II OSK 303/07

II OSK 303/07 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2008-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Gliniecki /przewodniczący/
Bożena Walentynowicz
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 360/03 - Wyrok WSA w Krakowie z 2006-08-01
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 174, art. 183 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 188, art. 203 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 32 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
art. 39
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.
Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
art. 4 pkt 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia WSA del. Izabela Ostrowska /spr./ Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Zarządu Dróg w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 360/03 w sprawie ze skargi B. N. na decyzję Wojewody M. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od B. N. na rzecz [...] Zarządu Dróg w K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II OSK 303/07
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie syg. akt II SA/Kr 360/03, po rozpoznaniu skargi B. N. uchylił decyzję Wojewody M. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] po rozpatrzeniu wniosku inwestora Zarządu Dróg i Komunikacji w K. - zatwierdzono projekt budowlany i wydano temu podmiotowi pozwolenie na budowę dla zamierzenia drogowego zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] K., polegającego na budowie peronu przystankowego wraz z dojściem chodnikowym wzdłuż ulicy od peronu autobusowego do najbliższego przejścia dla pieszych przy ul. [...] w K..
W uzasadnieniu decyzji wskazano na złożenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę w terminie ważności pisma o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], znak [...] oraz na wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w formie pisemnej zgody na wejście w teren działki nr [...] Zarządu Dróg i Komunikacji w K.. Wyjaśniono ponadto, że projekt zagospodarowania działki jest zgodny z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...]. zmieniającą Uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta K. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]) oraz wymaganiami ochrony środowiska. Projekt budowlany wykonany przez osobę uprawnioną jest kompletny, posiada wymagane przepisami opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia
W odpowiedzi na zarzuty oraz uwagi do projektowanej inwestycji wniesione przez strony w toku postępowania, wyjaśniono, że administratorem przystanku jest Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne S.A. i to ono zobowiązane jest do utrzymania go w należytej czystości, a w razie niewywiązywania się z tego obowiązku należy o tym fakcie powiadomić odpowiednie służby miejskie, władne do jego egzekucji. Co do utrudnienia wjazdu, czy wyjazdu z posesji podkreślono, że autobusy MPK mogą na przedmiotowym przystanku zatrzymywać się tylko i wyłącznie na czas wymiany pasażerów, gdyż jest to przystanek przelotowy, zaś z uwagi na istniejące w tym miejscu oznakowanie poziome wyjazd z istniejących posesji może się odbywać wyłącznie na prawo, a w tym przypadku autobusy często wręcz ułatwiają ten manewr wyłączając prawy pas jezdni z ruchu na czas wymiany pasażerów. Przy lokalizacji przystanku naprzeciwko budynku nr [...] w sąsiedztwie budynku nr [...] przy ul. [...] uwzględniono interes pasażerów korzystających z tego przystanku, bezpieczeństwo ruchu i funkcjonujący w tym rejonie węzeł przesiadkowy. Dalej - w odpowiedzi na zarzut dotyczący braku ekspertyzy o wpływie projektowanej inwestycji na środowisko podano, że podstawą wymagania przedłożenia takiego opracowania jest Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.l998r. w sprawie określenie rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz. U. Nr 93 poz. 589 ze zm.). Zgodnie z tym rozporządzeniem przystanek nie należy do inwestycji szkodliwych lub mogących pogorszyć stan środowiska.
Odnośnie pozostałych zarzutów wskazano, że rozebrana została poprzednia wiata przystankowa, w sprawie w której postępowanie zakończyło się decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]. Organ wyjaśnił ,iż przedłożony do zatwierdzenia projekt peronu autobusowego polega na utwardzeniu zdewastowanego obecnie trawnika, wykonania dojść pieszych, uporządkowanie zieleni oraz przebudowę wjazdów do posesji poprzez ułożenie kolorowej kostki brukowej.
Wojewoda M. decyzją z dnia [...], znak [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. li art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. N. -utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było postępowanie administracyjne organu nadzoru budowlanego w związku z rozpoczętymi robotami budowlanymi dotyczącymi budowy wiaty przystankowej przy ul. [...], zostało zakończone, a wiata przystankowa rozebrana. Inwestor wykazał się tytułem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz przedłożył projekt budowlany wraz z wymaganymi uzgodnieniami i opiniami. Inwestycja polegająca na wykonaniu robót budowlanych nowych nawierzchni dróg i chodników w obszarze drogi publicznej jest zgodna z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie potwierdza naruszeniu art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i art. 32 ust. 4 w związku z art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zmienia się sposób zagospodarowania terenu, a zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy nie stwierdził również aby nastąpiło naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 3, gdyż w pasie drogowym na podstawie przedmiotowej decyzji ma być realizowana odpowiednia nawierzchnia chodników, wjazdów na działki i peronu przystankowego, a mając na uwadze projekt budowlany brak podstaw do przyjęcia by następowało uniemożliwianie stronom dostępu do drogi publicznej. Zatwierdzona dokumentacja zawiera wymagane uzgodnienia, w tym także dotyczące istniejącej zieleni projektowanej do wycinki, przesadzenia i nowoprojektowanej
Skargę na powyższą decyzję wniósł B. N. zarzucając naruszenie art. 7, 8 i 10 k.p.a., a także art. 5 ust. 2 pkt 3 oraz 4 Prawa budowlanego, jak również art. 32 ust. 4 tej ustawy związku z art. 39 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
Skarżący wskazywał jako uchybienie niezawiadomienie go przez organ odwoławczy o prowadzonym postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, co uniemożliwiło mu zaznajomienie się z aktami sprawy. Skarżący wskazywał, iż organ drugiej instancji nie wyjaśnił dostatecznie sprawy i nie odniósł się do zarzutu art. 5 ust. 2 pkt 3 i 4 Prawa budowlanego, błędnie wywodząc, że nie ograniczono skarżącemu dostępu do drogi publicznej, bez analizy kwestii ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby.
Uchylając zaskarżoną decyzję Wojewody M. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 ust 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. bowiem poza powołaniem w osnowie określonych przepisów prawa budowlanego nie zawiera ona żadnych wyjaśnień w kwestii ich zastosowania, a dokonane ustalenia są ogólnikowe i często dowolne.
Sąd I instancji zwrócił uwagę na fakt, iż pismo dotyczące warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], znak [...], nie jest wymaganą przez przepisy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nadto za dowolne uznał Sąd stwierdzenie organów o wykazaniu przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane skoro brak jakichkolwiek ustaleń w sprawie własności i zarządu będącej drogą działki nr [...], nie określono jej kategorii, zaś w aktach nie zgromadzono nawet pełnomocnictwa Prezydenta Miasta K. nr [...] z dnia [...] do składania oświadczeń woli w sprawie gospodarowania majątkiem Skarbu Państwa. Dowolne jest także, zdaniem Sądu, stwierdzenie o wykonaniu projektu budowlanego przez podmiot uprawniony bowiem tak w projekcie, jak i w aktach sprawy brak odpisu decyzji Nr [...]. Nie jest też wiadomym jakich wymaganych i przez które przepisy uzgodnień, pozwoleń oraz sprawdzeń dokonano. W szczególności zastrzeżenia Sądu budzi - stwierdzenie organu o nieistnieniu podstaw do przyjęcia naruszenia art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego w związku z art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na fakt, iż w przypadku przedmiotowej inwestycji nie zmienia się sposób zagospodarowania terenu, a zatem nie jest wymagane uzyskanie decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zdaniem Sądu dowolne jest także stwierdzenie o braku podstaw do przyjęcia naruszenie art. 5 ust. 2 pkt 3 w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Wymienione przez Sąd I instancji uchybienia przepisom postępowania mogły mieć zdaniem Sądu istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji.
Za niezasługujący natomiast na uwzględnienie jako mogący mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, uznał Sąd zarzut skarżącego dotyczący niezawiadomienia go przez organ odwoławczy o prowadzonym postępowaniu przed wydaniem zaskarżonej decyzji, bowiem w postępowaniu odwoławczym nie prowadzono uzupełniającego postępowania dowodowego, zaś o przekazaniu przez organ pierwszej instancji Wojewodzie M. odwołania wraz z aktami sprawy skarżący został zawiadomiony pismem z daty [...], którego odbiór potwierdził [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł [...] Zarząd Dróg - następca prawny Zarządu Dróg i Komunikacji zaskarżając go w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
naruszenie prawa materialnego przez:
1. błędne zastosowanie art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego:
- przez przyjęcie że pozwolenie na budowę mogło być wydane po uprzednim
przeprowadzeniu postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska i równoczesne pominięcie przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14.07. 1998r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji ,które takiego obowiązku, w stosunku do przystanków autobusowych nie przewidywały,
2. błędną interpretację art. 32 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego
- przez przyjęcie, że inwestor nie uzyskał wszystkich wymaganych pozwoleń, uzgodnień i opinii innych organów, bez wskazania jakich uchybień dopuścił się inwestor, w sytuacji gdy jedyne wymagane pozwolenie, na wycinkę drzew, było załączone do akt
- oraz pominięcie przepisów ustawy o drogach publicznych przy ustalaniu prawa do
dysponowania nieruchomością na cele budowlane
3. błędną wykładnię rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z
3.11.1 998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego — przez uznanie, że wobec braku w aktach odpisu uprawnień projektanta, dowolne jest stwierdzenie przez organ I instancji o wykonaniu projektu budowlanego przez podmiot uprawniony,
naruszenie przepisów postępowania, przez:
1. naruszenie art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1lit a prawa o postępowaniu przed sądami
administracyjnymi przez brak stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 5ust. 2 pkt 3 oraz art. 32 Prawa budowlanego oraz brak wskazania środków mających na celu usuniecie zarzuconej nieprawidłowości ;
2. naruszenie art. 141 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak wskazania co do dalszego postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż zgodnie z rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14.07.1998r w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań " jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji - budowa peronów autobusowych nie wymagała wykonania oceny oddziaływania na środowisko.
Błędne jest zdaniem inwestora, stanowisko WSA, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania prawem do nieruchomości na cele budowlane, bowiem inwestycja planowana jest w pasie drogi powiatowej i jest związana z ruchem na drodze. Prawo zarządcy do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z przepisu szczególnego jakim jest ustawa o drogach publicznych.
Sąd zarzucił brak odpisu decyzji nr [...] — jednakże nie wskazał czy miało to wpływ na wynik postępowania, a inwestor podnosi, iż zgodnie z § 4ust. 1 pkt 3 rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3.11.1998r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wymagane jest imię i nazwisko projektanta, specjalność i numer uprawnień budowlanych, data i podpis. Te warunki zostały spełnione.
Sąd zarzucił w uzasadnieniu brak analizy przepisów prawa i brak wykładni art. 32 ust. 4 prawa budowlanego w związku z art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ale nie dał żadnych wskazówek w tym zakresie. Tymczasem z wniosku inwestora oraz załączonej do niego dokumentacji wynika, że pozwolenie na budowę dotyczyło budowy peronu autobusowego w pasie drogowym, a wiec nie powodowało zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Nie wymagało wiec ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Sąd zarzucił dowolność w stwierdzenie o braku podstaw do przyjęcia naruszenia art. 5 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, ale również i w tym zakresie nie dał żadnych wskazówek. Natomiast zdaniem inwestora wybudowanie peronów autobusowych nie spowoduje zwiększenia hałasu ani innych wymienionych w tym artykule uciążliwości.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania B. N. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa
materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie bowiem oparta została na usprawiedliwionych podstawach naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnie art. 32 ust 1 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz wadliwe przyjęcie, iż w sprawie ma zastosowanie art. 32 ust 1 pkt 1 tegoż prawa.
Słusznie skarżący podnosi, iż przywołanie w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji art. 32 ust 1 Prawa budowlanego sugeruje konieczność przeprowadzenia przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Stanowisko Sądu w tej kwestii uznać należy za błędne, bowiem obowiązujące w dacie wydania pozwolenia na budowę Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998r. ( Dz.U Nr 93, poz. 589 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji, nie kwalifikowało budowy peronów autobusowych do inwestycji wymagających wykonania oceny oddziaływania na środowisko. Kwestia ta została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego, do czego nie odniósł się w swych rozważaniach Sąd I instancji.
Niczym nieuzasadnione są także wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie co do naruszenia art. 32 ust 4 Prawa budowlanego w związku z art. 39 ustawy z dnia 7 lipca 1994r o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999r. Nr 15, poz 139 ze zm.). Pomimo, iż Sąd I instancji uchylił się od zajęcia jednoznacznego stanowiska w kwestii obowiązku uzyskania przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedzającej wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę należy podzielić pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu decyzji Wojewody M. dnia [...], iż przedmiotowa inwestycja realizowana w pasie drogowym, sprowadzająca się do wykonania peronu przystankowego oraz odpowiedniej nawierzchni chodników, nie zmienia sposobu zagospodarowania terenu, a co za tym idzie w świetle obowiązującego w dacie udzielenia pozwolenia na budowę , art. 39 ust 2 pkt 1 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym , zwolniona była z obowiązku uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000r. Nr 71 poz. 838) drogę lub pas drogowy stanowi wydzielony pas terenu przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych wraz z leżącymi w jego ciągu placami, zatokami postojowymi, chodnikami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Teren objęty zamierzeniem inwestycyjnym w wyniku jego realizacji nie zmieni swego przeznaczenia i nadal pozostanie pasem drogowym. Nieuzasadniony jest także zarzut postawiony organom przez Sąd I instancji co do braku określenia statusu prawnego nieruchomości na której projektowana jest inwestycja. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów działki o nr ew. [...] wynika, iż stanowi ona drogę- ul. [...], własność której reguluje art. 2a ust 2 ustawy o drogach publicznych. Inwestor legitymując się zgodą Zarządu Dróg i Komunikacji w K. z dnia [...]- działającego na podstawie pełnomocnictwa Prezydenta Miasta K.- na wejście na teren działki nr ew. [...] w celu realizacji inwestycji, wykazał się prawem do dysonowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 32 ust. 4 pkt 2 Ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Przedłożony organom projekt budowlany sporządzony został przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjskiej w zakresie dróg, ulic, lotniskowych dróg startowych- jak wynika z pieczątki nadanych decyzją UAN Upr. Nr [...]. Z faktu, iż odpis decyzji nadającej uprawnienia nie został dołączony do projektu żadną miarą nie można wyciągać wniosków, co zdaje się czynić Sąd I instancji, iż istnieją wątpliwości co do legalności projektu budowlanego, zwłaszcza, iż jak zasadnie zarzuca skarga kasacyjna, wymogu takiego nie stawia rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 3 listopada 1998r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.
Z powyższych względów trafne są także zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji nie powinien uchylać zaskarżonej decyzji, ale winien skargę oddalić, czyli naruszenia art. 135 i art. 145 § I pkt 1 lit. c p.p.s.a.
W wyroku NSA z dnia 25 marca 2004 r., sygn. akt OSK 81/04 , OSP 2004, nr 11, poz. 135, trafnie przyjęto, iż wyprowadzenie wadliwych wniosków ze stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji oddalenie skargi, w sytuacji, w której skarga powinna zostać uwzględniona jest naruszeniem przepisów innych, niż naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 188 p.p.s.a., ponieważ naruszenie prawa sprowadziło się w tym przypadku jedynie do wyprowadzenia wadliwych wniosków ze stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną tak samo należy zakwalifikować uchylenie zaskarżonej decyzji zamiast oddalenia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji, podczas, gdy należało skargę oddalić wobec braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a, winno być traktowane jako naruszenie przepisów inne, niż naruszenie przepisów postępowania, o których stanowi art. 188 p.p.s.a ( vide wyrok NSA z 14 grudnia 2006r,II OSK 70/06).
Z tego względu uznając, że w rozpoznawanej sprawie miało miejsce jedynie naruszenie prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny postanowił na podstawie art. 188 p.p.s.a. rozpoznać skargę.
Rozpoznając ją Sąd uznał, że skoro stanowisko przyjęte w decyzji organu odwoławczego nie naruszało prawa, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Mając na uwadze podniesione wyżej argumenty, na podstawie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 188 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.