II OSK 2964/12

II OSK 2964/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2014-05-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-12-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Żak /sprawozdawca/
Elżbieta Kremer
Roman Hauser /przewodniczący/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
II SA/Wa 405/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-06-04
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 183 par. 1 art, 184 art. 204 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 13 maja 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. NSA Anna Żak /spr./ Protokolant starszy sekretarz sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 405/12 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną bojową do ochrony osobistej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. P. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 300 (słownie: trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
II OSK 2964/12
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 czerwca 2012r., w sprawie sygn..akt II SA/Wa 405/12, oddalił skargę A. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2012r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną bojową do ochrony osobistej.
W uzasadnieniu wyroku zostały przytoczone następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Podkarpacki Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia 29 września 2011r. wydaną na podstawie art. 18 ust.1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 litera a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji ( tekst jednolity: Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. ) cofnął A. P. pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej oraz broń palną myśliwską w celu łowieckim.
W uzasadnieniu decyzji podano, że powodem wszczęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni był prawomocny wyrok z dnia 10 lutego 2011 r., sygn. akt [...], z którego wynikało, że A. P. został uznany przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie za winnego tego, że:
1. najpóźniej do dnia 15 lipca 2008 roku w Rzeszowie pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki "[...]" Sp. Z o. o. z/s w W. wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego i z działalności jednostki za rok 2007, w Wydziale XII Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie., tj. czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;
2. najpóźniej do dnia 15 lipca 2009 roku w Rzeszowie pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki "[...]" Sp. z o. o. z/s w W. wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego i z działalności jednostki za rok 2008, w Wydziale XII Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie, tj. czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;
3. najpóźniej do dnia 15 lipca 2010 r. w Rzeszowie pełniąc funkcję Prezesa Zarządu spółki "[...]" Sp. z o. o. z/s w W. wbrew przepisom ustawy nie złożył sprawozdania finansowego i z działalności jednostki za rok 2009, w Wydziale XII Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie, tj. czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości;
Za wymienione czyny A. P. został skazany na karę grzywny.
Ponadto w prowadzonym postępowaniu ustalono, że wymieniony został skreślony z listy członków macierzystych koła łowieckiego "[...]" na własną prośbę w 2002 r., co wynikało z informacji przesłanej przez Polski Związek Łowiecki Zarząd Okręgowy w P. Organ stwierdził, że w świetle przepisów prawa, A. P. jest osobą skazaną za popełnienie przestępstwa. Zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, czyli skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo.
Przepis ten ma charakter obligatoryjny - wiążący organ Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego dyspozycja została spełniona.
Organ podkreślił, że od posiadaczy broni oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego dostęp do niej podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji. Nie jest obojętne dla interesu społecznego, że osobie posiadającej pozwolenie na broń zarzuca się naruszenie porządku prawnego.
Poprzez skazanie za przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, czyli niezłożenie sprawozdania finansowego, wystąpiły podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń.
Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie. Komendant Główny Policji po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ stwierdził, że do oceny, czy istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie, że osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią ani nie musi być skierowane przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu.
Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ma charakter obligatoryjny, dlatego organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwa umyślne.
Natomiast, przestępstwo z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, należy do katalogu czynów, które można popełnić wyłącznie umyślnie.
Wobec powyższych okoliczności ustalenie, że posiadacz pozwolenia na broń został skazany za czyny popełnione umyślnie jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń. Ustawodawca nie daje organom Policji możliwości wyboru konsekwencji administracyjnoprawnych, przyznając pierwszeństwo interesowi społecznemu. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie może mieć również wpływu zaświadczenie z dnia 24 października 2011 r., że odwołujący ponownie został członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i opłacił składki za 2011 r.
Odnosząc się do stanowiska, że organ, zgodnie z dyrektywą zawartą w art. 4 kodeksu karnego, powinien zastosować ustawę obowiązującą przed nowelizacją, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy, Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż przepis ten dotyczy unormowań prawa intertemporalnego, tzn. obowiązujących w doktrynie i orzecznictwie reguł wskazujących, jaka ustawa i z jakim skutkiem powinna znaleźć zastosowanie w wypadku kolizji ustaw karnych, gdy w czasie orzekania lub w czasie wykonania orzeczenia obowiązuje inna ustawa, niż w czasie popełnienia czynu zabronionego.
Zdaniem Komendanta Głównego w sprawie administracyjnej kolizja taka nie zachodzi, bowiem organy Policji wydając decyzję o cofnięciu pozwolenia na broń zastosowały administracyjne prawo materialne zawarte w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, znowelizowanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r., nie stosowały natomiast norm prawa karnego materialnego zawartych w kodeksie karnym. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji, tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Tymczasem postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia A. P. pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu 3 czerwca 2011 r., po otrzymaniu przez organ I instancji w dniu 12 maja 2011 r. odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Rzeszowie, czyli już po wejściu w życie nowych przepisów. Wobec powyższego sprawa mogła być rozpatrywana tylko na podstawie nowych przepisów.
A. P. w skardze do Sądu, zaskarżonej decyzji zarzucił:
naruszenie prawa materialnego tj. . 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. (Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm.), poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji tych przepisów polegającej na przyjęciu, że w dniu popełniania przestępstwa skarbowego, jak i w dniu skazania skarżącego obowiązywały przepisy nieobjęte jeszcze nowelizacją z dnia 5 stycznia 2011 r.,
- naruszenie prawa materialnego - art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, poprzez pominięcie ich dyspozycji przy ocenie materiału sprawy i wykładni przepisów niższej rangi stanowiących powołaną podstawę prawną zaskarżonych orzeczeń w tym art. 4 kodeksu karnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Wskazał, że istota rozpoznawanej sprawy sprowadzała się do tego, czy organ zasadnie oceniał zdolność strony do posiadania broni, w oparciu o przepisy znowelizowanej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).
Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 zmienionej ustawy o broni i amunicji, na właściwym organie Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń stronie, która należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 lit. a omawianej ustawy wskazuje natomiast, że za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, uznawać trzeba skazanego prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.
Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie o sygn. akt [...] skarżący został skazany za trzy czyny z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1999 r. o rachunkowości, czyli niezłożenie sprawozdania finansowego z działalności jednostki za rok 2007, 2008 i 2009 w Wydziale XII Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Rzeszowie. Wymienione czyny zaliczane są do przestępstw, które można popełnić wyłącznie umyślnie.
Tym samym spełniona została przesłanka, o jakiej mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a przedmiotowej ustawy, umożliwiająca traktowanie strony, jako osoby stanowiącej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i jednocześnie zmuszająca organ do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni.
Sąd wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcie pozwolenia na broń zostało wszczęte w dniu 3 czerwca 2011 r., natomiast znowelizowana ustawa o broni i amunicji weszła w życie z dniem 10 marca 2011 r. Z powyższego wynika, że niniejsze postępowanie należało prowadzić wyłącznie na podstawie znowelizowanych przepisów. Sąd uznał, że organ nie naruszył art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisie obowiązującym w dacie podejmowania decyzji.
Odnośnie wniosku skarżącego o zastosowanie dyrektywy zawartej w art. 4 kodeksu karnego, która nakazuje zastosowanie ustawy obowiązującej przed nowelizacją, jeżeli jest ona względniejsza dla sprawcy, Sąd zaaprobował stanowisko organu i stwierdził, że organy umocowane do cofnięcia pozwolenia na broń nie mogą w postępowaniu administracyjnym stosować przepisów prawa karnego. Organ zobligowany jest do stosowania w przepisów zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, znowelizowanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. Przepis art. 4 kodeksu karnego dotyczy unormowań prawa intertemporalnego obowiązujących w doktrynie i orzecznictwie reguł wskazujących, jaka ustawa i z jakim skutkiem powinna znaleźć zastosowanie w wypadku kolizji ustaw karnych, gdy w czasie orzekania lub w czasie wykonania orzeczenia obowiązuje inna ustawa, niż w czasie popełnienia czynu zabronionego (zob. Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, wyd. II, Jacek Giezek (red.) stan prawny 15.05.2012). Wspomniany przepis dotyczy więc zmian występujących w ustawach karnych – nie stosowanych przez organy w postępowaniu administracyjnym.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od w/w wyroku, wniósł A. P., zarzucając naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji poprzez zastosowanie tych przepisów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz naruszenie art. 2 i art. 7 Konstytucji RP przez niewłaściwe zastosowanie przy ocenie stanu sprawy i wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji stanowiących podstawę rozstrzygnięcia organów administracji publicznej.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o uchylenie na podstawie art.188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że czyny za które został skazany prawomocnym wyrokiem zostały popełnione przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o broni i amunicji, co miało miejsce w dniu 10 marca 2011r. Także prawomocny wyrok w tej sprawie, został wydany przed dniem obowiązywania przepisów w zmienionym brzmieniu. Powołując treść art.15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w dotychczasowym jego brzmieniu podkreślił, że w dacie popełnienia czynów zabronionych, jak i wydania wyroku karnego nie spełniał przesłanek do cofnięcia pozwolenia na broń wynikających z tego przepisu, dopiero nowelizacja ustawy o broni i amunicji spowodowała, że pozwolenie na broń zostało cofnięte. Skarżący nie miał żadnego wpływu na pogorszenie swojej sytuacji prawnej. Jego zdaniem działanie przepisów, które są w rzeczywistości sankcją karną, nie jest zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego i już z tylko z tych przyczyn organy powinny zastosować przepisy ustawy w brzmieniu sprzed ich zmiany. Ponadto skarżący nie miał wpływu na to, że organy wszczęły postępowanie po czterech miesiącach od skazania skarżącego., co spowodowało zastosowanie zaostrzonych przepisów.
Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w pełni podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Dodatkowo wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w tej sprawie, zostało wszczęte w dniu 3 czerwca 2011r., po otrzymaniu w dniu 12 maja 2011r. przez organ I instancji odpisu prawomocnego wyroku SR w Rzeszowie, czyli już po wejściu w życie nowych przepisów ustawy o broni i amunicji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.
Podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art.18 ust.1 pkt 2 w zw. z art.15 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji poprzez zastosowanie tych przepisów w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 5 stycznia 2011r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 38, poz. 195), zw. dalej ustawą nowelizującą – nie jest uzasadniony.
Będący podstawą rozstrzygnięcia w tej sprawie przepis art. 18 ust.1 pkt ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz.U z 2012r., nr 576) stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.
Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, od 1 stycznia 2004 r. do 9 marca 2011 r. miał następujące brzmienie: pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Artykuł 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, od 10 marca 2011r. ma nowe brzmienie i stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia.
Nowe brzmienie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji zostało nadane przez art. 1 pkt 10 lit. a w/w ustawy nowelizującej z dnia 5 stycznia 2011 r., która weszła w życie z dniem 10 marca 2011r.(art.7).
Zgodnie z art. 3 ustawy nowelizującej, tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawodawca nie przewidział innego rozwiązania w tym zakresie. Brak jest regulacji, z której wynikałoby, że jeśli do zdarzenia które powodowałoby wszczęcie postępowania, doszło do daty wejścia w życie nowych regulacji prawnych, to stosuje się przepisy dotychczasowe. Stąd też nie ma podstaw prawnych, aby tak jak widzi to skarżący, do popełnionych czynów i wyroków wydanych przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, stosować poprzednią regulację. Byłoby to wbrew zasadzie, że organy administracji publicznej rozstrzygają sprawy w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydawania decyzji ostatecznej.
W rozpoznawanej sprawie postępowanie w przedmiocie cofnięcia A. P. pozwolenia na broń palną myśliwską oraz broń palną bojową do ochrony osobistej zostało wszczęte w dniu 3 czerwca 2011r po otrzymaniu w maju 2011r. przez organ pierwszej instancji prawomocnego wyroku SR w Rzeszowie z dnia 10 lutego 2011r., a więc po wejściu w życie wymienionej ustawy (k.71 akt adm.)
Wszczęcie postępowania nastąpiło zatem, po wejściu w życie ustawy nowelizującej.
W tej sytuacji organy orzekające w sprawie zobowiązane były zastosować, do oceny faktu zaistniałego przed zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji (prawomocnego skazania za przestępstwo popełnione z winy umyślnej) - przepisy w brzmieniu wprowadzonym przez ustawę zmieniającą. Organy administracji nie mogą bowiem dowolnie interpretować przepisów reglamentujących dostęp do broni palnej.
Przepisy ustawy o broni i amunicji w brzmieniu obecnie obowiązującym mogą mieć zatem zastosowanie w sprawach dotyczących cofnięcia pozwolenia na broń wywołanych zdarzeniami, które nastąpiły pod rządami uprzednio obowiązującego stanu prawnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1318/12 i z dnia 24 września 2013r, sygn. akt II OSK 908/12 publ. orzeczenia.nsa.gov.pl)
Podkreślić trzeba, że o ile przed dniem 10 marca 2011 r. pozwolenia na broń nie można było wydać osobom, co do których istniała uzasadniona obawa, że mogły użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie tych przestępstw, o tyle po nowelizacji tego przepisu, zakres negatywnych przesłanek podmiotowych został jednoznacznie doprecyzowany.
Nie można także podzielić zarzutu skargi kasacyjnej, że w niniejszym postępowaniu doszło do naruszenia art.2 i art. 7 Konstytucji RP. Po pierwsze organy orzekające w tej sprawie działały na podstawie obowiązującego prawa i dokonały jego prawidłowej wykładni. Po drugie pozbawienie pozwolenia na broń nie jest karą, nie następuje w wyniku postępowania karnego, lecz administracyjnego. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że cofnięcie pozwolenia na broń jest w rzeczywistości sankcją karną. Przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń wymienioną w omawianych przepisach po ich zmianie, jest skazanie prawomocnym wyrokiem. Prawidłowa zatem była ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że zaskarżona decyzja, oparta na przepisie obowiązującym w dacie jej podejmowania jest zgodna z prawem.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.