II OSK 2975/24

II OSK 2975/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-05-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Mirosław Gdesz
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Sygn. powiązane
VII SAB/Wa 25/24 - Wyrok WSA w Warszawie z 2024-08-01
II OSK 25/24 - Wyrok NSA z 2024-11-05
II SA/Sz 915/22 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2023-06-15
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2024 r. sygn. akt VII SAB/Wa 25/24 w sprawie ze skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w[...] na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy w sprawie [...] oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 1 sierpnia 2024 r., sygn. akt VII SAB/Wa 25/24, oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na bezczynność Prezydenta m. st. Warszawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy w sprawie [...].
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
[...] Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w Warszawie wnioskiem z dnia 22 września 2023 r. wystąpiła do Prezydenta m.st. Warszawy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...].
W związku z tym wystąpieniem, 3 października 2023 r. organ doręczył skarżącej wezwanie do usunięcia, w terminie 7 dni, następujących braków wniosku: 1. dostarczenie oryginalnej mapy zasadniczej pobranej z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, np. z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, ul. [...], w skali 1:500 lub 1:1000 bez naniesień projektowych, w postaci elektronicznej łub papierowej, obejmującej obszar nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m, umożliwiającej wykonanie analizy obszaru, zgodnie z ustawą z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r.; 2. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawione w formie graficznej; 3. wykazanie dostępu do drogi publicznej w sposób graficzny i opisowy, ze wskazaniem obrębów i numerów działek, przez który planowana jest obsługa komunikacyjna; 4. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie graficznej i opisowej; 5. dostarczenie dokumentów potwierdzających zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, w tym w zakresie dostaw energii, dostaw wody i odbioru ścieków socjalno-bytowych oraz sieci ciepłowniczej. W piśmie stanowiącym wezwanie do usunięcia ww. braków wniosku organ pouczył jednocześnie skarżącą, że nieuzupełnienie wniosku w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Dnia 9 października 2023 r. do Urzędu Dzielnicy [...] wpłynął wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 i 101 k.p.a., do czasu skompletowania całości dokumentacji wskazanej w wezwaniu do usunięcia braków wniosku. Pismem z 11 października 2023 r. organ poinformował skarżącą, że braki wniosku nie zostały usunięte, wobec czego zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. wniosek pozostawia się bez rozpoznania.
Pismem z 6 listopada 2023 r. skarżąca wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ponaglenie z uwagi na pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania, a SKO w Warszawie postanowieniem z 30 listopada 2023 r. znak: [...]uznało ponaglenie za nieuzasadnione.
Skargą Spółdzielnia zaskarżyła bezczynność organu w postępowaniu o znaku: [...], polegającą na pozostawieniu wniosku o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy bez rozpoznania, zarzucając naruszenie art. 35 w zw. z art. 64 § 2 k.p.a. oraz art. 98 § 1 k.p.a. i art. 101 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania na podstawie art. 98 §1 k.p.a. i pozostawienie bez rozpoznania wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, pomimo wcześniejszego wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do wydania postanowienia w przedmiocie zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że skarżąca w dniach 21-22 września 2023 r. złożyła osiemdziesiąt wniosków o ustalenie warunków zabudowy, w tym dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. ewid. nr [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też wezwano stronę do usunięcia braków wniosku, a po upływie terminu wyznaczonego w wezwaniu - zgodnie z art. 64 §2 k.p.a. - wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Organ wyjaśnił też, że przepisy nie przewidują możliwości zawieszenia postępowania w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych wniosku. Jedyną konsekwencją niezastosowania się do wezwania o uzupełnienie braków formalnych jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że w sprawie niniejszej Prezydent m. st. Warszawy ani nie pozostawał bezczynny w załatwieniu sprawy z wniosku skarżącej z 22 września 2023 r. o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce ewid. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...], ani też nie dopuścił się przewlekłego rozpoznania tej sprawy.
Sąd wskazał, że ocena zarzutu bezczynności organu w kontrolowanej sprawie była uzależniona od ustalenia czy Zarząd Dzielnicy [...], wykonujący na podstawie przepisów ustrojowych [...] zadania i czynności w sprawach o wydanie decyzji ustalających warunki zabudowy, ustawowo należących do kompetencji Prezydenta m. st. Warszawy, poprawnie wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi odpowiadać wymogom formalnym, określonym w art. 64 § 1 k.p.a. oraz spełniać wymagania, określone w art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 w zw. z art. 64 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.).
Zdaniem Sądu organ słusznie wezwał skarżącą do usunięcia braku wniosku w sposób określony w pkt 1 wezwania z 27 września 2023 r., gdyż zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p. wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci: a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo b) papierowej. Dodatkowe wymogi, które musi spełniać taka mapa zasadnicza lub mapa ewidencyjna dołączona do wniosku wynikają z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., co również trafnie ujął w wezwaniu organ. Skoro ponadto z art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 64 u.p.z.p. wynika expressis verbis, te wniosek powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, to prawidłowo organ wezwał do usunięcia takiego braku wniosku (pkt 2 wezwania z 27 września 2023 r.). Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 u.p.z.p. wniosek powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej. Dlatego też wskazany w pkt 4 wezwania z 27 września 2023 r. brak formalny wniosku podlegał uzupełnieniu prze skarżącą.
Nieprawidłowe było natomiast w ocenie Sądu wzywanie skarżącej do usunięcia w trybie art. 64 § 2 k.p.a. braków wniosku, wymienionych w pkt 3 i 5 wezwania z 27 września 2023 r., gdyż z art. 52 ust. 2 pkt 1, f a i 2 w zw. z art. 64 u.p.z.p. nie sposób wywieść, by brak wykazania dostępu do drogi publicznej stanowił brak formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Obowiązek wykazania dostępu do drogi publicznej stanowi kwestię materialnoprawną, ocenianą z uwzględnieniem art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazany zaś w rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz. U. z 2021 r., poz. 2462, obecnie rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z 20 lutego 2024 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy, Dz.U. z 2024 r., poz. 351) wzór formularza wniosku o ustalenie warunków zabudowy przewidywał w pkt 10, jako załączniki do wniosku, dokumenty potwierdzające zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej oraz inne załączniki (w tym np. dokumenty, które pozwolą na ocenę spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej). Dokumenty te stanowiły materiał dowodowy sprawy przedłożony przez stronę już na etapie składania wniosku. Nie mogą być uznane za wymóg formalny wniosku o ustalenie warunków zabudowy, którego nieusunięcie rodzi dla wnioskodawcy konsekwencje w postaci pozostawienia jego wniosku bez rozpoznania. Brak zaś potwierdzenia uiszczenia opłaty skarbowej nie jest brakiem formalnym wniosku o udzielenie warunków zabudowy. Wezwanie do uiszczenia opłaty skarbowej należnej od wniosku ujęte jest w art. 261 k.p.a., a sankcją za ewentualne nieuiszczenie należnej opłaty skarbowej jest zwrot podania.
Pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie może być też zdaniem Sądu konsekwencją niewykonania wezwania do dostarczenia dokumentów "potwierdzających zapewnienie dostępu inwestycji do infrastruktury technicznej, w tym w zakresie dostaw energii, dostaw wody i odbioru ścieków socjalno-bytowych oraz sieci ciepłowniczej". Ocena spełnienia warunku, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), może skutkować odmową ustalenia warunków zabudowy, a więc niewykazanie spełnienia przesłanki określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. na wstępnym etapie sprawy, nie mogło być uznane za nieusunięcie braku formalnego wniosku.
Zdaniem Sądu pomimo tego, że rzeczywiście wezwanie organu skierowane do skarżącej dotyczyło w części braków, które nie były brakami formalnymi wniosku w rozumieniu art. 64 § 1 k.p.a., to częściowo błędne wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku nie wpłynęło na zasadność skargi. Niezależnie bowiem od tych wadliwości, skarżąca nie zadośćuczyniła wezwaniu do usunięcia braków wniosku w żaden sposób. Wniosek nie został - pomimo wystosowaniu prawidłowego wezwania - uzupełniony o elementy, wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 lit. a w zw. z art. 64 u.p.z.p. Tym samym zakończenie przez organ sprawy poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania Sąd ocenił jako prawidłowe. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest uznanie, że organ nie pozostaje bezczynny.
Sąd podkreślił, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy mógł wszcząć tylko wniosek kompletny, zawierający wszystkie elementy wymagane przepisami k.p.a. oraz u.p.z.p. Przed skutecznym złożeniem wniosku inicjującego postępowanie organ nie dysponował prawnie przewidzianą możliwością uwzględnienia żądania wnioskodawczyni i zawieszenia postępowania. Nie zasługuje w tym zakresie w ocenie Sądu na uwzględnienie polemika pełnomocnika skarżącego (właściwa raczej dla skarg kasacyjnych) z wydanymi w innych sprawach ze skarg Spółdzielni na bezczynność organu wyrokami WSA w Warszawie, zawarta w piśmie procesowym z 15 kwietnia 2024 r., w tym dokonana w nim niemająca zastosowania w niniejszej sprawie interpretacja uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego 7 sędziów z 3 września 2013 r., sygn. akt I OPS 2/13. Przede wszystkim uszło uwadze pełnomocnika skarżącego, że wspomniana uchwała nie dotyczyła udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy podanie zawierające braki formalne wszczyna postępowanie administracyjne, ale tego, czy pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) stanowi bezczynność organu, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jak się ponadto wydaje, pełnomocnik skarżącej mylnie odczytał powoływane przez siebie wyroki (ich uzasadnienie).
Sąd przypomniał, że inicjujący postępowanie wniosek nie został - po wystosowaniu prawidłowego wezwania - uzupełniony o elementy, wymagane przez art. 52 ust. 2 pkt 1, 1a i 2 lit. a w zw. z art. 64 u.p.z.p., co spowodowało prawidłowe prawnie pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Konsekwencją powyższego stwierdzenia jest uznanie, że organ nie pozostaje bezczynny w załatwieniu sprawy, gdyż pozostawił wniosek meriti bez rozpoznania. Z uwagi więc na zakończenie postępowania w ustawowo przewidziany sposób, nie sposób przyjąć, by bezczynność organu w tym postępowaniu nastąpiła lub by wyprowadzona być mogła z braku odpowiedzi na wpadkowy wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania głównego. Wniosek o zawieszenie postępowania nie wszczyna bowiem odrębnego postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 1 k.p.a. Wniosek taki składany jest w toku prowadzonego już postępowania głównego i ma charakter wpadkowy. Skoro w rozpoznawanej sprawie pozostawiono podanie bez rozpoznania, a więc w sposób przewidziany przepisami prawa zakończono postępowanie administracyjne, kwestia braku procesowej reakcji na wniosek o zawieszenie postępowania nie mogła świadczyć o bezczynności organu. Z tych wszystkich przyczyn Sąd oddalił skargę.
Skargą kasacyjną [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa z siedzibą w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 1 k.p.a., art. 64 § 2 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a. w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że:
a) z uwagi na braki formalne wniosku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] z dnia 22 września 2023 r., zawierającego żądanie wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, postępowanie w przedmiocie wydania powyższej decyzji nie zostało wszczęte, w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a.,
b) "postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy mógł wszcząć tylko wniosek kompletny zawierający wszystkie elementy wymagane przepisami k.p.a. oraz u.p.z.p.",
c) organ mógł pozostawić w piśmie z dnia 11 października 2023 r., na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wniosek [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] z dnia 22 września 2023 r., zawierający żądanie wydania przez Prezydenta m. st. Warszawy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bez rozpoznania, z uwagi na nie usunięcie w terminie 7 dni, braków formalnych wskazanych w wezwaniu z dnia 3 października 2023 r. i to pomimo nie rozpoznania przed dniem 11 października 2023 r. wniosku [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] z dnia 9 października 2023 r. o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. do czasu skompletowania całości dokumentacji wskazanej w wezwaniu do usunięcia braków,
i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi bezczynność organu Prezydenta m. st. Warszawy, które to uchybienia powyżej wymienionym przepisom prawa skutkowały oddaleniem skargi.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie a także zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Jednocześnie skarżąca zrzekła się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, po doręczeniu odpisu tej skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przystępując do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionej skargi kasacyjnej należy wyjaśnić, iż zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy. Bezczynności organu Spółdzielnia upatrywała w pozostawieniu bez rozpoznania, w wyniku nieuzupełnienia braków formalnych, podania o ustalenie warunków zabudowy. Istota zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej sprawdza się natomiast do próby podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż do skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego, w przypadku gdy wniosek inicjujący takie postępowania obaczony jest brakami formalnymi, dochodzi dopiero w momencie uzupełnienia tych braków. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje także stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż skoro do czasu uzupełnienia braków formalnych wniosku postępowanie nie zostało wszczęte, organ nie może wydać postanowienia o zawieszeniu postępowania na podstawie art. 98 § 1 k.p.a.
Stosownie do treści art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą skargę kasacyjną uznał, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 k.p.a.), natomiast datą wszczęcia postępowania na żądanie strony wniesione drogą elektroniczną jest dzień wystawienia dowodu otrzymania, o którym mowa w art. 41 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (art. 61 § 3a k.p.a.). W sytuacji gdy podanie nie spełnia innych (niż określone w art. 64 § 1 k.p.a.) wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Wbrew stanowisku przedstawionemu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, skutek wszczęcia postępowania administracyjnego wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61a § 1 k.p.a. Oznacza to, że czynności wymienione w art. 64 § 2 k.p.a. organ podejmuje w toku wszczętego już postępowania (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Błędne stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie, nie mogło jednak przesądzać o zasadności wniesionej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej. Istotnym bowiem było, że skarżąca kasacyjnie prawidłowo została wezwana do uzupełnienia braków formalnych podania o ustalenie warunków zabudowy. Zasadność wezwania do uzupełnienia braków formalnych podania, a także ocena charakteru tych braków nie jest kwestionowana w skardze kasacyjnej. Braków tych skarżąca kasacyjnie nie uzupełniła w terminie, co skutkowało pozostawieniem podania bez rozpoznania- patrz wyroki NSA: z 4 lutego 2025 r. sygn. akt II OSK 2508/24, z 11 lutego 2025 sygn. akt II OSK 2524/24.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentacji skarżącej, iż organ winien był zawiesić postępowanie na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. Zgodnie z tą regulacją organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Z przepisu tego wynika zatem, że organ ma w tym względzie pewną swobodę i działa na zasadzie uznania. Wobec tego nawet w sytuacji, gdy spełnione są wszystkie pozytywne przesłanki określone w tym przepisie organ nie musi uwzględniać wniosku strony. Przesądza o tym posłużenie się przez ustawodawcę zwrotem "może zawiesić", co wprost wskazuje na uznaniowość jego zastosowania (por. wyroki NSA z 12 września 2023 r., II OSK 942/22; z 10 kwietnia 2024 r., I OSK 2330/22; z 18 września 2024 r., II OSK 2642/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy do organu wpływa podanie dotknięte brakiem formalnym, podstawową czynnością do której zobligowany jest organ jest wezwanie wnoszącego podanie do usunięcia tych braków. W niniejszej sprawie nie można zatem czynić organowi administracji zarzutu, iż ten nie zawiesił postępowania, skoro braki formalne podania nie zostały usunięte w terminie.
Tym samym przedstawione zarzuty wniesionego środka odwoławczego nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej zgodnie z wnioskami w niej zawartymi.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.