II SA/GL 1309/24

II SA/Gl 1309/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Agnieszka Kręcisz-Sarna /sprawozdawca/
Beata Kalaga-Gajewska
Krzysztof Nowak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 145 pat. 1 pkt 4, art. 151 pat. 1 pkt 1i par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 725
art. 28, art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska,, Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna (spr.), Protokolant specjalista Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 25 lipca 2024 r. nr IFXIV.7840.1.10.2024 w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 25 lipca 2024 r., nr IFXIV.7840.1.10.2024 Wojewoda Śląski (dalej "Wojewoda" lub "Organ odwoławczy") uchylił decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej "Prezydent" lub "Organ I instancji") z 16 stycznia 2024 r., nr [...] w całości oraz odmówił uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie pozwolenia na budowę.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.
Organ I instancji, po przeprowadzeniu wznowionego postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r., nr [...], odmówił uchylenia ww. decyzji. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej "k.p.a.").
W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że decyzją ostateczną z 4 sierpnia 2023 r. zmieniono - w zakresie projektu zagospodarowania terenu - decyzję Prezydenta z 15 lipca 2022 r., nr [...]. Przedmiotem decyzji Prezydenta z 15 lipca 2022 r. było zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z drogą wewnętrzną i niezbędnymi elementami infrastruktury na działce o numerze [...], obręb [...], jednostka ewidencyjna C., zlokalizowanej w C. przy ul. [...]. Inwestorem przedsięwzięcia jest G. spółka jawna z siedzibą w C. (dalej "Spółka" lub "Uczestniczka postępowania"). Decyzją zmieniającą z 4 sierpnia 2023 r. zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu zamienny dla działki o numerze [...], obręb [...] i fragmentu działki o numerze [...], obręb [...], obejmujący istotne zmiany w stosunku do projektu zagospodarowania terenu zatwierdzonego decyzją z 15 lipca 2022 r. Decyzja zmieniająca stała się ostateczna 31 sierpnia 2023 r.
Organ I instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania w sprawie ww. decyzji zmieniającej nastąpiło na żądanie S. Z. (dalej "Skarżąca"), postanowieniem z 15 grudnia 2023 r. Skarżąca jest właścicielem działki nr [...], obręb[...] i nie brała udziału w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania został przez Skarżącą zachowany.
W toku wznowionego postępowania Organ I instancji dokonał analizy czy istotnie obszar oddziaływania inwestycji obejmuje również działkę Skarżącej. Wskazał, że przedmiotem projektu zamiennego była zmiana projektu zagospodarowania terenu polegająca na poszerzeniu terenu inwestycji o część działki nr [...], obręb [...] oraz na zmianie lokalizacji zewnętrznych miejsc postojowych wraz z zaprojektowaniem czterech dodatkowych zewnętrznych miejsc postojowych. Odległość ośmiu stanowisk postojowych od granicy z działką Skarżącej wynosi 3,76 m, co spełnia warunki rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") w tym zakresie, podobnie jak lokalizacja pojemnika na śmieci z zamykanym otworem wrzutowym – zadaszona osłona w odległości 5,26 m od granicy z działką Skarżącej. Prezydent uznał zatem, że inwestycja nie będzie oddziaływać na nieruchomość Skarżącej i nie jest ona stroną postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę.
W odwołaniu od decyzji Skarżąca zarzuciła, że niesłusznie Prezydent uznał, że nie posiada ona statusu strony w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Podniosła, że inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bowiem miejsca parkingowe i pojemnik na śmieci zostały zaprojektowane na terenie, który w planie przeznaczony jest wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną. Projektant dokonał manipulacji na mapie do celów projektowych w zakresie wyznaczenia granic terenu inwestycji, tzn. naniósł granice terenu inwestycji na mapie w taki sposób, by wyglądały jak granice działki. Mapa do celów projektowych może być uznana za fałszywy dokument, gdyż wprowadziła w błąd Organ I instancji, a na jej podstawie zostało wydane pozwolenie na budowę. Zdaniem Skarżącej jej działka znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji z uwagi na niezgodną z miejscowym planem lokalizację pojemnika na śmieci na działce nr [...], która graniczy z działką Skarżącej.
Zaskarżoną obecnie decyzją Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta z 16 stycznia 2024 r. w całości, zaś na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdził, że decyzja ostateczna Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie można jej uchylić, ponieważ w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 151 § 2 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (powołany tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 725 z późn. zm.; dalej "p.b.").
W uzasadnieniu wskazano m. in., że wniosek o wznowienie postępowania został przez Skarżącą złożony z zachowaniem terminu z art. 148 § 2 k.p.a. W sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem Wojewody zmiany dokonane w projekcie zagospodarowania terenu oddziałują na nieruchomość Skarżącej. Zakres zmiany pozwolenia na budowę obejmował zmianę lokalizacji zewnętrznych miejsc postojowych wraz z zaprojektowaniem dodatkowych miejsc postojowych oraz zmianę sposobu odwodnienia drogi wewnętrznej ze studni na koryto odwadniające (powiększenie terenu inwestycji nie ma wpływu na jej zakres). Zmianie uległy również inne elementy np. umiejscowienie utwardzonego miejsca na pojemnik na śmieci. Miejsce zlokalizowania tego pojemnika z uwagi na § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych powoduje objęcie działki Skarżącej obszarem oddziaływania. W rozpoznawanej sprawie projektowane miejsce gromadzenia odpadów zostało zlokalizowane w odległości 5,26 m od granicy z działką Skarżącej, czyli potencjalna zabudowa z oknami i drzwiami na działce musi zostać zlokalizowana w odległości 4,74 m, a nie jak zezwala przepis § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia – 4 m od granicy. Stanowi to niewątpliwie ograniczenie w potencjalnej zabudowie działki Skarżącej, a to oznacza, że nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej, zmienionej inwestycji.
Wystąpienie przesłanki wznowieniowej obliguje organ do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 149 § 2 k.p.a.
Po przeprowadzeniu postępowania co do istoty sprawy Wojewoda stwierdził, że decyzja zmieniająca Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r. jest prawidłowa.
Wojewoda wyjaśnił, że teren inwestycji objęty jest postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w rejonie ulic: [...], [...] i [...] w C. (Dz. U. Woj. Śląsk. z [...] r. Nr [...] poz. [...] z późn. zm.; dalej "m.p.z.p."). Projektowany budynek wielomieszkaniowy, dla którego Spółka uzyskała pozwolenie na budowę znajduje się w całości na terenie oznaczonym w m.p.z.p. jako MN/MW – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. Miejsca parkingowe jak i utwardzony plac, objęte decyzją zmieniającą z 4 sierpnia 2023 r., zlokalizowane są zarówno na obszarze 2 MN/U jak i MN/MW. Umiejscowienie to jest zgodne z m.p.z.p., w tym z jego postanowieniem § 12 ust. 2 pkt 4 lit. b) zgodnie z którym "wymóg zapewnienia 100% zapotrzebowania na miejsca parkingowe, określonego według wskaźników, o których mowa w lit. a), w granicach obszaru będącego przedmiotem wystąpienia o pozwolenie na budowę". Wymóg ten został przez Spółkę zapewniony na obszarze MN/MW (6 miejsc parkingowych – 2 miejsca w garażu, pozostałe 4 przy granicy z obszarem 2MN/U). Pozostałe 2 miejsca – zaprojektowane na obszarze 2 MN/U są miejscami dodatkowymi i nie są związane z ww. wymogiem. Brak jest zatem obowiązku ich umiejscowienia na tym obszarze, na którym zlokalizowano zabudowę wielorodzinną.
Odnosząc się do umiejscowienia utwardzonego placu do ustawiania kontenera z zamykanymi otworami wrzutowymi to żaden przepis prawa nie wymaga by taki obiekt nie mógł znajdować się na innym obszarze. Co istotne w ocenie Wojewody taki obiekt powinien znajdować się na działce inwestycyjnej i powyższy wymóg został zachowany.
Jeśli zaś chodzi o wadliwość mapy dla celów projektowych, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu to organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może kwestionować treści mapy zasadniczej opatrzonej klauzulą uwierzytelniającą. Ponadto Wojewoda stwierdził, że granice zarówno obszarów jak i działki są zaznaczone w sposób czytelny i pozwalający na weryfikację projektu zagospodarowania terenu. Zaś sformułowanie zawarte w projekcie "na terenie projektowanej inwestycji nie znajdują się żadne obiekty budowlane i urządzenia" należy rozumieć w ten sposób, że na obszarze objętym inwestycją (wycinku nieruchomości) nie istnieją zabudowania.
Organ odwoławczy dokonał oceny przedłożonej przez Spółkę zmienionej dokumentacji projektowej i stwierdził, że jest ona zgodna z m.p.z.p., przepisami techniczno-budowlanymi i przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a zatem spełnia wymogi art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. Dokumentacja spełnia także wymogi art. 35 ust. 1 pkt 3-4a p.b.
Wobec powyższego Wojewoda stwierdził, że postępowanie zakończone ostateczną decyzją Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r. było obarczone wadą procesową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jednak nie wpłynęło to na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego. Zatem decyzja ostateczna posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości pozbawiona jest wadliwości materialnej.
Pismem z 3 września 2024 r. Skarżąca wniosła na ww. decyzję Wojewody skargę do sądu administracyjnego. Decyzję Wojewody zaskarżyła w całości i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi, która nie zawiera wyodrębnionych zarzutów, Skarżąca wskazała m. in., że lokalizacja dodatkowych 2 miejsc parkingowych na obszarze 2MN/U jest niezgodna z m.p.z.p. Obszar 2 MN/U przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną. Zaprojektowany pojemnik na śmieci z zamykanym otworem wrzutowym jest traktowany jako obiekt budowlany małej architektury. Zatem taki obiekt przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną nie może być umiejscowiony na działce z przeznaczeniem pod zabudowę jednorodzinną. Zdaniem Skarżącej umiejscowienie kontenera na śmieci oraz miejsc parkingowych dla zabudowy wielorodzinnej w okolicy domów jednorodzinnych z pewnością doprowadzi do obciążenia tej strefy, zwiększenia hałasu, zanieczyszczenia oraz pogorszenia komfortu życia mieszkańców.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "p.p.s.a.").
Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie jest ona dotknięta uchybieniami w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.
Przechodząc do oceny merytorycznej zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy zauważyć, że została ona wydana we wznowionym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.
Przypomnieć należy, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, opubl. w internetowej bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej "CBOSA").
Wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną następuje m. in. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony (art. 147 k.p.a.). Podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 1 i § 2 k.p.a.).
Postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej oceny dopuszczalności wznowienia postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu, tj. do postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, które powinno zakończyć się jednym z rozstrzygnięć wymienionych w art. 151 k.p.a.
Ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi podstawa wznowienia, pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Stwierdzenie zaś zaistnienia podstawy wznowienia upoważnia organ do wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 151 § 1 pkt 2 lub art. 151 § 2 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r. (zmieniającą decyzję Prezydenta z 15 lipca 2022 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę), podnosząc, że została pominięta jako strona postępowania zakończonego decyzją z 4 sierpnia 2023 r.
Organy obu instancji prawidłowo wskazały na spełnienie przesłanek formalnych do wznowienia postępowania, w szczególności na zachowanie przez Skarżącą terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 148 § 2 k.p.a.
Wznowienie postępowania dało Organowi I instancji podstawę do przeprowadzenia postępowania celem stwierdzenia czy wskazywana przez Skarżącą podstawa wznowienia wystąpiła w sprawie. Prezydent powinien zatem zbadać interes prawny Skarżącej w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 p.b. Organ I instancji ocenił, że podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie wystąpiła w sprawie z uwagi na fakt, że zmiany w projekcie zagospodarowania terenu oraz w projekcie architektoniczno-budowlanym, objęte decyzją z 4 sierpnia 2023 r., nie oddziałują na działkę Skarżącej.
Wojewoda słusznie jednak zauważył, że lokalizacja utwardzonego miejsca na pojemnik na śmieci w zamiennym projekcie zagospodarowania terenu, objętym decyzją z 4 sierpnia 2023 r., powoduje objęcie działki Skarżącej obszarem oddziaływania. Projektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało zlokalizowane w odległości 5,26 m od granicy z działką Skarżącej co oznacza, że potencjalna zabudowa z oknami i drzwiami na działce Skarżącej musi zostać zlokalizowana – z uwagi na § 23 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunkach technicznych – w odległości 4,74 m, a nie jak zezwala § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia – 4 m od granicy. Z akt sprawy wynika natomiast, że Organ I instancji nie zapewnił możliwości czynnego uczestnictwa Skarżącej w sprawie zakończonej decyzją z 4 sierpnia 2023 r., stąd też zasadnym jest przyjęcie, że bez własnej winy nie brała ona udziału w postępowaniu zakończonym ową decyzją. Prawidłowo zatem Wojewoda uchylił decyzję Prezydenta z 16 stycznia 2024 r. i przystąpił do przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że dopuszczalność uchylenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania ograniczona jest przesłanką pozytywną, tj. zaistnieniem podstawy wznowienia i dwiema przesłankami negatywnymi określonymi w art. 146 § 1 i 2 k.p.a. Po wznowieniu postępowania organ musi nie tylko zbadać, czy istniała podstawa wznowienia, ale także, czy na przeszkodzie ewentualnemu rozstrzygnięciu sprawy co do istoty nie stoją okoliczności, o jakich mowa w art. 146 k.p.a.
Z art. 146 § 2 k.p.a. wynika, że decyzji nie uchyla się w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Jednakże przed wydaniem decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. należy dokonać ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Oznacza to, że organ administracji publicznej zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy pod względem faktycznym i prawnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z 12 września 2007 r., II SA/Gd 602/06, opubl. w CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie Wojewoda rozważył czy udział Skarżącej w postępowaniu w sprawie zmiany pozwolenia na budowę spowodowałby wydanie innej decyzji niż decyzja objęta wznowionym postępowaniem (tj. decyzja Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r.). Wojewoda rozpatrzył sprawę administracyjną na nowo w jej całokształcie i prawidłowo uznał, że kwalifikowana wada postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie miała wpływu na treść decyzji Prezydenta z 4 sierpnia 2023 r. Decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości jest pozbawiona wadliwości materialnej.
Podkreślić należy, że stwierdzenie zaistnienia podstawy wznowienia nie skutkuje automatycznym uchyleniem decyzji ostatecznej. Istotą wznowionego postępowania, po potwierdzeniu zaistnienia podstawy wznowienia, jest bowiem powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. Oznacza to, że postępowanie powinno być prowadzone według przepisów o postępowaniu przed organem I instancji. W rozpoznawanej sprawie Wojewoda prawidło zatem ocenił przedłożoną przez Uczestniczkę postępowania dokumentację projektową zamienną stosownie do art. 35 ust. 1 p.b. Realizując obowiązek wynikający z art. 35 ust. 1 p.b. Wojewoda przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z zasadami wynikającymi z k.p.a. Wojewoda ocenił dokumentacją projektową zamienną także pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Zasadniczy spór w sprawie dotyczy zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami m.p.z.p.
Wojewoda ustalił, że projektowany budynek wielomieszkaniowy znajduje się w całości na terenie oznaczonym w m.p.z.p. jako MN/MW – teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej. Na terenie MN/MW został zapewniony wymóg wynikający z § 12 ust. 2 pkt 4 lit. b) m.p.z.p., tj. wymóg zapewnienia 100% zapotrzebowania na miejsca parkingowe w granicach obszaru będącego przedmiotem wystąpienia o pozwolenie na budowę. Na terenie MN/MW zapewniono bowiem 6 miejsc parkingowych (2 miejsca w garażu, 4 miejsca zewnętrzne) zgodnie z wymogiem wynikającym z § 12 ust. 2 pkt 4 lit. a) w odniesieniu do budynku mieszkalnego wielorodzinnego (3 lokale mieszkalne). Natomiast miejsca parkingowe zaprojektowane w obszarze 2MN/U są miejscami dodatkowymi, w związku z czym nie ma obowiązku ich umiejscowienia na tym samym obszarze co projektowana zabudowa wielorodzinna. Wojewoda uznał za zgodne z m.p.z.p. umiejscowienie na terenie 2 MN/U utwardzonego placu do ustawiania kontenera z zamykanymi otworami wrzutowymi.
Natomiast zdaniem Skarżącej projektowana inwestycja w zakresie w jakim została zlokalizowana na obszarze 2 MN/U jest niezgodna z m.p.z.p. Obszar 2 MN/U przeznaczony jest pod zabudowę jednorodzinną. Lokalizacja miejsc parkingowych i utwardzonego placu do ustawiania kontenera dla projektowanego budynku wielorodzinnego na obszarze przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną narusza postanowienia m.p.z.p.
W ocenie Sądu, Wojewoda zasadnie uznał, że złożony przez Uczestniczkę postępowania projekt budowlany zamienny wraz z projektem zagospodarowania terenu jest zgodny z m.p.z.p. Sąd podziela także stanowisko Wojewody, że spełnione zostały wymogi z art. 35 ust. 1 p.b., w szczególności dokumentacja jest zgodna z rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych.
Uzasadniając powyższe stanowisko należy dodatkowo wskazać, że w rozdziale III m.p.z.p. w zakresie ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów i zasad ich zagospodarowania wskazano, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolem 2MN/U stanowią tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej (§ 12 ust. 1 pkt 1). W granicach każdego terenu zakazuje się przeznaczeń innych niż te, które są dla niego ustalone w planie (§ 12 ust. 3 pkt 1). Dla terenu zabudowy mieszkaniowo-usługowej oznaczonej symbolem 2MN/U jako przeznaczenie podstawowe ustalono: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zabudową towarzyszącą oraz zabudowę w której funkcjonalnie i powierzchniowo przeważają usługi, z zabudową towarzyszącą. Przeznaczenie dopuszczalne to ciągi komunikacyjne oraz zieleń. Przeznaczeniem podstawowym są w myśl § 3 pkt 3 m.p.z.p. sposoby, formy i funkcje zabudowy, zagospodarowania, użytkowania lub działalności, które są dominujące na danym terenie i którym są podporządkowane inne sposoby, formy i funkcje zabudowy, zagospodarowania, użytkowania lub działalności, określone jako dopuszczalne. Przez przeznaczenie dopuszczalne należy rozumieć sposoby, formy i funkcje zabudowy, zagospodarowania, użytkowania lub działalności, które wzbogacają lub uzupełniają przeznaczenie podstawowe terenu i mogą z nim harmonijnie współistnieć (§ 3 pkt 4 m.p.z.p.). Z kolei ilekroć w m.p.z.p. jest mowa o zabudowie towarzyszącej należy przez to rozumieć budynki gospodarcze i garaże (§ 3 pkt 7 m.p.z.p.).
M.p.z.p. przeznacza tereny oznaczone symbolem 2MN/U pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną z zabudową towarzyszącą oraz zabudowę, w której funkcjonalnie i powierzchniowo przeważają usługi, z zabudową towarzyszącą. Oznacza to, że zabudowa tego terenu, a także obiekty i urządzenia jej towarzyszące muszą mieć funkcję mieszkaniowo-usługową. Wobec tego lokalizacja na terenie 2MN/U dodatkowych 2 miejsc postojowych oraz utwardzonego placu do ustawiania kontenera na odpady, które miałyby służyć zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, jest zgodna z zapisami m.p.z.p. Obydwa rodzaje zabudowy - wielorodzinna i jednorodzinna należą do tej samej kategorii zabudowy mieszkaniowej, przede wszystkim pełnią tę samą funkcję mieszkaniową, nie ma więc między nimi sprzeczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że planowane dodatkowe miejsca parkingowe oraz utwardzony plac do ustawiania kontenera nie stanowią samodzielnej, oderwanej od zabudowy wielorodzinnej inwestycji, wręcz przeciwnie zostały zaprojektowane na potrzeby funkcji mieszkaniowej. Dodatkowe miejsca parkingowe oraz utwardzony plac na kontener zostały zaprojektowane na terenie działki [...], do którego Spółka posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Teren ten (w określonej części) jako teren inwestycyjny został objęty zmienionym pozwoleniem na budowę.
Skoro na terenie 2MN/U przeznaczeniem podstawowym jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa, w której funkcjonalnie i powierzchniowo przeważają usługi, z zabudową towarzyszącą to dopuszczalne jest także lokalizowanie urządzeń budowlanych (urządzeń technicznych związanych z obiektem, zapewniających możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem), do których w myśl art. 3 pkt 9 p.b. zalicza się m. in. place postojowe i place pod śmietniki. Przy czym urządzenia budowlane mogą być zarówno częścią obiektu budowlanego, pełniąc wobec niego funkcję służebną, jak i w pewnych przypadkach, jeśli budowane są jako obiekty odrębne, mogą stanowić samodzielne obiekty budowlane.
Wskazywane przez Skarżącą immisje (zwiększenie hałasu oraz zanieczyszczenia, pogorszenie komfortu życia mieszkańców domów jednorodzinnych) nie mają znaczenia dla zagadnienia zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami m.p.z.p.
Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.