II OSK 2913/17

II OSK 2913/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-10-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-11-08
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Łuczaj /przewodniczący/
Robert Sawuła
Sławomir Pauter /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 183/20 - Wyrok NSA z 2021-03-04
II SA/Kr 808/15 - Wyrok WSA w Krakowie z 2017-06-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 35 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 152
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Sławomir Pauter /spr./ Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 16 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] delegowanego do Prokuratury Regionalnej w [...] sprawy ze skargi kasacyjnej J.B od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 808/15 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez J.B. jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 808/15, którym po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez Gminną Spółdzielnię [...], przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej delegowanego do Prokuratury Okręgowej w Nowym- Sączu – P.D., uchylono decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Starosty Nowotarskiego z dnia [....] listopada 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo- usługowego wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej na działkach o nr ewidencyjnych [...] i [...] położonych w miejscowości [...] przy ulicy [...].
Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny:
Starosta Nowotarski decyzją z [...] listopada 2014 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1., art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej jako p.b.) na wniosek [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę na inwestycję pn.: budynek pawilonu handlowo - usługowego (obiekt wolnostojący, niepodpiwniczony, konstrukcja szkieletowa, stalowa, ściany z płyt systemowych, warstwowych oraz murowanych, 2 kondygnacje nadziemne: parter - handel z zapleczem sanitarno - technicznym, piętro - pomieszczenia biurowo -socjalne), wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastruktury technicznej: instalacja energetyczna z projektowanej kontenerowej stacji transformatorowej, instalacja oświetlenia terenu, instalacja wodociągowa i przeciwpożarowa od projektowanej studni wodomierzowej, instalacja kanalizacji sanitarnej do istniejącej studzienki kanalizacji sanitarnej, sieć kanalizacji deszczowej z terenów utwardzonych i z dachów do gruntu poprzez system rozsączający Funke Raintank, instalacja gazu na zewnątrz budynku, przebudowa istniejącego zjazdu z drogi powiatowej (działka ewid. nr [...]) na zjazd publiczny wraz z komunikacją wewnętrzną i parkingiem dla samochodów osobowych (64 miejsca parkingowe), na działkach nr ewid. [...] położonych w miejscowości [...].
W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wpłynął w dniu 31 lipca 2014r. W piśmie z 25 sierpnia 2014 r. wyłączono z wniosku przyłącza, które będą realizowane w oparciu o przyjęte zgłoszenie robót niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja Burmistrza Rabki Zdroju ustalająca warunki zabudowy z [...] marca 2014 r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z [...] maja 2014 r. Zgodnie z powołaną wyżej decyzją o warunkach zabudowy nieruchomość objęta projektowaną inwestycją może być zagospodarowana w sposób proponowany przez wnioskodawcę. Projekt wnioskowanej inwestycji został uzgodniony z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków pismem z 30 września 2014 r. z uwagi na lokalizację w sąsiedztwie obiektu objętego gminną ewidencją zabytków. Inwestor przedstawił oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją i w czasie postępowania dostarczył określone przepisami dokumenty. Do projektu budowlanego dołączył także oświadczenia projektantów oraz sprawdzających stosownie do zapisu art. 20 ust. 4 p.b. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany został wykonany oraz sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i wpisane na listy właściwych izb samorządu zawodowego. Projekt budowlany posiada wszystkie wymagane opinie i uzgodnienia. Jednocześnie organ stwierdził, że rozstrzygnięcie skargi na decyzję o ustaleniu warunków zabudowy przez sąd nie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego, więc nie zachodzą przesłanki określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a, podobnie jak toczące się prace nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obejmującego między innymi teren przedmiotowej inwestycji. Tym samym brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę.
Od decyzji odwołali się: Gminna Spółdzielnia [...] oraz E.W.
Wojewoda Małopolski decyzją z [...] maja 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych zawartych w punkcie I na stronie 2 decyzji i w tym zakresie ustalił na nowo te warunki, także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska i planami gospodarki odpadami, w pozostałym zakresie tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, nałożonego obowiązku ustanowienia nadzoru na budowie oraz ustalonego obszaru oddziaływania obiektu, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji ocenił zgromadzony materiał dowodowy, uzupełniony w ramach postępowania odwoławczego i uznał, że jest on prawidłowy i wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Organ wyjaśnił, że korekta zaskarżonej decyzji, związana była z koniecznością doprecyzowania szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, tak aby wskazać warunki, które winny być uwzględnione podczas realizacji robót. Ich określenie w decyzji organu I instancji było częściowo nieprawidłowe i niewystarczające. W ocenie organu odwoławczego, zakres uzupełnień i korekt w decyzji, nie naruszał zasady dwuinstancyjności, określonej w art. 15 k.p.a. i nie dawał podstaw do uchylenia decyzji. W dalszej kolejności organ lI instancji wyjaśnił, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 p.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Zgodnie z art. 20 ust. 4 p.b. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W sprawie oświadczenia te zostały złożone. Ponadto osoby projektujące i sprawdzające posiadają stosowne uprawnienia i przynależą do właściwej izby samorządu zawodowe. W sprawie zarzutu dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę na działce nr [...], która nie jest objęta wnioskiem o pozwolenie na budowę i nie jest ujęta w oświadczeniu o posiadanym prawie do terenu na cele budowlane, Wojewoda wskazał, że wniosek o pozwolenie na budowę obejmował przebudowę istniejącego zjazdu z drogi powiatowej - ulicy [...], znajdującej się na działce nr [...]. Droga ta ma nr [...]. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania terenem na cele budowlane w odniesieniu do tej działki. Prawo to wynikało z decyzji Powiatowego Zarządu Dróg w Nowym Targu z [...] maja 2014 r., w której zarządca drogi zezwolił na przebudowę istniejącego zjazdu na zjazd publiczny oraz wyraził zgodę na wejście w pas drogowy ww. drogi powiatowej, na cele przebudowy zjazdu. Organ odwoławczy uznał to za wystarczające do uznania, iż inwestor legitymuje się prawem do dysponowania terenem w celu przebudowy wjazdu.
W odniesieniu do zarzutu związanego z niekompletnością projektu budowlanego w związku z brakiem podziemnego zbiornika przeciwpożarowego, brakiem przyłącza wodociągowego i odpowiednich parametrów i ilości wody dla celów gaśniczych dla hydrantów wewnętrznych organ II instancji wyjaśnił, że zatwierdzony projekt budowlany nie przewiduje zbiornika przeciwpożarowego, bowiem brak jest takiej potrzeby. Wojewoda dodał, iż z projektu zagospodarowania działki wynika, że do projektowanej inwestycji został zapewniony dojazd pożarowy wzdłuż ściany budynku bez potrzeby cofania. W budynku zaprojektowano instalację wodociągową przeciwpożarową (hydrantową) i instalację sygnalizacji pożaru. Realizacja przyłącza wodociągowego zasilającego instalację przeciwpożarową wykonana będzie w oparciu o procedurę zgłoszenia. Ponadto lokalizacja projektowanego budynku w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy jest zgodna z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do podnoszonego zarzutu braku, w projekcie budowlanym, części obejmującej budowę i przebudowę zjazdów z drogi nr [...] [...], organ odwoławczy podał, że w ramach obecnej inwestycji nie jest przewidziana ich realizacja. Wniosek o pozwolenie na budowę nie przewiduje tych elementów. Natomiast zapis w decyzji o warunkach zabudowy, określający rodzaj i zakres inwestycji, w tym między innymi zjazdy z dróg, nie jest wiążący dla inwestora i daje jedynie możliwość do wystąpienia z wnioskiem o pozwolenie na budowę, w nie większym niż tu określony, zakresie. Organ podniósł, że planowana inwestycja ma zapewniony odpowiedni dojazd do drogi publicznej. Jak wynika z treści projektu architektoniczno-budowlanego dotyczącego części drogowej, projektowany zjazd będzie zapewniał dostępność komunikacyjną z drogi powiatowej Nr [...] na teren działki, na której projektowany jest budynek handlowo-usługowy. Wewnętrzny układ komunikacyjny służył będzie pojazdom klientów obiektu oraz pojazdom dowożącym towar, a także zapewni niezbędną powierzchnię dla ruchu wozów straży pożarnej. Wojewoda podał, iż ta część projektu budowlanego jest podpisana przez osobę sprawdzającą branży drogowej. Natomiast projektant części drogowej posiadający uprawnienia konstrukcyjno-budowlane bez ograniczeń, uzyskane w 2001 r. jest uprawniony do wykonania projektu budowlanego w tym zakresie. W tym okresie nie były nadawane odrębne uprawnienia w specjalności drogowej.
Za nieuzasadniony uznał także Wojewoda zarzut dotyczący nie uwzględnienia w bilansie terenu dotyczącym powierzchni zabudowy, powierzchni zajętej przez obiekty takie jak wiaty, kontenerową stację transformatorową, agregat prądotwórczy itp. Zgodnie bowiem z Polską Normą PN-ISO 9836, pod pojęciem powierzchni zabudowy rozumie się powierzchnię terenu wyznaczoną przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnie terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni zajmowanych przez wydzielone obiekty pomocnicze do jakich należy zaliczyć wiaty, szopy i stacje transformatorowe, czy też inne obiekty służące temu budynkowi. Według organu odwoławczego zgodna z warunkami decyzji o warunkach zabudowy jest szerokość elewacji frontowej od strony drogi powiatowej. Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, w najszerszym miejscu szerokość elewacji, z uwzględnieniem części cofniętych, wynosi 35,88 m, a więc tyle ile dopuszczono w decyzji WZ.
Organ II instancji nie podzielił również zarzutu, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza art. 38a ust. 2 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, który zabrania wycinki drzew leśnych i parkowych, oraz że nieuprawnione było przyjęcie przez organ I instancji nieostatecznej decyzji o wycince drzew, wskazując, iż decyzja o pozwoleniu na budowę nie orzeka o wycince drzew. Z kolei w odpowiedzi na zgłoszone w odwołaniu wątpliwości związane z możliwością segregacji odpadów dla tak dużego obiektu, jak również uwag, że wytwarzane odpady nie będą tylko odpadami komunalnymi (rozbieralnia półtuszy), jak i zastrzeżeń, że lokalizacja i wielkość zaprojektowanego boksu narusza przepisy higieniczno-sanitarne, organ II instancji wyjaśnił, że projektowana inwestycja została uzgodniona bez zastrzeżeń pod względem wymagań higieniczno-sanitarnych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Projekt budowlany obejmuje opis technologii produkcji zawierający opis poszczególnych etapów produkcji w tym również opis sposobu postępowania z odpadami z pomieszczeń produkcyjnych, które będą wynoszone do oznakowanych pojemników, umieszczonych w chłodniach do czasu ich wywozu. Powiatowy Lekarz Weterynarii decyzją z [...] października 2014 r. uzgodnił projekt technologiczny zakładu przetwórstwa mięsa.
Jednocześnie Wojewoda Małopolski uznał, że zmiana stanu prawnego i faktycznego, jakim było wydanie po wyroku WSA Krakowie z dnia 14 listopada 2014r., nowej decyzji przez SKO w Nowym Sączu z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, nie prowadzi - w ocenie wojewody - do konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, a tylko w takim przypadku istniałby obowiązek uchylenia decyzji I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja SKO z dnia [...] marca 2015 r. jest nową decyzją, lecz wydana została po ponownym rozpatrzeniu odwołania od tej samej decyzji o warunkach zabudowy Burmistrza Rabki Zdrój. Warunki zabudowy są analogiczne jak w decyzji poprzedniej uchylonej, z przyczyn formalnych, przez WSA w Krakowie. Wszystkie strony postępowania miały możliwość zapoznania się z nową decyzją organu odwoławczego o warunkach zabudowy, również na etapie postępowania odwoławczego prowadzonego w sprawie. Organ z urzędu stwierdził, że treść decyzji w zakresie ustalonych w niej warunków zabudowy jest w zasadzie tożsama z decyzją uchyloną przez sąd, a zatem nie zmienia się zakres oddziaływania obiektu na nieruchomości sąsiednie, w tym w szczególności nieruchomości odwołujących. Jedyne zmiany związane są z wyłączeniem z terenu inwestycji części działek, które obejmowała decyzja o warunkach zabudowy uchylona wyrokiem WSA z 14 listopada 2014,r. sygn. akt II SA/Kr 1269/14 oraz z korektą opisu inwestycji wynikającą z jej ograniczenia przez inwestora. Projekt budowlany zatwierdzony zaskarżoną decyzją jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy z [..] marca 2014 r. skorygowanej decyzją SKO z [...] marca 2015 r. Ponadto decyzja I instancji została wydana, gdy decyzja ustalająca warunki zabudowy była ostateczna. Projekt budowlany jest zgodny z wymogami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie parametrów inwestycji.
W dalszej części uzasadnienia organ uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego wliczenia do powierzchni biologicznie czynnej 100% terenu, na którym ma być składowany odgarnięty śnieg i na którym zastosowano geo-ruszt. Organ wskazał, że przy tej ocenie istotne jest przeznaczenie takiego terenu. Jak wynika z projektu budowlanego na tym terenie przewidziane jest w zimie składowanie śniegu. W okresie wegetacji roślin teren ten będzie terenem zielonym zapewniającym naturalną wegetację. Teren ten nie pełni żadnej funkcji użytkowej, np. parking zielony, dojście lub dojazd. Według Wojewody bez znaczenia na ocenę prawidłowości decyzji organu I instancji jest zarzut dotyczący uzupełnienia przez inwestora braków wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2015 r. wniosła Gminna Spółdzielnia [...] zarzucając wydanym w sprawie decyzjom naruszenie prawa materialnego, naruszenie przepisów prawa administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 10, art. 77, art. 78, art. 79 i art. 80 k.p.a. Strona skarżąca wskazała, że Starosta Nowotarski wydał decyzję o zezwoleniu na budowę, w tym samym dniu, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu o warunkach zabudowy, a więc w momencie wydania decyzji o zezwoleniu na budowę przez Starostę Nowotarskiego - decyzja o warunkach zabudowy nie była prawomocna, tak więc wydanie tej decyzji o zezwoleniu na budowę rażąco narusza prawo. Zdaniem strony skarżącej, starosta winien zawiesić postępowanie o wydanie zezwolenia, do czasu rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy. Taki stan rzeczy narusza również art. 32 ust.4 p.b. Według skarżącej istotne jest również i to, że wielokrotnie informowano organ I Instancji, że jest uchwalany plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta Rabki-Zdroju i teren inwestycji ma być terenem zielonym, zatem organ wydający zezwolenie na budowę winien zawiesić postępowanie do czasu uchwalenia planu, którego termin przedłuża się.
Gminna Spółdzielnia [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji Starosty Nowotarskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 30 czerwca 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, uznając skargę za zasadną, ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie odpowiadają prawu.
Sąd I instancji wskazał, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawie zgodnie z przepisem art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania skarżonej decyzji - Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która jest wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wobec braku uchwalenia dla terenu objętego inwestycją planu miejscowego. Zdaniem Sądu I instancji nie budzi wątpliwości, że podmiot składający wniosek o pozwolenie na budowę musi legitymować się ostateczną decyzją o warunkach zabudowy wydaną na jego rzecz, a na potwierdzenie swojego poglądu powołał orzeczenia sądów administracyjnych tj. wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 522/12, w Białymstoku sygn. akt II SA/Bk 199/09. Dodał, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę i stanowi gwarancję zgodności inwestycji z prawem w zakresie oceny dopuszczalności konkretnego zagospodarowania terenu na potrzeby planowanej inwestycji.
Następnie Sąd zwrócił uwagę, iż w rozpoznawanej sprawie dla terenu objętego wnioskiem inwestora nie obowiązywały ustalenia planu miejscowego, a zatem inwestor – [...] - przedłożył organowi I instancji wraz z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, decyzję Burmistrza Rabki Zdroju z [...] marca 2014r. ustalającą warunki zabudowy dla działek nr ew. [...], [...], [...], [...] i [...], na cele realizacji budynku usługowo-handlowego (dz. Nr [...]) parkingu dla samochodów osobowych do 125 stanowisk (dz. [...]), ziemnej linii kablowej 15 kV (dz. Nr.[...], [...], [...].), przyłącza gazowego (dz. [...]), podziemnego zbiornika p-poż. (dz. [...]), przebudowy istniejącego zjazdu z drogi powiatowej na zjazd publiczny ul. [...](dz. Nr [...].) oraz budowy i przebudowy zjazdów na dz. nr [...] i [...], utrzymaną w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu z [...] maja 2014r. Decyzja o warunkach zabudowy z [...] marca 2014 r. była ostateczna w dacie złożenia wniosku o zatwierdzenie przedmiotowego projektu budowlanego i o wydanie pozwolenia na budowę. Jednak decyzja SKO w Nowym Sączu z [...] maja 2014 r. została uchylona wyrokiem WSA w Krakowie wydanym w dniu 14 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1269/14 tj. w tym samym dniu, w którym została wydana decyzja Starosty Nowotarskiego zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W w/w wyroku z 14 listopada 2014 r. orzeczono nadto - w oparciu o obowiązujący wtedy przepis art. 152 p.p.s.a.. - o wstrzymaniu wykonywania decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu nawet uwzględniając fakt, że wyrok WSA z 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1269/14 nie był prawomocny to uchylenie ww. decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przy zastosowaniu przepisu art. 152 p.p.s.a. powoduje, że nie można uznać, że decyzja o warunkach zabudowy przedłożona wraz w wnioskiem inwestora powinna stanowić podstawę do wydania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, jak to uczynił w rozpoznawanej sprawie Starosta Nowotarski.
Do kolejnego uchybienia zdaniem Sądu doszło w postępowaniu odwoławczym prowadzonym przez Wojewodę Małopolskiegov na skutek odwołań, E.W. i Gminnej Spółdzielni [...]. Jak wynika z przedłożonych dokumentów do akt administracyjnych, Wojewoda Małopolski dysponował kolejną, prawomocną decyzją SKO w Nowym Sączu z [...] marca 2015 r. o warunkach zabudowy, która w części zmieniła ustalenia decyzji Burmistrza Miasta Rabka Zdrój z dnia [...] marca 2014 r. o warunkach zabudowy. Zmiany te dotyczyły m. in. terenu objętego ustaleniami o warunkach zabudowy tj. w punkcie l sentencji skreślono działki nr [...], [...], [...], [...], ograniczono rodzaj inwestycji przez skreślenie zdania "budowa i przebudowa zjazdów z drogi na działce nr [...], [...]", zmianie uległy ustalenia dotyczące warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz dostępu do drogi publicznej, wprowadzono także zmiany w załączniku nr 1 i nr 2. W konsekwencji zdaniem Sądu należało uznać, iż organ odwoławczy uchybił przepisom postępowania przez rozpatrzenie sprawy dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w oparciu o inną decyzję o warunkach zabudowy niż organ l instancji. Doszło zatem do naruszenia zasady dwuinstancyjności ponieważ organ odwoławczy nie rozpatrywał sprawy tożsamej ze sprawą rozpatrzoną w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, niezależnie od zastrzeżeń związanych z wydaniem decyzji I Instancji w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy, która nie mogła być wykonywana. W tej sytuacji według Sądu ocenę zatwierdzonego projektu budowlanego i udzielonego pozwolenia na budowę pod kątem zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i pozostałymi wymaganiami art. 35 ust. 1 p.b. należało uznać za przedwczesną.
Natomiast za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut naruszenia 10 § 1 k.p.a., wskazując, iż według analizy przedłożonych akt administracyjnych, przed wydaniem decyzji organ I instancji zawiadomił strony w trybie art. 10 § 1 k.p.a., strona skarżąca odebrała w/w zawiadomienie w dniu 5 listopada 2014 r. oraz strona skarżąca nie skonkretyzowała na czym polegało naruszenie jej uprawnień w związku z cyt. przepisem.
Poczynione wywody dotyczące omówionych wyżej kwestii były zdaniem Sądu decydujące dla uznania, iż zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego w stopniu wpływającym na wynik sprawy administracyjnej, co prowadziło do ich usunięcia z obrotu prawnego i przekazania organom architektoniczno –budowlanym sprawy do ponownego rozpoznania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obecnie Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dale jako p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W złożonej skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące:
1) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia prawa materialnego, tj.:
a) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że w niniejszej sprawie niedopuszczalne było zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę przez Starostę Nowotarskiego ze względu na uchylenie w tym samym dniu przez sąd administracyjny ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i wstrzymania jej wykonania,
b) art. 15 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w nieprawidłowym uznaniu, że w niniejszej sprawie utrzymanie przez Wojewodę Małopolskiego decyzji organu I instancji po przedłożeniu na etapie postępowania odwoławczego nowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego,
2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a) art. 141 § 4 ustawy p.p.s.a., poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów uznania postępowania przeprowadzonego przez organ odwoławczy, jak i organ I instancji jako postępowania niezgodnego z prawem,
b) naruszeniu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 p.b. oraz art. 15 k.p.a., poprzez błędne uchylenie decyzji pomimo braku naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wbrew twierdzeniom Sądu wnioskodawca legitymował się ostateczną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w dniu wydania decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez organ I instancji, a tym samym nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Co prawda, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...] maja 2014 r. i wstrzymał jej wykonanie, jednakże przedmiotowy wyrok zapadł w tym samym dniu, w którym Starosta Nowotarski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Nie sposób również wymagać od Starosty Nowotarskiego, aby wydając decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę miał posiadać wiedzę, że na ten sam dzień zaplanowana została rozprawa przed sądem administracyjnym, w wyniku której decyzja o ustaleniu warunków zabudowy może zostać uchylona. Okoliczność zaskarżenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowi przy tym podstawy do zawieszenia postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wyrok sądu administracyjnego w sprawie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowił bowiem zagadnienia wstępnego dla postępowania prowadzonego przez Starostę Nowotarskiego. Brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że wydanie decyzji przez organ architektoniczno - budowlany było w niniejszej sprawie przedwczesne.
Dalej skarżąca kasacyjnie podniosła, że wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, organ odwoławczy nie uchybił przepisom poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty Nowotarskiego. Przedłożenie na etapie postępowania odwoławczego nowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie stanowiło bowiem automatycznie podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. Co prawda przedłożona przez inwestora na tym etapie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy została zmieniona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, jednakże przedmiotowe zmiany nie miały istotnego znaczenia z punktu widzenia postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Nie zgodziła się też z twierdzeniem, że przedłożenie tej decyzji spowodowało, iż organ odwoławczy rozpatrywał inną sprawę niż organ I instancji. W związku z powyższym skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a.
Natomiast naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca upatrywała w fakcie, że Sąd nie wyjaśnił w sposób odpowiedni dlaczego uznał, że w niniejszej sprawie uchylenie i wstrzymanie wykonania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nastąpiło przed wydaniem przez Starostę Nowotarskiego decyzji o zatwierdzeniu projektu i budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, gdy tymczasem wyrok Sądu zapadł w tym samym dniu, w którym wydana została decyzja przez organ I instancji. Sąd nie wyjaśnił dlaczego uznał, że wyrok zapadł przed wydaniem decyzji przez organ architektoniczno - budowlany. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie wynika również dlaczego przedłożenie przez inwestora na etapie postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę nowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy musiało automatycznie wiązać się z koniecznością uchylenia decyzji Starosty Nowotarskiego ze względu na wymogi związane z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 151 p.p.s.a. jest zdaniem skarżącej kasacyjnie konsekwencją błędnego przyjęcia naruszenia przez organy wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego i postępowania co skutkowało uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
Dokonując oceny zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymóg dołączenia do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę decyzji o warunkach zabudowy nie jest tylko wymogiem o charakterze formalnym. Wprawdzie dołączenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu warunkuje formalną poprawność wniosku o pozwolenie na budowę (art. 33 ust. 2 pkt 3 p.b.), jednak uprzednie wydanie omawianej decyzji jest materialno– prawną przesłanką ubiegającego się inwestora o pozwolenie na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy, jak podkreślił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, określa bowiem dopuszczalność zamierzenia inwestycyjnego z punktu widzenia ładu przestrzennego przyjętego na terenie, na którym realizowana ma być inwestycja. Organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę jest nią związany, jednak jedynie w sytuacji, gdy decyzja ta jest decyzją ostateczną w rozumieniu przepisów k.p.a. i nie utraciła ważności, co może nastąpić w sytuacjach określonych w art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1949). Jednym z bezwzględnych warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest zgodność przedłożonego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Brak możliwości sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, przykładowo z powodu wygaśnięcia tej decyzji w toku postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę lub utratę atrybutu ostateczności wyklucza wydanie tego pozwolenia. W wyroku z dnia 18 czerwca 1996 r. sygn. akt SA/Bk 1182/95 (opubli. Lexsis.pl. nr 352965) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd zgodnie, z którym stwierdzenie przez organ administracji architektoniczno-budowlany zgodności projektu budowlanego z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w sytuacji gdy decyzja ta nie jest ostateczna, stanowi rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że w dniu wydawania przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę, została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzja SKO w Nowym Sączu z dnia [...] maja 2014 r. ustalająca warunki zabudowy dla stanowiącej przedmiot niniejszej sprawy inwestycji. Jednocześnie zgodnie z art. 152 p.p.s.a., obowiązującym w dniu wydania wyroku, Sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy. Stwierdzenie przez sąd, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, oznacza, że decyzja ta nie wywołuje skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia od chwili wydania wyroku, mimo, że wyrok uchylający tą decyzję nie jest jeszcze prawomocny (np. wyrok NSA z 18 maja 2016r, sygn. akt II OSK 1912/15, opub. Lex nr 2108443, wyrok NSA z 29 lipca 2004 r. OSK 591/04 opub. ONSA i WSA 2004 nr 2 poz. 32). Tym samym należy przyjąć, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uniemożliwiał organowi uznanie, że jest związany decyzją o warunkach zabudowy i w konsekwencji dokonanie wiążącej prawnie oceny zgodności przedłożonego projektu budowlanego z jej ustaleniami, o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Argumentacja podnoszona w skardze kasacyjnej, a dotycząca braku wiedzy ze strony organu I instancji o treści wyroku, nie może stanowić podstawy odmiennej oceny analizowanego zarzutu. W aktach sprawy administracyjnej brak jest jakichkolwiek dokumentów pozwalających przyjąć, iż organ administracji architektoniczno–budowlanej wydał decyzję przed wskazanym wyrokiem. Nadto mając na uwadze ogólne zasady prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym w art. 8 k.p.a., organ w realiach niniejszej sprawy winien ustalić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę w SKO, ewentualnie w Sądzie, na jakim etapie znajduje się sprawa dotycząca decyzji o warunkach zabudowy.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej dotyczący bezzasadnego przyjęcia przez Sąd, iż Wojewoda Małopolski jako organ II instancji wydając decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji po przedłożeniu nowej decyzji o warunkach zabudowy na etapie postępowania odwoławczego, naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 k.p.a. Warto w tym miejscu przypomnieć, że właściwe zastosowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody oraz przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 672/10 - dostępny w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasada ta oznacza, że strona postępowania ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed organem administracji publicznej. Każda zatem sprawa administracyjna, która załatwiona została decyzją pierwszoinstancyjną, w wyniku wniesienia odwołania uruchamiającego tok instancji podlega ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, którego zakres wyznacza mający zastosowanie przepis prawa materialnego. W trakcie postępowania niezbędna jest ocena zebranych dowodów, usunięcie ewentualnych naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, a także ustosunkowania się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, z poszanowaniem wymogów uzasadniania decyzji administracyjnej określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Zasada ta nie powinna być rozumiana w sposób formalny. Do uznania, że została ona zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch różnych organów. Konieczne jest też, aby rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, w stanowiącej przedmiot kontroli sądowej sprawie zasada dwuinstancyjności, nie została w pełni zrealizowana. Dokonując oceny czy zasada ta została zrealizowana przez organy administracji publicznej należy zawsze odnieść się do konkretnej sprawy, a nie tylko poprzez formalne stwierdzenie, czy organy obu instancji wydały decyzję merytoryczną, czy zapewniono stronie możliwość złożenia odwołania oraz umożliwiono jej w oparciu o art. 10 k.p.a. przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jak już wyżej wskazano w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę istotnym dokumentem, którego ustaleniami są związane organy administracji architektoniczno- budowlanej, w zakresie dokonania oceny jego zgodności z przedłożonym projektem budowlanym, jest decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że nowa decyzja o warunkach zabudowy, wydana po uchyleniu decyzji jaką dysponował organ I instancji przez WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 14 listopada 2014 r., została przedłożona organowi II instancji w marcu 2015 r. przed wystosowaniem zawiadomienia do stron w trybie art. 10 k.p.a. Decyzją ta w sposób istotny swoimi postanowieniami różniła się od decyzji w tym przedmiocie z dnia [...] maja 2014 r. Jak zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny zmiany te dotyczyły terenu objętego ustaleniami o warunkach zabudowy, ograniczono zakres inwestycji w zakresie budowy i przebudowy zjazdów z drogi publicznej, zmieniono ustalenia dotyczące warunków w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wprowadzono również zmiany w załącznikach do decyzji. Jednocześnie nadmienić należy, że z uzasadnienia decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w postępowaniu tym rozstrzygano m.in. kwestie dotyczące takich okoliczności jak: czy do obszaru objętego wnioskiem istnieje obowiązek sporządzenia planu miejscowego z uwagi na art. 10 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz art. 38b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminnych uzdrowiskach. Warunki zabudowy określone w decyzji z [...] marca 2015 r. odbiegają w sposób istotny od warunków określonych w poprzedniej decyzji z dnia [...] maja 2014 r., jaką dysponował organ I instancji. Powyższe okoliczności pozwalają na stwierdzenie za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania. Trudno bowiem przyjąć, że w przypadku gdy organ odwoławczy otrzymał na ostatnim etapie postępowanie nową decyzję o warunkach zabudowy, różniącą się istotnie w zakresie ustaleń w stosunku do decyzji jaką dysponował rozpatrując sprawę organ I instancji, została zrealizowana zasada dwuinstancyjności postępowania, ustanowiona dla ochrony praw procesowych stron, a mająca swoje potwierdzenie w art. 78 Konstytucji RP. Na marginesie nadmienić należy, iż Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadomym jest z urzędu, że wyrokiem z dnia 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję SKO w Nowym Sączu z dnia [...]marca 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (sygn. akt II SA/Kr 621/15), a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2017 r. oddalił skargę kasacyjną wniesioną od powyższego wyroku ( sygn. akt II OSK 3034/15). Wskazać należy, że wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, organ odwoławczy w następstwie przedłożenia nowej decyzji o warunkach nie rozpoznał tożsamej sprawy, jak organ I instancji. O tożsamości rozpatrywanej sprawy decyduje zakres wniosku i czy stronami postępowania są te same podmioty. Nie ma to jednak istotnego wpływu na wynik sprawy.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Obowiązek przedstawienia zarzutów zawartych w skardze oraz podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia obejmuje odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, a w razie kontroli instancyjnej - Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie sądu pierwszej instancji obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie całości sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące zostały wyjaśnione ( np. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 roku , sygn. akt. II FSK 1319/17, Lex 2657824). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku powyższym warunkom odpowiada. Sąd I instancji przedstawił w sporządzonym uzasadnieniu nie tylko w sposób obszerny przebieg postępowania administracyjnego, decyzje jakie zostały wydane przez organy wraz z przytoczeniem motywów jakie legły u podstaw ich podjęcia oraz zarzuty podniesione w skardze, ale także wskazano w nim przepisy zarówno materialne i procesowe, jakie zostały przez organy naruszone, przestawiając jednocześnie motywy takiego stanowiska, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. U podstaw rozstrzygnięcia uchylającego decyzji organów architektoniczno- budowlanych legło naruszenie przez organ I instancji art. 32 ust. 4 pkt 1 p.b., a przez organ II instancji wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Sąd I instancji rozważył kwestię związaną z wydaniem w tym samym dniu tj. [...] listopada 2014 r. przez organ I instancji decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenie na budowę oraz wyroku przez WSA w Krakowie, którym uchylono decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz w oparciu o art. 152 p.p.s.a. wstrzymano jej wykonanie.
Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 1 § 1 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a. stanowi, kiedy Sąd winien wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracji publicznej tj. w przypadku stwierdzenia, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a jako przepis ogólny stanowi kiedy skarga na akt prawny podlega oddaleniu. Powołany art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a podstawowe kryterium sprawowania kontroli tej działalności stanowi jej zgodność z prawem. Tym samym wobec stwierdzenia naruszenia przez organy administracji zarówno przepisów prawa materialnego, jak i postępowania sąd I instancji powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Jednocześnie podnieść należy, że skarżąca kasacyjnie nie wskazała jakim innym kryterium niż zgodność z prawem Sąd I instancji miał się kierować wydając zaskarżony wyrok dokonując oceny działalności organów architektoniczno- budowlanych.
Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna jest pozbawiona uzasadnionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalono.