II OSK 297/19

II OSK 297/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-12-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-01-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Piotr Broda /sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Po 169/18 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2018-09-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 3 par. 1 i 2, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt II SA/Po 169/18 w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. oddala wniosek I. G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 169/18 w sprawie ze skargi I. G. (dalej jako skarżąca) na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego.
Przedmiotowy wyrok zapadł w następującym stanie prawnym i faktycznym.
Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako PINB) umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie urządzenia ziębiarki cieczy ze skraplaczem chłodzonego powietrza na posadzce betonowej i ogrodzonej ścianką z cegły klinkierowej na działce nr ewidencyjny [...] przy ul [...] w [...]. Na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako WINB) decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 19 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1046/12, uchylił ww. decyzję WINB oraz poprzedzającą ją decyzję PINB. Sąd stwierdził, że nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości wyjaśnione, czy i jakie roboty budowlane zostały zrealizowane. W szczególności organy obu instancji nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń co do sposobu zainstalowania ziębiarki cieczy na działce inwestora, sposobu jej zasilania oraz zasady działania, a także funkcji jaką pełni w stosunku do całości nieruchomości.
PINB decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. zatwierdził K. L. (dalej inwestorka), projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], oraz zobowiązał ją do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie powyższego obiektu. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. WINB utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 2 czerwca 2015 r. organ I instancji stwierdził zrealizowanie urządzenia (ziębiarki), nieprzewidzianego w pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Wymieniony obiekt został zrealizowany podczas budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego i stanowi element większej całości w postaci instalacji klimatyzacyjnej budynku. Organ I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nakazał inwestorce przedłożenie projektu budowlanego zamiennego. Organ ustalił, że przedmiotowe urządzenie spełnia wszystkie wymogi przewidziane przez prawodawcę, a w szczególności nie emituje hałasu ponadnormatywnego.
W wyniku wniesionej przez skarżącą skargi od powyższej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 242/16, uchylił powyższą decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd stwierdził, że inwestorka wykonała obowiązek nałożony na nią w decyzji PINB z [...] lipca 2015 r. nakazującej przedłożenie projektu budowlanego zamiennego, jednak, w ocenie Sądu, organy administracji publicznej niedostateczne wyjaśniły kwestię hałasu generowanego przez sporne urządzenie. Niezbędne było pozyskanie danych o rzeczywistym poziomie hałasu emitowanego przez ziębiarkę, a nie tylko poprzestanie wyłącznie na deklaracjach producenta tego urządzenia. Według Sądu, kwestia emisji hałasu generowanego przez ziębiarkę budzi także dalsze wątpliwości. Sąd wskazał, że informacja dostarczona przez producenta wskazuje dwie alternatywne wartości hałasu emitowanego przez urządzenie, oznaczone jako B (46,8 dB) i C (43,4 dB) (k. 70 projektu budowlanego zamiennego). Na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy trudno jednak ustalić, skąd wynika różnica między tymi wartościami i dlaczego w rozpatrywanej sprawie przyjęto właśnie wartość C. Sąd zauważył także, że zarówno z projektu budowlanego zamiennego, jak i z informacji producenta wynika, że przedstawione wyżej wartości emisji hałasu zostały ustalone dla odległości 10 m (k. 61, 70 projektu budowlanego zamiennego). Tymczasem w sprawie przedmiotowe urządzenie zlokalizowane jest w odległości ok. 1,30 m od nieruchomości skarżącej i 5,5 m od jej budynku mieszkalnego. Sąd wskazał, że w projekcie budowlanym zamiennym wskazuje się na wartości oddziaływania akustycznego urządzenia dla terenu nieosłoniętego (k. 61 projektu budowlanego zamiennego). Tymczasem w przedmiotowej sprawie urządzenie to obudowane jest murem z cegły klinkierowej o grubości 12 cm.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy PINB postanowieniem z [...] lipca 2017 r. zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, to jest przeprowadzenia kontroli przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Poznaniu (dalej jako WIOŚ).
WIOŚ ustalił, że tereny otaczające działkę nr [...] (działki nr [...],[...]) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W celu oceny klimatu akustycznego w otoczeniu kontrolowanej nieruchomości wykonano pomiary hałasu. Pomiary wykonano w porze dziennej. Inwestorka poinformowała, że nie włącza urządzenia w porze nocnej, przy czym dnia 8 sierpnia 2017 r. w godzinach 22:00-23:00 pracownicy WIOŚ w Poznaniu ustalili, że urządzenie nie pracowało. Jak wskazał WIOŚ, pomiary zostały wykonane w dwóch punktach pomiarowych P1, P2. Punkt pomiarowy P1 zlokalizowany był na granicy terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy ul. [...] (na działce nr [...]) w [...] w odległości 3,6 m od elewacji budynku. Mikrofon usytuowany na statywie 4 m nad terenem skierowany był do źródła hałasu. Punkt pomiarowy P2 zlokalizowany był 1 m od elewacji budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...] (działka nr [...]) w [...]. Mikrofon usytuowany na statywie w świetle zamkniętego okna pierwszej kondygnacji budynku był skierowany do źródła hałasu. Pomiary wykonano podczas pracy agregatu, również pomiary tła akustycznego wykonano w punktach pomiarowych P1 i P2 podczas przerwy pracy urządzenia. Na podstawie przeprowadzonej kontroli oraz otrzymanych wyników badań akustycznych stwierdzono wartości: równoważny poziom dźwięku w porze dziennej wynosił w punkcie pomiarowym P1 – 34,8dB, a w punkcie P2 – nie oznaczono wartości, z uwagi na różnicę pomiędzy poziomem immisji urządzeń a tłem akustycznym mniejszą niż 3dB, a zatem nie było możliwe wyznaczenie poziomu hałasu. Pismem z dnia 30 sierpnia 2017 r. WIOŚ poinformował PINB o wynikach przeprowadzonej kontroli.
W dniu [...] września 2017 r. PINB podjął zawieszone postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] września 2017 r. zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, położonego na działce ewidencyjnej nr [...] przy ul. [...] w [...] oraz zobowiązał inwestorkę do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie wyżej wymienionego obiektu.
Na skutek odwołania wniesionego przez skarżącą, WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wskazał, że nie zostały przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu w porze dziennej, a w porze nocnej przedmiotowe urządzenie nie działa, co potwierdziły ustalenia WIOŚ podczas kontroli z dnia 8 sierpnia 2017 r. Poza tym wartości wskazane w projekcie budowlanym zamiennym zostały określone dla terenu nieosłoniętego, natomiast agregat ten jest obudowany ścianką z cegły klinkierowej o grubości 12 cm, jednak jak wyjaśniono wcześniej, hałas nie przekracza wartości dopuszczalnych, zatem – w ocenie organu – fakt, że agregat jest osłonięty nie ma żadnego znaczenia. Ogrodzenie ziębiarki miałoby ewentualne znaczenie, gdyby hałas przekraczał dopuszczalne normy, a tak nie jest. Zdaniem WINB urządzenie ziębiarki nie jest budynkiem ani budowlą, stąd nie miały w tej sprawie zastosowania przepisy odnoszące się do odległości budynków. W tej sytuacji brak jest podstaw do odmowy zatwierdzenia przedłożonego projektu budowlanego zamiennego.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła skarżąca, kwestionując zasadność jej wydania.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organy administracyjne obu instancji nie uwzględniły oceny prawnej oraz wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 242/16. Ponadto organy dopuściły się jeszcze innych naruszeń przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej jako k.p.a.) - w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji uznał, że organ II instancji nie wyjaśnił, dlaczego przyjął za wystarczające i wiarygodne wyniki pomiarów dokonanych przez WIOŚ w Poznaniu, pomimo zarzutu sformułowanego w treści odwołania. To sprawia, że przytoczone okoliczności mają istotne znaczenie, a ich niewyjaśnienie jest równoznaczne z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Sąd przy tym podzielił stanowisko skarżącej, że wątpliwości budzi sposób wykonania pomiarów akustycznych przez WIOŚ. Nadto organ nie ustalił, czy przedmiotowe urządzenie może działać na różnych poziomach wydajności, czy może emitować hałas o zróżnicowanej intensywności. Pomiaru hałasu dokonano wyłącznie trybie pracy zastanym w trakcie kontroli. Organ nie wskazał na warunki atmosferyczne panujące w trakcie realizacji pomiaru, a które mają niewątpliwie istotny wpływ zarówno na intensywność pracy chłodziarki, jak i na możliwość prawidłowego odbioru dźwięków emitowanych przez przedmiotowe urządzenie. Z decyzji organów nie wynika, czy i dlaczego metodologia badań poziomu hałasu zastosowana przez WIOŚ w trakcie kontroli w dniu 8 sierpnia 2017 r. była odpowiednia dla wówczas panujących warunków mających wpływ na prawidłowość pomiarów akustycznych. Ponadto, zdaniem Sądu I instancji, wbrew jednoznacznej ocenie i wskazaniom zawartym w wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r., organ nie ustalił, jaki wpływ na poziom roznoszenia się hałasu ma mur z cegły klinkierowej otaczający chłodziarkę na nieruchomości inwestora. Nie jest uzasadnione stanowisko organu, który przyjął, że skoro hałas generowany przez agregat nie przekracza wartości dopuszczanych, to fakt osłonięcia go murem z cegły nie ma znaczenia. W ocenie Sądu, jak wskazano w wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r., okoliczność ta ma istotne znaczenie dla prawidłowości pomiarów akustycznych, gdyż wpływa – wzmacniająco albo obniżająco – na sposób rozprzestrzeniania się hałasu wydobywającego się z urządzenia. Nadto nie wykonano pomiarów akustycznych w porze nocnej.
Dalej Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Po 242/16 odpowiedzi wymaga pytanie dlaczego organ przyjął za prawidłowe wskazane w projekcie budowlanym zamiennym wartości hałasu emitowanego przez urządzenie, zgodnie z informacją dostarczoną przez producenta tj. oznaczone literą "C" (43,4 dB), nie zaś wartość oznaczoną literą "B" (46,8 dB). Ustalenia te również powinny znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji.
Sąd I instancji wskazał także, że w wyroku z dnia 16 czerwca 2016 r. Sąd stwierdził, że istnieje ryzyko, że ponadnormatywny hałas generowany przez urządzenie wykracza poza granice działki inwestora. Organy nie zbadały, czy jeszcze inne nieruchomości mogą być również objęte ponadnormatywnym oddziaływaniem akustycznym przedmiotowego urządzenia, a w związku z tym, czy konieczne byłoby dokonanie pomiarów hałasu w stosunku do tych innych nieruchomości.
Nie budziło wątpliwości Sądu I instancji, że przedmiotowe urządzenie nie stanowi budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, ze zm.; zwanej dalej ustawą), nie stanowi również budynku z art. 3 pkt 2 ustawy. Sąd nie zgodził się też z zarzutem skarżącej, że lokalizacja spornego urządzenia jest niezgodne z uchwałą nr 191/2001/III Rady Miasta Puszczykowa z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie zmiany miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego Puszczykowa Starego z dnia 12 grudnia 1994 r. w zakresie ustaleń realizacyjnych dla poszczególnych obszarów funkcjonalnych (Dz. Urz. Woj. Wlkp. nr 30, poz. 475 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła inwestorka, zaskarżając go w całości. Wyrokowi Sądu I insatncji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1. naruszenie art. 3 § 1 i 2 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 oraz art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się tym, iż w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej Sąd I instancji błędnie zastosował środek określony w ustawie (tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.), mimo że zebrany przez organ administracji publicznej materiał dowodowy został zgromadzony w całości oraz rozpatrzony w sposób prawidłowy i uwzględniający wszelkie dowody zgromadzone w aktach sprawy we wzajemnej łączności;
2. naruszenie art. 141 § 1 w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania w sprawie.
W oparciu o powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zwrot poniesionych kosztów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs⁴ ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 z późn. zm.).
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania, w którym wydano zaskarżony wyrok.
W granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się również powodów przemawiających za uchyleniem kwestionowanego orzeczenia Sądu I instancji.
Chybiony jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 , art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., którego to naruszenia skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwej kontroli legalności działalności administracji publicznej i braku podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji wobec prawidłowo przeprowadzonego przez organy postępowania w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Z treści art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, iż obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest dokonanie wnikliwej kontroli zgodności z prawem wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a. rozstrzygnięć organów administracji publicznej, wydawanych po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Zatem do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom sąd administracyjny uchylił się od kontroli działalności administracji publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Należy zauważyć, że nawet ewentualne naruszenie przez sąd przy rozstrzygnięciu sprawy prawa materialnego czy procesowego nie oznacza, że sąd ten uchybił wynikającemu z ww. regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej jak i że nie zastosował środków określonych w ustawie (por. wyrok NSA z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt I OSK 1009/20, LEX nr 3116723).
Zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi we wcześniejszych wydanych w tej sprawie wyrokach (sygn. akt II SA/Po 1046/12 oraz sygn. akt II SA/Po 242/16). Zatem kontrola rozstrzygnięcia wydanego po ponownym przeprowadzeniu postępowania sprowadza się do oceny, czy organ podporządkował się wskazanym wytycznym i ocenie prawnej, wyrażonej przez Sąd, gdyż jest to głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji.
Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że organy administracji publicznej niedostatecznie wyjaśniły kwestię hałasu generowanego przez sporne urządzenie, w szczególności poprzez brak ustalenia rzeczywistego poziomu hałasu dla pory nocnej. Nadto zasadnie Sąd I instancji zarzucił również, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego przyjął za wystarczające wyniki dokonanych pomiarów, w sytuacji gdy zarzuty odwołania wskazywały na nieprawidłowości w zakresie ich przeprowadzenia, zarówno co do miejsc pomiarów, jak i stopnia natężenia pracy urządzenia w trakcie pomiaru hałasu. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że organ nie ustalił czy przedmiotowe urządzenie może działać w różnych poziomach wydajności, a co za tym idzie emitować hałas o różnym natężeniu. Nie wyjaśnił również jakie znaczenie dla uzyskanych wyników miały warunki atmosferyczne panujące w trakcie pomiarów oraz nie ocenił metody pomiarów dokonanych przez WIOŚ. Nie można przy tym zgodzić się z twierdzeniem skargi kasacyjnej, że powyższe okoliczności zostały wyjaśnione i wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii technicznej (k.249-251) wynika, że użytkownik sam określa kiedy klimakonwektory mają pracować i schładzać powietrze. Natomiast nastawa temperatury jest również uzależniona od nastawienia przez użytkownika. Z kolei agregat jest tak nastawiony, aby w momencie załączenia klimakonwektorów zapewniał odpowiedni parametr wody lodowej, co ma wpływ na ilość cykli sprężarki urządzenia. Oczywiście rację ma skarżąca kasacyjnie, że agregat nie ma możliwości płynnej regulacji, natomiast sprężarka i wentylator skraplacza pracują w momencie wysterowania po przekroczeniu granicznej temperatury zadanej przez użytkownika. Zatem są to okoliczności, które należy uwzględnić w trakcie przeprowadzanych pomiarów hałasu.
Nie ulega wątpliwości, że organ nadzoru budowlanego, był również związany wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 16 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Po 242/16, gdzie sąd jednoznacznie wskazał, że w związku z przyjęciem w projekcie budowlanym zamiennym wartości oddziaływania akustycznego dla terenu nieosłoniętego, w sytuacji gdy urządzenie emitujące hałas jest całkowicie zasłonięte murem, konieczne było ustalenie, czy wpływa to na poziom emitowanego hałasu. Podobnie jak nakazał również wyjaśnienie dlaczego w projekcie budowlanym zamiennym przyjęto jeden z parametrów wynikający z informacji producenta urządzenia emitującego hałas, co do wielkości emisji hałasu, pomijając jednocześnie pozostałe wskazane tam parametry. W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z twierdzeniem skarżącej kasacyjnie, że dokonanie powyższych ustaleń było zbędne, wobec przeprowadzenia rzeczywistych pomiarów natężenia hałasu. Zwrócić należy bowiem uwagę na fakt, że przedmiotem prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania było zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, który w tym zakresie nie uległ zmianie, zatem dalej aktualne pozostają wątpliwości w tym zakresie, których organ nadzoru budowlanego nie wyjaśnił, co w powiązaniu ze wskazanymi przez Sąd wątpliwościami odnośnie prawidłowości przeprowadzonych pomiarów natężenia hałasu i uzyskanych w tym zakresie wyników, w pełni uzasadnia stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji, co do braku wyjaśnienia przez organ nadzoru budowlanego, istotnych okoliczności stanu faktycznego mających znaczenia dla wyniku postępowania.
Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art.141 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez brak wskazania precyzyjnych wytycznych co dalszego postępowania. Należy bowiem zauważyć, że art. 141 § 1 p.p.s.a. określa termin w jakim sąd powinien sporządzić uzasadnienie wyroku i w żaden sposób nie odnosi się do kwestii związanych z formułowaniem przez sąd wskazań co do dalszego biegu postępowania. Tę kwestię reguluje art. 141 § 4 p.p.s.a., który wskazuje, że jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Tym niemniej takiego zarzutu skarga kasacyjna nie zawiera, a nie jest rolą sądu kasacyjnego domyślanie się intencji skarżącego kasacyjnie. Nie wiadomo na czym miałoby polegać naruszenie art. 153 p.p.s.a., bo w tym zakresie skarga kasacyjna nie zawiera żadnego uzasadnienia. Na marginesie można jedynie zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w zakresie wyznaczonym treścią zarzutów kasacyjnych, nie stwierdził naruszenia art. 153 p.p.s.a., jak również nie podziela poglądu skarżącej kasacyjnie, że uzasadnienie wyroku Sądu I instancji nie zawiera wskazań co do dalszego biegu postępowania, ponieważ wynikają one wprost z treści uzasadnienia wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił również wniosek skarżącej I. G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, wobec wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną z naruszeniem terminu określonego w art. 179 p.p.s.a.