II OSK 2935/19

II OSK 2935/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Antas
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2259/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-04-09
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. S. i S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2259/18 w sprawie ze skargi J. S. i S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lipca 2018 r. nr 1020/18 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargą kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2019 r., VII SA/Wa 2259/18, oddalił skargę J. S. i S. S. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej MWINB) z dnia 19 lipca 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
J. S. i S. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję MWINB z 19 lipca 2018 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. (dalej PINB) z 19 maja 2018 r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budowy ogrodzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniesioną skargę.
Sąd uznał za prawidłowo ustalony przez organ odwoławczy stan faktyczny w sprawie i podzielił stanowisko organów, że ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczenia w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych ogrodzeń, dotyczą wyłącznie ogrodzeń zlokalizowanych w liniach rozgraniczających ulic, co wynika z brzmienia § 10 ust. 10, a w szczególności z punktu 1 powołanego przepisu planu miejscowego. Postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Skoro więc przepisy planu miejscowego odnoszą się wprost tylko do ogrodzeń lokalizowanych od strony ulic, natomiast nic nie mówią o ogrodzeniach międzysąsiedzkich, to nie można, zdaniem Sądu, rozciągać stosowania tych przepisów do ogrodzeń wybudowanych wewnątrz działki i ogrodzeń międzysąsiedzkich. Wobec ustalenia przez organy, że wykonane roboty budowlane nie podlegają reglamentacji prawa administracyjnego, prawidłowym było umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. S. i S. S., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i uwzględnienia skargi, a także zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucili naruszenie § 10 ust. 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] z dnia 27 października 2011 r. Rady Miejskiej w P., przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że "ograniczenia w zakresie rozwiązań konstrukcyjnych ogrodzeń dotyczą wyłącznie ogrodzeń zlokalizowanych w liniach rozgraniczających ulic", podczas gdy taka wykładnia jest sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu, pozostaje sprzeczna z zasadami logiki oraz pojęciem "racjonalnego ustawodawcy".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do § 10 ust. 10 planu miejscowego, określającego parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz parametry, wskaźniki i warunki zagospodarowania terenu, ustala się następujące zasady lokalizowania ogrodzeń:
1) nakazuje się lokalizowanie ogrodzeń w liniach rozgraniczających ulic, przy dopuszczalnym wycofaniu projektowanych bram w głąb działki maksimum 1m;
2) nakazuje się stosowanie ogrodzeń ażurowych o minimalnym prześwicie w przęśle stanowiącym 60% jego powierzchni lub żywopłotów;
3) na terenach MN nakazuje się stosowanie ogrodzeń w formie żywopłotów lub elementów ażurowych, umożliwiających migracje drobnej zwierzyny; bez podmurówki, lub stosując w niej przy powierzchni terenu przejścia ekologiczne;
4) ogrodzenia realizowane na terenie objętym planem muszą odpowiadać wymaganiom określonym w przepisach odrębnych oraz spełniać następujące warunki:
a) nie mogą być wyższe niż 2m od poziomu terenu, przy dopuszczeniu lokalnego podwyższenia dla organizacji bram, furtek, wjazdów,
b) wysokość cokołu nie może być większa niż 0,6m,
c) muszą być realizowane zgodnie z § 9 ust. 4 niniejszej uchwały.
5) zakazuje się ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych (za wyjątkiem słupków i cokołów) i ogrodzeń pełnych, zwłaszcza od strony widocznej z dróg publicznych.
Wyjaśniając kwestię stosowania powyższego unormowania PINB otrzymał od Prezydenta Miasta P. pismo z dnia 4 lipca 2017 r., w którym podano, że w planach zagospodarowania przestrzennego nie ustala się zasad i warunków sytuowania ogrodzeń pomiędzy działkami, ponieważ granice pomiędzy działkami nie są ustaleniami planu.
Mając na uwadze powyższe zgodzić się należy z Sądem I instancji oraz organami nadzoru budowlanego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący na przedmiotowym terenie nie obejmował ogrodzeń międzysąsiedzkich i ogrodzeń usytuowanych wewnątrz działki. Wynika to zarówno z unormowań planu miejscowego oraz przeprowadzonej przez organy administracyjne analizy obowiązujących w tym zakresie przepisów, jak i z informacji udzielonych przez Prezydenta Miasta P. Sąd I instancji trafnie przy tym podkreślił, że skoro unormowania planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, to nie mogą być interpretowane w drodze wykładni rozszerzającej. Jeżeli zatem przepisy planu miejscowego odnoszą się wprost tylko do ogrodzeń lokalizowanych od strony ulic i nic nie mówią o ogrodzeniach międzysąsiedzkich, to nie można rozciągać stosowania tych przepisów do ogrodzeń wybudowanych wewnątrz działki i ogrodzeń międzysąsiedzkich. Tak przeprowadzona wykładnia unormowań planu miejscowego jest wystarczająca do oceny prawidłowości stanowiska WSA i pozwala na jego akceptację.
Odnosząc się do wywodów skargi kasacyjnej, że treść § 10 ust. 10 planu wskazuje, iż dotyczy on wszystkich ogrodzeń, o czym świadczy w szczególności to, że w pkt 5 zakazano ogrodzeń z prefabrykowanych elementów betonowych (za wyjątkiem słupków i cokołów) i ogrodzeń pełnych, zwłaszcza od strony widocznej z dróg publicznych, stwierdzić należy, że przeciwieństwem "strony widocznej z dróg publicznych" nie jest każda inna strona działki, lecz strona widoczna z dróg innych niż publiczne. W odniesieniu zaś do stosowania ogrodzeń umożliwiających migrację zwierząt zauważyć wypada, że nie ma potrzeby ich stosowania z wszystkich stron ogradzanej działki. Argumentacja skargi kasacyjnej nie podważa zatem trafności stanowiska organów i Sądu I instancji.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U.2020.1842) – wobec spełnienia warunków określonych w tym przepisie (zarządzenia Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 10 maja 2022 r. w związku z zawiadomieniem z 25 stycznia 2022 r. i z dnia 30 czerwca 2022 r.) – oddalił skargę kasacyjną.