II OSK 3214/20

II OSK 3214/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-12-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Po 402/20 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2020-08-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1397
art. 35
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 20 września 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt II SA/Po 402/20 w sprawie ze skargi R. C. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia 23 marca 2020 r. nr SO-VII.621.1.23.2020.2 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestniczki K. W. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 7 sierpnia 2020 r., II SA/Po 402/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Poznaniu oddalił skargę R.C. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z 23 marca 2020 r., Nr SO-VII.621.1.23.2020.2, w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta [...] postanowieniem z 18 lutego 2020 r., nr WSO.5343.1.139.2019.MS, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1 i art. 103 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm.; K.p.a.), zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne prowadzonego w sprawie z wniosku K.W. o wymeldowanie z pobytu stałego jej męża R.C. z lokalu położonego w [...] przy ul. [...].
Sąd wojewódzki przywołał argumentację organu I instancji, który wyjaśnił, że K.W. złożyła wniosek o wymeldowanie R.C. z lokalu położonego w [...] przy ul. [...], podając iż nie zamieszkuje pod wskazanym adresem od jesieni 2018 r. Na podstawie ewidencji ludności organ I instancji ustalił, że R.C. posiada zameldowanie na pobyt stały pod wskazanym adresem od 10 sierpnia 2011 r. Organ I instancji wskazał, że podstawą obligatoryjnego zawieszenia postępowania administracyjnego jest konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zagadnienia wstępnego, za takowe uznając postępowanie o numerze [...] toczące się w Prokuraturze Okręgowej w [...], w sprawie doprowadzenia R.C. w okresie od 26 marca 2018 r. do 30 marca 2018 r. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości 2.500.000 zł w ten sposób, że został wprowadzony w błąd co do tego, że przedmiotem czynności notarialnej jest przeniesienie własności nieruchomości w postaci kamienicy przy ul. [...] z majątku osobistego R.C. do majątku wspólnego małżonków R. i K.C., podczas gdy faktycznie była to darowizna 5 samodzielnych lokali mieszkalnych i niemieszkalnych do majątku osobistego żony, udokumentowana sporządzonym aktem notarialnym rep A nr [...] z 30 marca 2018 r. Zdaniem organu I instancji pomiędzy rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego przez Prokuraturę Okręgową w S., a rozpatrzeniem sprawy o wymeldowanie R.C. istnieje ścisła zależność, mająca charakter bezpośredniego związku przyczynowego, gdyż R.C. utracił w marcu 2018 r. status właściciela nieruchomości zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]. Z jego relacji wynikało, że żona wymieniła zamki w mieszkaniu, uniemożliwiając mu korzystanie zeń. Nie występuje więc instytucja dobrowolności opuszczenia lokalu będąca jedną z przesłanek do wymeldowania.
Dalej w wyroku II SA/Po 402/20 przywołano, że w zażaleniu K.W. wniosła o uchylenie postanowienia Prezydenta Miasta [...] i przekazanie sprawy organowi I instancji do dalszego prowadzenia.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewoda Wielkopolski powołanym na wstępie postanowieniem z 23 marca 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a., uchylił postanowienie organu I instancji. Sąd ten przywołał, że zdaniem organu II instancji postępowanie w prokuraturze w sprawie doprowadzenia R.C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, nie może stanowić podstawy do uznania, że zachodzi związek przyczynowy ze sprawą wymeldowania. Przepisy ustawy o ewidencji ludności nie uzależniają bowiem wydania decyzji meldunkowej od wcześniejszego rozstrzygnięcia sprawy majątkowej, w tym przypadku sprawy dotyczącej niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez osobę, której wniosek o wymeldowanie dotyczy. Dokonanie wymeldowania nie jest równoznaczne z utratą tytułu prawnego do lokalu. Nawet w przypadku rozstrzygnięcia na korzyść R.C. sprawy dotyczącej doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, rozstrzygnięcie to nie będzie odnosić się do faktu dotyczącego jego miejsca zamieszkiwania. Wojewoda argumentował, że meldunek ma charakter jedynie ewidencyjny, a wymeldowanie jest czynnością materialnotechniczną, oderwaną od cywilnoprawnego statusu nieruchomości, w związku z czym postępowanie karne nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przez organ I instancji wniosku o wymeldowanie, co sprawia, że przepis art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym.
Wojewoda zauważył, że zgodnie z art. 35 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. 2019, poz. 1397 ze zm.; "Uel") do organu administracji należy ustalenie spełnienia przesłanek uzasadniających wymeldowanie danej osoby, zatem stwierdzenia, czy R.C. bez wymeldowania się dobrowolnie opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego, a zatem ustalenie zdarzeń faktycznych, a nie prawnych. Charakter i przyczyny opuszczenia przedmiotowego mieszkania przez R.C., a zatem dokonywanie związanych z tym ustaleń faktycznych oraz ocena materiału dowodowego należy do organu administracji właściwego do rozpoznania sprawy, który w tym zakresie nie może uchylać się od jej rozstrzygnięcia.
Wyrokując w sprawie II SA/Po 402/20 kolejno wskazano, że R.C. wniósł skargę na w/w postanowienie Wojewody, w której wniósł o jego uchylenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu położonego w [...] przy ul. [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 35 Uel.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Poznaniu skargę oddalił.
Sąd pierwszej instancji za słuszną uznał ocenę organu II instancji, że meldunek ma charakter jedynie ewidencyjny, a wymeldowanie jest czynnością materialnotechniczną, oderwaną od cywilnoprawnego statusu nieruchomości. Postępowanie prokuratorskie nie ma więc znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o wymeldowanie. Nawet bowiem w przypadku rozstrzygnięcia na korzyść R.C. sprawy dotyczącej doprowadzenia go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, rozstrzygnięcie to nie będzie odnosić się do faktów dotyczących obecnego miejsca zamieszkania skarżącego i przyczyn opuszczenia dotychczasowego lokalu, a także środków podjętych w celu odzyskania do niego dostępu. Zdaniem tegoż sądu ewentualne wymeldowanie skarżącego ze spornego lokalu wskutek dalszego prowadzenia postępowania w sprawie stanowiłoby jedynie potwierdzenie, że obecnie skarżący w tym lokalu nie przebywa, tj. nie realizuje swoich podstawowych funkcji życiowych. Wyników postępowania w przedmiocie wymeldowania oraz rozstrzygnięcia sprawy własności spornego lokalu nie należy uzależniać od siebie. Z powyższych przyczyn skargę jako nieuzasadnioną oddalono.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R.C. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając orzeczenie sądu pierwszej instancji w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuca się:
I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 8 "KPA" (przyjdzie uznać, że autorowi skargi kasacyjnej chodzi o Kodeks postępowania administracyjnego – K.p.a. – uwaga Sądu) w zw. z art. 145 § 1 Ppsa w zw. z art. 151 Ppsa, poprzez procedowanie kończące się wydaniem zaskarżonego wyroku, które odbyło się w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, bez zachowania zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co przejawiało się tym, że WSA w Poznaniu przychylił się w całości do stanowiska Wojewody Wielkopolskiego wskazującego, że śledztwo prowadzone pod sygn. akt [...] nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przez organ I instancji wniosku o wymeldowanie, kiedy jednocześnie wskazano na przesłuchanie R.C. z 5 września 2019 r., kiedy zeznał, że nie mieszka w kamienicy przy ul. [...], albowiem trzykrotnie poprzez użycie przemocy i wymianę zamków był usuwany z mieszkania;
2. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 35 Uel w zw. z art. 145 § 1 Ppsa w zw. z art. 151 Ppsa poprzez niezasadne oddalenie skargi, pomimo występowania przesłanek wskazujących na możliwość uchylenia zaskarżonego postanowienia, poprzez uznanie, że stan faktyczny oraz prawny w przedmiotowej sprawie pozwala na przyjęcie, że toczące się w Prokuraturze Okręgowej w S. postępowanie w sprawie o sygn. [...] dotyczące doprowadzenia R.C. w okresie od 26 marca 2018 r. do 30 marca 2018 r. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem stanowi zagadnienie wstępne w postępowaniu o wymeldowanie oraz, że ww. postępowanie ma bezpośredni wpływ na kwestię rozpoznania sprawy o wymeldowanie oraz występuje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji w sprawie o wymeldowanie;
3. art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 Ppsa pozostające w związku z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez uznanie przez WSA w Poznaniu, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, opierając się w tym zakresie w pełni na wadliwym stanowisku Wojewody, który w trakcie rozpatrywania sprawy nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, m. in. nie wziął pod uwagę zeznań samego skarżącego, dotyczących okoliczności zmiany przez niego dotychczasowego miejsca zamieszkania (stosowanie przemocy, trzykrotna wymiana zamków przez K.W.), a tym samym przekroczył zasady swobodnej oceny dowodów, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie istnienia podstawy faktycznej i prawnej wydania postanowienia w zakresie odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, co doprowadziło do niezasadnego przyjęcia, że:
a. zakończenie postępowania przygotowawczego prowadzonego pod sygn. akt: [...] nie będzie miało wpływu na ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących sprawy wymeldowania skarżącego z pobytu stałego, kiedy ustalenie dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca zamieszkania ma kluczowe zagadnienie przy rozpatrywaniu spraw o wymeldowanie;
b. zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego nie jest konieczne, gdyż w postępowaniu o wymeldowanie jedynymi istotnymi okolicznościami, które należy ustalić jest fakt niezamieszkiwania danej osoby w lokalu, a po drugie dobrowolność jego opuszczenia rozumiana albo jako realizacja woli opuszczenia danego miejsca albo brak możliwości zamieszkiwania w lokalu w wyniku działań innych osób, przy jednoczesnym braku podjęcia kroków prawnych w celu umożliwienia powrotu do lokalu, kiedy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że opuszczenie lokalu przez skarżącego nie było dobrowolne, a jednocześnie podjął on kroki prawne, mające na celu zainicjowanie postępowania przygotowawczego, pozostającego nadal w toku, a dotyczącego doprowadzenia skarżącego R.C. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wartości 2.500.000 zł, co uzasadniało uwzględnienie skargi w zakresie zawieszenia postępowania administracyjnego;
II. na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 Uel poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i pominięcie przy rozpoznawaniu sprawy elementu wolicjonalnego, tj. brak uwzględnienia faktu, że skarżący nie opuścił dobrowolnie dotychczasowego miejsca zamieszkania, tylko doszło do powyższego w wyniku bezprawnego przejęcia składników majątku skarżącego połączonego z zastosowaniem przemocy oraz trzykrotną wymianą zamków przez K.W., co doprowadziło do niemożności dalszego zamieszkiwania w dotychczasowym miejscu stałego pobytu i braku dobrowolności w zmianie miejsca zamieszkania.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wnosi o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Poznaniu; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie; zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego kasacyjnie w związku z tym, że uczestniczka K.W. nawet nie udostępniła lokalu celem przeprowadzenia wizji lokalnej, uniemożliwiając tym samym przeprowadzenie dowodu, a zeznania skarżącego i uczestniczki są przeczne, należałoby uznać, że nie ma możliwości rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Ponadto skarżący kasacyjnie podnosi, że prowadzone postępowanie przygotowawcze może wykazać brak woli skarżącego w opuszczeniu lokalu mieszkalnego, wnoszący skargę kasacyjną wskazuje, że przestępne doprowadzenie do usunięcia go z zajmowanego lokalu nie może doprowadzić do wymeldowania, gdyż nie mamy do czynienia z wolą skarżącego do opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Wobec powyższego w przekonaniu skarżącego kasacyjnie koniecznym jest zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.
W odpowiedzi K.W. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uczestniczka nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. Jej zdaniem rozstrzygnięcie kwestii własności kamienicy, a w zasadzie ewentualnych nieprawidłowości przy przeniesieniu tej własności – nie będących automatycznie jednoznacznymi ze zmianą właściciela tego budynku, o czym skarżący zdaje się zapominać – nie ma wpływu na ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących niniejszej sprawy. W ocenie uczestniczki postępowania uzależnienie ustalenia przesłanki dobrowolności opuszczenia lokalu od tego, w jaki sposób nastąpiło przeniesienie własności kamienicy przy ul. [...] w [...] na kilka miesięcy przed wyprowadzką skarżącego, jest całkowicie niezasadne również z tego względu, że R.C. nadal zamieszkiwał w lokalu mieszkalnym nr 1 i wówczas nikt nie usiłował go wymeldować czy też eksmitować (do czego przecież K.W. miała prawo). Zwraca uwagę, że wniosek o wymeldowanie został złożony ponad półtora roku po przeniesieniu własności w/w nieruchomości i ponad rok po tym, jak R.C. opuścił lokal.
Przed rozprawą pełnomocnik skarżącego kasacyjnie złożył pismo przygotowawcze, oraz wnosił o przeprowadzeni dowodów z wyroków oraz postanowień, które zapadły już po wystosowaniu skargi, a dotyczyły szeregu spraw toczących się między skarżącym kasacyjnie, a uczestniczką – K.W..
Podczas rozprawy pełnomocnik K.W. wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1364) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Zarzut naruszenia przepisu art. 151 Ppsa tylko wówczas okazałby się uzasadniony, gdyby zasadne były zarzuty naruszenia innych przepisów, podniesione w skardze kasacyjnej, cyt. przepis nie może bowiem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem ma charakter ogólny i wynikowy, wynika z niego jedynie forma orzekania przez sąd administracyjny, który wyrokiem oddala skargę w całości lub w części, w razie jej nieuwzględnienia, odpowiednio w całości lub w części.
B. Przywołanie w podstawach kasacyjnych art. 145 § 1 Ppsa jako mającego być naruszonym przez sąd pierwszej instancji, nie jest skuteczne, albowiem nie poddaje się kontroli, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej i o wskazanym zakresie podstawy kasacyjnej. Art. 145 § 1 Ppsa dzieli się bowiem na kilka punktów, z których pkt 1) dodatkowo dzieli się na kilka liter. Wszystkie te jednostki redakcyjne stanowią odrębne przepisy. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do regulacji, która nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607, z dnia 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371, z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882, z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809, z dnia 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17, CBOSA.nsa.gov.pl). Skoro skarga kasacyjna nie zawiera precyzyjnego wskazania któregokolwiek z przepisów zawartych w regulacji z art. 145 § 1 Ppsa, nie poddaje się w tym zakresie kontroli. Co do reguły nie jest rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego zastępowanie autora skargi kasacyjnej, będącego wszak profesjonalnym pełnomocnikiem i domyślanie się intencji strony kwestionującej wyrok. Jest to tym bardziej niedopuszczalne, że sąd kasacyjny jest co do reguły związany zarzutami skargi kasacyjnej, skoro rozpoznaje ten środek odwoławczy w jej granicach – art. 183 § 1 Ppsa.
C. Zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. skierowany wobec orzekającego sądu jest chybiony, skoro sąd ten nie stosował przepisów Kodeksu. Co się zaś tyczy adresowania tego zarzutu wobec Wojewody Wielkopolskiego, to powiązano go z brakiem uwzględniania przymusowego charakteru opuszczenia lokalu przez skarżącego. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem skargi było postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego z powodu toczącego się postępowania przygotowawczego w prokuraturze, ta okoliczność jest irrelewantna dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia.
D. Z tych samych względów, co podniesione w pkt. C niniejszego uzasadnienia, nie jest trafny zarzut naruszenia art. 35 Uel. Kwestia oceny charakteru opuszczenia spornego lokalu przez skarżącego, nie mogła mieć znaczenia dla oceny zasadności odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego.
E. Przedmiotem wyrokowania było postanowienie Wojewody Wielkopolskiego uchylające postanowienie organu I instancji w przedmiocie zawieszenia z urzędu postępowania o wymeldowanie skarżącego z lokalu mieszkalnego. Podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego był art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., a przesądzającą o tym okolicznością przyjęcie przez organ I instancji, że w sprawie zachodzi konieczność uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, za które organ ten uznał toczące się postępowanie przygotowawcze prowadzone w prokuraturze. Poglądu tego nie zaakceptował organ II instancji, a jego stanowisko zaaprobował sąd pierwszej instancji oddalając skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela tę ocenę sądu a quo.
F. Istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy toczące się przez urzędem prokuratorskim postępowanie przygotowawcze w sprawie niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez skarżącego stanowi tzw. zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., tj. takie postępowanie przed innym organem, którego uprzednie rozstrzygnięcie uzależnia rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji. Uwzględniając cele postępowania przygotowawczego, którymi w świetle przepisów Kodeksu postępowania karnego (ustawa z 6 czerwca 1997 r., Dz. U. 2022, poz. 1375) jest m. in.: ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo, wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy, wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody, zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu (por. art. 297 § 1 cyt. ustawy), nie można podzielić zasadniczego zarzutu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 35 Uel. Decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego danej osoby jest konsekwencją opuszczenia takiego miejsca i brakiem dopełnienia obowiązku wymeldowania się. Taka decyzja jest wydawana na wniosek m. in. właściciela lokalu. Postępowanie prowadzone w prokuraturze, które dawało asumpt organowi I instancji do zawieszenia postępowania było prowadzone w sprawie niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez skarżącego, zakończenie postępowania przygotowawczego nie mogło skutkować niczym innym niż ewentualnym wniesieniem aktu oskarżenia. Z tego względu toczące się postępowanie w prokuraturze nie mogło być, jak trafnie to uznał organ II instancji, a zaakceptował sąd wojewódzki, potraktowane jako warunkujące wydanie decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego, nie było to zatem zagadnienie wstępne.
G. Wniesione przez skarżącego kasacyjnie wnioski dowodowe nie zostały uwzględnione, albowiem okoliczności w nich podnoszone nie mogły mieć znaczenia w sprawie. Nadesłane kopie orzeczeń sądów karnych dotyczyły uznania za niezasadne zatrzymania skarżącego w dniu 14 stycznia 2021 r., zasądzenia zadośćuczynienia za niesłuszne zatrzymanie, uniewinnienia skarżącego od zarzutu gróźb wobec uczestniczki, spowodowania u niej obrażeń ciała, uszkodzenia drzwi w lokalu przy ul. [...] w [...] oraz kradzieży na szkodę uczestniczki. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest iszczenia się przesłanki z art. 106 § 3 Ppsa, aby dopuścić dowody z tych orzeczeń, w aspekcie niezbędnej potrzeby wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Orzeczenia wskazane w załącznikach do pisma uczestniczki dotyczą okoliczność irrelewantnych z punktu widzenia przedmiotu skargi.
H. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.
I. Wniosek uczestniczki o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje podstaw w świetle art. 204 Ppsa.