II OSK 2899/21

II OSK 2899/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-31
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 306/21 - Wyrok WSA w Warszawie z 2021-06-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 24 § 1 pkt 5, art. 24 § 3, art. 27 § 1, art. 27 § 1a, art. 97 §1 pkt 4, art. 217 § 1, art. 217 § 2 pkt 1, art. 218, art. 219
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 48 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 119 pkt 3, art. 141 § 4, art. 151, art. 153, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Sylwia Misztal po rozpoznaniu w dniu 11 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 306/21 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r. znak KOC/4706/Zs/20 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 306/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. sp.z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r. znak KOC/4706/Zs/20 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W piśmie z 6 lutego 2017 r. skarżąca Spółka złożyła do Prezydenta m. st. Warszawy wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wolno stojącego nośnika reklamowego zlokalizowanego na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w W..
Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z 31 maja 2017 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 27 września 2017 r., znak: KOC/4335/Zs/17, uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z 21 grudnia 2017 r. po raz kolejny odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści. Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, SKO postanowieniem z 21 czerwca 2018 r., znak: KOC/856/Zs/18, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.
Ww. rozstrzygnięcie SKO z 21 czerwca 2018 r. zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2113/18, uchylił zaskarżone postanowienie SKO. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał jest niespójny. Ponowne postępowanie ma zatem na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów lub stanu prawnego. Organ prowadzący postępowanie w trybie art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. musi dysponować odpowiednim materiałem dowodowym pozwalającym mu w sposób jednoznaczny stwierdzić, że wykonany nośnik reklamowy jest zgodny z przepisami miejscowego planu zagospodarowania, względnie, gdy organ nie stwierdzi takiej zgodności - powinien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. W trybie dotyczącym wydania zaświadczenia nie jest przy tym dopuszczalne dokonywanie ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Rozpatrując sprawę ponownie, zgodnie z wytycznymi zawartymi w ww. wyroku, SKO postanowieniem z 16 kwietnia 2019 r., znak: KOC/1478/Zs/19, uchyliło w całości postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 21 grudnia 2017 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.
W piśmie z 2 lipca 2019 r. Prezydent m. st. Warszawy poinformował skarżącą Spółkę o wydaniu decyzji nr 383/BIA/2017 z 4 października 2017 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - rozbudowy [...] w związku z czym wezwał skarżącą do dostarczenia kopii aktualnej mapy zasadniczej określającej nowe granice działek oraz do wyjaśnienia, której działki ma dotyczyć zaświadczenie. Przy piśmie z 22 lipca 2019 r. skarżąca nadesłała dwie mapy zasadnicze oraz sprecyzowała, że zaświadczenie ma dotyczyć działki nr ew. [...].
Po zbadaniu złożonych map oraz uzyskaniu opinii Zarządu Dróg Miejskich Prezydent m. st. Warszawy ustalił, że na wskazanej przez skarżącą nieruchomości nie istnieje nośnik reklamowy, którego miałoby dotyczyć zaświadczenie będące przedmiotem wniosku skarżącej. Nośnik reklamowy jest natomiast zlokalizowany na działce nr [...], lecz nie można potwierdzić jego legalności. Dlatego też postanowieniem z 24 września 2019 r. Prezydent m. st. Warszawy odmówił wydania zaświadczenia żądanej treści.
Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej, SKO postanowieniem z 15 kwietnia 2020 r., znak: KOC/6681/Zs/19, uchyliło w całości ww. postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 24 września 2019 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji nie zbadano wszystkich niezbędnych okoliczności. Doprowadziło to do sprzeczności w materiale dowodowym, a tym samym nie można było prawidłowo zakończyć sprawy.
W toku ponownego postępowania prowadzonego przez Prezydenta m. st. Warszawy Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego przesłał do akt sprawy pismo z 1 lipca 2020 r. wraz z protokołem kontroli robót budowlanych z 30 czerwca 2020 r. W piśmie tym wskazano, że nośnik reklamowy został przesunięty w obrębie tej samej nieruchomości prawdopodobnie w związku ze zmianą jej zagospodarowania. Potwierdzono również, że przedmiotowy nośnik reklamowy usytuowany jest obecnie na działce nr ew. [...].
W związku z ww. informacją, Prezydent m. st. Warszawy w piśmie z 24 lipca 2020 r. wezwał węc skarżącą do przedłożenia aktualnej mapy zasadniczej określającej również położenie przedmiotowego nośnika reklamowego. Przy piśmie z 17 sierpnia 2020 r. Pełnomocnik skarżącej przedłożył mapę zasadniczą, która w ocenie skarżącej Spółki była wymagana przez organ pierwszej instancji.
Prezydent m. st. Warszawy postanowieniem z 24 sierpnia 2020 r. po raz kolejny odmówił wydania zaświadczenia w sprawie zgodności inwestycji dla nośnika reklamowego wolno stojącego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. z ustaleniami zmiany miejscowego planu ogólnego m. st. Warszawy dla fragmentów obszarów 0-51 i X-71 zatwierdzonej uchwałą Rady Gminy Warszawa Białołęka nr XLVI 1/621/01 z dnia 26 października 2001 r.
Organ pierwszej instancji wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2018 r., poz. 1817), a także art. 92 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 511 ze zm.).
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że przesłana z 17 sierpnia 2020 r. mapa ma odręcznie naniesione oznakowanie i słowny opis informujący, że to nośnik reklamowy. Odręczny rysunek nie zachowuje jednak skali i nie został opatrzony podpisem osoby, która go naniosła na mapę, zatem nie spełnienia wymagań postawionych w wezwaniu z 24 lipca 2020 r. Wyrysowana odręcznie lokalizacja nośnika nie daje bowiem możliwości jednoznacznego określenia odległości nośnika od linii rozgraniczających pasa drogowego, co jest niezbędne do ustalenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W piśmie z 12 września 2020 r. skarżąca Spółka złożyła zażalenie na postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z 24 sierpnia 2020 r. wnosząc o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Po rozpatrzeniu zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z 19 października 2020 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta m. st. Warszawy z 24 sierpnia 2020 r.
SKO wskazało, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą nr XLVII/621/01 Rady Gminy Warszawa Białołęka z dnia 26 października 2001 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. st. Warszawy, dla fragmentów obszarów 0-51 i X-71 w gminie Warszawa - Białołęka nieruchomość opisana we wniosku znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę usługowo – mieszkaniową i oznaczonym na rysunku planu symbolem [UM]. Zgodnie z § 10 ww. uchwały dla tego terenu przewidziano szczegółowe ustalenia m.in. obowiązek odsunięcia zabudowy 5 m od linii rozgraniczających podstawowego układu drogowego (ul. [...] i inne).
Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy, organ odwoławczy poddał analizie dokumenty wskazujące na odległość nośnika reklamowego od linii rozgraniczających pasa drogowego i stwierdził, że materiał dowodowy zgromadzony w poprzednio toczących się postępowaniach był wewnętrznie sprzeczny. W związku z tym Prezydent m. st. Warszawy pismem z 24 lipca 2020 r. zasadnie wezwał skarżącą do przedłożenia aktualnej mapy zasadniczej określającej również położenie nośnika reklamowego będącego przedmiotem wniosku. Skarżąca 17 sierpnia 2020 r. przedłożyła mapę zasadniczą zawierającą oznaczenie lokalizacji nośnika reklamowego, jednak przedstawiony dokument z naniesionym odręcznym rysunkiem nie zachowującym skali, bez podpisu osoby, która go sporządziła, nie spełnienia wymagań postawionych w wezwaniu organu pierwszej instancji.
Przyczyną wadliwości przedłożonej mapy jest fakt, że w przepisach prawo geodezyjnego i kartograficznego, a zwłaszcza w załączniku nr 7 pt.: "Standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej" do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2028) określono szczegółowo zasady oznaczania reklamy lub tablicy informacyjnej na mapie zasadniczej.
W związku z faktem, że skarżąca nie przedłożyła stosownej mapy geodezyjnej, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, ze wskazaniem miejsca usytuowania obiektu budowlanego wobec linii rozgraniczających pasa drogowego SKO stwierdziło, że nie można było bezspornie ustalić linii granicznych tego pasa oraz usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego. W konsekwencji organ pierwszej instancji nie mógł wydać skarżącej zaświadczenia o żądanej treści.
Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem SKO, skarżąca Spółka w piśmie z 28 listopada 2020 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności:
1. art. 153 Pp.p.s.a. przez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2113/18;
2. art. 27 § 1 w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a., ponieważ dwaj członkowie składu orzekającego SKO brali udział w wydaniu trzech postanowień SKO w sprawie: (1) postanowienia SKO z 21 czerwca 2018 r. uchylonego wyrokiem WSA w Warszawie z 13 listopada 2018 r.; (2) postanowienia SKO z 15 kwietnia 2020 r. uchylającego postanowienie organu pierwszej instancji; (3) zaskarżonego niniejszą skargą postanowienia SKO z 19 października 2020 r.; w ocenie skarżącej zostały naruszone zasady obiektywizmu i bezstronności postępowania administracyjnego (art. 7 K.p.a.) oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.);
3. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 124, art. 217 i art. 218 K.p.a. przez pominięcie dowodów wykazujących usytuowanie nośnika reklamowego oraz brak wyjaśnienia, jaki materiał dowodowy stanowił podstawę stwierdzenia sprzeczności materiału dowodowego;
4. art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 124, art. 217 i art. 218 K.p.a. przez naruszenie obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli:
─ pominięcie map zasadniczych przesłanych przy piśmie skarżącej Spółki z 22 lipca 2019 r. wykazujących usytuowanie przedmiotowego nośnika reklamowego;
─ błędne i bezpodstawne stwierdzenie, że kopia aktualnej mapy zasadniczej pobranej z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie i określającej położenie nośnika reklamowego nie spełnia wymagań postawionych w wezwaniu z 24 lipca 2020 r.;
5. art. 4 i art. 19 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 19 rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej, przez stwierdzenie naruszenia przepisów ww. ustawy i rozporządzenia, pomimo że dotyczą one zakładania i prowadzenia w systemie teleinformatycznym bazy danych, obejmujące zbiory danych przestrzennych infrastruktury informacji przestrzennej (art. 4 ust. 1 a ww. ustawy), a także zakresu informacji gromadzonych w bazie danych obiektów topograficznych (art. 19 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy ), jak i treści mapy zasadniczej w kroju arkuszowym lub wybranego obszaru, która zawiera: kartograficzną reprezentację obiektów, zgodnie ze standardami określonymi w załączniku nr 7 do rozporządzenia;
6. art. 79a K.p.a. w zw. z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. i art. 218 K.p.a. przez zaniechanie poinformowania skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, zaniechanie wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysiania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony; a także naruszenie zmienionych postanowień miejscowego planu ogólnego m. st. Warszawy, w szczególności przez ich niezastosowanie;
7. art. 4 Pr.bud. przez naruszenie zasady wolności budowlanej w związku z art. 217 i 218 K.p.a. w związku z art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - przez utrzymanie w mocy odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej, mimo że przedstawione zostało usytuowanie przedmiotowego nośnika reklamowego;
8. art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 124 § 2 K.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu, m.in. przez bezpodstawne ustalenie, że obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, pominięcie art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu oraz pominięcie uchwały Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń;
9. naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez jego zastosowanie, pomimo że według art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu miejscowy plan obowiązywał do dnia 28 kwietnia 2020 r. (do daty wejścia w życie Uchwały Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń);
10. naruszenie uchwały Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń przez niezastosowanie;
11. art. 7, art. 8, art. 11, art. 124, art. 217 i art. 218 K.p.a., jak i art. 124 § 2 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. oraz art. 15 K.p.a.. które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przez brak wyjaśnienia i rozpoznania zarzutów skarżącej zawartych w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.
Odpowiadając w dniu 21 grudnia 2020 r. na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o oddalenie skargi w całości i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz przedstawioną argumentację.
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 306/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 19 października 2020 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy prawidłowo prowadziły postępowanie w sprawie. Oceniając trafność zarzutów skargi, zdaniem Sądu, należało wziąć pod uwagę kontekst rozpatrywanej sprawy. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika bowiem, że w związku z budową nośnika reklamowego, samowolnie zrealizowanego przez skarżącą na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W., dzielnica Białołęka, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego prowadził postępowanie mające na celu legalizację obiektu. Aby uniknąć nakazu rozbiórki i doprowadzić do zgodności z prawem przedsięwzięcia budowlanego podjętego przez skarżącą, organ nadzoru budowalnego miał obowiązek sprawdzić, czy budowa będąca przedmiotem postępowania jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przewiduje to art. 48 ust. 2 Pr.bud. Jednocześnie, w takich przypadkach zgodnie z art. 48 ust.3 pkt 1 Pr.bud. w toku postępowania legalizacyjnego organ nadzoru budowlanego obligatoryjnie nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przedstawienia innych dokumentów.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca wystąpiła więc do Prezydenta m. st. Warszawy o wydanie ww. zaświadczenia właśnie ze względu na wymogi postępowania legalizacyjnego. W takim przypadku podstawą wydania zaświadczenia lub odmowy w tym zakresie powinien być art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z wymienionymi przepisami zaświadczenie wydaje się bowiem, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa.
Wskazane okoliczności mają kluczowe znaczenie w sprawie, bowiem postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia zgodnie z art. 217 K.p.a. ma szczególny charakter, w istotnym zakresie różny od ogólnego postępowania administracyjnego (patrz: Katarzyna Celińska-Grzegorczyk, Komentarz do art. 217 KPA, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 7. wydanie, C.H. Beck, Warszawa 2021, str. 1444). Postępowanie uregulowane w rozdz. VII nie zmierza bowiem do wydania decyzji rozstrzygającej o prawach i obowiązkach obywatela, lecz do dokonania czynności faktycznej, tj. wydania zaświadczenia. Nie prowadzi się bowiem postępowania dowodowego w zwykłym trybie, a organ ma jedynie obowiązek potwierdzić w sposób urzędowy okoliczności wynikające ze źródeł publicznych lub ze zgromadzonych dokumentów, które są dla niego dostępne. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Strona postępowania o wydanie zaświadczenia nie może domagać się - w drodze urzędowego zaświadczenia - stwierdzenia istnienia faktów prawotwórczych, których ustalenie jest przedmiotem oceny prawnej organu w postępowaniu administracyjnym kończącym się wydaniem decyzji administracyjnej (patrz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 1778/11 oraz z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 457/13).
Szczególny tryb postępowania na podstawie art. 217 § 1 i § 2 K.p.a. stanowi zatem wyjątek (lex specialis) w stosunku do ogólnych przepisów o zasadach prowadzenia postępowania dowodowego przez organy administracji. art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. mają zatem zastosowanie w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, ale tylko w ograniczonym zakresie. Można nawet uznać, że z art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a. nie wynika norma prawna o charakterze reguły, która musi być zrealizowana w pełni, inaczej bowiem mamy do czynienia z jej naruszeniem, ale norma prawna będąca zasadą, czyli realizowana przez organ w większym lub mniejszym stopniu w zależności od okoliczności sprawy. Taka interpretacja zasad prawa, jako standardów stopniowalnych znajduje już swoje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (porównaj dla przykładu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1564/17, dotyczący kompetencji zarządczych gminy).
W przedstawionym świetle, zdaniem Sądu, należy uznać przede wszystkim, że zarzuty sformułowane w skardze, a wcześniej w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, dotyczące naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym są całkowicie nietrafne. Oczywiście wydanie zaświadczenia wymaga dokonania przez organ właściwy sprawdzenia istnienia lub udokumentowania określonych okoliczności. Dlatego też w postępowaniu, które zakończyło się zaskarżonym postanowieniem SKO z 19 października 2020 r. organy pierwszej oraz drugiej instancji zażądały przedłożenia przez skarżącą mapy zasadniczej, która jednocześnie precyzyjnie określałaby położenie przedmiotowego nośnika reklamowego. Nie może bowiem umknąć z pamięci okoliczność, że kolejne postępowania, włącznie z kontrolowanym obecnie przez Sąd, toczyły się z wniosku skarżącej z 6 lutego 2017 r. o stwierdzenie w drodze zaświadczenia zgodności przedmiotowego nośnika z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Wskazane żądanie Prezydenta m. st. Warszawy dotyczące mapy zasadniczej wynikało z dwojakich okoliczności. Po pierwsze, to na inwestorze ciążył obowiązek doprowadzenia do zgodności zrealizowanej samowolnie inwestycji z aktualnie obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, organ administracji miał tylko obowiązek potwierdzić tę okoliczność poprzez wydanie zaświadczenia lub odmówić takiej czynności. Po drugie, mapy i plany zgromadzone w aktach w poprzednio prowadzonych postępowaniach okazywały się nie dość precyzyjnie lub nieaktualne, a nawet wewnętrznie sprzeczne, jak wskazywało Samorządowego Kolegium Odwoławcze. Wynikało to między innymi ze zmian wprowadzonych do treści uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i planowaną ze względu na przebudowę [...]. Nie bez znaczenia były również zmiany lokalizacji nośnika reklamowego będące wynikiem działania skarżącej. Precyzyjne ustalenie położenia przedmiotowego nośnika reklamowego oraz zgodność z przepisami planistycznymi w tym przypadku, wymagały więc przede wszystkim ustalenia aktualnego lub planowanego przebiegu linii zabudowy.
Z przedstawionych powodów sposób prowadzenia postępowania zarówno przez Prezydenta m. st. Warszawy, jak i przez SKO i zakończenia postępowania zaskarżonym postanowieniem z 19 października 2020 r., należy uznać za w pełni zgodny z prawem.
Kluczową przesłanką rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji i organu drugiej instancji w rozpatrywanej sprawie było wszakże przedłożenie przez skarżącą w dniu 17 sierpnia 2020 r. mapy zasadniczej, która miała być wystarczająca dla ustalenia okoliczności istotnych dla żądanego zaświadczenia.
Z dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych wynika, że w piśmie z 17 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej przesłał Wydziałowi Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy Białołęka aktualną mapę zasadnicza "zwierającą nośnik reklamowy będący treścią wniosku, pobraną z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Warszawie" (k. 210-211 akt admin.). Przedłożona mapa w skali 1:500 była poświadczona za zgodność z treścią Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego przez przedstawiciela Biura Geodezji i Katastru. Na tej mapie ręcznym pismem zaznaczono symbol rozwartego kąta oraz dopisano "nośnik reklamowy" i strzałeczką wskazano jego położenie. Porównując wszakże przedmiotową mapę wydaną 10 sierpnia 2020 r. z wcześniejszymi mapami dostarczanymi przez skarżącą (patrz m.in. karty 124-125 i 128 akt admin.) należało przyjąć, że ręczny dopisek z oznaczeniem lokalizacji przedmiotowego nośnika nie został sporządzony ani przez organ kartograficzny, ani przez geodetę uprawnionego do dokonywania takich czynności. Organ pierwszej instancji miał zatem podstawę aby stwierdzić, że przedłożona mapa nie jest wiarygodnym dokumentem pozwalającym mu na urzędowe potwierdzenie w formie zaświadczenia o zgodności lokalizacji nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wezwanie organu skierowane do skarżącej w dniu 24 lipca 2020 r. nie zostało bowiem prawidłowo wykonane. W postanowieniu z 24 sierpnia 2020 r. odmawiającym wydania zaświadczenia w sprawie zgodności inwestycji z ustaleniami zmiany miejscowego planu ogólnego Miasta Stołecznego Warszawy organ stwierdził wprost: "odręczny rysunek nie zachowujący skali, bez podpisu przez kogo został wniesiony nie stanowi wymagań postawionych w wezwaniu z 24 lipca 2020 r. Tak wrysowana odrębnie lokalizacja nośnika nie daje możliwości jednoznacznego określenia odległości nośnika od linii rozgraniczających pasa drogowego, co jest niezbędne do ustalenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego".
W świetle analizy materiału dowodowego zgromadzonego w aktach Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji oraz organu odwoławczego. Zaświadczenie wystawiane w trybie art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. miało potwierdzać zgodność lokalizacji nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednak odręczny rysunek nie zachowujący skali i niewiarygodny ze względu na nie wskazanie osoby, która dokonała naniesienia na mapę zasadniczą w skali 1:500, nie mógł być podstawą urzędowego potwierdzenia określonych faktów i ich konsekwencji prawnych w szczególnym postępowaniu administracyjnym, jakie jest uregulowane w rozdz. VII Kodeksu postępowania administracyjnego.
Jakość mapy zasadniczej przedstawionej przez skarżącą Spółkę w odpowiedzi na wezwanie organu pierwszej instancji z 24 lipca 2020 r. nie spełnia również wymagań przepisów technicznych. Skarżąca w skardze zarzuca organom właściwym w sprawie działanie niezgodne z przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, a w szczególności załącznika nr 7 pt.: "Standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej" do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2028). W akcie wykonawczym określono bowiem szczegółowo zasady zamieszczenia reklamy lub tablicy informacyjnej na mapie zasadniczej.
Lektura § 17 ust. 7 pkt 3 i ust. 8 określających (w załączniku nr 3) nie pozostawia wątpliwości, że skarżąca nie wskazała, które punkty na przesłanej mapie zasadniczej odpowiadały "reprezentacji geometrycznej obiektów klasy BUIB: reklama lub tablica informacyjna". Ten sam wniosek wynika z analizy tabeli oznaczeń obiektów zawartej w załączniku nr 5: pozycja 119-121 tabeli. Z pewnością też skarżąca nie może twierdzić, że odręczne zaznaczenie położenia przedmiotowego nośnika reklamowego na mapie zasadniczej przedłożone organowi pierwszej instancji było zgodne z treścią załącznika nr 7 pt.: "Standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej" pozycje BUIB07_01 i BUIB07_02 (§ 17 ust. 2, str. 236-237). Szczegółowe zarzuty sformułowane w skardze należy zatem uznać za całkowicie nieuzasadnione.
Sąd uznał również argumenty skarżącej Spółki odwołujące się do Konstytucji z 2 kwietnia 1997 r. za zdecydowanie nieprzekonywujące. Skarżąca Spółka uznała bowiem, że odmowa wystawienia żądanego zaświadczenia stanowiła naruszenie art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej Spółki naruszenie prawa przez organy administracji polegało na wykroczeniu poza zasadę, według której ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Analogiczny zarzut skarżąca wywodzi z konstytucyjnej zasady proporcjonalności.
W opinii Sądu interpretacja Konstytucji RP dokonana przez skarżącą jest błędna. Ograniczenia lokalizacji nośników reklamowych wyrażone są w ustawie, m.in. w przepisach ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 1 pkt 2 i inne). Również przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym regulują szczegółowo zasady lokalizacji reklam, nośników i tablic reklamowych (art. 2 pkt 16b i 16c, art. 37a i 37d). Powołane przepisy stanowią ewidentną ilustrację zasady prawnej, że chroniona przez Konstytucję zasada wolności gospodarczej nie jest absolutna i może być przez prawo ograniczona, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Nie można zatem skarżyć się, że organ administracji odmawia wystawienia zaświadczenia o zgodności lokalizacji nośnika reklamowego z planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli skarżąca nie przedłożyła organowi dokumentu, który pozwalałby zgodnie z przepisami prawa o postępowaniu administracyjnym na urzędowe potwierdzenie istotnych faktów.
W świetle przestawionych okoliczności faktycznych i prawnych należało również pozostałe zarzuty skargi, zdaniem Sądu, uznać należało za nie mające zastosowania (jak np. argumenty odnoszące się do ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu), nietrafne (jak np. zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. poprzez niezgodność z wytycznymi wcześniejszego wyroku, skoro organy administracji w ponownym postępowania uwzględniły wszystkie okoliczności istotne w postepowaniu na podstawie art. 217 K.p.a. lub po prostu nie mające znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia sprawy.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła C. sp.z o.o. z siedzibą w W. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 153 P.p.s.a., art. 170 P.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej: "pusa"), art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca I960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "K.p.a.") w związku z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym do dnia 19 września 2020 r. (dalej: "Prawo budowlane"), w związku z art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, w której doszło do naruszeń wskazanych przepisów a tym samym Sąd winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.
2. art. 133 § 1 P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 151 P.p.s.a. przez zaniechanie ustalenia stanu sprawy, zaniechanie oceny całości materiału sprawy, przez niezgodne z materiałem dowodowym, ze stanem faktycznym stwierdzenia: (i) organy pierwszej oraz drugiej instancji zażądały przedłożenia przez skarżącą mapy zasadniczej, która jednocześnie precyzyjnie określałaby położenie przedmiotowego nośnika reklamowego – a w stanie faktycznym niniejszej sprawy organ drugiej instancji nie zażądał przedłożenia przez skarżącą mapy zasadniczej, która jednocześnie precyzyjnie określałaby położenie przedmiotowego nośnika reklamowego, a organ I instancji nie sprecyzował w wezwaniu z dnia z dnia 24 lipca 2020 r., kto i jak powinien zaznaczyć nośnik reklamowy na aktualnej mapie zasadniczej, więc żaden z organów nie zażądał od skarżącej mapy zasadniczej, która jednocześnie precyzyjnie określałaby położenie przedmiotowego nośnika reklamowego', (ii) mapy i plany zgromadzone w aktach w poprzednio prowadzonych postępowaniach okazywały się nieaktualne, wynikało to między innymi ze zmian wprowadzonych do treści uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego – a w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie wprowadzono żadnych zmian do Miejscowego Planu obowiązującego od 2001 r., Miejscowy Plan nie uległ jakiejkolwiek zmianie w całym okresie obowiązywania od 2001 r., więc niezgodne z faktami i materiałem dowodowym niniejszej sprawy jest wnioskowanie Sądu I instancji o tym, że mapy i plany zgromadzone w aktach w poprzednio prowadzonych postępowaniach okazywały się nieaktualne', (iii) mapy i plany zgromadzone w aktach w poprzednio prowadzonych postępowaniach okazywały się nieaktualne, nie bez znaczenia były również zmiany lokalizacji nośnika reklamowego będące wynikiem działania skarżącej, skarżąca nie przedłożyła organowi dokumentu, który pozwalałby zgodnie z przepisami prawa o postępowaniu administracyjnym na urzędowe potwierdzenie istotnych faktów - a w stanie faktycznym niniejszej sprawy zmiana lokalizacji przedmiotowej tablicy reklamowej została dokonana w 2018 r., co zostało wykazane i udokumentowane w dwóch mapach zasadniczych (wielkości umożliwiającej wykonanie analizy linii rozgraniczających ulicy w rejonie inwestycji), zawierających nowe granice działek ewidencyjnych powstałych z podziału działki ew. nr [...] z obrębu [...] oraz przedmiotową tablicę reklamową. Ww. dwie mapy zostały przesłane do organu I instancji przy piśmie z dnia 22 lipca 2019 r. pełnomocnika skarżącej; powyższe dokumenty stanowią dowód wykazujący zarówno usytuowanie nośnika reklamowego, jak również analizę linii rozgraniczających ulicy w rejonie inwestycji; (iv) wezwanie organu skierowane do skarżącej w dniu 24 lipca 2020 r. nie zostało bowiem prawidłowo wykonane - a w stanie faktycznym niniejszej sprawy w wykonaniu wezwania organu I instancji z dnia 24 lipca 2020 r., pełnomocnik Skarżącej przesłała, przy piśmie z dnia 17 sierpnia 2020 r., aktualną mapę zasadniczą pobraną z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w W. zawierającą nośnik reklamowy będący treścią wniosku. Ww. wezwanie z dnia 24 lipca 2020 r. nie zawierało żadnych wymagań dotyczących sposobu zaznaczenia nośnika reklamowego - organ I instancji wezwał Skarżącą do: "dostarczenia kopii aktualnej mapy zasadniczej, zawierającej nośnik reklamowy będący treścią wniosku, pobranej z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, ul. [...], budynek [...], w W." (wezwanie z dnia 24 lipca 2020 r.). Ww. opisany stan faktyczny niniejszej sprawy wynika z materiałów dowodowych niniejszej sprawy; Sąd oddalił skargę, pomimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia, a wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
3. art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 P.u.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z: art. 50 § 1 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym w dniu 24 lipca 2020 r., art. 220 § 2 K.p.a., art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane, w związku z art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, w której doszło do naruszeń wskazanych przepisów a tym samym Sąd winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. a wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
4. art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 pusa, art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z: art. 220 § 1 pkt 2 lit. a), b), c) K.p.a., art. 220 § 2 K.p.a., art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane, w związku z art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, w której doszło do naruszeń wskazanych przepisów a tym samym Sąd winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. a wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
5. art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 pusa, art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z art. 27 § 1 K.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a. i art. 8 K.p.a., w związku z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane, w związku z art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, w której doszło do naruszeń wskazanych przepisów a tym samym Sąd winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) P.p.s.a., wg którego Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
6. art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 pusa, art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z: art. 153 P.p.s.a., art. 10 § 1 K.p.a., art. 79a K.p.a., art. 218 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 15 K.p.a., art. 124 K.p.a., w zw. z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane, w związku z art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, w której doszło do naruszeń wskazanych przepisów a tym samym Sąd winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
7. art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 pusa, art. 141 § 4 P.p.s.a., w związku z: art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. i art. 124 § 2 K.p.a. oraz art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (dalej: "ustawa krajobrazowa") w związku z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane, w związku z art. 151 P.p.s.a., w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez błędne oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. w sytuacji, w której doszło do naruszeń wskazanych przepisów a tym samym Sąd winien był zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., a wadliwość uzasadnienia wyroku uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku;
8. art. 90 § 1 i § 2 P.p.s.a., w związku z art. 106 § 1 P.p.s.a. i art. 106 § 2 zdanie 1 i 2 P.p.s.a., w związku z art. 105 P.p.s.a., art. 119 pkt 3 P.p.s.a. w związku z art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 48 ust. 2 i 3 Prawo budowlane, w związku z art. 45 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (dalej: Konstytucja RP"), w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 pusa, art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (dalej: "ustawa covidowa"), art. 15zzs4 ust. 2 ustawy covidowej w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 P.u.s.a. przez rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym pomimo, że skarżąca złożyła wniosek o rozpoznanie niniejszej sprawy na rozprawie, nieuwzględnienie prawa do sądu i zasady jawności rozprawy sądowej, gwarantowanych Konstytucją RP, pozbawienie skarżącej uprawnień procesowych: prawa do zapoznania się ze sprawozdaniem sędziego (art. 106 § 1 P.p.s.a.), prawa do zgłoszenia ustnie swoich żądań i wniosków oraz składania wyjaśnień, wskazywania podstaw prawnych i faktycznych swych żądań i wniosków (art. 106 § 2 zdanie 1 i 2 P.p.s.a.), prawa do zwrócenia uwagi Sądu na uchybienia przepisom postępowania, złożenia wniosku o wpisanie zastrzeżenia do protokołu (art. 105 P.p.s.a.) pomimo, że przedmiotem niniejszej sprawy jest wydanie zaświadczenia, w celu wykonania Postanowienia nakładającego na Skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, w celu legalizacji samowoli budowlanej, a ww. sprawa powinna być rozpoznana na jawnej rozprawie z zachowaniem gwarancji konstytucyjnych i uprawnień procesowych należnych Skarżącej: prawa do zapoznania się ze sprawozdaniem sędziego (art. 106 § 1 P.p.s.a.), prawa do zgłoszenia ustnie swoich żądań i wniosków oraz składania wyjaśnień, wskazywania podstaw prawnych i faktycznych swych żądań i wniosków (art. 106 § 2 zdanie 1 i 2 P.p.s.a.), prawa do zwrócenia uwagi Sądu na uchybienia przepisom postępowania, złożenia wniosku o wpisanie zastrzeżenia do protokołu (art. 105 P.p.s.a.), przez brak analizy i oceny, czy rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym gwarantuje realizację prawa do sądu, a więc jawnego rozpoznania, które zapewnia wszechstronne przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego działania, brak analizy i oceny, czy rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym gwarantuje realizację funkcji wymiaru sprawiedliwości zgodnie ze standardami konstytucyjnymi, przez niezasadne zastosowanie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, nie zastosowanie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy covidowej, brak analizy i oceny przesłanek zastosowania art. 15zzs4 ust. 2 ustawy covidowej, brak wyjaśnienia przyczyn niezastosowania art. 15zzs4 ust. 2 ustawy covidowej, brak wyjaśnienia przyczyn zastosowania art. 119 pkt 3 P.p.s.a. a wady te nie pozwalają na kontrolę kasacyjną wyroku;
9. art. 7 ust. 1 pkt 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 11 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz art. 19 ust. 1 pkt 7 Prawa geodezyjnego i kartograficznego w związku z art. 7b K.p.a. przez ich niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) oraz naruszenie wskazanych w zaskarżonym wyroku przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 2 listopada 2015 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej: "§ 17 ust. 7 pkt 3 i ust. 8 określających (w załączniku nr 3f "tabeli oznaczeń obiektów zawartej w załączniku nr 5: pozycja 119-121 tabeli’, załącznika nr 7 pt.: "Standardy techniczne tworzenia mapy zasadniczej"pozycje BUIB07 01 i BUIB07 02 (§ 17 ust. 2, str. 236-237)" w związku z art. 7b K.p.a. przez błędną wykładnię oraz przez niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) art. 7b K.p.a.;
10. § 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 Miejscowego Planu, przez ich niezastosowanie, odmowę wydania zaświadczenia o treści żądanej pomimo, że przedmiotowy nośnik reklamowy nie narusza Miejscowego Planu;
11. Miejscowego Planu oraz art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej przez zastosowanie Miejscowego Planu w niniejszej sprawie pomimo, że wg art. 12 ust. 2 ustawy krajobrazowej Miejscowy Plan obowiązywał w odniesieniu do reklam do dnia 28 kwietnia 2020 r. (do daty wejścia w życie Uchwały Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, dalej: "Uchwała reklamowa");
12. Uchwały reklamowej przez jej niezastosowanie (niewłaściwe zastosowanie w rozumieniu art. 174 pkt 1 P.p.s.a.).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez C. sp.z o.o. z siedzibą w W. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stwierdzić należy, że skarżąca kasacyjnie Spółka wystąpiła o wydanie zaświadczenia o zgodności zrealizowanej przez Spółkę inwestycji w postaci nośnika reklamowego. Uzyskanie takiego zaświadczenia związane jest z nałożeniem na Spółkę takiego obowiązku przez organ nadzoru budowlanego, który to organ prowadzi postępowanie w sprawie zrealizowania przez Spółkę ww. nośnika reklamowego bez pozwolenia na budowę. Posiadanie zaświadczenia o zgodności nośnika reklamowego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest jednym z warunków legalizacji samowolnie zrealizowanej inwestycji. Zasadniczą kwestią przesądzającą o tym, czy nośnik reklamowy jest zgodny z miejscowym planem jest jego usytuowanie, to jest jego odległość od linii rozgraniczających ulicę. Między organem administracji a skarżącą Spółką istnieje rozbieżność w kwestii tej odległości. Aby rozbieżność ta została zlikwidowana na Spółkę nałożony został obowiązek przedłożenia mapy geodezyjnej, na której naniesiony będzie nośnik reklamowy i jego położenie. Wezwanie brzmiało następująco "wzywa się wnioskodawcę do dostarczenia kopii aktualnej mapy zasadniczej, zawierającej nośnik reklamowy będący treścią wniosku, pobranej z Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej". Oczywistym jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że nośnik reklamowy powinien być naniesiony na mapę przez uprawnionego geodetę albowiem miało to służyć usunięciu wątpliwości odnośnie do kwestii usytuowania tego nośnika. Naniesienie przez Spółkę na mapę usytuowania nośnika reklamowego nie dawało podstaw do wyjaśnienia tych wątpliwości albowiem, jak wynika z akt sprawy, organ administracji kwestionował twierdzenia Spółki w tym względzie. Uzyskanie przez Spółkę mapy z naniesionym przez uprawnionego geodetę położeniem nośnika reklamowego było w pełni możliwe. Niewykonanie przez Spółkę nałożonego na nią obowiązku słusznie potraktowane zostało przez organ administracji jako przeszkoda uniemożliwiająca wydanie zaświadczenia o zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W sprawie o wydanie zaświadczenia o zgodności zrealizowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rolą organu administracji jest dokonanie oceny takiej zgodności zaś rolą wnioskodawcy jest dostarczenie wiarygodnego materiału dowodowego pozwalającego na przeprowadzenie tej oceny. Skarżąca kasacyjnie Spółka nie przedstawiła wiarygodnych dowodów pozwalających na ustalenie usytuowania nośnika reklamowego, co, jak to zostało już wcześniej wskazane, skutkowało odmową wydania zaświadczenia. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 217 § 1 i § 2 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Za niezasadny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.
Za niezasadny, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznać również należy zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny sporządzając uzasadnienie wyroku nie naruszył wymogów wynikających z ww. przepisu. Sąd ten wskazał podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia oraz ją wyjaśnił jak również odniósł się w wystarczający sposób do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku pozwala na odtworzenie toku rozumowania Sądu I instancji oraz ocenę prawidłowości wydanego przez ten Sąd rozstrzygnięcia.
Nie znajduje też uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 153 P.p.s.a. art. 170 P.p.s.a., art. 133 § 1 zdanie 1 P.p.s.a. i art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 1 P.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Jak wynika z uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 2113/18 Sąd ten uznał, że wcześniejsze postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia wydane zostało z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3, art. 217 i art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Sąd stwierdził tę, że wszystkie opisane w uzasadnieniu wyroku okoliczności i wątpliwości organ będzie obowiązany rozważyć w ponownie prowadzonym postępowaniu. Nałożenie obowiązku przedłożenia mapy z naniesionym na niej usytuowaniem nośnika reklamowego zmierzało do wyjaśnienia wątpliwości odnośnie do usytuowania tego nośnika. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę naruszyły wskazania zawarte w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Brak jest też podstaw do przyjęcia, że Sąd I instancji nienależycie wywiązał się z obowiązku kontroli działalności organów administracji.
Z analogicznych przyczyn za niezasadne uznać należy zarzuty opisane w punkcie drugim, trzecim, czwartym, piątym, szóstym i siódmym. Ponowne przytaczanie wskazanych wyżej argumentów jest niecelowe. Odnośnie zarzutu opisanego w punkcie piątym dodać jedynie należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że zaistniała przesłanka wznowienia postępowania, którą Sąd I instancji powinien wziąć pod uwagę z urzędu. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie Spółki, że zaistniała ww. przesłanka jest twierdzeniem dowolnym i nieuzasadnionym. Identycznie ocenić należy zawarte w zarzucie siódmym twierdzenie Spółki, że w sprawie zaistniała przesłanka do zawieszenia postępowania wymieniona w art. 97 §1 pkt 4 K.p.a.
Okoliczność, że w składzie SKO rozpoznającym zażalenie brały udział osoby, które rozpoznawały wcześniej zażalenia jakie wniesione zostały w sprawie nie stanowi podstawy do wyłączenia tych osób od rozpoznania kolejnego zażalenia. Twierdzenie skarżącej kasacyjnie Spółki, że wykładania 27 § 1 K.p.a. w związku z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. oraz art. 24 § 3 K.p.a. przemawia za tym by w takiej sytuacji następowało wyłączenie pracownika organu jest wykładnią dowolną i nieuzasadnioną. Wolą ustawodawcy członek samorządowego kolegium odwoławczego podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, tylko wówczas jeżeli brał udział w wydaniu decyzji objętej wnioskiem (art. 27 § 1a K.p.a.).Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Niezasadny, zdaniem NSA, jest zarzut opisany w punkcie ósmym skargi kasacyjnej. W sprawie zaistniały przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy na posiedzeniu niejawnym wymieniona w art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie, na które służy zażalenie i Sąd I instancji był uprawniony do rozpoznania skargi na posiedzeniu niejawnym.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut opisany w punkcie dziewiątym skargi kasacyjnej. Skarżąca kasacyjnie Spółka poza przytoczeniem kilku przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 lipca 2021 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz mapy zasadniczej nie wskazuje w jaki sposób przepisy te miałyby być naruszone.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie.
Zarzut błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego aby był skuteczny musi zostać oparty na wykazaniu, że Sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli, że niewłaściwie uznał, że stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Jednocześnie należy zaznaczyć, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
Przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego" (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 225). Z pojęciem tym wiązać się zatem będą przypadki niewłaściwego odczytania treści przepisu, bądź mylne zrozumienie jego treści lub znaczenia.
Zdawkowe stwierdzenie przez skarżącą kasacyjnie Spółkę, że doszło do naruszenia przepisów opisanych w zarzucie nr 9 poprzez ich przez błędną wykładnię oraz przez niezastosowanie nie spełnia ww. wymogów. Nie wskazano na czym miałaby polegać błędna wykładnia oraz na czym miałoby polegać błędne zastosowanie. W tej sytuacji można jedynie stwierdzić, że wskazane przez skarżącą kasacyjnie Spółkę przepisy nie zostały naruszone ani poprzez błędną wykładnię ani poprzez ich błędne zastosowanie.
Argumentów na poparcie sformułowanych przez Spółkę zarzutów zawartych w uzasadnieniu nie sposób uznać za racjonalne. Sugestie Spółki, że nałożono na nią obowiązek z zakresu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego czy też obowiązek wykonania prac geodezyjnych i kartograficznych są oderwane od realiów sprawy. Na Spółkę nałożono wyłącznie obowiązek przedstawienia dowodu w postaci mapy geodezyjnej z naniesionym na nią przez uprawnionego geodetę położeniem nośnika reklamowego, którego to obowiązku Spóła nie wykonała. Wywodzenie z tego faktu wniosku, że na Spółkę nałożono obowiązki związane prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest dowolnym i nieuzasadnionym domniemaniem.
Zarzut naruszenia § 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 10 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mógł skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej, albowiem przepis ten w okolicznościach niniejszej sprawy nie miał zastosowania. Odmowa wydania zaświadczenia nastąpiła nie z powodu niezgodności usytuowania nośnika reklamowego z ww. przepisem miejscowego planu tylko z powodu niedostarczenie przez skarżącą kasacyjnie Spółkę wymaganego przez organ administracji dokumentu.
Także zarzut opisany w punkcie dwunastym skargi kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej.
Po pierwsze, jeśli w ocenie Spółki nie było podstaw do wydawania zaświadczenie, gdyż miejscowy plan przestał obowiązywać na skutek wejścia w życie uchwały Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, to odmowa wydania zaświadczenia byłaby i tak zasadna. Nastąpiłoby to jednak nie z powodu niewykonania nałożonego na Spółkę obowiązku przedłożenia dowodu wskazującego na usytuowanie nośnika reklamowego tylko z powodu tego, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie reguluje już kwestii związanych z tym nośnikiem. Odmowa wydania zaświadczenia byłaby rozstrzygnięciem prawidłowym, tylko inne byłoby uzasadnienie tego rozstrzygnięcia.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółki, w czasie wydawania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonego do Sądu I instancji postanowienia przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miały zastosowanie. Postanowienie to zostało wydane w dniu 19 października 2020 r. podczas gdy w dniu 24 lutego 2020 r. wydane zostało rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Mazowieckiego Nr WNP-I.4131.12.2020.RM, którym to rozstrzygnięciem Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Stwierdzenie nieważności uchwały przez Wojewodę powoduje, że jest ona traktowana tak, jakby od początku nie wywoływała ona skutków prawnych. Rozstrzygnięcie nadzorcze co do zasady wywołuje skutki prawne w postaci pozbawienia mocy obowiązującej aktu organu gminy w zakresie objętym orzeczeniem o nieważności po uzyskaniu prawomocności. Rozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd (art. 98 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym).
Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2020 roku, sygn. akt IV SA/Wa 899/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody. Skarga kasacyjna od tego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt II OSK 1005/21. Z uzasadnienia ww. wyroku WSA w Warszawie wynika, że rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody zostało doręczone Miastu Stołecznemu w Warszawie w dniu 3 marca 2020 r. Zgodnie z treścią art. 92 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stwierdzenie przez organ nadzoru nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy wstrzymuje ich wykonanie z mocy prawa w zakresie objętym stwierdzeniem nieważności, z dniem doręczenia rozstrzygnięcia nadzorczego. Tym samym z dniem 3 marca 2020 r. uchwała Nr XXV/697/2020 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 stycznia 2020 r. w sprawie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń przestała wywoływać skutki prawne, a tym samym nie mogła skutkować eliminacją przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego regulujących kwestie związane m.in. z nośnikami reklamowymi.
Ze wskazanych wyżej powodów za niezasadny uznać należy też zarzut dwunasty skargi kasacyjnej.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.