II OSK 2882/19

II OSK 2882/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński
Jan Szuma /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2413/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-04-18
Skarżony organ
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Oddalono wniosek o zasądzenie kosztów
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2187
art. 3 pkt 12, art. 3 pkt 12, art. 36 ust. 1 pkt 10, art. 36 ust. 1 pkt 11, art. 36 ust. 1 pkt 11
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
Dz.U. 2022 poz 329
art. 49, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 2, art. 151, art. 179, art. 183 § 1, art. 183 § 2, art. 204, art. 205 § 2, art. 205 § 3, art. 205 § 4, art. 207 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1899
art. 6 pkt 1
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - t.j.
Dz.U. 2021 poz 2095
art. 15zzs(4) ust. 3
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej X. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2413/18 w sprawie ze skargi X. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 10 września 2018 r., znak [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na umieszczenie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o zasądzenie na jego rzecz od X. S.A. z siedzibą w W. kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., VII SA/Wa 2413/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...]S.A. z siedzibą w Warszawie na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (zwanego dalej "Ministrem") z dnia [...] września 2018 r., [...] utrzymującą w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] – Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] (zwanego dalej "Miejskim Konserwatorem") z dnia [...] sierpnia 2016 r., sygn. [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na umieszczenie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej.
Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.
Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., [...] Miejski Konserwator nie udzielił [...]S.A. pozwolenia na umieszczenie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na obszarze układu urbanistycznego starego miasta [...] wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1970 r., na dachu budynku przy ul. [...] w [...] .
W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister decyzją z dnia [...] maja 2016 r., [...] , uchylił powyższe rozstrzygnięcie, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji powinien przeprowadzić prawidłowo dowód z oględzin obiektu (zapewniając stronom możliwość czynnego udziału w tej czynności), odnieść się do argumentacji odwołujących się oraz umożliwić stronom zapoznanie się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji.
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...] Miejski Konserwator ponownie odmówił pozwolenia na wnioskowane zamierzenie.
Odwołanie od decyzji złożyli A. K. , [...]z o.o. z siedzibą w [...] oraz [...]S.A.
Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, po rozpatrzeniu odwołań, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi [...]S.A., A. K. i [...]sp. z o.o. wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r., VII SA/Wa 2806/16, uchylił decyzję Ministra wskazując na konieczność weryfikacji statusu ostatniego z wymienionych skarżących.
Decyzją z dnia [...] września 2018 r., [...] Minister umorzył postępowanie odwoławcze prowadzone z odwołania [...]sp. z o. o..
Odrębną decyzją także z dnia [...] września 2018 r., [...] Minister, rozpatrzywszy odwołania A. K. oraz przez [...]S.A., utrzymał w mocy decyzję Miejskiego Konserwatora z dnia [...] sierpnia 2016 r., [...]. Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestycja dotyczy budynku przy ul. [...]w [...] zlokalizowanego w granicach układu urbanistycznego miasta [...], który jest wpisany do rejestru zabytków pod numerem A-[...] decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia [...] grudnia 1970 r. Planowane zamierzenie polegać ma na montażu na dachu czterokondygnacyjnego budynku, usytuowanego na wylocie ulic [...], dwóch sztuk masztów antenowych o wysokości 8 m każdy (z iglicą 9 m), wraz z montażem ramy z urządzeniami technicznymi, o wysokości 2,5 m. Decyzję wydano na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2187 z późn. zm., dalej "u.o.z."), zgodnie z którym pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga umieszczanie na zabytku wpisanym do rejestru: urządzeń technicznych, tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz napisów. Stosownie do art. 36 ust. 1 pkt 11 u.o.z. pozwolenia takiego wymaga także podejmowanie innych działań, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wglądu zabytku wpisanego do rejestru.
Minister wywodził dalej, że rozstrzygnięcia w sprawach z art. 36 u.o.z., wydawane są w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, że przepisy prawa nie określają, w jakich przypadkach konieczne jest wydanie pozwolenia, a w jakich odmowa jego udzielenia, pozostawiając tę kwestię ocenie organu ochrony zabytków. Ocena ta powinna każdorazowo opierać się na ustaleniu, jaki wpływ konkretna inwestycja będzie miała na chronione wartości danego obiektu czy też obszaru zabytkowego. W ocenie Ministra w sprawie warunek ten został spełniony. Miejski Konserwator wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował oraz przedstawił wszystkie okoliczności znaczenie dla rozstrzygnięcia. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił argumenty Miejskiego Konserwatora odnośnie negatywnego wpływu planowanego zamierzenia nie tylko na proporcje samego budynku, stanowiącego element układu urbanistycznego, lecz także na relacje przestrzenne zabytkowego obszaru. Zdaniem organu odwoławczego nie bez znaczenia jest okoliczność, że budynek, na którym miałyby być posadowione maszty, jest ze względu na swoje położenie, doskonale widoczny w perspektywie sąsiednich ulic (głównych arterii zlokalizowanych w centrum układu), co zostało stwierdzone podczas oględzin, na których wybrano kilka lokalizacji w obszarze zabytkowego układu urbanistycznego w celu ustalenia widoczności omawianego budynku. Ustalono i udokumentowano na fotografiach, że kamienica przeznaczona pod wnioskowaną inwestycję jest doskonale widoczna z perspektywy styku ulicy [...]z ulicą [...], z ulicy [...]na jej styku z ulicą [...], od strony wschodniej z ulicy [...], a także z Rynku stanowiącego centrum układu urbanistycznego. Zdaniem Ministra wbrew argumentom inwestora, budynek posiada bardzo niską attykę, która nie może zasłonić części urządzeń technicznych, a tym samym optycznie zmniejszyć wysokości masztów.
Podsumowując Minister uznał, że zostało dostatecznie udowodnione i rzetelnie udokumentowane, iż wnioskowane zamierzenie, po jego realizacji, stanowiłoby dominantę urbanistyczną, obcą w charakterze i wpływającą negatywnie na chronioną konserwatorsko przestrzeń.
Skargę na powyższą decyzję złożyła [...]S.A. Skarżąca wskazywała, że nie wykazano, iżby zaistniały podstawy do wydania negatywnej decyzji na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z. Organ powinien ustalić (a następnie wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji) na czym polegałoby naruszenie proporcji budynku wpisanego do rejestru zabytków oraz dlaczego zgoda na umieszczenie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na obszarze układu urbanistycznego starego miasta [...] spowoduje naruszenie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania, w tym parceli oraz kompozycji przestrzennej.
Wskazanym na wstępie niniejszego uzasadnienia wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2019 r., VII SA/Wa 2413/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...]S.A. Wskazał, że zasadniczą kwestią w sprawie było dokonanie oceny, czy organy odmawiając udzielenia pozwolenia na planowaną inwestycję na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10 i 11 u.o.z., z uwagi na ochronę konserwatorską zabytkowego układu urbanistycznego starego miasta [...], naruszyły przepisy postępowania i przekroczyły granice uznania administracyjnego.
Sąd przypomniał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b u.o.z. ochronie i opiece nad zabytkami podlegają, bez względu na stan zachowania – zabytki nieruchome będące w szczególności układami urbanistycznymi, ruralistycznymi i zespołami budowlanymi. Z kolei stosownie do treści art. 3 pkt 12 u.o.z., historyczny układ urbanistyczny lub ruralistyczny, to przestrzenne założenie miejskie lub wiejskie, zawierające zespoły budowlane, pojedyncze budynki i formy zaprojektowanej zieleni, rozmieszczane w układzie historycznych podziałów własnościowych i funkcjonalnych, w tym ulic lub sieci dróg.
Sąd wskazał, że budynek przy ul. [...] w [...] znajduje się na obszarze układu urbanistycznego starego miasta [...], wpisanego do rejestru zabytków decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1970 r. Planowana inwestycja, polegająca na posadowieniu na dachu budynku urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej, to jest dwóch sztuk masztów antenowych o wysokości 8 m każdy (z iglicą 9 m), wraz z montażem ramy z urządzeniami technicznymi o wysokości 2,5 m, stanowić będzie bez wątpienia umieszczenie urządzeń technicznych (art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z.), oraz podejmowanie innych działań z tym związanych, które mogłyby prowadzić do naruszenia substancji lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru (art. 36 ust. 1 pkt 11 u.o.z.).
Sąd dalej doszedł do przekonania, że organy odmawiając udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji planowanej przez [...]S.A., z uwagi na ochronę obszaru zabytkowego i negatywny wpływ tejże inwestycji na zachowanie wartości i charakteru dobra chronionego (układu urbanistycznego starego miasta [...]), nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Należycie uzasadniły swoje rozstrzygnięcia i odniosły się także do argumentacji skarżącej, co pozwala na weryfikację prezentowanego poglądu.
Sąd podkreślił, że Miejski Konserwator w dniu [...] lipca 2016 r. przeprowadził oględziny miejsca planowanej inwestycji, w których udział wzięli – prawidłowo zawiadomieni o terminie i miejscu przeprowadzenia dowodu – właściciel nieruchomości oraz przedstawiciel [...]S.A. Oględziny 16,5 metrowego budynku przy ul. [...] w [...] wykonano pod kątem widoczności dwóch 8 metrowych masztów antenowych (wraz z iglicą 9 m) oraz 2,5 metrowych urządzeń technicznych w perspektywie układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków. W trakcie oględzin stwierdzono, że budynek posiada bardzo niską attykę. Ustalono również, że budynek jest dobrze widoczny w perspektywie biegnących ku niemu ulic: Krakowskiej, [...], [...]przy jej styku z ul. [...], znajdujących się w układzie urbanistycznym objętym ochroną konserwatorską. Z perspektywy wszystkich tych ulic budynek okazał się bardzo dobrze widoczny (dokumentacja fotograficzna w aktach sprawy). Przede wszystkim jednak stwierdzono, że budynek objęty planowaną inwestycją jest dobrze widoczny w pierzei ulicy biegnącej od Rynku starego miasta, stanowiącego centrum układu urbanistycznego wpisanego do rejestru zabytków (zob. dokumentację fotograficzną w aktach sprawy).
Sąd nie miał wątpliwości, że inwestycja ta powinna podlegać szczególnie krytycznej ocenie pod kątem ochrony i zabezpieczenia substancji obszaru objętego ochroną konserwatorską, dokonanej z profesjonalnego punktu widzenia, a rozstrzygnięcie tej sprawy należy do właściwego organu ochrony zabytków posiadającego niezbędne specjalistyczne kwalifikacje do takiej oceny.
Sąd zaakceptował dalej spostrzeżenia organów konserwatorskich, że maszty z koroną anten stanowiłyby nie tylko zaburzenie samych proporcji budynku (o wysokości 16,5 m, przy 9 m wysokości planowanej konstrukcji masztów), ale niemal wszystkich głównych arterii zlokalizowanych w centrum zabytkowego układu urbanistycznego. Umieszczenie na dachu budynku dwóch masztów antenowych o wskazanej wysokości z koroną anten oraz urządzeniami technicznymi wpływałoby znacząco na odbiór zabytkowego układu, zmieniając zależności wysokościowe, wpływając niekorzystnie na wartości zabytkowe, a także stanowiąc dominantę urbanistyczną obcą charakterem do zabytkowego układu urbanistycznego.
Sąd podzielił także pogląd organu, że wysokość budynku wraz z projektowanymi urządzeniami, która wynosiłaby zgodnie z projektem technicznym 25,5 m, prowadziłaby do powstania dominanty wysokościowej porównywalnej z wpisanymi indywidualnie do rejestru zabytków kościołami (kościołem św. Wojciecha przy placu Klasztornym oraz kościołem Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny przy Rynku). Jak zauważono, umieszczenie na budynku przy ul. [...] zaprojektowanych masztów antenowych telefonii komórkowej, spowodowałoby wyraźne przekroczenie wysokości zlokalizowanego w sąsiedztwie i wpisanego indywidualnie do rejestru zabytków kościoła św. Ducha mierzącego 18 m, oraz innych budynków objętych ochroną konserwatorską układu urbanistycznego przy ul. [...](od 12 do 18 m wysokości) a także na ul. [...]i [...] (od 14 do 16 m wysokości).
Sąd nie miał wątpliwości, że inwestycja wpłynęłaby zatem nie tylko na wygląd samego budynku przy ul. [...] , zaburzając jego proporcje, ale również wprowadziłaby element całkowicie obcy w sylwetę miasta, skutkującą znaczną ingerencją w jego wartości historyczno-krajobrazowe. Lokalizacja inwestycji na budynku wprowadziłaby niewskazaną dominantę w zachowanej przestrzeni objętego ochroną obszaru układu urbanistycznego starego miasta [...].
Sąd zaznaczył, że zadaniem organów ochrony konserwatorskiej jest zapobieganie takim działaniom, które mogłyby prowadzić zarówno do naruszenia lub zmiany wyglądu zabytku wpisanego do rejestru, jak i utrudnić utrzymanie zabytkowego terenu w jego pierwotnym układzie przestrzenno-architektonicznym, uniemożliwić jego zachowanie, czy też spowodować obniżenie lub utratę jego zabytkowych wartości.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...]S.A. zarzucając naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") poprzez nieprawidłową kontrolę decyzji obu instancji, nienależyte uzasadnienie wyroku (w zakresie konstrukcji uzasadnienia) i nie wyjaśnienie zakresu inwestycji i jej kwalifikacji. Spółka wskazała także na naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z. poprzez zaakceptowanie przez Sąd pierwszej instancji przekroczenia granic uznania administracyjnego i przyjęcie, że planowane zamierzenie będzie miało negatywny wpływ nie tylko na proporcje samego budynku, stanowiącego element układu urbanistycznego, lecz także na relacje przestrzenne zabytkowego obszaru.
Wskazując na powyższe [...]S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Wystąpiła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W motywach skargi kasacyjnej spółka akcentowała, że zaskarżony wyrok został nie właściwie uzasadniony i nie został on poparty dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami. Zdaniem skarżącej kasacyjnie w sprawie nie było wystarczającym powołanie się na art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z. Konieczne było ustalenie na czym polegałoby naruszenie proporcji budynku wpisanego do rejestru zabytków. Innymi słowy organ powinien ustalić, dlaczego zgoda na umieszczenie urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na obszarze układu urbanistycznego starego miasta [...] spowoduje naruszenie najcenniejszych elementów historycznego rozplanowania, w tym parceli oraz kompozycji przestrzennej.
Niezależnie [...]S.A. przypomniała, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostęp do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej, a więc służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej, łączności publicznej. Jest to cel publiczny wymieniony art. 6 pkt 1 ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z późn. zm.).
W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2022 r. Minister wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej [...]S.A. oraz wystąpił o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej.
[...]S.A. zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. poprzez nieprawidłową kontrolę decyzji obu instancji, nienależyte uzasadnienie wyroku i nie wyjaśnienie zakresu inwestycji oraz jej kwalifikacji. Z konstrukcji zarzutów wynika, że powyższych naruszeń skarżąca dopatruje się w kontekście naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z. Jej zdaniem Sąd zaakceptował rozstrzygnięcia organów, pomimo, że doszło do przekroczenie granic uznania administracyjnego i przyjęcia, że planowane zamierzenie będzie miało negatywny wpływ nie tylko na proporcje samego budynku, stanowiącego element układu urbanistycznego, lecz także na relacje przestrzenne zabytkowego obszaru.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej są całkowicie gołosłowne. Wbrew [...]S.A. nieprawdą jest, że wyrok został nienależycie uzasadniony w kontekście art. 141 § 4 P.p.s.a. i że nie wykazano powodów, dla których nie udzielono pozwolenia na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z. Sąd pierwszej instancji, po zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze oraz przytoczeniu podstaw prawnych rozstrzygnięcia, co stanowiło zadośćuczynienie wymogom co do struktury uzasadnienia wyroku, wyjaśnił też powody rozstrzygnięcia w kontekście przepisów prawa, co zajęło większość merytorycznego wywodu (strony 7-10 wyroku). Sąd dokładnie uargumentował dlaczego planowana przez [...]S.A. inwestycja będzie miała negatywny wpływ na proporcje samego budynku przy ul. [...] w [...] , stanowiącego element układu urbanistycznego, a nadto wskazał z jakich powodów ucierpią poważnie relacje przestrzenne zabytkowego obszaru znajdującego się w otoczeniu Rynku [...]. Sąd przeanalizował materiał dowodowy, powołał się na ustalenia z oględzin, fotografie i dowody, podał dlaczego stacja bazowa wpłynie na postrzeganie proporcji samego budynku, zrelacjonował z ujęcia jakich poziomych perspektyw inwestycja zaburzy krajobraz założeń zabytkowego obszaru oraz wreszcie wyjaśnił dlaczego będzie jawić się ona również jako niepożądana dominanta wysokościowa. Wywód Sądu jest kilkustronicowy, szczegółowy, oparty na przepisach prawa i przeprowadzony z powołaniem na konkretne ujęcia krajobrazu otoczenia oraz konkretne wymiary zabytkowej zabudowy, którą należałoby zestawić z projektowaną inwestycją.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie wnosi natomiast nic do sprawy, jest w istocie pozbawione merytorycznych argumentów. [...]S.A. w gruncie rzeczy ogranicza się do twierdzeń, że wyrok został niewłaściwie uzasadniony i że zaakceptowano przekroczenie granic uznania administracyjnego. Spółka nie wskazała jednak, czego konkretnie w wyroku zabrakło, dlaczego uważa, że wywód na stronach 7-10 jego uzasadnienia jest nieprzekonujący oraz w czym wyraża się przekroczenie uznania administracyjnego przez organy w kontekście art. 36 ust. 1 pkt 10 u.o.z.
Mając na uwadze fakt orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach podstaw skargi kasacyjnej oraz to, że [...]S.A. we wniesionym środku zaskarżenia nie przedstawiła przekonujących zarzutów i argumentów pozwalających podważyć wyrok Sądu pierwszej instancji, orzeczono o oddaleniu skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny w punkcie 2. sentencji wyroku oddalił wniosek Ministra o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Stosownie do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12 art. 204 i art. 205 § 2-4 w zw. z art. 207 § 1 P.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 P.p.s.a., stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną. W motywach przywołanej tu uchwały zaznaczono, że odpowiedź na skargę kasacyjną, o której mowa w art. 179 P.p.s.a., jest nazwanym pismem procesowym strony, która nie wniosła skargi kasacyjnej. Mimo, że pismo to nie podlega szczególnym rygorom poza wskazanymi w art. 49 P.p.s.a., jej autor, profesjonalny pełnomocnik, powinien w terminie jaki zakreślił mu ustawodawca, ustosunkować się do żądań zawartych w skardze kasacyjnej, podnosić zarzuty i argumenty przeciwko podstawom kasacyjnym i ich uzasadnieniu. Zaznaczono też, że nie stanowi natomiast odpowiedzi na skargę kasacyjną w rozumieniu art. 179 P.p.s.a. pismo procesowe strony, wniesione po upływie terminu zakreślonego w tym przepisie.
W niniejszej sprawie pełnomocnik reprezentujący Ministra wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów, lecz uczynił to w piśmie procesowym, a nie w składanej w zakreślonym terminie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Skądinąd organ w sprawie takiej odpowiedzi na skargę kasacyjną (art. 179 P.p.s.a.) nie składał. Z wymienionych powodów wniosek Ministra o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego należało oddalić.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 czerwca 2022 r. (k. 102 akt sądowych).