II OSK 2954/24

II OSK 2954/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Małgorzata Masternak - Kubiak /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 494/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2024-09-17
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 977
art. 61 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r.  o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt II SA/Wr 494/24 w sprawie ze skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 22 kwietnia 2024 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 17 września 2024 r., sygn. akt II SA/Wr 494/24, po rozpoznaniu skargi X sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 22 kwietnia 2024 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji Starosta Z. postanowieniem z dnia 4 grudnia 2023 r., na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 i ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 977 z późn zm.) - dalej "u.p.z.p." w związku z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. u. z 2024 r., poz. 82) – dalej: "ustawa o ochronie gruntów rolnych", odmówił uzgodnienia projektu decyzji Wójta Gminy P. z dnia 18 października o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej zlokalizowanej na części działki nr [...] obręb W., gm. P. o pow. do 1 ha wraz z elementami infrastruktury technicznej niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia. Starosta wziął pod uwagę, że w przedłożonym do uzgodnienia projekcie decyzji widnieje zapis: "Inwestycja została zlokalizowana na obszarze o pow. ok. 0.93 ha część terenu użytku rolnego RIVa", co również przedstawiono na załączniku graficznym, i na tej podstawie przyjął, że Wójt oparł analizę jedynie na części działki ewidencyjnej nr [...], co jest niezgodne z prawem i orzecznictwem.
Inwestor, X sp. z o. o. w złożonym zażaleniu zanegował, jakoby decyzja o warunkach zabudowy miała się odnosić tylko i wyłącznie do całej działki, a nie jej części, jego zdaniem teren inwestycji ogranicza się do gruntów niewymagających zmiany na cele nierolnicze.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2024 r. utrzymało w mocy kwestionowane postanowienie Starosty. Odnosząc się do zasadniczej kwestii spornej, czyli rozstrzygnięcia, czy możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla części działki nr [...], SKO zajęło stanowisko, że jeżeli wnioskodawca ogranicza swoim wnioskiem rozpoznanie sprawy o ustalenie warunków zabudowy dla części działki, to zarówno organ wydający decyzje, jak i uzgadniający ma prawo i obowiązek ocenić ten fakt. Zdaniem Kolegium w sprawie nie ma podstaw do uznania za prawidłowe zgłoszenia tylko części działki.
Inwestor wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ww. postanowienie kwestionując je w całości.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za zawierającą usprawiedliwione podstawy. Na wstępie Sąd meriti wskazał, że istotę sporu w przedmiotowej sprawie wyznacza zasadniczo kwestia dopuszczalności odmowy uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej traktującej jako teren część działki ewidencyjnej. W sprawie pojawia się zagadnienie, czy inwestor (wnioskodawca) spełnia wymóg sformułowany w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., gdy jako teren, którego wniosek dotyczy, przedstawia część działki ewidencyjnej, a nie całą działkę. Z perspektywy ochrony gruntów rolnych organy miały obowiązek zweryfikować, czy realizacja planowanej inwestycji - farmy fotowoltaicznej - jest uzasadniona na części działki obejmującej grunty klasy IVa, podczas gdy pozostała części działki pokryta jest gruntami klas wyższych.
Sąd Wojewódzki nie podzielił stanowiska zajętego przez organy, ponieważ granice uznania administracyjnego zostały przekroczone przede wszystkim w ten sposób, że niewystarczająca jest argumentacja organów w zakresie niedopuszczalności realizacji inwestycji na oznaczonym przez wnioskodawcę terenie. Organy skupiły się na wykazaniu relacji teren - działka, jednak przy tym zbyt pobieżnie potraktowały konkretne okoliczności wykluczające - w ich ocenie - posadowienie farmy fotowoltaicznej o wskazanych przez inwestora parametrach. Zdaniem Sądu pierwszej instancji organ I instancji w istocie zaniechał wykazania, dlaczego teren planowanej inwestycji koliduje z otoczeniem, poza argumentem, że planowana inwestycja nie ma charakteru rolniczego. Okoliczność otoczenia terenu inwestycji przez grunty wyższej klasy sama z siebie nie wyklucza dopuszczalności inwestycji, ponieważ niezbędne jest wykazanie konkretnych, negatywnych oddziaływań, jakie planowana inwestycja przyniesie dla otaczającego obszaru. Również podniesiona przez organ okoliczność "nierolniczego" charakteru inwestycji i jej produkcyjnego charakteru nie musi z definicji eliminować jej sąsiedztwa z gruntami wyższych klas. Należałoby tu mieć na uwadze charakter planowanej inwestycji (fotowoltaika), jej rozmiar, a przy tym dostrzec, że różne inwestycje przynoszą niejednakowe oddziaływanie na sąsiedztwo. Trzeba też zauważyć, że ustawodawca nie zakazuje kategorycznie transformacji gruntów (stanowi o jej ograniczeniu - art. 3 ust. 1), dopuszcza przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej (art. 6 ust. 1), zaś zgodę ministra łączy jedynie z gruntami klas I-III (art. 7 ust. 2 pkt 12 ustawy o ochronie gruntów). W konsekwencji organy, choć dysponowały kompetencją uznaniową, to nie wykazały w sposób przekonujący przyczyn, dla których należało odmówić uzgodnienia tej konkretnej inwestycji, czym znacząco naruszyły granice uznania administracyjnego.
Ponadto Sąd rozpoznający skargę uznał interpretację prawa materialnego przyjętą przez organy dotyczącą lokalizacji inwestycji na części działki za niewystarczająco usprawiedliwioną. Zdaniem tego Sądu interpretacja oparta na nieuzasadnionych założeniach mogła niewłaściwie ukierunkować sposób skorzystania przez organy z kompetencji uznaniowej. Dalej Sąd przyjął, że prawodawca, w ustawie o ochronie gruntów, nie miał na celu ochrony działek, ale ochronę gruntów, co z kolei, biorąc pod uwagę możliwą i dopuszczalną niejednorodność jakościową działek ewidencyjnych, prowadzi do konkluzji, że nie jest ominięciem ustawy o ochronie gruntów zróżnicowanie wykorzystania działki ewidencyjnej, jeżeli funkcja (obszar) wykorzystania pozarolnego nie będzie kolidowała z przeznaczeniem rolnym. Oceniając zawartą w aktach sprawy dokumentację mapową Sąd meriti nie odnalazł takiej kolizji. Obszar wydzielony dla fotowoltaiki jest regularny, zajmuje wyraźnie wyodrębnioną część działki, i w rezultacie w wykładni funkcjonalnej Sąd nie odnalazł przeszkód dla takiego sąsiedztwa.
Sąd Wojewódzki ocenił, że lokalizacja przedsięwzięcia inwestycyjnego w postaci uzyskiwania energii ze źródeł odnawialnych obok użytkowania rolniczego, wpisuje się w zasadę zrównoważonego rozwoju. Pozyskiwanie energii ze źródeł odnawialnych jest istotne w perspektywie polskiej, ale i ponadnarodowej, europejskiej (co słusznie wskazywano w skardze), jak też to, że organy nie wskazały konkretnych, sprecyzowanych, udokumentowanych, przekonujących argumentów dlaczego ta inwestycja fotowoltaiczna ma przekreślać czy degradować rolną funkcję sąsiadujących gruntów.
Zważywszy poczynione rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935.) – dalej: "P.p.s.a.", uwzględnił skargę i uchylił wydane postanowienie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucono:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. w związku z:
1) art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., w związku z art. 7 ust. 1, ust. 2 o ochronie gruntów rolnych, poprzez błędne uznanie, że organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie miał prawa ocenić, z punktu widzenia ochrony gruntów rolnych, że w przedłożonym kształcie dokument ten prowadzi do obejścia przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych z uwagi na to, że nie obejmuje on całej działki wyodrębnionej geodezyjnie, a jedynie jej fragment wskazany dowolnie przez wnioskodawcę;
2) art. 53 ust. 4 pkt 6 w związku z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. i art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ uzgadniający w zakresie ochrony gruntów rolnych winien objąć analizą teren części działek ewidencyjnych wskazanych przez inwestora we wniosku i w projekcie decyzji z pominięciem gruntów kl. II i Illb, a nie całych działek ewidencyjnych;
3) art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. poprzez niezasadne przyjęcie, że organy uzgadniające naruszyły granice uznania administracyjnego, podczas gdy odmowa uzgodnienia była podyktowana koniecznością ochrony dobra publicznego, jakim jest szeroko rozumiana ochrona gruntów rolnych;
II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w związku z art. 6 K.p.a., poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy postępowaniu organu nie można zarzucić naruszenia przepisów postępowania, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy i przekroczenia przez organ uzgadniający granic uznania administracyjnego.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie organ wniósł o:
a) uchylenie w całości, w oparciu o art. 188 P.p.s.a. zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi X Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 22 kwietnia 2024 r.. nr [...], względnie:
b) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi, który wydał orzeczenie,
c) zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Ponadto strona skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozprawy w niniejszym postępowaniu.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną X sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła o jej oddalenie oraz podtrzymała argumentację i twierdzenia podniesione w skardze wniesionej w niniejszej sprawie przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 28 maja 2024 r., jak również oświadczyła, że podziela rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wydane w niniejszej sprawie wraz z argumentacją wskazaną w uzasadnieniu wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.
W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw, albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z dyspozycji tej normy wynika, że oddalenie skargi kasacyjnej jest następstwem uznania jej przez Sąd za bezzasadną. Skarga kasacyjna jest bezzasadna także wówczas, gdy samo orzeczenie jest zgodne z prawem, a błędne jest jego uzasadnienie. Dotyczy to również przypadku, kiedy uzasadnienie prawidłowego orzeczenia jest błędne tylko w części (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 113/11, LEX nr 1080882). Orzeczenie odpowiada prawu mimo błędnego uzasadnienia, gdy nie ulega wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu sentencja nie uległaby zmianie. Również w sytuacji, gdy w uzasadnieniu wyroku sąd pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni przepisów prawa materialnego, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdy jego sentencja jest prawidłowa (por. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. II GSK 221/10, LEX nr 1071100). W rozpatrywanej sprawie zaskarżony wyrok uwzględniający skargę zasadniczo odpowiada prawu, mimo że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie to zawiera błędne uzasadnienie.
Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy dopuszczalne jest ustalenie warunków zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji na części działek geodezyjnych w sytuacji, gdy działki te mają charakter rolny, a planowana inwestycja ma obejmować te fragmenty działek o klasie bonitacyjnej RIVa, w sytuacji gdy pozostała część gruntów w wyższej klasie, ma pozostać niezainwestowana.
Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 i art. 64 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uprzednim uzgodnieniu tej decyzji z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. Zakres tego uzgodnienia określa przepis art. 7 ust. 1 i ust. 2a u.o.g.r.l. Zgodnie z tym unormowaniem przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (art. 7 ust. 1). Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi (art. 7 ust. 2 pkt 1), gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw środowiska lub upoważnionej przez niego osoby (art. 7 ust. 2 pkt 2), pozostałych gruntów leśnych - wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażonej po uzyskaniu opinii izby rolniczej (art. 7 ust. 2 pkt 5). Natomiast przepis art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. wprowadza wyjątek do obowiązku uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klasy I-III przy łącznym spełnieniu wskazanych w tym przepisie warunków. W zakwestionowanym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu organy stwierdziły, że nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, bo stanowiłoby to obejście przepisów u.o.g.r.l. w zakresie użytków chronionych klasy IIIb, co uzasadniało odmowę uzgodnienia.
W zakwestionowanym postanowieniu oraz poprzedzającym je postanowieniu organy stwierdziły, że nie jest dopuszczalne ustalenie warunków zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, bo stanowiłoby to obejście przepisów u.o.g.r.l. w zakresie użytków chronionych klasy IVa, co uzasadniało odmowę uzgodnienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, taka sytuacja musi prowadzić do uchylenia obu postanowień, ale z innych przyczyn, aniżeli wskazał Sąd Wojewódzki. Przyjęta bowiem ocena prawna, stanowiąca przesłankę odmowy uzgodnienia, nie mieści się w zakresie postępowania uzgodnieniowego. Jest to kompetencja, którą ustawodawca przypisał wyłącznie organowi rozstrzygającemu sprawę główną, czyli organowi prowadzącemu postępowanie, przedmiotem którego jest wydania decyzji w zakresie ustalenia warunków zabudowy. Kompetencja zajęcia przez organ uzgadniający stanowiska w sprawie, dotyczy wyłącznie zgodności przedłożonej do uzgodnienia decyzji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych. Organ uzgadniający nie może zastępować organu wydającego decyzję co do istoty sprawy i nie może wkraczać w sferę nieobjętą jego właściwością.
Z akt sprawy wynika, że organy uzgadniające zamiast zająć się wyłącznie kwestią, która jest im przypisana kompetencyjnie, przeprowadziły ocenę możliwości prawnej wydania decyzji dla części działki w zakresie gruntu nieobjętego ochroną wynikającą z przepisów szczególnych. Jest to jednak kwestia, która musi być rozstrzygnięta wiążąco wyłącznie w postępowaniu głównym, a nie postępowaniu uzgodnieniowym. Z racji szczególnego charakteru postępowania uzgodnieniowego kompetencje organów w tym postępowaniu nie mogą być wykładane rozszerzająco, gdyż prowadziłoby do niedozwolonego z przyczyn systemowych dualizmu ocen i rozstrzygnięć w odniesieniu do tego samego zagadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2020 r. sygn. II OSK 1867/20, LEX nr 3096408). Taką kompetencję ma organ w postępowaniu głównym, a to oznacza, że nie może to być kwestia rozstrzygana w postępowaniu uzgodnieniowym. Przedłożony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy powinien być przedmiotem uzgodnień organów współdziałających zasadniczo w zakresie spełnienia przesłanek wynikających z art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l, tj. zajęcia stanowiska, co do tego, czy teren inwestycji spełnia normatywne wymogi wynikające z tego przepisu. Przy czym, jak trafnie stwierdził NSA w wyroku z dnia 7 października 2025 r., sygn. II OSK 2800/24, takie podejście nie pozbawia organu uzgadniającego uprawnienia do działania w granicach swoich kompetencji wyznaczonych między innymi art. 3 ust. 1 czy art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l., zwłaszcza, że inwestycja projektowana jest nadal w obrębie gruntów klasy IV. "Natomiast okoliczność dotycząca dopuszczalności objęcia wnioskiem inwestora części terenu inwestycji podlega analizie organu, prowadzącego postępowanie w przedmiocie warunków zabudowy.".
Odnosząc się z kolei do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 6 K.p.a., wskazać należy, że zasadniczo zarzut ten nie może skutecznie doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Natomiast przyznać należy rację skarżącemu kasacyjnie organowi, że w realiach niniejszej sprawy przyjęcie określonych powodów odmowy uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy, nawet jeżeli dotyczą one kwestii zastrzeżonych dla organu prowadzącego postępowanie główne, nie oznacza, że organ ten nie działał na podstawie prawa w rozumieniu art. 6 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji pomimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną.