uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia.
W odniesieniu do drugiego zarzutu kasacyjnego podniosła jego bezzasadność, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.11.2005r. sygn. FSK 2582/04 (LEX nr 187981).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., w tym także podniesiona w skardze kasacyjnej podstawa określona w pkt 4 tego przepisu prawa, nie zachodzi w niniejszej sprawie. Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną.
Rozpoznając podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut nieważności postępowania zważyć należy, że zgodnie z art. 16 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem § 2 i 3 p.p.s.a, chyba że ustawa stanowi inaczej. Na posiedzeniu niejawnym sąd ten orzeka w składzie jednego sędziego, a zarządzenia poza rozprawą wydaje przewodniczący. Autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 46 § 1 zd. 1 ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.) w związku z art. 29 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Zarzut ten nie jest trafny. Przepis art. 29 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych odsyła wprawdzie w sprawach w niej nieuregulowanych dotyczących wojewódzkich sądów administracyjnych oraz sędziów, asesorów sądowych, urzędników i pracowników tych sądów do ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych, ale z przepisu tego wynika, że przepisy ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych mają zastosowanie w tych sprawach w sposób odpowiedni. Odpowiednie stosowanie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych polega w szczególności na uznaniu za prawidłowe składów orzekających Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w których obok sędziego konkretnie wskazanego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzeka sędzia delegowany innego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz sędzia powołany na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów, przeniesiony następnie na podstawie art. 94 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydającego w sprawie wyrok. W tej sytuacji skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie orzekający w niniejszej sprawie, złożony z dwóch sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w tym jednego delegowanego z innego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołanego na stanowisko sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie dotychczasowych przepisów, przeniesionego następnie na podstawie art. 94 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi na stanowisko sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niczym nie narusza przepisów prawa. W świetle powyższego za nietrafne uznać należy powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na wskazany w niej wyrok Sądu Najwyższego sygn. akt II UKN 366/00.
Za usprawiedliwiony natomiast uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 52 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do art. 52 § 1 ab initio i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przed złożeniem skargi na bezczynność organu skarżąca winna więc była wnieść zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Uczyniła to wprawdzie, ale jedynie co do udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy nie wynika natomiast, by przed wniesieniem skargi do Sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania jej żądania zgłoszonego w piśmie z dnia [...], którego zaskarżony wyrok dotyczy, wyczerpała służące jej w postępowaniu administracyjnym środki zaskarżenia w związku z bezczynnością organu. Zgodzić się w tej sytuacji należy ze stanowiskiem skargi kasacyjnej, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jako niedopuszczalna podlegać winna przez ten Sąd odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznanie skargi przez ten Sąd, wniesionej bez uprzedniego wyczerpania trybu odwoławczego służącego skarżącej w postępowaniu administracyjnym, czyni zasadnym podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Za nietrafne uznać należy zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną stanowisko skarżącej, że za wyczerpanie trybu odwoławczego przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać zażalenie wniesione przez skarżącą do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zważyć bowiem należy, że przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...], a postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wydane w związku z zażaleniem skarżącej na bezczynność organu, pomijając kwestię przedmiotu, którego dotyczyło, zostało wydane przed datą wniosku, bo w dniu [...]. Nie można także uznać, jak twierdzi skarżąca, że Sąd I instancji mógł orzec w sprawie bezczynności organu bez uprzedniego badania kwestii dopuszczalności skargi, korzystając z uprawnienia określonego w art. 135 p.p.s.a., albowiem przepis ten nie ma w sprawie zastosowania. Zgodnie z owym przepisem prawa sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zważyć należy, że w sprawie niniejszej nie toczyło się żadne postępowanie, w którym zostały wydane akty lub czynności pozostające w związku z postępowaniem prowadzonym w sprawie, w której zapadał wyrok zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą kasacyjną przez Burmistrza Miasta i Gminy N..
Zasadność podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania skutkowała uchyleniem zaskarżonego wyroku i odrzuceniem skargi, co Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 189 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. od zasądzenia od skarżącej na rzecz Burmistrza Miasta i Gminy N. kosztów postępowania kasacyjnego w związku z sytuacją materialną skarżącej, która w postępowaniu sądowoadminstracyjnym korzysta z ustanowionego dla niej w ramach prawa pomocy pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata.
W odniesieniu do wniosku ustanowionego dla skarżącej pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu kasacyjnym brak jest podstaw prawnych do orzekania w tym zakresie. Przepisy art. 209 i 210 ustawy p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa (art. 250) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 ustawy p.p.s.a.