II OSK 2855/22

II OSK 2855/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Małgorzata Masternak - Kubiak /sprawozdawca/
Piotr Broda
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II SA/Gd 130/22 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2022-10-05
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: starszy asystent sędziego Paweł Muszyński po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 130/22 w sprawie ze skargi W. G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 25 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 5 października 2022 r., sygn. akt II SA/Gd 130/22, oddalił skargę W. G. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia 25 listopada 2021 r., nr [...], w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, W. G. - dalej: "skarżący" wniósł skargę na ww. uchwałę Rady Miasta Gdańska w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] – dalej: "uchwała" lub "miejscowy plan", domagając się stwierdzenia jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Gdańska wniosła o jej oddalenie.
Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie Sąd meriti wskazał, że skarżący był uprawniony do wniesienia niniejszej skargi, co wynika z przysługującego mu prawa własności działki nr [...], obręb [...] w Gdańsku – [...], objętej regulacjami zaskarżonej uchwały. Tytuł prawny do nieruchomości stanowi bowiem oparte na obowiązujących normach prawa materialnego źródło legitymacji procesowej dla skarżących do zaskarżenia tej części kwestionowanego planu miejscowego, która bezpośrednio oddziałuje na ich uprawnienia i interes prawny. Przy czym fakt przebiegu korytarza korytarz infrastruktury technicznej przez ww. nieruchomość skarżącego oznacza ograniczenia w wykonywaniu prawa własności, świadczące o naruszeniu jego interesu prawnego.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu istotnego naruszenia trybu sporządzania planu, sformułowanego w skardze, Sąd Wojewódzki uznał, że uchwała podjęta została z zachowaniem przepisanej procedury. Sąd uwzględnił także fakt, że skarżący brał udział w procedurze i skorzystał z możliwości wnoszenia uwag do projektu planu, a uwagi te zostały rozpatrzone. Skarżący, także w trakcie trwania prac nad planem, złożył pisma stanowiące wniosek o zaprojektowanie linii wysokiego napięcia 110 KV w wariancie podziemnym (w formie kablowej), wzdłuż granicy wówczas istniejącej działki nr [...]. W toku procedury organ planistyczny uzyskał także wymagane prawem stanowiska organów współdziałających oraz w terminach ustawowych informował społeczeństwo o kolejnych jej etapach.
Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że w § 1 skarżonej uchwały wskazano, że jej przedmiotem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] (o numerze ewidencyjnym [...]). Planem objęto obszar o powierzchni około 24,76 ha, przebiegający przez dzielnice: [...] - od ulicy [...] w kierunku północno - wschodnim do [...]. Teren podzielono przy tym na części o numerach od 001 do 035, wskazując w przepisach od § 9 do § 43 kolejne karty terenu. Na załączonej mapie przedstawiono przy tym wyodrębnione obszary kolejnych terenów, w kartach zaś wskazano zasady i sposób ich zagospodarowania.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego spełniona została norma wynikająca z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) - dalej: "u.p.z.p." w zw. z § 3 pkt 2 i § 5 i § 7 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003.164.1587) – dalej: "rozporządzenie", wskazująca, że projekt planu, a w konsekwencji zatem i sam plan miejscowy - powinien zawierać tekstowe i graficzne określenie granic terenu objętego jego postanowieniami. Nieruchomość skarżącego położona jest na terenie nr [...], oznaczonym symbolem [...], którego karta opisana została w § 27 planu. Jest to teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej zawierający zabudowę mieszkaniową ekstensywną - domy wolnostojące jedno lub dwumieszkaniowe i/lub zabudowę usługową komercyjną i/lub publiczną nie kolidującą z funkcją mieszkaniową oraz ogrodnictwo i usługi związane z rolnictwem.
W części regulującej zasady dotyczące systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wskazano: planowane urządzenia i sieci magistralne: dopuszcza się, w tym planowana linia wysokiego napięcia w korytarzu infrastruktury technicznej, jak na rysunku planu (§ 27 ust. 9 pkt 10). Będąca integralną częścią uchwały jej część graficzna, stanowiąca załącznik nr 1, przedstawia przy tym rysunek planu dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w mieście Gdańsku w skali 1:2000 (§ 44 pkt 1 skarżonej uchwały). Na rysunku oznaczono wyraźnie linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu, zatem zarzuty skarżącego w tym zakresie uznać należy za niezasadne. Na rysunku wyraźnie przedstawiono także korytarze infrastruktury technicznej.
W będącym integralną częścią uchwały załączniku nr 3 wskazano natomiast rozstrzygnięcie o sposobie realizacji, zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania (§ 44 pkt 3 skarżonej uchwały), ujmując postanowienie dotyczące budowy fragmentu linii wysokiego napięcia relacji [...] o długości około 6,2 km. Uwarunkowaniem zewnętrznym jest budowa całego odcinka linii o długości około 7,8 km pomiędzy [...] i [...]. Realizacja finansowana przez właściciela sieci z możliwością finansowania lub współfinansowania ze środków zewnętrznych na podstawie umowy, w sposób określony w warunkach technicznych. Plan dopuszcza lokalizację linii wysokiego napięcia, nie wskazując technologii, w jakiej będzie ona wykonana. Tym samym dopuszczony jest zarówno wariant kablowy podziemny, jak i napowietrzny. Decyzja o wyborze wariantu należy zatem do inwestora realizującego inwestycję celu publicznego.
Skarżący wskazał nadto w złożonej skardze na brak określenia parametrów sieci infrastruktury technicznej, w rozumieniu § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że według Słownika Języka Polskiego PWN (wersja internetowa) pojęcie parametru oznacza zmienną, którą przyjmuje się za stałą w danym zagadnieniu, aby podkreślić jej odmienną rolę w porównaniu z innymi zmiennymi albo wielkość charakterystyczną dla danego materiału, procesu lub urządzenia. Przy tak zdefiniowanych pojęciach, parametry sieci infrastruktury technicznej mogą być określone tylko przez złożony, wieloaspektowy i zmienny w przebiegu przestrzennym sieci opis (tak, jak to wyraża się graficznie i opisowo np. w projektach budowlanych dróg), który następuje na etapie sporządzenia projektu budowlanego. Właściwości ustalania szczegółowych warunków budowy lub przebudowy sieci, a więc i parametrów sieci, określają przepisy odrębne, wykonawcze względem prawa budowlanego. W ustaleniach planu miejscowego parametrem, czyli liczbową lub opisową wielkością charakteryzującą układ sieci infrastruktury technicznej jest szczegółowe określenie lokalizacji sieci wpisane graficznie na rysunku planu. Sąd meriti zauważył, że Rada w skarżonej uchwale określiła w sposób jednoznaczny lokalizację i przebieg sieci infrastruktury w oznaczonym na mapie korytarzu, opisała ją także jako dwutorową linię elektroenergetyczną 110 kV relacji [...]. Zdaniem Sądu podane zostały zatem parametry, o których mowa w § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., a niewskazanie rodzaju technologii i w rezultacie dopuszczenie - wbrew oczekiwaniom skarżącego - zarówno wariantu kablowego podziemnego, jak i napowietrznego linii energetycznej - nie stanowi naruszenia prawa w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Sąd Wojewódzki podkreślił, że prawo własności, mimo że jest najsilniejszym prawem podmiotowym do nieruchomości, korzystającym z gwarancji ustawowych (art. 21 ust. 1 Konstytucji) i ponadustawowych (w szczególności art. 6 ust. 1 oraz art. 1 Protokołu nr 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), nie ma jednak – co podkreśla jednolicie orzecznictwo w obszarze planowania przestrzennego – charakteru bezwzględnego, absolutnego i nieograniczonego.
Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że Rada, ustalając dla terenu, na obszarze którego znajduje się m.in. działka skarżącego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], nie dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego, bowiem przyjęte przeznaczenie terenu i przebieg linii elektroenergetycznej, odzwierciedlone w planie znajduje obiektywne i przekonywujące uzasadnienie w innych wartościach chronionych przepisami odrębnymi, tj. w potrzebie zapewnienia energii elektrycznej. Nadto, w ocenie Sądu meriti, przyjęte postanowienia nie naruszają proporcji między interesem skarżącego a interesem publicznym, będąc wynikiem konsekwentnych i spójnych działań organów miasta, ukierunkowanych na zapewnienie realizacji celów publicznych.
Odnośnie zarzutów dotyczących uchwały nr [...] Rady Miasta Gdańska z 31 października 2013 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w mieście Gdańsk, Sąd Wojewódzki wskazał, że skarżący złożył na powyższą uchwałę skargę, którą Sąd oddalił wyrokiem z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. II SA/Gd 71/14, a ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2017 r., sygn. II OSK 2435/15, oddalił skargę kasacyjną skarżącego na powyższy wyroku Sądu pierwszej instancji. Zatem materia ta została już prawomocnie osądzona i nie może być przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej.
Biorąc pod uwagę powyższe, uznając skargę za bezzasadną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił ją, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej: "P.p.s.a.".
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. G. Zarzucając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które miało istotny wpływa na wynik sprawy tj.: art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 P.p.s.a., w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez oddalenie skargi i brak stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta Gdańska z dnia 15 listopada 2021 r. nr [...] w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenie jej nieważności.
II. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię i zastosowanie tj.
1. art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 5, pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i uchwaleniu planu z naruszeniem zasad ładu przestrzennego poprzez przyjęcie różnego przeznaczenia tych samych terenów, których przeznaczenia są ze sobą sprzeczne i wzajemnie się wykluczają oraz poprzez brak wskazania ograniczeń w zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu pod projektowaną linię energetyczną wysokiego napięcia, co skutkowało naruszenie zasad sporządzenia planu;
2. art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak określenia parametrów korytarza infrastruktury technicznej oraz ograniczeń, nakazów i zakazów obowiązujących w tym korytarzu infrastruktury technicznej oraz poprzez brak wyznaczenia stref ochronny pod projektowaną linię wysokiego napięcia, co skutkowało naruszenie zasad sporządzenia planu;
3. art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 u.p.z.p. w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. w zw. zw. z art. 36 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. oraz w zw. z § 4 pkt 9 ppkt a), ppkt b), ppkt c) w zw. z § 7 pkt 9 rozporządzenia w poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak określenia w uchwalonym planie parametrów sieci infrastruktury technicznej tj., czy jest to linia napowietrzna czy kablowa oraz poprzez brak wyodrębnienia stref ochronnych oraz wprowadzania szczególnych warunków zagospodarowania i ograniczeń w użytkowaniu terenu przez które ma przebiegać linia energetyczna, błędne ustalenie, że określenie technologii wykonania linii wysokiego napięcia tj. wariant napowietrzny lub wariant kablowy oraz określenie strefy ochronnej od linii energetycznej może nastąpić na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz że decyzja tan należy do inwestora realizującego inwestycję, co skutkowało naruszenie zasad sporządzenia planu;
4. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 4 a u.p.z.p. w zw. art. 4 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak jednoznacznego i precyzyjnego określenia przeznaczenia nieruchomości skarżącego w zaskarżonym planie miejscowym, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego, ich granic oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy, co skutkowało naruszenie zasad sporządzenia planu;
5. art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 7 pkt 7 rozporządzenia poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i brak oznaczenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz braku takiego oznaczenia, co skutkowało naruszenie zasad sporządzenia planu;
6. § 4 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak ustalenia przeznaczenia terenu pod korytarz infrastruktury technicznej oraz brak oznaczenia symbolu literowego dla terenu przeznaczonego pod korytarza infrastruktury technicznej oraz brak przypisania dla tego terenu numeru wyróżniającego go z pośród innych terenów, co skutkowało naruszenie zasad sporządzenia planu.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o:
- uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania (art. 185 § 1 P.p.s.a.);
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa;
- rozpoznanie skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.
W piśmie procesowym z dnia 2 czerwca 2025 r. skarżący podniósł dodatkowe argumenty przemawiające za zasadnością skargi kasacyjnej. Wyeksponował zwłaszcza kwestię konieczności ochrony środowiska. Załączył kopię postanowienia NSA z dnia 18 marca 2025 r. sygn. III OZ 55/25 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skargach zarzutów sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.
Podstawy, na które można się powołać w skardze kasacyjnej, zostały sprecyzowane w art. 174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 tej ustawy przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych formach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący wykazał możliwość istotnego wpływu wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Skarżący złożył skargę do Sądu pierwszej instancji na uchwałę w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz., 713 z późn. zm.) – dalej: "u.s.g.". Zaznaczyć należy, że w przypadku skargi złożonej w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. badanie legitymacji strony skarżącej wymaga ustalenia nie tylko istnienia po jego stronie interesu prawnego, ale także naruszenia tego interesu. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, a kwestionowanym w skardze aktem. Podmiot skarżący musi wykazać naruszenie jego konkretnego, aktualnego i obiektywnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku między wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej (aktu prawa miejscowego) a jego własną, prawnie chronioną sytuacją prawną. Sąd Wojewódzki prawidłowo ocenił, że zaskarżony plan miejscowy nie narusza aktualnego i konkretnego interesu prawnego skarżącego kasacyjnie.
Na wstępie podkreślić trzeba, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wyrazem tzw. władztwa planistycznego, które posiada gmina. Może ona samodzielnie decydować o sposobie zagospodarowania terenu, wprowadzając do planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego bądź to precyzyjne regulacje, bądź też postanowienia ogólne dla poszczególnych terenów. Jednak wszelkie czynności gminy, także te o charakterze publicznoprawnym, muszą odznaczać się legalnością, gdyż gmina jest obowiązana działać zgodnie z prawem.
Zgodnie z art. 28 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wskazany przepis ustanawia, zatem dwie podstawowe przesłanki zgodności uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z przepisami prawa - przesłankę materialnoprawną, nakazującą uwzględnienie zasad sporządzania planu oraz przesłankę formalnoprawną, nakazującą zachowanie procedury sporządzenia planu i właściwości organu. Ostatnia z wymienionych przesłanek odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia miejscowego planu, począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na jego uchwaleniu. Pojęcie zasad sporządzania planu należy natomiast wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc jego zawartością (część tekstowa, graficzna i załączniki), przyjętych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej.
Nie mogą podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku zarzuty naruszenia przepisów art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 5, pkt 10 u.p.z.p. w zw. z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. W zaskarżonym planie ustalono podział obszaru objętego granicami opracowania na 35 terenów. Dla każdego z terenów określono odrębne, ustalenia ujęte w odpowiednich kartach terenów - od § 9 do § 43 uchwały. W każdym z ww. paragrafów zawarto ustępy od 3 do 5 opisujące zakres dopuszczonych na danym terenie funkcji, funkcje wyłączone oraz istniejące przeznaczenie lub sposób zagospodarowania terenu uznany za zgodny z planem.
Trzeba mieć na uwadze, że inwestycja polegająca na budowie dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] stanowi inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990 ze zm.). Oznacza to, że jej lokalizacja nie może być zdeterminowana wyłącznie względami ładu przestrzennego i wymogami jego ochrony. Równie istotne są potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, wskazane w art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.
W planie miejscowym ustalono korytarz infrastruktury technicznej o szerokości 40 m dla planowanej linii wysokiego napięcia, pokrywający się z granicą opracowania. W związku z tym, że korytarz ten pokrywa się z granicą opracowania, wszystkie ustalenia planu, w tym przeznaczenia terenów, ograniczenia, nakazy i zakazy odnoszą się do obszaru zawartego w korytarzu infrastruktury technicznej.
Plan dopuszcza lokalizację linii wysokiego napięcia, nie wskazując technologii, w jakiej będzie ona wykonana. Decyzja o wyborze wariantu należy do inwestora realizującego inwestycję celu publicznego. W przypadku budowy linii napowietrznej nie jest wymagany zakaz zabudowy pod tą linią. Obowiązujące przepisy i normy umożliwiają lokalizację pod nią zabudowy, w tym mieszkaniowej z ograniczeniami wysokościowymi, co jest realizowane w postanowieniach planu. Zgodnie z jego ustaleniami dla terenów rolniczych, na których możliwa jest lokalizacja zabudowy zagrodowej, dla budynków mieszkalnych dopuszczono maksymalną wysokość 8 m, zaś dla budynków gospodarczych 10 m. Dla zabudowy produkcyjno-usługowej ustalono maksymalną wysokość 10 m, natomiast dla zabudowy mieszkaniowo-usługowej dopuszczonej wzdłuż ulic Łanowej ustalono maksymalną wysokość 9 m.
Nie jest zasadny zarzut wadliwej subsumpcji art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak określenia w części tekstowej parametrów korytarza infrastruktury technicznej, braku określania parametrów linii elektroenergetycznej mianowicie czy ma być to linia kablowa podziemna czy napowietrzna co ma istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia zakresu ograniczeń, nakazów i zakazów.
Należy mieć na uwadze, że ustawodawca przewiduje konieczność lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, a prawo własności nie jest absolutne i podlega ograniczeniom m. in. na potrzeby tego rodzaju interesu publicznego. Sieć elektroenergetyczna 110 kV wymaga wprowadzenia pasa technologicznego. Naruszenie prawa własności, które warunkuje skorzystanie przez właściciela ze skargi przewidzianej w art. 101 ust. 1 u.s.g., nie jest tożsame z bezprawnością tego naruszenia, a samo uznanie legitymacji skargowej podmiotu, którego prawa właścicielskie ograniczono, nie oznacza, że nastąpiło to sprzecznie z obiektywnym porządkiem prawnym.
Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności, mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na mocy przepisów u.p.z.p. gmina została upoważniona do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.
W przypadku wyboru wariantu budowy linii napowietrznej, ww. wysokości zapewniają bezpieczeństwo dla zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwo ekologiczne. Budowa linii musi być realizowana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym Prawem budowlanym. Obowiązkiem inwestora realizującego przedsięwzięcie jest uwzględnienie odpowiedniej technologii budowy i użycie odpowiednich materiałów wraz z zastosowaniem odpowiednich środków minimalizujących, w celu uniknięcia potencjalnych zagrożeń, jakie mogą mieć miejsce podczas eksploatacji linii.
Każdy z terenów ujętych w kartach terenów - od § 9 do § 43 uchwały - został odwzorowany na rysunku planu wraz z liniami rozgraniczającymi, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. W ustaleniach planów miejscowych poprzez korytarz infrastruktury technicznej rozumiany Jest pas terenu, oznaczony na rysunku planu,
w którym lokalizuje się sieci infrastruktury technicznej. Może on przebiegać przez tereny o różnych przeznaczeniach, gdyż zgodnie z definicją terenu zawartą w § 2 uchwały, każdy teren oprócz przeznaczenia zdefiniowanego w karcie terenu, przeznaczony także pod drogi, sieci i urządzenia sieciowe infrastruktury technicznej oraz zieleń.
W tym kontekście, należy zauważyć, że przebieg inwestycji nie jest zależny wyłącznie od woli organów gminy. Część linii przebiegająca przez gminę wpisana jest w o wiele dłuższą w trasę i jest zależna od przebiegu pozostałych części linii, która przechodzi przez kilkanaście gmin. Analizy możliwego przebiegu są skomplikowane i wiążą się nie tylko z badaniem możliwości technicznych i budowlanych pozwalających na przeprowadzenie linii oraz jej prawidłowe i bezpieczne funkcjonowanie. W skali całej inwestycji badany jest udział gruntów o różnym sposobie użytkowania tak, aby omijać skupiska zabudowy i nie dopuszczać do konieczności rozbiórki istniejących obiektów. Kluczowe jest także rozmieszczenie innych rodzajów infrastruktury publicznej, takiej jak drogi oraz połączenia z całością sieci energetycznej w celu zapewnienia jej racjonalnego działania. Lokalizacja linii elektroenergetycznych w planie miejscowym nie stanowi zatem uznaniowego rozstrzygnięcia gminy. Jest to ten element planowania przestrzennego, w którym gmina jest niesamodzielna. Należy uznać, że ma ona obowiązek lokalizacji tego typu inwestycji celu publicznego o charakterze ponadlokalnym. Nie tylko sam fakt uwzględnienia jej w planie, ale również jej przebieg musi wynikać z planów inwestycyjnych operatora systemu przesyłowego, a także z dokumentów planistycznych wyższego szczebla, zwłaszcza planu zagospodarowania przestrzennego województwa. Obowiązek uwzględnienia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym przy sporządzaniu planu wynikał wyraźnie z art. 14 ust. 1 u.p.z.p., znajduje swoje potwierdzenie w obowiązkowym uzgodnieniu z wojewodą projektu planu, (które dotyczy inwestycji krajowych), wskazuje na to również możliwość wydania w takiej sprawie zarządzenia zastępczego (art. 12 ust. 3 u.p.z.p.).
W przedmiotowym planie nie ustalono odrębnego terenu przeznaczonego pod korytarz infrastruktury technicznej, co nie znaczy, że byt ten został pominięty. Został on bowiem odwzorowany na rysunku planu poprzez odpowiednie oznaczenie oraz wskazany w postanowieniach poszczególnych kart. Korytarz infrastruktury technicznej nie determinuje funkcji dopuszczonych w jego granicach. Tym bardziej, że plan nie przesądza o technologii wykonania linii wysokiego napięcia. W zależności od sposobu jej wykonania, w formie napowietrznej (na słupach) lub kablowej (zagłębionej w ziemi) obowiązywać będą rożne ograniczenia wynikające z przepisów odrębnych. W przypadku budowy linii napowietrznej nie jest wymagany zakaz zabudowy pod tą linią. Obowiązujące przepisy i normy umożliwiają lokalizację pod nią zabudowy, w tym mieszkaniowej z ograniczeniami wysokościowymi, co Jest realizowane w regulacjach projektu planu. W przypadku realizacji linii wysokiego napięcia w formie kabla ułożonego pod ziemią obowiązuje zakaz zabudowy w pasie o szerokości 3 m (po 1,5 m od osi linii kablowej). W związku z tym w obrębie korytarza infrastruktury technicznej, pokrywającego się z granicami planu, wydzielono 35 terenów o rożnych przeznaczeniach, z uwzględnieniem planowanej linii wysokiego napięcia.
Wbrew zarzutom skargi należy zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że podane zostały parametry, o których mowa w § 4 pkt 9 lit. a) rozporządzenia, a niewskazanie rodzaju technologii i w rezultacie dopuszczenie - wbrew oczekiwaniom skarżącego - zarówno wariantu kablowego podziemnego, jak i napowietrznego linii energetycznej - nie stanowi naruszenia prawa w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że postanowienia zaskarżonej uchwały nie prowadzą do pozbawienia skarżącego przysługującego mu mienia. Rada, ustalając dla terenu, na obszarze którego znajduje się m.in. działka skarżącego, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dwutorowej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], nie dopuściła się nadużycia władztwa planistycznego. Wynikające z postanowień planu miejscowego ograniczenia wynikają wyłącznie z konieczności uwzględnienia interesu publicznego, bowiem przyjęte przeznaczenie terenu i przebieg linii elektroenergetycznej znajduje obiektywne i przekonywujące uzasadnienie w innych wartościach chronionych przepisami odrębnymi, zwłaszcza potrzebie zapewnienia bezpieczeństwa energetycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji, zatem prawidłowo nie stwierdził nieważności planu miejscowego i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił wniesioną skargę.
Odnosząc się do kwestii wpływu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia trzeba wyraźnie wskazać, że zarówna ta decyzja, jak i żaden inny akt indywidualny nie determinuje treści aktu prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.