II OSK 2884/20

II OSK 2884/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-11-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący/
Piotr Broda
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6319 Inne o symbolu podstawowym 631
Sygn. powiązane
III SA/Łd 208/20 - Wyrok WSA w Łodzi z 2020-07-16
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 208/20 w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 13 stycznia 2020 r., nr KO.4112.2.2019 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 208/20, oddalił skargę K.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 13 stycznia 2020 r., nr KO.4112.2.2019 w przedmiocie odmowy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Łowicz z dnia 29 listopada 2019 r., znak GP.5520.1.2019, odmawiającej zatwierdzenia regulaminu strzelnicy zlokalizowanej na terenie działki ewidencyjnej [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K.K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), zarzucono:
1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
– art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji istnienia przesłanek do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 13 stycznia 2020 r. w całości i poprzedzającej jej decyzji Wójta Gminy Łowicz z dnia 29 listopada 2019 r. oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy typu otwartego zlokalizowanej na terenie działki ewidencyjnej [...] w miejscowości [...], gm. Ł.;
– art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") statuujących zasadę praworządności nakazującą organom administracji publicznej działanie jedynie w granicach ściśle wyznaczonych przez prawo kompetencji oraz na gruncie aktualnie obowiązującego stanu prawnego – przez przekroczenie kompetencji Wójta Gminy Łowicz polegające na weryfikowaniu legalności procesu dopuszczenia strzelnicy do użytkowania, podczas gdy organ jest uprawniony wyłącznie do analizy treści regulaminu strzelnicy w zakresie jego zatwierdzenia;
– art. 7, art. art. 77 i art. 107 k.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia z naruszeniem zasady praworządności, naruszeniem słusznego interesu skarżącego, nienależytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy, wskutek dokonania dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, w szczególności nieprawidłową ocenę konieczności spełnienia dodatkowych warunków formalnych wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy polegających na złożeniu odrębnych zgód administracji architektoniczno-budowlanej i organów ochrony środowiska dopuszczających strzelnicę do użytkowania, w sytuacji gdy obowiązek taki nie wynika z obowiązujących przepisów;
– art. 7 i 8 k.p.a. statuujących zasadę uwzględniania słusznego interesu obywateli oraz pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej przez wydanie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony;
– art. 15 k.p.a. statuującego zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i ograniczenie się jedynie do powierzchownej polemiki z zarzutami podniesionymi w skardze oraz powielenia argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi;
– art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającą na niewystarczającym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności przez pominięcie okoliczności, że mocą art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, zmieniono art. 47 ustawy o broni i amunicji modyfikując charakter decyzji wydanej na jego podstawie, w ten sposób że w miejsce decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania oraz zatwierdzeniu jej regulaminu ustawodawca przewidział wyłącznie decyzję o zatwierdzeniu regulaminu strzelnicy przez wójta,
2. naruszenie prawa materialnego, a to:
– art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r. poz. 284 z późn. zm., dalej: "u.b.a.") przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na akceptacji poglądu o możliwości rozszerzającej wykładni powołanych przepisów, co doprowadziło do wykładni contra legem, że możliwe jest samodzielne tworzenie przez organy I i II instancji przesłanek do wydania decyzji pozytywnej o zatwierdzeniu regulaminu podczas gdy nie są one znane w tej ustawie;
– art. 92 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") przez akceptację możliwości rozszerzającej wykładni art. 46 ust. 2 w związku z art. 47 u.b.a., co w konsekwencji doprowadziło do złamania zakazu subdelegacji i wejścia w kompetencje innego organu, w sytuacji braku delegacji ustawowej do takiej kompetencji,
– art. 47 u.b.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wójt w postępowaniu o zatwierdzenie regulaminu może badać posiadanie przez wnioskodawcę uprawnienia do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu oraz posiadanie odpowiednich zgód (decyzji, pozwoleń), w tym udzielonych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej, podczas gdy zgodnie z literalnym brzmieniem tego przepisu ocena dokonywana przez wójta ograniczona jest do samej treści złożonego regulaminu, a w aktualnym stanie prawnym wójt wydając decyzję nie dopuszcza strzelnicy do użytkowania lecz jedynie zatwierdza regulamin oraz brak jest jakichkolwiek wymogów formalnych w zakresie treści wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy i koniecznych do niego załączników,
– 46 ust. 1, 2, 3 w zw. z art. 1 u.b.a. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organem weryfikującym fakt poddania strzelnicy kontroli odpowiednich organów architektoniczno-budowlanych oraz organów ochrony środowiska jest organ właściwy do oceny regulaminu strzelnicy podczas gdy zakres przedmiotowy ww. ustawy obejmuje wyłącznie zasady funkcjonowania strzelnic, natomiast regulamin strzelnicy jako dokument o charakterze wewnętrznym odnosi się do praw i obowiązków prowadzącego strzelnicę i jej użytkowników jedynie w zakresie warunków korzystania ze strzelnicy, sposobu obchodzenia się z bronią, sposobu zachowania się osób przebywających na strzelnicy oraz zasad bezpieczeństwa, pozostawiając poza zakresem swojej treści jej właściwą lokalizację, proces budowy i kwestie związane z użytkowaniem strzelnicy, co stanowi nadawanie wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta) kompetencji wykraczających poza sferę wyraźnie określoną przepisem prawa,
– rozdziału 1 pkt 3.2. załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. Nr 18, poz. 234 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie MSWiA") w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię niezgodną z aktualnym brzmieniem ustawy stanowiącej delegację do wydania rozporządzenia i uznanie, że dla zatwierdzenia regulaminu konieczne jest uzyskanie decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania, w sytuacji gdy obowiązku wydania decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania nie przewidują aktualnie obowiązujące przepisy prawa, gdyż nowelizacja ustawy o broni i amunicji z dnia 27 marca 2003 r. uchyliła obowiązek wydania odrębnej decyzji w tym zakresie.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 179a p.p.s.a. i ponowne rozpoznanie sprawy oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W razie nieuwzględnienia powyższego wniosku wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, ewentualnie w przypadku stwierdzenia podstaw, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia 13 stycznia 2020 r., wydane w sprawie o sygn. akt KO.4112.2.2019 – w myśl art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Skarga kasacyjna okazała się nieskuteczna, mimo że część podniesionych w niej zarzutów jest słuszna.
Na podstawie zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz zgromadzonego materiału, ilustrującego przebieg postępowania przed organami administracji publicznej oraz przed Sądem I instancji, należy wnosić, że problem, będący źródłem sporu jaki powstał w związku z odmową zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, dotyczy zakresu przedmiotowego sprawy załatwianej decyzją, o której mowa w art. 47 ust. 1 u.b.a., a co za tym idzie, zakresu kompetencji organu właściwego w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Rozwiązanie tego problemu wymaga ustalenia relacji zachodzących pomiędzy art. 47 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym: "Zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta)." oraz art. 46 ust. 1 u.b.a., zgodnie z którym: "Strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy." Relacje te powinny zostać ustalone z uwzględnieniem art. 46 ust. 2 u.b.a., według którego: "Szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na strzelnicy określa regulamin strzelnicy."
Na podstawie cytowanych wyżej przepisów należy przyjąć, że wymieniony w nich regulamin określa szczegółowe zasady zachowania bezpieczeństwa na konkretnej strzelnicy, a zatem zlokalizowanej i zbudowanej w konkretnym miejscu, posiadającej ściśle określone parametry. Wypada odnotować, że takie też stanowisko zostało przyjęte w zaskarżonym wyroku (s. 11-12).
Lokalizacja strzelnicy wymaga przeznaczenia na ten cel określonej nieruchomości w planie miejscowym bądź w przypadku braku planu miejscowego dokonania zmiany zagospodarowania terenu na podstawie decyzji o warunkach zabudowy. Z kolei budowa strzelnicy wymaga wykonania robót budowlanych, które w zależności od ich charakteru są podejmowane po uprzednim uzyskaniu pozwolenia bądź po zgłoszeniu właściwemu organowi zamiaru ich wykonania.
W świetle powyższego weryfikacja istnienia wymaganych prawem zezwoleń przeprowadzana w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy jest konieczna do oceny, czy postanowienia tego regulaminu, których przedmiot został dookreślony we "Wzorcowym regulaminie bezpiecznego funkcjonowania strzelnic", stanowiącym załącznik do rozporządzenia MSWiA, są odpowiednie dla obiektu zlokalizowanego w konkretnym miejscu, posiadającego określone parametry.
Trzeba przy tym zaznaczyć, że weryfikacja istnienia zezwoleń niezbędnych do lokalizacji, a następnie budowy strzelnicy, przeprowadzana w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zatwierdzenia jej regulaminu, nie jest równoznaczna z kompetencją wójta, burmistrza (prezydenta miasta) do dokonywania czynności kontrolno-nadzorczych aktów wydawanych w procesie lokalizacji i budowy strzelnicy, mających na celu ocenę ich zgodności z prawem. W taki też sposób odniósł się do tej kwestii Sąd I instancji (s. 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Wobec przedstawionych powyżej uwag należało uznać za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 6 i 7 k.p.a. polegającego na "weryfikowaniu legalności procesu dopuszczenia strzelnicy do użytkowania" (zarzut nr 1 tiret drugie) i art. 7, art. art. 77 i art. 107 k.p.a. przez "nieprawidłową ocenę konieczności spełnienia dodatkowych warunków formalnych wniosku o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy" (zarzut nr 1 tiret trzecie) oraz art. 46 ust. 2 w zw. z art. 47 u.b.a. (zarzut nr 2 tiret pierwsze), art. 47 u.b.a. (zarzut nr 2 tiret trzecie), art. 46 ust. 1-3 w zw. z art. 1 u.b.a. (zarzut nr 2 tiret czwarte) przez ich błędną wykładnię.
Z wyżej przedstawionych względów chybiony jest również zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. przez "wydanie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy było możliwe rozstrzygnięcie sprawy zgodnie ze słusznym interesem strony" (zarzut nr 1 tiret czwarte).
Podkreślenia wymaga również i to, że w zarzutach naruszenia art. 8, art. 77, art. 107 k.p.a. nie dookreślono, które konkretnie przepisy miałby być naruszone zdaniem skarżącego kasacyjnie. Wymienione artykuły dzielą się bowiem na podrzędne jednostki redakcyjne (paragrafy). W skardze kasacyjnej nie sprecyzowano, które z paragrafów tych artykułów miały zostać naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu skargi kasacyjnej jest związany jej granicami i nie może domyślać się intencji strony ani też podstaw skargi kasacyjnej (por. m.in. wyrok NSA z 2.03.2023 r., II OSK 1620/22, LEX nr 3518730).
Nie sposób też uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia art. 15 k.p.a. przez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i ograniczenie się jedynie do powierzchownej polemiki z zarzutami podniesionymi w skardze oraz powielenia argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zarzut nr 1 tiret piąte).
Zgodnie z art. 15 k.p.a.: "Postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej." Z przepisu tego wynika wprost, że dotyczy on postępowania administracyjnego, a więc postępowania prowadzonego przez organy administracji publicznej. Zatem zasada dwuinstancyjności ujęta w tym przepisie dotyczy postępowania administracyjnego. Stąd też niezrozumiałe jest przyjęcie przez skarżącego kasacyjnie, że Sąd I instancji mógł w ogóle naruszyć ten przepis, a w szczególności przez "zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy" (sądy administracyjne nie rozpoznają sprawy w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a.), a także przez "ograniczenie się jedynie do powierzchownej polemiki z zarzutami podniesionymi w skardze oraz powielenie argumentacji Samorządowego Kolegium Odwoławczego" (ocena zarzutów oraz argumentacji organu następuje w toku sądowej kontroli działalności administracji publicznej, a nie w ramach dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego).
Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 92 ust. 2 Konstytucji RP przez akceptację możliwości rozszerzającej wykładni art. 46 ust. 2 w zw. z art. 47 u.b.a. (zarzut nr 2 tiret drugie). Z art. 92 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że organ upoważniony do wydania rozporządzenia nie może przekazać swoich kompetencji w tym zakresie innemu organowi. Przepis ten wprowadza zatem zakaz subdelegacji do stanowienia rozporządzeń wydawanych przez organy wskazane w Konstytucji RP. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez Sąd I instancji była zaś decyzja administracyjna, a więc akt stosowania, a nie stanowienia prawa rangi rozporządzenia. Już z tego względu brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy przeprowadzoną przez Sąd kontrolą i przedmiotem tej kontroli a zakazem określonym art. 92 ust. 2 Konstytucji RP.
Natomiast odnosząc się do zarzutów naruszenia: 1) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na niewystarczającym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności pominięciu art. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (zarzut nr 1 tiret szóste) oraz 2) rozdziału 1 pkt 3.2. załącznika do rozporządzenia MSWiA w zw. z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że dla zatwierdzenia regulaminu konieczne jest uzyskanie decyzji o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania (zarzut nr 2 tiret czwarte), należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że w zaskarżonym wyroku nie uwzględniono prawnych konsekwencji wskazanej powyżej nowelizacji ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm., dalej: "Prawo budowlane"). Do czasu wejścia w życie wspomnianej nowelizacji Prawa budowlanego art. 47 u.b.a. obowiązywał w brzmieniu: "Dopuszczenie strzelnicy do użytkowania oraz zatwierdzenie regulaminu strzelnicy następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego wójta, burmistrza (prezydenta miasta)." W literaturze podkreśla się, że zmiana tego przepisu polegająca na pozbawieniu organu wykonawczego gminy właściwości w zakresie rozstrzygania o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania miała na celu pełne skorelowanie przepisów u.b.a. z przepisami Prawa budowlanego, likwidując możliwość wystąpienia sporu kompetencyjnego pomiędzy wójtem, burmistrzem (albo prezydentem miasta) a organami administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego (por. S. Szuster [w:] Komentarz do niektórych przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, LEX/el. 2003, art. 5).
Mimo wskazanych powyżej zmian ustawowych "Wzorcowy regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnic", stanowiący załącznik do rozporządzenia MSWiA nie został dostoswany do obowiązującego brzmienia art. 47 u.b.a. Nadal więc, zgodnie z ust. 3 pkt 2 tego regulaminu, "na strzelnicy, w miejscu widocznym, umieszcza się decyzję o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania." Sąd I instancji, nie uwzględniając konsekwencji zmiany brzmienia art. 47 u.b.a. błędnie odwołał się w zaskarżonym wyroku do wymogu zawartego w ust. 3 pkt 2 "Wzorcowego regulaminu bezpiecznego funkcjonowania strzelnic". Biorąc jednak pod uwagę przedstawione wyżej stanowisko dotyczące zakresu przedmiotowego sprawy zatwierdzenia regulaminu strzelnicy należało uznać, że błędne odwołanie się do przywołanego fragmentu załącznika rozporządzenia MSWiA nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym wyroku.
Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez oddalenie skargi w sytuacji istnienia przesłanek do jej uwzględnienia (zarzut nr 1 tiret pierwsze).
Wskazany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Określa zatem zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. może dojść w przypadku, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, nie zaś z tego powodu, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z rozstrzygnięciem sądu oraz z uzasadnieniem zaskarżonego orzeczenia (por. wyroki NSA z: 8 12.2017 r., II OSK 635/16, LEX nr 2450637; 5.04.2012 r., I OSK 1636/11, LEX nr 1145065; 7.07.2011 r., II OSK 745/11, LEX nr 1083687).
Z kolei przepisy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż są to tak zwane przepisy wynikowe, określające prawne konsekwencje stwierdzenia naruszenia przez organ administracji prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Wskazanie tych przepisów nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ jest podaniem jedynie przepisów regulujących sposób rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z 1.12.2020 r., II OSK 1728/18, LEX nr 3124354). Naruszenie tych przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Tak więc nieskuteczność zarzutów naruszenia wcześniej przywołanych przepisów postępowania oraz prawa materialnego pociąga za sobą nieskuteczność zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. (por. m.in.: wyrok NSA z 19.10.2021 r., II GSK 1224/21, LEX nr 3248455; wyrok NSA z 10.02.2022 r., III OSK 5028/21, LEX nr 3315335).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, albowiem mimo częściowo błędnego uzasadniania zaskarżony wyrok odpowiada prawu.