II SA/Kr 218/20

II SA/Kr 218/20 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2021-06-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Agnieszka Nawara-Dubiel
Joanna Człowiekowska /sprawozdawca/
Joanna Tuszyńska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II OSK 2582/21 - Wyrok NSA z 2024-09-11
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
oddalono skargi
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M. D. i A. G. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2019 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi.
Uzasadnienie
M. D. i A. G. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi na decyzję Wojewody Małopolskiego z 20 grudnia 2019 r., znak: [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty Krakowskiego Nr [...] z 2 maja 2019 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi - firma A w W., pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci Play numer KRA 7024A składającej się ze: stalowej wieży rurowej typu Monobot/H-30 o wysokości całkowitej 31,3 m wraz z antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi APM umieszczonymi na stalowym ruszcie posadowionym u podnóża wieży oraz budowa zasilania obiektu w energię elektryczną. Anteny sektorowe skierowane będą na azymuty: 40°, 180°, 300°. Przewidziano do montażu: na wysokości 29,0 m po jednej antenie sektorowej typu ADU4518R7 na azymut pracującej w paśmie 900 oraz 2100MHz oraz na wysokości 29,0 m po jednej antenie sektorowej typu ADU4518R7 na azymut pracującej w pasach 800 oraz 1800MHz. Anteny radioliniowe zostaną zainstalowane na wysokości 26,9 m (3 anteny), skierowane na azymuty 37°, 177° oraz 310°, na działce nr [...] w miejsc. Tenczynek, gm. Krzeszowice".
Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Po rozpoznaniu wniosku z 30 stycznia 2019 r. firma A w W. Starosta Krakowski decyzją nr [...] z 2 maja 2019 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia inwestycyjnego
W decyzji wyjaśniono, że obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu został ustalony w oparciu o przedstawiony w projekcie budowlanym rozkład pola elektromagnetycznego o gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m2 (parametr fizyczny wyznaczony dla miejsc dostępnych dla ludności na podstawie rozporządzenia w zakresie częstotliwości pól elektromagnetycznych od 300 MHz do 300 GHz), emitowanego w związku z lokalizacją przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. Tak wyznaczony obszar występuje w przestrzeni nad powierzchnią terenu w obrębie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w T. , dlatego też za strony postępowania, zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego, zostali uznani właściciele, zarządcy, użytkownicy wieczyści ww. nieruchomości.
W ocenie Starosty inwestycja zgodna jest z przepisami obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLIV/572/2018 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: Czerna, Filipowice, Miękinia, Nawojowa Góra, Nowa Góra, Ostrężnica, Paczółtowice, Rudno, Sanka, Tenczynek, Wola Filipowska, Zalas, Żary w Gminie Krzeszowice (Dz.U.Woj.Małop.2018.5300 z dnia 2018.07.23).
Ponadto, w ocenie Starosty Krakowskiego, planowane zamierzenie objęte wnioskiem spełnia wymagania przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Zgodnie z przytoczonym rozporządzeniem dopuszczalny poziom pola elektromagnetycznego w środowisku dla miejsc dostępnych dla ludności wynosi - przy zakresie częstotliwości pola elektromagnetycznego wynoszącej od 300 MHz do 300 GHz - 0,1 W/m2 gęstości mocy. W analizowanym projekcie budowlanym został wyznaczony obszar (w płaszczyźnie poziomej i pionowej przy uwzględnieniu istniejącej konfiguracji terenu) z rozkładem pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2, emitowanych przez projektowane 6 anten sektorowych (po 2 anteny sektorowe w azymutach 40°, 180°, 300°) i 3 anteny radioliniowe (w azymucie 37°, 177° i 310°). Obszar ten wystąpi wyłącznie w przestrzeni nad powierzchnią terenu działek znajdujących się w pobliżu projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej w maksymalnej odległości do 52,4 m, mierząc od anten projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, znajdując się na wysokości od 29,1 m nad poziomem terenu i wyższej, w miejscach niedostępnych dla ludności. Zdaniem Starosty, w terenach w otoczeniu projektowanego nadajnika możliwości kształtowania zabudowy wynikająca z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawia się w następujący sposób: przedmiotowe zamierzenie zostało zlokalizowanie w terenie zieleni nieurządzonej, lokalnej ochrony powiązań przyrodniczych, oznaczonym na rysunku planu symbolem "ZE" na którym to terenie nie ma możliwości budowy obiektów kubaturowych. W tym też terenie znajduje się część działek będących w obszarze oddziaływania. W obszarze są również działki drogowe oznaczone symbolem "KDD2" gdzie podstawowym przeznaczeniem jest lokalizacja dróg publicznych. Pozostałe działki znajdujące się w otoczeniu inwestycji mają przeznaczenie oznaczone symbolem "MNR1", na którym zgodnie z § 24 ust. 6 pkt 2a obowiązuje ograniczenie wysokości budynków do 10,5 m. Oznacza to, iż zostały dochowane określone w przepisach warunki dotyczące ochrony ludzi przed wpływem pola elektromagnetycznego, z uwzględnieniem zabudowy mogącej powstać w przyszłości, o wysokości dopuszczonej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W ocenie organu przedmiotowa inwestycja nie znajduje się oraz nie oddziałuje negatywnie na obszary sieci "Natura 2000", a co za tym idzie planowane zamierzenie budowlane nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszary sieci "Natura 2000", który usytuowany jest w odległości ok. 2,4 km od planowanej inwestycji.
Starosta dokonał również analizy zgodności przedmiotowego zamierzenia z obowiązującymi przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziałać na środowisko. Zdaniem Starosty, analiza przebiegu osi głównych wiązek promieniowania wszystkich anten sektorowych, uwzględniająca istniejące zagospodarowanie terenu oraz zagospodarowanie terenu, które może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, w każdym przypadku tj. przy maksymalnym pochyleniu wiązki (tilt) 5° z uwzględnieniem EIRP poszczególnych anten (zakres 1000-2000 W) wykazała, iż w zasięgu tych wiązek (dla wszystkich anten sektorowych do 70 m od środka elektrycznego - EIRP w zakresie nie mniejszym niż 1000 W jednakże mniejszym niż 2000 W nie występują obszary dostępne dla ludności, co prowadzi do wniosku, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem, zdaniem organ, w myśl art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Ponadto organ wskazał, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawienia członków właściwej izby samorządu zawodowego, posiada wymagane zezwolenia, opinie, uzgodnienia. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projektant dołączył informację dotyczącą BIOZ oraz oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Organ odniósł się również do zastrzeżeń zgłoszonych w toku postępowania przez strony postępowania. Ocenił jednak, że pozostają bez wpływu na wynikające z przepisów warunki udzielenia pozwolenia na budowę, które to warunki zostały przez przedmiotową inwestycję spełnione, co obliguje organ do udzielenia pozwolenia na budowę.
W wyniku odwołań złożonych przez M. T., D. J. oraz M. D., Wojewoda Małopolski opisaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, w odniesieniu do zarzutu nieprawidłowego ustalenia stron dotyczących działki nr [...], że oświadczenie J. C. (jednego ze wskazanych spadkobierców) z 21 marca 2019 r., złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, jest wystarczającym dokumentem w oparciu, o który może nastąpić ustalenie kręgu stron postępowania. Z ww. oświadczenia wynika, że spadkobiercami po zmarłych W. C. i M. C. są: A. G., R. C. i J. C.. Osoby te zostały również wymienione, jako ustawowi spadkobiercy przez A. G. we wniosku o stwierdzenie nabycia spadku złożonym do Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie. W ocenie Wojewody oświadczenie to stanowiło dowód w sprawie, który należało uwzględnić stosownie do art. 75 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego manipulowania pochyleniami anten oraz mocami w celu obejścia procedury środowiskowej oraz przypuszczenia, że po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie inwestor może zmienić parametry techniczne i użytkowe, Wojewoda wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej analizuje wniosek dotyczący konkretnej inwestycji, której parametry są określone w projekcie budowlanym. Kontrola zgodności realizacji inwestycji z projektem budowlanym, jak i sposobu użytkowania inwestycji, leży w gestii organu nadzoru budowlanego.
W związku z zarzutem dotyczącym niepodania w zaskarżonej decyzji konkretnej jednostki redakcyjnej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. , Wojewoda wskazał, że organ l instancji powołał się na § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego sporządzenia decyzji wyłącznie w oparciu o dokumentację (kwalifikację przedsięwzięcia) przygotowaną przez inwestora bez jej weryfikacji, organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z przepisami Prawa budowlanego organy podejmują swoje działania w oparciu o złożoną dokumentację, tzn. projekt budowlany oraz projekt zagospodarowania terenu inwestycji, który podlega weryfikacji pod kątem prawidłowości przyjętych rozwiązań z przepisami. Organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał oceny przedłożonej przez inwestora kwalifikacji, czego dowodem jest analiza zawarta w dalszej części decyzji.
Odnosząc się do zarzutu braku podania w zaskarżonej decyzji mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów Wojewoda wyjaśnił, że w jego ocenie brak jest podstaw do zamieszczenia
powyższych informacji w zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że zostały zawarte w projekcie budowlanym.
W odniesieniu do argumentu o braku oryginalnych kart katalogowych anten, Wojewoda wyjaśnił, że przepisy prawa nie nakładają na inwestora obowiązku ich załączenia do projektu budowlanego czy też do kwalifikacji przedsięwzięcia. Organ administracji architektoniczno-budowlanej ocenia zgodność inwestycji o zadanych parametrach z przepisami prawa. Inwestor może zastosować różne modele anten, pod warunkiem, że będą one spełniać parametry inwestycji.
W sprawie stwierdzenia przez skarżącą braku dokumentacji określającej maksymalną moc EIRP na każdym kierunku emisji z uwzględnieniem maksymalnych "tiltów" elektrycznych i mechanicznych określonych na podstawie danych technicznych anten oraz uchwytów je mocujących organ odwoławczy zauważył, że projektant w projekcie budowlanym określił moc EIRP każdej anteny sektorowej i radioliniowej (m.in. karty 28, 145 projektu budowlanego) dla każdego sektora uwzględniając maksymalny "tilt" na poziomie 5°. Przedstawiono również w formie graficznej (karty 151-157 projektu budowlanego) wysokość istniejącej zabudowy oraz zaznaczono w formie obszaru wysokość potencjalnie mogącej powstać zabudowy wynikającej z zapisów planu (co z uwagi na zmienioną definicję miejsc dostępnych dla ludności nie jest konieczne). Projekt budowlany zawiera mapę obrazującą obszar oddziaływania inwestycji z uwzględnieniem maksymalnych tiltów elektrycznych i mechanicznych (karta 35 projektu budowlanego).
W związku ze stwierdzeniem, że w dokumentacji nie podano mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, Wojewoda podniósł, że m.in. w tabeli 3 pt. Konfiguracja anten sektorowych (karta 123 projektu budowlanego) podano maksymalną moc nadajnika - ERP (efektywna moc wypromieniowania) wyrażana jest w [dBm] - w której zawiera się moc wyjściowa pojedynczego nadajnika wraz z uwzględnieniem maksymalnej tolerancji.
W związku z argumentem o braku określenia przez inwestora danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, braku wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, Wojewoda podniósł, że powyższe informacje znajdują się m.in. w tabelach na kartach 28, 56, 117, 119, 123, 150 projektu budowlanego.
Rozpatrując merytorycznie sprawę, Wojewoda Małopolski uznał, że analiza materiału dowodowego wykazała zgodność inwestycji z ustaleniami planu oraz możliwość realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej w tym obszarze planu. Jak wynika z projektu budowlanego stacja bazowa składa się z zespołu anten mocowanych na wieży rurowej posadowionej na żelbetowym ruszcie, złożonym z dwóch połączonych belek, posadowionym na mikropalach wierconych typu IRS, sięgających gruntów nośnych na głębokości 12,2 m p.p.t., o łącznej wysokości 31,3 m (włącznie z betonowymi cokołem, kotwą fundamentową wystającą ponad poziom terenu oraz odgromnikiem). Projektowana wieża rurowa usytuowana ma być w południowo - zachodniej części działki nr [...] w odległości 4,0 m od granicy z działką nr [...] oraz 11,2 m od granicy z działką nr [...] (wymiary od osi wieży). Na wieży zostaną zamontowane anteny radioliniowe i sektorowe nadawczo-odbiorcze, dodatkowo - obok wieży - przewidziano urządzenia sterujące. Zaprojektowane zostało zasilanie planowanej stacji, zgodnie z warunkami przyłączenia wydanymi przez [...] z 23.11.2017 r., nr warunków: [...]
Wojewoda wskazał, że projekt budowlany zawiera dokumentację "Geotechniczne warunki posadowienia ustalające warunki gruntowo - wodne dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej KRA7024A na dz. nr [...] w m. Tenczynek", opracowaną przez uprawnionego geologa. Ze względu na niekorzystne warunki posadowienia bezpośredniego wieży projektant zdecydował, aby zastosować fundament pośredni w postaci rusztu żelbetowego, złożonego z dwóch połączonych belek, posadowionego na mikropalach wierconych typu IRS, sięgających gruntów nośnych na głębokości 12,2 m p.p.t. Jak wynika z informacji zawartych w projekcie budowlanym (karta 50 projektu budowlanego), przedmiotowa konstrukcja wieży została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi w Polsce Normami w zakresie projektowania i obliczania konstrukcji.
Analizując zgodność projektu z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, Wojewoda Małopolski stwierdził, że działka inwestycyjna znajduje się na terenach oznaczonych w m.p.z.p. symbolami: MNR1 - tereny zabudowy mieszkaniowe - usługowej (zabudowa poza granicami Parków Krajobrazowych), ZE - tereny zieleni nieurządzonej, lokalnej ochrony powiązań przyrodniczych oraz KDD2 - tereny dróg publicznych, drogi dojazdowe. Przedmiotowa inwestycja (wieża, urządzenia sterujące oraz fundament) ma być zlokalizowana na terenach oznaczonych symbolami: MNR1 i ZE. Zdaniem Wojewody, ustalenia m.p.z.p. dopuszczają realizację obiektów i urządzeń infrastruktury w ww. jednostkach strukturalnych oznaczonych symbolami MNR1, ZE. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej jest - co do zasady - możliwa we wskazanej we wniosku o pozwolenie na budowę lokalizacji. Wskazano też, że rozpatrując możliwość realizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, organy administracji architektoniczno-budowlanej są zobowiązane do uwzględnienia wytycznych zawartych w art. 46 ustawy z 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2017 poz. 2062 ze zm.).
Badając zgodność inwestycji z pozostałymi zapisami planu normującymi zasady zagospodarowania terenu organ odwoławczy stwierdził, że warunki realizacji inwestycji, zawarte w ww. planie miejscowym dotyczą: wskaźnika zabudowy - do 75 %, minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 15 % (§ 24 ust. 6 pkt 6 m.p.z.p.). Na karcie nr 23 projektu budowlanego przedstawiony został bilans powierzchni działki nr [...], obręb 0016 Tenczynek, której powierzchnia wynosi 1900 m2. Powierzchnia (stan uwzględniający jednocześnie stan istniejący oraz projektowany): zabudowy obiektów budowlanych wynosi 637,73 m2 (33,56%); dróg, parkingów, placów i chodników wynosi 814,62 m2 (42,88%); innych części terenu (betonowy cokół, obszar oczepu oraz powierzchnia pod urządzeniami sterującymi) wynosi 15, 88 m2 (0,84%); biologicznie czynna wynosi 431,77 m2 (22,75%). W związku z powyższym w przedmiotowej inwestycji zostały spełnione wskaźniki zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej.
W kwestii zarzutu dotyczącego stwierdzenia, że powierzchnia biologicznie czynna została zawyżona wyjaśniono, że w południowo zachodniej części działki znajduje się jedynie przestrzenna konstrukcja stalowa, bez fundamentu, ścian czy dachu, która nie wpływa na wartość powierzchni terenu biologicznie czynnego.
Wojewoda odniósł się również do kwestii środowiskowych i podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zasięgu pola elektromagnetycznego i ustalonego na tej podstawie kręgu stron. Z materiału dowodowego wynika, w ocenie Wojewody, że minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tlicie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości wynosi ponad 22,9 m n.p.t. (por. przekrój pionowy na azymucie 40°, karta 37 w projekcie budowlanym), co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, tj. miejscach dostępnych dla ludności - również przy uwzględnieniu wysokości potencjalnej zabudowy (dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowo-usługową dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi 10,5 m) możliwej do zrealizowania w oparciu o zapisy planu, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi, będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymywania tych poziomów. Wyjaśniono przy tym, że ustawą z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw wprowadzono zmiany w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (obowiązującej w dniu wydania decyzji - Dz.U.2018.799 - tekst jednolity ze zm.) doprecyzowano pojęcie "miejsca dostępnego dla ludności" poprzez jednoznaczne przesądzenie, że miejsca takie ustala się według istniejącego a nie potencjalnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości na dzień dokonywania kwalifikacji określonego przedsięwzięcia. Zgodnie z treścią art. 38 ustawy zmieniającej z 30 sierpnia 2019 r. przepis ten wszedł w życie 25 października 2019 r. zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma treść przepisu w formie zmienionej. Zaakcentowano, że inwestor w projekcie budowlanym wyznaczył odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten dla istniejącego zagospodarowania terenu, w tym również dla potencjalnej zabudowy dopuszczonej planem (co w obecnym stanie prawnym, nie jest konieczne). Analiza przedłożonej przez inwestora kwalifikacji wykazała, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, również w przypadku zastosowania rozszerzonej definicji miejsc dostępnych dla ludności.
Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 p.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z wyżej cytowanego przepisu. Wyjaśniono, że za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania (m.in. przyjęte założenia i metody obliczeń) odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający.
Kontrola projektu zgodnie z powyższymi wskazaniami wykazała, że został sporządzony przez uprawnione osoby, jak i zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Projekt budowlany opracowany został w czytelnej grafice, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, został oprawiony i trwale zszyty. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (karty 81 – 83 projektu budowlanego). W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy prostych warunkach gruntowo-wodnych (patrz: projekt budowlany, dokumentacja określająca geotechniczne warunki posadowienia, karty 57 - 58). Projektant przedłożył ponadto oświadczenie, o którym mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 Pb, z którego wynika że instalacja radiokomunikacyjna nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 60 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, co oznacza, że planowane zamierzenie nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązek złożenia takiego oświadczenie wynika z art. 5 pkt 4 w związku z art. 25 ustawy z 30 sierpnia 2019 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw. To wszystko pozwoliło Wojewodzie na ocenę, że przedmiotowa inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy i nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. D. zarzuciła naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w zw. z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez nie ustalenie maksymalnych mocy oraz pochyleń anten. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Swoje stanowisko skarżąca M. D. uzupełniła w piśmie z 20 listopada 2020 r. Zarzuciła w nim dodatkowo, że inwestor firma A nie zapewnił przedmiotowej inwestycji prawnego dostępu do drogi publicznej, co stanowi naruszenie art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podniosła, że decyzją z dnia 13 sierpnia 2020 r. Wojewoda Małopolski na podstawie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Krzeszowice prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], ponieważ nie stanowiła ona w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego zajętej pod drogę publiczną. Skarżąca podniosła, że decyzja odmowna dotyczy tej samej działki, co do której Sąd Rejonowy dla Krakowa Krowodrzy wydał postanowienie z 21 maja 2020 r. o udzieleniu zabezpieczenia w sprawie IC 1444/20/K.
Natomiast A. G. w swojej skardze zarzuciła zakwestionowanej decyzji naruszenie:
- art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez dokonanie badania możliwego znaczącego oddziaływania na środowisko w zakresie badania pojedynczej mocy anten w sytuacji, w której ustawodawca uzależnia kwalifikację przedsięwzięcia do mocy EIRP, która w przypadku anten na tym samym sektorze lub zbliżonym podlega sumowaniu, a w konsekwencji niedokonanie analizy wpływa całego przedsięwzięcia lecz jedynie jego poszczególnych elementów,
- art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 30 § 5 k.p.a. w zw. z art. 1027 k.c. poprzez brak ustalenia spadkobierców po W. C. i M. C. (właścicieli działki [...]) w oparciu o prawomocne postanowienie stwierdzenia o nabyciu spadku, względnie akt poświadczenia dziedziczenia, w sytuacji gdy oświadczenie J. C. może nie odpowiadać stanowi prawnemu, zwłaszcza, że do spadkobrania doszło w okresie obowiązywania przepisów o dziedziczeniu gospodarstw rolnych w brzmieniu sprzed dnia 14 lutego 2001 roku, w szczególności art 1059 k.c.,
- art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez brak zawieszenia postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Krowodrzy w K. Wydział I Cywilny sygn. akt I Ns 1189/19/K, w sytuacji gdy przedmiotowe postępowanie ma charakter wstępny.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedziach na skargi Wojewoda Małopolski wniósł o ich oddalenie, w pełni podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Odpowiedź na skargę złożył również uczestnik postępowania firma A wnosząc o oddalenie skargi.
W toku postępowania sądowego swoje stanowisko przedstawiło stowarzyszenie B dopuszczone do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika na podstawie wniosku z 17 sierpnia 2020 r. W piśmie z 28 stycznia 2021 r. Stowarzyszenie zwróciło uwagę na najnowsze orzecznictwo NSA wskazujące na potrzebę ustalania maksymalnych mocy anten, ich pochyleń oraz uwzględniania sumarycznej mocy. W piśmie z 5 maja 2021 r. Stowarzyszenie przedstawiło pismo Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiące odpowiedź na wniosek Stowarzyszenia o podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały dotyczącej interpretacji § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz tożsamych przepisów rozporządzenia z dnia 8 sierpnia 2019 r., w zakresie kumulacji oddziaływań parametrów tego samego rodzaju anten stacji bazowych telefonii komórkowej oraz uwzględnienia ich maksymalnych parametrów technicznych i pochyleń.
Swoje stanowisko wyraziło w piśmie z 29 stycznia 2021 r. dopuszczone do udziału w postępowaniu [...]", odnosząc się do kwestii dostępu inwestycji do drogi publicznej, który - w ocenie Stowarzyszenia - istnieje. Zaakcentowano, że ulica [...] w Tenczynku przez wiele lat służyła jako droga ogólnodostępna dla mieszkańców, a Gmina Krzeszowice ponosiła nakłady finansowe na tę drogę, zaś A. M. ma w księdze wieczystej nr [...] wpisane prawo przejazdu, przechodu i przegonu przez tę drogę (w tym działkę nr [...]) aż do ulicy [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W przedmiotowej sprawie Sąd postanowieniem z 21 września 2020 r. połączył sprawy ze skarg A. G. i M. D. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je dalej pod wspólną sygnaturą II SA/Kr 218/20.
Skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli jest decyzja o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] z kablową linią zasilającą na działce nr [...], w miejscowości Tenczynek.
Zauważyć należy, że podstawę prawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę stanowi art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej jako: p.b.), zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Stosownie przy tym do art. 35 ust. 3 p.b. w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 4 p.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oddaje związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy również uwzględnić treść art. 32 ust. 4 p.b., zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wymagania te zostały przez organy administracji prawidłowo zidentyfikowane i pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu wyjaśniającym. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projekt jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymogami ochrony środowiska. Ponadto nie budzi wątpliwości kompletność projektu, który zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty. Nie budzi wątpliwości pozytywna ocena organów co do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi. Wobec niestwierdzenia podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, także ze względu na treść art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., organ architektoniczno-budowlany zobowiązany był wydać inwestorowi decyzję pozytywną.
Odnosząc się do kwestii problematycznych w okolicznościach sprawy Sąd wskazuje, że organy prawidłowo ustaliły zgodność planowanej inwestycji z uchwałą nr XLV/572/2018 Rady Miejskiej w Krzeszowicach z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw: Czerna, Filipowice, Miękinia, Nawojowa Góra, Nowa Góra, Ostrężnica, Paczółtowice, Rudno, Sanka, Tenczynek, Wola Filipowska, Zalas, Żary w Gminie Krzeszowice (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 23 lipca 2018 r., poz. 5300), w którym to planie teren inwestycji znajduje się na obszarach MNR1 – tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej oraz ZE – tereny zieleni nieurządzonej, lokalnej ochrony powiązań przyrodniczych.
W części ww. uchwały dotyczącej wszystkich terenów objętych planem znajdują się przepisy wskazujące na dopuszczalność lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej stanowiących obiekty infrastruktury technicznej, w szczególności telekomunikacyjnej. Dostrzec należało, że zgodnie z § 7 ust. 3 miejscowego planu, w granicach terenu objętego planem dopuszcza się lokalizowanie nie wyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu i jest zgodna z przepisami odrębnymi w zakresie: 1) zaopatrzenia w wodę; 2) odprowadzania i oczyszczania ścieków; 3) zaopatrzenia w gaz i ciepło; 4) zaopatrzenia w energię elektryczną; 5) rozwoju systemów telekomunikacyjnych i teleinformatycznych (przewodowych i bezprzewodowych) stosownie do potrzeb zapotrzebowania na usługi telekomunikacyjne i teleinformacyjne; 6) ochrony przeciwpożarowej i przeciwpowodziowej; 7) melioracji. Nie dotyczy przedmiotowej inwestycji – jako inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej – określony w § 8 ust. 1 pkt 2 lit. a miejscowego planu zakaz realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - w terenach o symbolu przeznaczenia MN1.1, MN2.2, MU1, MU2, MNR1, MNR2 oraz w strefie terenów zagrożonych okresowymi podtopieniami, oznaczonych na rysunku planu, także wobec ustalenia, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do ww. przedsięwzięć, o czym dalej. Z kolei, w § 18 ust. 7 pkt 3 miejscowego planu wskazano, że dopuszcza się na całym obszarze objętym planem lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowych zgodnie z przepisami odrębnymi.
Przeszkód do lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej słusznie nie dopatrzyły się organy administracji w przepisach miejscowego planu dotyczących terenów MNR1 i ZE.
Odnośnie do przeznaczenia terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej (MNR: MNR1 – zabudowa poza granicami Parków Krajobrazowych, MNR2 – zabudowa w granicach Parków Krajobrazowych) określonego w § 24 miejscowego planu należało uwzględnić określone w ustępie 4 przeznaczenie towarzyszące w postaci obiektów, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (pkt 5). Stacji bazowych nie objęto zakazami dla terenów MNR1 i MNR2 określonymi w § 24 ust 5 miejscowego planu. Prawidłowo zweryfikowano również spełnienie w okolicznościach sprawy parametrów zabudowy i wskaźników określonych w § 24 ust. 6 miejscowego planu.
Nie sposób doszukać się również niezgodności inwestycji z przepisami § 43 miejscowego planu, dotyczącymi terenów zieleni nieurządzonej, lokalnej ochrony powiązań przyrodniczych (ZE). Przeznaczenie dopuszczalne na tym terenie obejmuje, po myśli § 43 ust. 3 pkt 7, sieci, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej. Nie dotyczy przedmiotowej stacji bazowej ustanowiony tam zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych (ust. 4).
Dalej, w ocenie Sądu, organy prawidłowo oceniły projekt budowlanego pod względem spełnienia wymagań z zakresu ochrony środowiska.
Zauważyć należy, że Wojewoda Małopolski zweryfikował określony przez projektanta obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmujący działki o numerach ewidencyjnych: nr [...] (działka inwestycyjna) oraz nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] w Tenczynku. Działki te zostały wyznaczone zgodnie z przewidywanym sumarycznym obszarem występowania pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2, w uwzględnieniu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. 2003 r. Nr 192, poz. 1883).
W ocenie Sądu przekonujące są wyjaśnienia organu odnoszące się do wyników obliczeń przedstawionych w projekcie budowlanym w formie tabelarycznej (karta 119 projektu budowlanego) oraz graficznej (karta 128 projektu budowlanego). Wskazano nadto na uwzględnienie w projekcie budowlanym pól wytwarzanych przez wszystkie anteny stacji, w tym również anteny radioliniowe oraz instalacje radiokomunikacyjne sąsiadujące z przedmiotową stacją i pracujące w zbliżonym zakresie częstotliwości, w tym najbliższej stacji tego typu, tj. stacji bazowej operatora telefonii komórkowej [...] o oznaczeniu 10:51701, znajdującej się w odległości ponad 900 m od przedmiotowej stacji bazowej. Wyjaśniono, że superpozycja pól elektromagnetycznych pochodzących od stacji nie spowoduje występowania pola elektromagnetycznego o wartościach gęstości mocy wyższych niż 0,1 W/m2 w miejscach dostępnych dla ludności (karta 29 projektu budowlanego).
Nie budzą wątpliwości ustalenia organów co do działek, nad którymi gęstość natężenia pola elektromagnetycznego przekracza 0,1 W/m2 (działki nr [...], [...], [...], [...], oraz częściowo działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]). Strefy zasięgu pola elektromagnetycznego wskazane zostały na projekcie zagospodarowania terenu (karta 35 projektu budowlanego). Wynika z niego, że działki nr [...], [...], [...],[...], [...], [...],[...] położone są w większości w obszarze o symbolu MNR1, o przeznaczeniu podstawowym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową w układzie wolnostojącym lub bliźniaczym, w którym dopuszczalna wysokość zabudowy wynosi 10,5 m. Pozostałe działki znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji położone są w obszarze o symbolu ZE o przeznaczeniu podstawowym pod tereny otwarte niezainwestowane, obejmujące zadrzewienia, zakrzewienia (w tym śródpolne i przywodne), nieużytki bądź tereny użytkowane rolniczo jako łąki i pastwiska.
W ocenie Sądu, Wojewoda Małopolski zasadnie przyjął w kontekście tiltów anten, że znaczenie mają parametry zadeklarowane w dokumentacji projektowej i że brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Słusznie też organ podkreślił znaczenie następczej kontroli inwestycji, której wyniki – w razie stwierdzenia niezgodności wykonanego obiektu z projektem, także w zakresie odnośnych parametrów – mogą być podstawą stosownych działań właściwych organów. Nie sposób oczekiwać od organu administracji architektoniczno-budowlanej antycypowania takiej niezgodności. Wojewoda Małopolski trafnie zauważył przy tym, że w przedmiotowym przypadku minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości, wynosi ponad 22,9 m n.p.t. na azymucie 40ş (karta 37 projektu budowlanego), co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi – również przy uwzględnieniu wysokości potencjalnej zabudowy możliwej do zrealizowania w oparciu o ustalenia planu (10,5 m).
W ocenie Sądu, wnikliwie rozważona i prawidłowo rozstrzygnięta została kwestia kwalifikacji przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i – w konsekwencji – konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Dostrzeżono zasadnie znaczenie dla rozstrzygnięcia tej kwestii kwalifikacji przedsięwzięcia, która w przedmiotowej sprawie została przedłożona (k. 158-174 projektu budowlanego) i zweryfikowana przez organy administracji.
Zauważyć należy, że dla dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia ze względu na przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, istotna jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym: "Jako pojedynczą antenę, o której mowa w rozporządzeniu, należy rozumieć antenę, która może składać się z kilku systemów nadawczych (antena wielosystemowa) o różnym zysku energetycznym dla każdego z obsługiwanych pasm. Taka wielosystemowa antena ma jeden środek elektryczny anteny, względem którego wyznaczana jest charakterystyka promieniowania anteny. Dla takiej pojedynczej anteny składającej się z kilku systemów nadawczych sumowana jest moc promieniowana izotropowo przez poszczególne systemy, a równoważną moc promieniowaną izotropowo bada się wyłącznie w osi wiązki głównej promieniowania anteny, przy czym chodzi tutaj o wiązkę stanowiącą półprostą (o początku w środku elektrycznym anteny), a nie obiekt przestrzenny – zatem nie ma prawnych możliwości do rozważania czy np. w przypadku dwóch wielosystemowych anten, zawieszonych w niewielkiej odległości od siebie zachodzi zjawisko kumulacji, o którym mowa w niektórych wyrokach sądów administracyjnych. Nawet w sytuacji ewentualnego "przecinania" się tych teoretycznych osi wiązek głównych promieniowania dwóch wielosystemowych anten, nie ma żadnych podstaw prawnych (ani naukowych) do sumowania mocy tych anten i określania – w oparciu o zsumowane wartości – zasięgu osi głównej wiązki promieniowania anteny".
Uwzględniając takie założenia, Sąd nie dopatrzył się uchybień w ocenie przez Wojewodę Małopolskiego projektu budowlanego, w tym dotyczącej przedstawionych w projekcie budowlanym przekrojów pionowych wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania dla poszczególnych azymutów przy maksymalnym ich pochyleniu, z uwzględnieniem występowania miejsc dostępnych dla ludności. Jak wynika z treści decyzji, analizą objęto odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anten nie tylko dla istniejącego zagospodarowania terenu, ale również dla potencjalnej zabudowy dopuszczonej obowiązującym miejscowym planie. Całość analizy, która w tym miejscu nie musi być powtórzona, zdaniem Sądu zasługuje na aprobatę i pozwala zgodzić się z twierdzeniem, że planowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
Kolejną kwestią, która w przedmiotowej sprawie wymagała uwagi, był dostęp inwestycji do drogi publicznej. W odniesieniu do obsługi komunikacyjnej oraz dostępu do drogi publicznej w projekcie budowlanym (k. 24) wskazano, że stacja telefonii komórkowej PLAY jest bezobsługowa, nie posiada miejsc pracy, nie wymaga stałego dojazdu i wewnętrznych układów komunikacyjnych. Dostęp technologiczny do działki nr [...], konieczny na czas budowy, przewidziano przez istniejący zjazd z drogi publicznej gminnej (ul. Dębowa, w miejscowym planie oznaczone symbolem KDD2), co – jak wskazano w projekcie – zostało potwierdzone pismem Urzędu Miejskiego w Krzeszowicach z 9 listopada 2017 r., znak [...], a dalej przez działki nr [...] i [...]. Wskazano również, że inwestor posiada prawo przechodu i przejazdu do terenu inwestycji na działkach nr [...],[...] i [...] wynikające z umowy najmu nr [...] z [...] stycznia 2018 r., której kopia zalega w aktach administracyjnych (k. 88-90). Układ komunikacyjny na czas budowy oznaczono na projekcie zagospodarowania terenu (k. 35).
Niewątpliwie, teren inwestycji, tj. działka nr [...], której właścicielem jest A. M., przylega do działki nr [...] wchodzącej w skład ulicy [...], do której prowadzi istniejący na działce nr [...] zjazd. Już na etapie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym sporna okazała się kwestia statusu działki nr [...], co do której na etapie postępowania administracyjnego zakładano, że jest to działka stanowiąca drogę publiczną lub co najmniej drogę ogólnodostępną, na co wskazywała treść informacji z rejestru gruntów określająca – jako władającego – Urząd Miejski w Krzeszowicach (k. 32 akt adm.) oraz pisma Urzędu Miejskiego w Krzeszowicach z 9 listopada 2017 r. przywołującego uchwałę Rady Miejskiej w Krzeszowicach nr LIV/483/2010 z dnia 28 października 2010 r. w sprawie ustalenia przebiegu istniejących dróg gminnych na terenie Gminy Krzeszowice (k. 105 projektu budowlanego).
Uwzględniając wniosek dowodowy zgłoszony przez skarżącą A. G. (k. 192) Sąd dopuścił, na zasadzie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowód z dokumentu, w postaci decyzji Wojewody Małopolskiego nr [...] z dnia 13 sierpnia 2020 r., znak [...], o odmowie stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę K. prawa własności nieruchomości nr [...] w Tenczynku, pod drogę publiczną, na okoliczność braku dostępu inwestycji do drogi publicznej. Dowód ten nie doprowadził jednak do zakwestionowania ustaleń organu. Po pierwsze, przywołana decyzja nie istniała w dacie wydania zaskarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z tym nie mogła być uwzględniona przez Sąd, związany stanem prawnym i faktycznym z daty zaskarżonej decyzji. Po drugie, zakwestionowanie statusu ulicy [...] jako drogi publicznej, który daje prawo powszechnego z niej korzystania, staje się w okolicznościach sprawy pozbawione znaczenia wobec stwierdzenia, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji istniała służebność drogowa przysługująca każdoczesnemu właścicielowi działki nr [...] w stosunku do działki nr [...]. Na służebność tę wskazują wyjaśnienia uczestników postępowania, tj. inwestora [...] - w piśmie z 22 grudnia 2020 r. (k. 380-383) oraz właściciela terenu inwestycji A. M. - w piśmie z 4 stycznia 2021 r. (k. 421), a nadto stanowisko Wojewody Małopolskiego wyrażone w piśmie z 22 stycznia 2021 r. (k. 460). Wynika z nich, że w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] wpisano prawo przechodu, przejazdu i przegonu przez działki l. kat. [...], [...], [...] szlakiem już obecnie jako droga używanym w kierunku północno - zachodnim na rzecz każdoczesnych właścicieli działki l. kat. [...] gm. kat. Tenczynek, które to prawo obejmuje działkę oznaczoną aktualnie jako działka nr [...]. Sąd zauważa, że wyjaśnienia te zbieżne są ze stanowiskiem M. T. – właściciela działki nr [...] – wyrażonym w piśmie z 27 lutego 2019 r. (k. 56 akt adm.).
W związku z powyższym zgodzić się należy z inwestorem, który w piśmie z 22 grudnia 2020 r. wskazał, że osobą uprawnioną do wykonywania służebności jest nie tylko właściciel nieruchomości władnącej, ale również każda inna osoba, która wykonuje prawo własności w imieniu właściciela nieruchomości władnącej, w tym dzierżawca czy najemca. Osoba, na którą przeniesiono posiadanie nieruchomości władnącej, np. w drodze umowy najmu, jest uprawniona do posiadania służebności związanej z tą nieruchomością, co podkreślił Sąd Najwyższy w wyroku z 3 stycznia 1968 r., III CRN 271/68 (OSNCP 10/69, poz. 177).
W świetle powyższego, zdaniem Sądu, przedmiotowa inwestycja zlokalizowana na działce nr [...] w dacie wydania zaskarżonej decyzji 20 grudnia 2019 r. niewątpliwie miała dostęp do drogi publicznej. Sąd zwraca przy tym uwagę, że zarzut braku dostępu inwestycji do drogi publicznej nie został również uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lutego 2021 r., II OZ 101/21, oddalającym zażalenie na postanowienie tut. Sądu w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd nie dopatrzył się ponadto istotnych naruszeń prawa procesowego w toku postępowania prowadzonego przez organy obu instancji. Nie budzą w szczególności wątpliwości Sądu ustalenia organów co do kręgu stron, w szczególności odnośnie do działki [...], której wykazani w ewidencji gruntów właściciele nieruchomości W. C. i M. C. - nie żyją. Zasadniczo, po myśli art. 1025 § 1 Kodeksu cywilnego, ustalenie następców prawnych zmarłych osób następuje na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia. Powyższe nie wyklucza jednak w okolicznościach konkretnej sprawy ustalenia w postępowaniu administracyjnym następców prawnym zmarłych stron w inny sposób, w tym na podstawie oświadczeń samych następców stron bądź innych stron postępowania, jeśli oświadczenie to nie budzi wątpliwości. W przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji ustalił, na podstawie oświadczenia J. C., że spadkobiercami po W. C. i M. C. są: A. G., R. C. i J. C.. Ustalono również, że ww. osoby zostały również wymienione, jako ustawowi spadkobiercy, we wniosku A. G. z 28 sierpnia 2019 r., złożonym do Sądu Rejonowego dla Krakowa - Krowodrzy w Krakowie Wydział l Cywilny, o stwierdzenie nabycia spadku po ww. osobach. Sąd nie dopatrzył się podstaw do zakwestionowania tych ustaleń, zwłaszcza że wymienione osoby brały czynny udział w postępowaniu i nie kwestionowały swojej legitymacji.
Nie doszło tym samym do naruszenia w przedmiotowej sprawie art. 30 § 5 k.p.a. dotyczącego spadków nieobjętych. Nie było również podstaw do zawieszenia postępowania ze względu na zagadnienie wstępne, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r., I OSK 732/15 (orzeczenia.nsa.gov.pl), zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie występowało zagadnienie wstępne, od którego zależne byłoby wydanie decyzji. Zauważyć należy, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, dlatego winno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2019 r., II SA/Kr 1530/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Argument ten zyskuje na wadze, jeśli weźmie się pod uwagę, że poruszony w skardze A. G. problem uwiarygodnienia następców prawnych dotyczy działki nr [...], która nie stanowi terenu inwestycji, ale wchodzi w skład obszaru oddziaływania inwestycji. Konieczność oczekiwania na potwierdzenie tytułu prawnego do nieruchomości przez następców prawnych właścicieli innych nieruchomości niż nieruchomość, na której planowana jest inwestycja (w tym przez pozyskanie postanowienia spadkowego lub aktu poświadczenia dziedziczenia) powodowałaby, że inwestor – wykonujący prawo zabudowy stanowiące emanację prawa własności – uzależniony byłby w korzystaniu ze swego prawa od działań (lub ich braku) właścicieli nieruchomości sąsiednich w taki sposób, który nie wynika, zdaniem Sądu, z przepisów obowiązującego prawa.
Finalnie Sąd zauważa, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni realizuje wymagania stawiane w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Organ wnikliwie i szczegółowo odniósł się do kwestii istotnych w okolicznościach sprawy, w tym do kwestii spornych poruszonych w odwołaniach stron.
Na podstawie analizy akt sprawy oraz treści zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza ponadto, że postępowanie w przedmiotowej sprawie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., zasady budzenia zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), zasady czynnego udziału stron w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.), czy wreszcie zasady przekonywania, o której stanowi art. 11 k.p.a. Słusznie dostrzegł organ odwoławczy, że sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją należy do sprawy budzących kontrowersje i zaniepokojenie społeczności lokalnej, wobec czego podjął próbę szerszego, niż się to zwykle przyjmuje w postępowaniu administracyjnym, wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowały się organy przy załatwieniu przedmiotowej sprawy.
Powyższe rozważania odnoszą się do zarzutów skargi, które – w ocenie Sądu – okazały się niezasadne. Nie doszło w sprawie w szczególności do naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. z § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie doszło również do naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., art. 28 ust. 2 p.b. w związku z art. 30 § 5 k.p.a. w zw. z art. 1027 k.c., jak też art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.