II OSK 325/16

II OSK 325/16 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-10-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-02-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Siegień /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Wincenciak
Paweł Miładowski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2955/14 - Wyrok WSA w Warszawie z 2015-10-06
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 61a par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Dz.U. 2012 poz 270
art. 141 par. 4, art. 184, art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy inspektor sądowy Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] delegowanego do Prokuratury Regionalnej w [...] sprawy ze skargi kasacyjnej R. 2 spółka z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 października 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2955/14 w sprawie ze skargi M. T.-C. i B. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. 2 spółka z o.o. z siedzibą w Ł. solidarnie na rzecz M. T.-C. i B. C. kwotę 19 (słownie: dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2955/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. T.-C. i B. C. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji oraz zasądził od organu na rzecz skarżących kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.
Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2014 r., nr [...], odmówił wszczęcia, na wniosek M. T.-C. i B. C., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. 2 Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i instalacji zewnętrznych: elektrycznej, gazowej, lokalnej kanalizacji sanitarnej z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe na działce nr ewid. [...]/19, obręb [...] położonej w Ł. przy ul. P.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli M. T.-C. i B. C.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Organ odwoławczy zauważył, że wnioskodawcy – M. T.-C. i B. C. nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], jednak swój interes prawny do bycia stroną w sprawie wywodzą z tytułu posiadania przez nich prawa współwłasności działki nr ewid. [...]/21 położonej przy ul. P. [...] w Ł. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z akt sprawy wynika, że obszar oddziaływania projektowanej inwestycji, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), w żadnym wypadku nie obejmuje swym zakresem działki o nr ewid. [...]/21. Położenie wskazanej działki względem nieruchomości inwestycyjnej wyklucza zatem uznanie, że sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki należącej do wnioskodawców, które to ograniczenia wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa. Z projektu zagospodarowania terenu wynika bowiem, że sporna inwestycja nie graniczy z działką nr ewid. [...]/21, która jest oddzielona od nieruchomości inwestycyjnej działkami o nr ewid. [...]/17 i [...]/18, natomiast sporny budynek mieszkalny jednorodzinny o wysokości w kalenicy 9,76 m usytuowany na działce nr ewid. [...]/19 jest oddalony od granicy działki nr ewid. [...]/21 o ponad 60 m. Odnosząc się natomiast do argumentacji wnioskodawców, że przewidziane w projekcie podniesienie ponad obecny poziom terenu działki o ok. 0,6 m, spowoduje zmianę naturalnego odpływu wód opadowych i zalewanie sąsiednich działek położonych znacznie niżej od terenu inwestycji, organ odwoławczy wyjaśnił, iż z projektu zagospodarowania działki wynika, że działka wnioskodawców znajduje się na zachód od działki inwestycyjnej zaś obszar na którym usytuowane są m.in. ww. nieruchomości obniża się z północnego-wschodu na południowy-zachód w kierunku rzeki [...]. Jednocześnie w projekcie budowlanym (str. 4) wskazano, że "Teren został ukształtowany w taki sposób aby woda nie spływała na działki sąsiednie. (...) Istniejący wokół budynku teren zielony przyjmie odprowadzane na zewnątrz wody opadowe". Ponadto organ zauważył, że planowana na działce inwestycyjnej skarpa o wysokości 0,5 m znajduje się w odległości ponad 50 m od granicy działki wnioskodawców. Organ odwoławczy stwierdził więc, że M. T.-C. i B. C. mogą bez przeszkód zagospodarować należącą do nich nieruchomość, zaś projektowana inwestycja nie ogranicza ich w tym w najmniejszym stopniu.
W związku z powyższym organ zauważył, że skoro decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], nie dotyczy interesu prawnego ani obowiązku M. T.-C. i B. C. to stosownie do treści art. 28 K.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie mogą być oni uznani za strony postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia. Tym samym organ odwoławczy za uzasadnioną uznał odmowę wszczęcia postępowania.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał również, że bez wpływu na przymiot strony pozostaje fakt, iż w procesie wydawania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskodawcy byli stroną tegoż postępowania, jak też uznanie ich za pokrzywdzonych w postępowaniu karnym.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. T.-C. i B. C. Wnosząc o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień zarzucili organom błąd w ustaleniach, poprzez nieuznanie ich za strony postępowania w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2014 r. Zdaniem skarżących obszar oddziaływania obiektu na inne nieruchomości został określony niezgodnie z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Nie wzięto bowiem pod uwagę przepisów dotyczących ochrony przyrody, czy też przepisów z zakresu Prawa wodnego, których naruszenie podczas wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę powoduje w konsekwencji, że w wyniku realizacji inwestycji działka skarżących będzie zalewana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił zaskarżone postanowienie, jak też poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji uznając, że organy dopuściły się naruszenia przepisów prawa procesowego mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd pierwszej instancji zauważył, że kwestionowane postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania wydane zostało na podstawie art. 61a § 1 K.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a. zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W rozpoznawanej sprawie, jak wskazał Sąd, organy obu instancji uznały, że wnioskodawcy nie mogą być stroną postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę ponieważ nie posiadają interesu prawnego określonego w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego.
Analizując zatem brzmienie art. 61a § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji wskazał, że odmowa wszczęcia postępowania z przyczyny podmiotowej na podstawie tego przepisu może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Tylko wówczas, tj. w takim przypadku, kiedy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o wszczęcie postępowania nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu, prawidłowym jest zastosowanie tej regulacji prawnej. W innych przypadkach postępowanie na żądanie strony wszczyna się zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a., a to dopiero stwarza możliwości do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy.
Niezależnie od powyższego, Sąd pierwszej instancji wskazał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w niniejszej sprawie błędnie przyjął, iż z uwagi na sam fakt oddalenia nieruchomości skarżących od działki zainwestowanej nie jest możliwe ograniczenie w zakresie możliwości jej zagospodarowania. Odległości projektowanych budowli od granic z działką sąsiednią nie przesądzają bowiem same w sobie o wytyczeniu obszaru oddziaływania inwestycji. Tak więc, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie w żadnym razie nie można było mówić o oczywistym braku interesu prawnego po stronie skarżących. Z zatwierdzonego projektu budowlanego, wynika bowiem, że przedmiotem inwestycji miała być również budowa skarpy, w części wzdłuż działki skarżących, co może znacznie podnieść poziom gruntu w stosunku do nieruchomości sąsiednich. Ponadto decyzja o warunkach zabudowy wydana dla przedmiotowej inwestycji zakazywała zmiany stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu wody opadowej oraz kierunku odpływu wód ze źródeł – ze szkodą dla gruntów sąsiednich. A zatem, w ocenie Sądu, istniało potencjalne zagrożenie przekierowaniem spływu wód opadowych i pochodzących ze źródeł z działki zainwestowanej na działkę skarżących. Tym samym inwestycja ta niewątpliwie może oddziaływać na pobliskie nieruchomości, w tym skarżących.
Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ administracji ponownie rozpoznając wniosek skarżących powinien wszcząć postępowanie nadzwyczajne i dopiero w jego toku ocenić interes prawny wnioskodawców.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła R. 2 Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie:
1) przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że wnioskodawcy M. T.-C. i B. C. – w stanie faktycznym niniejszej sprawy – mogą być uznani za stronę postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę;
2) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do niewłaściwego zastosowania i uchylenia postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. wydanego w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i instalacji zewnętrznych, w związku z błędnym przyjęciem, że postanowienia te obarczone były brakiem, o którym mowa w przedmiotowym przepisie;
b) art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. poprzez niepełne przedstawienie stanu sprawy oraz błędną ocenę materiału dowodowego.
Wskazując na powyższe zarzuty wnosząca skargę kasacyjną Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli M. T.-C. i B. C. wnosząc o oddalenie w całości skargi kasacyjnej i orzeczenie o kosztach postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Za niezasadne uznać należało podniesione w niej zarzuty naruszenia art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 61a § 1 K.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że organy administracji publicznej odmawiając wnioskodawcom na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej inwestorowi pozwolenia na budowę wadliwie zinterpretowały treść tego przepisu.
Jak zasadnie zauważył Sąd pierwszej instancji, wskazany przepis stanowi podstawę do wydania przez organ administracji publicznej postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Wszczęcie postępowania, w tym postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uzależnione jest zatem od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też takiego przymiotu nie posiada. Właściwe rozumienie art. 61a § 1 K.p.a. prowadzi jednak do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty. Oczywistość ta może wynikać już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo zostaje stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy. Zastosowanie art. 61a § 1 K.p.a. powinno być więc ograniczone do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie to nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie wnioskodawcy powoływali się na prawo własności sąsiedniej nieruchomości w stosunku do nieruchomości objętej inwestycją. Wskazywali, że w wyniku realizacji inwestycji objętej kwestionowanym pozwoleniem na budowę, dojdzie do zmiany stanu wody na gruncie w efekcie czego ich nieruchomość będzie zalewana.
A zatem w przedmiotowej sprawie nie można było uznać, że żądanie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji zostało zgłoszone przez podmiot oczywiście nieuprawniony. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na nieruchomości sąsiednie obejmuje bowiem szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem na nie projektowanego obiektu. Ocena ta, wymagająca m.in. analizy projektu budowlanego, de facto dokonana przez organy poza postępowaniem, powinna być dokonana w ramach wszczętego postępowania administracyjnego. Ponadto rozważań w kwestii oddziaływania nie można sprowadzać do tego, czy podmiot wnioskujący o wszczęcie postępowania nieważnościowego brał udział jako strona w postępowaniu zwyczajnym oraz czy nieruchomość, której jest właścicielem bezpośrednio graniczy z nieruchomością objętą planowaną inwestycją. Fakt, że działka wnioskodawców oddzielona jest od działki inwestora innymi działkami nie wyklucza, że działka wnioskodawców znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Kwestia ta oraz ewentualne skutki prawne tego oddziaływania mogą być rozważane wyłącznie w ramach wszczętego postępowania administracyjnego z uwzględnieniem stanu faktycznego danej sprawy.
Tym samym słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że organy administracji publicznej w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy powinny wszcząć postępowanie administracyjne i dopiero w ramach wszczętego postępowania szczegółowo zbadać istnienie interesu prawnego wnioskodawców. Następnie w sytuacji ustalenia, że wnioskodawcom nie przysługuje przymiot strony postępowanie to należy umorzyć, lub też w sytuacji ustalenia, że istnieją podstawy do dalszego prowadzenia postępowania, należy dokonać merytorycznej oceny zasadności złożonego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Przy czym badając legitymację materialno-prawną wnioskodawców w świetle art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego należy mieć na uwadze, że ocena wpływu konkretnej inwestycji na otoczenie obejmuje cały szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na nieruchomości znajdujące się w otoczeniu tego obiektu i nie może ograniczać się do kwestii prawidłowego zastosowania warunków technicznych usytuowania obiektu na działce.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 P.p.s.a. zauważyć należy, że naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczny zarzut kasacyjny wówczas, gdy uzasadnienie wyroku jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. W takim bowiem przypadku wadliwość uzasadnienia może być uznana za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 P.p.s.a., a także odpowiednie wskazania co do dalszego prowadzenia postępowania przez organy. Należy jednak zauważyć, że poczynione przez Sąd pierwszej instancji niejako na marginesie i niezależnie od przyczyn uchylenia zaskarżonych postanowień uwagi co do legitymacji materialno-prawnej wnioskodawców w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego bez powołania stosownych przepisów prawa materialnego są przedwczesne na tym etapie postępowania. Ocena istnienia interesu prawnego wnioskodawców należy do organów administracji publicznej i ma zostać dokonana we wszczętym postępowaniu nieważnościowym.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.