III SA/Gd 328/22

III SA/Gd 328/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-03-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Janina Guść
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 58 par. 1 i par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2022 r. sprawy ze skargi J.R. na postanowienie Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 05/OR11/22 w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 lipca 2021 r. nr 0204-2021-001971 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także jako "ARiMR") w C. ustalił J. R. (dalej jako albo "skarżący") kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu działania rolnictwo ekologiczne (PROW 2014- 2020). Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru (podpisanym przez reprezentującą skarżącego L. R.) decyzja ta została skutecznie doręczona w dniu 12 lipca 2021 r.
Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika w dniu 3 sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie) złożył odwołanie od opisanej na wstępie decyzji z dnia 9 lipca 2021 r.
Pismem z dnia 29 listopada 2021 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych orz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.) zawiadomił pełnomocnika skarżącego o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie organ wyznaczył 30 – dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przedmiotowe pismo zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 7 grudnia 2021 r.
W dniu 22 grudnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie) pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący zwrócił się z prośbą o udzielenie pomocy prawnej dopiero w dniu 2 sierpnia 2021 r. w godzinach wieczornych. Było to podyktowane tym, że w trakcie biegu terminu na wniesienie odwołania skarżący był przeziębiony, przez co ograniczał kontakty z osobami trzecimi w dobie panującej pandemii. Zapewnił przy tym pełnomocnika, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w dniu 20 lipca 2021 r. W oparciu o podane pełnomocnikowi przez skarżącego okoliczności wyliczony został przez pełnomocnika 14 – dniowy termin na wniesienie odwołania, który upływał w dniu 3 sierpnia 2021 r. Co istotne, pełnomocnik nie mógł zweryfikować faktycznej daty odbioru wskazanej wyżej decyzji, gdyż w dniu 2 sierpnia 2021 r. skarżący nie dysponował kopertą wraz z numerem przesyłki poleconej. Godziny wieczorne w dniu 2 sierpnia 2021 r. również nie pozwalały na wykonanie przez pełnomocnika telefonu do ARiMR lub chociażby do właściwej placówki pocztowej celem ustalenia numeru przedmiotowej przesyłki, a następnie jej daty odbioru przez skarżącego. Pełnomocnik złożył zatem odwołanie niezwłocznie kolejnego dnia, to jest 3 sierpnia 2021 r., po zapoznaniu się ze stanem sprawy i w uzasadnionym przekonaniu, że skarżący poinformował pełnomocnika o prawidłowej dacie odbioru decyzji. Dopiero zaś fakt doręczenia pełnomocnikowi zawiadomienia o uchybieniu terminu i ponowny kontakt ze skarżącym pozwolił zweryfikować, że skarżący nieświadomie pomylił daty odbioru decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji z inną korespondencją, jak została mu faktycznie doręczona w dniu 20 lipca 2021 r. Tym samym, bez własnej winy, skarżący wprowadził omyłkowo w błąd pełnomocnika. Jednocześnie nie było to wynikiem niedbalstwa skarżącego o własne interesy. W ocenie pełnomocnika, dla uwzględnienia złożonego wniosku nie może być obciążającym fakt, że skarżący zwrócił się do profesjonalnego pełnomocnika w ostatnim momencie ustawowego terminu, zwłaszcza, że było to podyktowane stanem zdrowia skarżącego i jego racjonalnym postępowaniem w postaci unikania bezpośrednich kontaktów z innymi osobami oraz niezawinionym przekonaniem skarżącego o upływie terminu dopiero w dniu 3 sierpnia 2021 r.
Do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania załączone zostało odwołanie od decyzji 9 lipca 2021 r. nr 0204-2021-001971.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 05/OR11/22 wydanym na podstawie art. 59 § 2 i art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 10 ust. 2 ustawy dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 1505) Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni odmówił przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ wskazał, że zgodnie z art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
W ocenie organu skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił aby zachodziły okoliczności usprawiedliwiające uchybienie terminu do wniesienia odwołania ze względu na stan zdrowia w sytuacji epidemiologicznej panującej w kraju. Stan przeziębienia oraz chęć uniknięcia kontaktu z innymi osobami nie mogą stanowić takiej okoliczności. Ograniczenia w życiu publicznym związane z unikaniem bezpośrednich kontaktów wymusiły przyjęcie rozwiązań umożliwiających funkcjonowanie i działanie organów administracji, które umożliwiają interesantom składanie pism bez konieczności fizycznego kontaktu (poprzez skrzynki na korespondencję). Organ podniósł, że sytuacja epidemiologiczna w kraju występująca w okresie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji oraz w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania nie wiązała się z żadnymi obostrzeniami w zakresie przemieszczania się osób, czy też ograniczeniami działalności instytucji, ewentualnie związanych z doręczeniem, przyjęciem i załatwieniem odwołania.
Skarżący mając wiedzę o toczącym się postępowaniu oraz panujących warunkach epidemicznych winien był podjąć działania mające na celu zabezpieczenie swoich interesów, tym bardziej, że posiadał ustanowionego pełnomocnika, który mógł działać w jego imieniu, jeżeli skarżący nie chciał mieć kontaktu z osobami trzecimi.
Organ podkreślił, że w istocie to nie stan zdrowia ale pomylenie przez skarżącego daty odbioru decyzji z datą odbioru innego pisma stanowiły o złożeniu przez skarżącego odwołania w tym, a nie innym terminie. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał zaś żadnych nadzwyczajnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby przekonanie skarżącego w tej materii. Fakt, że skarżący otrzymał inną korespondencję w zbliżonym czasie takiej okoliczności nie stanowi.
Organ wskazał dalej, że nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa w tym zakresie. O braku winy można mówić jedynie wówczas, gdy przeszkoda w dokonaniu czynności skonfrontowana z obiektywnymi miernikami staranności prowadzi do wniosku, że zobowiązany do dokonania czynności nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu do jej dokonania, nawet przy użyciu największego możliwego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli zaś przy dochowaniu należytej staranności możliwe było dokonanie czynności w wyznaczonym terminie to zaniechanie stosownych działań, dzięki którym termin mógłby być zachowany, świadczy o zawinionym uchybieniu terminu.
Jednocześnie organ wskazał, że rozważania co do dochowania staranności przez pełnomocnika są bezprzedmiotowe, gdyż strona udzieliła pełnomocnictwa radcy prawnemu dopiero w dniu 2 sierpnia 2021 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Wniesienie odwołania przez pełnomocnika w dniu 2 sierpnia 2021 r. zamiast 3 sierpnia 2021 r. nie zmieniłoby niczego w sytuacji prawnej skarżącego. Tym samym okoliczności związane z brakiem możliwości dokładnego ustalenia dat doręczenia i nadania przesyłek przez pełnomocnika, zdaniem organu, również nie zasługują na uwzględnienie.
W terminowo wniesionej skardze skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak przywrócenia skarżącemu terminu do wniesienia odwołania na skutek błędnego uznania, iż uchybienie terminu nastąpiło z winy skarżącego, było wynikiem jego niedbalstwa, a skarżący nie uprawdopodobnił zajścia okoliczności usprawiedliwiających uchybienie terminu, w sytuacji gdy skarżący niezobligowany koniecznością udowodnienia, uprawdopodobnił zarówno niezawinione uchybienie terminu jak i wskazał na okoliczności, które nie pozwoliły mu na złożenie odwołania w terminie.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że stan silnego przeziębienia, który pojawił się nagle i nie był możliwy przez skarżącego do przewidzenia istotnie uniemożliwił skarżącemu zachowanie terminu. Wobec faktu złego samopoczucia skarżący w sposób odpowiedzialny zadecydował o samoizolacji i ograniczeniu kontaktów z osobami trzecimi. Kontakt z innymi osobami, jak wynika ze złożonego wniosku o przywrócenie terminu, możliwy był dopiero w dniu 2 sierpnia 2021 r., kiedy to skarżący zwrócił się o pomoc prawną do pełnomocnika. Ta okoliczność winna być uznana przez organ jako okoliczność istotnie usprawiedliwiająca niezachowanie terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia 9 lipca 2021 r. Ponadto skarżący wskazał, że jego pomyłka co do daty odbioru decyzji powiązana z faktem odbioru innej korespondencji w zbliżonym czasie nie powinna być uznana jako rażące zaniedbanie ani nawet jako lekkie niedbalstwo o własne interesy.
Niezależnie od powyższego w uzasadnieniu skargi wskazano, że organ odwoławczy posiada z urzędu wiedzę o innych postępowaniach prowadzonych z udziałem skarżącego, w których to skarżący należycie dbał o swoje interesy oraz skutecznie dochowywał wszelkich terminów. Co nadto istotne, uniemożliwienie skarżącemu złożenia odwołania będzie prowadzić do nabycia waloru decyzji ostatecznej przez decyzję z dnia 9 lipca 2021 r., która oparta jest na błędnych ustaleniach oraz na decyzji z dnia 30 grudnia 2020 r. (nr 9011-2020-009488), która została wyeliminowana z obrotu prawnego. Tym samym skarżący zostanie narażony na niesłuszne postępowanie egzekucyjne.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i uznając podniesione zarzuty za bezzasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując zaskarżone postanowienie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawie nie doszło bowiem do mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa procesowego (zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie skarżący uczynił postanowienie Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Gdyni z dnia 20 stycznia 2022 r. nr 05/OR11/22 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Bezspornym w realiach sprawy było, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącego w dniu 12 lipca 2021 r. Termin do wniesienia odwołania upłynął 26 lipca 2021 r., a odwołanie zostało wniesione w dniu 3 sierpnia 2021 r.
Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu wskazał na własną niedyspozycję zdrowotną determinującą unikanie kontaktów z osobami trzecimi w okresie biegu terminu do wniesienia odwołania jak i fakt pomylenia daty doręczenia decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji z datą odbioru innej korespondencji kierowanej do skarżącego w zbliżonym okresie.
Zasadniczą kwestią jest zatem rozważenie, czy skarżący w sposób wystarczający wykazał, że stosownie do treści art. 58 § 1 k.p.a. dołożył należytej staranności w dochowaniu terminu do wniesienia odwołania, a przyczyna, która była powodem niezachowania terminu, była niezawiniona.
Na wstępie wyjaśnić należy, że instytucja prawna przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu administracyjnym (w tym wniesienia odwołania) została uregulowana w art. 58 § 1 i 2 k.p.a., zgodnie z którym w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
Analiza cyt. przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca uzależnił przywrócenie uchybionego terminu w postępowaniu administracyjnym od łącznego spełnienia czterech przesłanek:
1) uprawdopodobnienia przez zainteresowanego braku swojej winy w niedochowaniu terminu;
2) wniesienia przez zainteresowanego prośby o przywrócenie terminu;
3) dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu;
4) dopełnienia wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której był ustanowiony uchybiony termin.
Z brzmienia przytoczonego przepisu wynika, że to zainteresowany powinien zadbać aby powyższe warunki zostały spełnione oraz uprawdopodobnić brak winy w uchybieniu terminu. Wprawdzie uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym, słabszym niż dowód, nie dającym pewności, lecz jedynie wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o danym fakcie, to jednak uprawdopodobnienie winno prowadzić do uzasadnionego przypuszczenia, że zdarzenie będące przyczyną uchybienia terminu rzeczywiście miało miejsce. Podzielić należy pogląd prawny wyrażony w orzecznictwie, według którego chociaż uprawdopodobnienie jest wyjątkiem od reguły formalnego przeprowadzenia dowodu, działającym na korzyść strony powołującej się na określony fakt, to jednak nie oznacza to, że może ono w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Odwołanie się w art. 58 § 1 k.p.a. do braku winy powoduje, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona zawiniła uchybieniu terminu, choćby w postaci lekkiego niedbalstwa. Przy ocenie winy należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od osoby dbającej należycie o swoje interesy. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności. Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Brak winy w uchybieniu terminu należy przyjąć wtedy, gdy zainteresowany nie był w stanie przeszkody pokonać (usunąć) przy użyciu sił i środków normalnie dostępnych, nie ryzykując własnym bądź innych zdrowiem, życiem lub nie narażając siebie bądź innych na poważne straty majątkowe. Osoba zainteresowana powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 lipca 2011 r.; sygn. akt II OSK 1096/11; oraz z dnia 17 maja 2011 r.; sygn. akt II OSK 933/10; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie uznał, że skarżący składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Okoliczności podane przez skarżącego nie uzasadniały bowiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Odnosząc się do argumentacji podanej przez skarżącego wskazać należy, że nie każda choroba uzasadnia uwzględnienie prośby o przywrócenie terminu. Zainteresowany podmiot musi uprawdopodobnić, że niedochowanie terminu spowodowane zostało chorobą nagłą, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. To z kolei wymaga wskazania konkretnych faktów, które mogłyby przemawiać za tym, że rodzaj choroby, jej przebieg czy też zalecenia medyczne dotyczące leczenia uniemożliwiły dokonanie wskazanej czynności procesowej oraz że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Nie każdy bowiem stan choroby może stanowić usprawiedliwienie w przypadku uchybienia terminu przewidzianego na dokonanie czynności procesowej. Przyczyną uzasadniającą przywrócenie terminu będzie choroba nagła, nieprzewidziana (wymagająca leżenia, pobytu w szpitalu) oraz uniemożliwiająca złożenie odwołania osobiście przez stronę lub zlecenie dokonania czynności procesowej przez inną osobę. Taka sytuacja nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie, gdyż skarżący powoływał się ogólnie na niedyspozycję zdrowotną w postaci przeziębienia.
W realiach sprawy uznać należy, że skarżący powołujący się na niedyspozycję zdrowotną w postaci przeziębienia i chęć uniknięcia kontaktów z innymi osobami mógł skorzystać - aby zachować termin - na przykład z możliwości wniesienia odwołania za pośrednictwem platformy e-PUAP. W toku postępowania skarżący nie wyjaśnił nadto dlaczego nie skorzystał z pomocy innych osób przy wniesieniu odwołania w terminie, zwłaszcza, że z akt administracyjnych wynika wprost, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji był reprezentowany przez L. R. Należy w tym miejscu również wskazać, że pouczenie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji było skonstruowane w sposób czytelny oraz zrozumiały. Jego właściwie zrozumienie nie powinno było sprawić jakichkolwiek trudności.
Należy również zauważyć, że przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw jak też oczekiwanie na poradę profesjonalisty, tym bardziej gdy strona została pouczona o terminach i innych okolicznościach mających wpływ na jej sytuację prawną. W ocenie Sądu rację ma organ odwoławczy wskazując, że pomylenie dat związanych z doręczaniem skarżącemu różnej korespondencji w tym samym czasie musi być traktowane w kategorii niedbalstwa uniemożliwiającego przywrócenie uchybionego terminu.
Co oczywiste, rozważania co do dochowania staranności przez reprezentującego skarżącego pełnomocnika są bez znaczenia dla zasadności złożonego przez skarżącego wniosku i nie mogą rzutować na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia, gdyż skarżący udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu dopiero w dniu 2 sierpnia 2021 r., a zatem już po upływie ustawowego terminu do wniesienia odwołania (który upływał w dniu 26 lipca 2021 r.). Dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia znaczenia nie mogą mieć również pozytywne rozstrzygnięcia wydane w innych postępowaniach z udziałem skarżącego, podnoszone przez pełnomocnika skarżącego w uzasadnieniu wniesionej skargi zarzuty wadliwości decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji jak i fakt ewentualnego prowadzenia przeciwko skarżącemu administracyjnego postępowania egzekucyjnego.
Uznawszy zatem w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że zaskarżone postanowienie narusza prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak
w sentencji wyroku.
Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.