II OSK 2846/21

II OSK 2846/21 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2024-09-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Leszek Kiermaszek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Sygn. powiązane
II SA/Sz 992/20 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2021-08-12
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Kiermaszek po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 12 sierpnia 2021 r. sygn. akt II SA/Sz 992/20 w sprawie ze skargi M.G. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 15 października 2020 r. nr WOA.7723.28.2020.JC w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 992/20.
Uzasadnienie
M.G. (dalej zwany skarżącym) wniósł skargę na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia 15 października 2020 r. nr WOA.7723.28.2020.JC w przedmiocie nałożenia na skarżącego grzywny w kwocie 10.000 zł, celem przymuszenia do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gryficach z dnia 19 stycznia 2016 r., nr PINB.5160.53.2015.JZ, polegającego na dokonaniu rozbiórki zabudowy handlowo-gastronomicznej, wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [...] przy ul. [...] nr [...] w P.
Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, który uzasadnił tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przymusowe rozebranie obiektów będzie nieodwracalne, gdyż są one zbudowane z nietrwałych materiałów i nie będzie można ich odtworzyć. Skarżący oświadczył, że z uwagi na sytuację finansową nie stać go na ponoszenie znacznych kosztów realizacji obowiązków wynikających z zaskarżonego postanowienia, ponieważ ma na utrzymaniu rodzinę.
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 992/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., obecnie Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej P.p.s.a.).
Zdaniem Sądu zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący nie wykazał, aby konieczność uregulowania grzywny w wysokości 10.000 zł, mogła spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący swoje żądanie oparł jedynie o ogólnikowe stwierdzenia sprowadzające się do powtórzenia przesłanek ustawowych; ponadto powołał się na skutki związane z rozbiórką obiektów, co pozostaje poza ramami prawnymi sprawy oraz wskazał, że jego sytuacja finansowo-rodzinna nie pozwala na ponoszenie tak znacznych kosztów wynikających z nałożonych obowiązków. Sąd zatem uznał, że wniosek nie został w należyty sposób uzasadniony. Skarżący nie przywołał żadnych konkretnych okoliczności ani dowodów, które świadczyłyby o zasadności powyższych twierdzeń. W szczególności nie przedstawił informacji, jak i dokumentów dotyczących swojej sytuacji materialnej, co wyklucza możliwość dokonania przez Sąd weryfikacji, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi skarżącego na powołane przez niego negatywne następstwa. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Brak szczegółowego uzasadnienia wniosku, w realiach niniejszej sprawy, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt II OZ 186/21, oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie z 30 grudnia 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 992/20 oddalił skargę skarżącego.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od wyroku z dnia 12 sierpnia 2021 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że przymusowe rozebranie obiektów będzie nieodwracalne, bowiem są one zbudowane z nietrwałych materiałów i nie będzie można ich odtworzyć. Skarżącego nie stać również z uwagi na sytuację finansową na ponoszenie znacznych kosztów realizacji obowiązków wynikających z zaskarżonego postanowienia, ponieważ ma na utrzymaniu rodzinę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, o których mowa w § 1 przywołanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do § 4 cytowanego przepisu postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że skarżący już na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji wnioskował o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W efekcie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2020 r. odmówił wstrzymania jego wykonania. Z uzasadnienia tego orzeczenia wynika, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowo-rodzinnej. Nie przedłożył również informacji i dokumentów dotyczących swojej sytuacji materialnej, co wyklucza możliwość dokonania przez Sąd pierwszej instancji weryfikacji, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi skarżącego na powołane przez niego negatywne następstwa. Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 grudnia 2020 r. zostało przez skarżącego zaskarżone, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt II OZ 186/21 oddalił zażalenie.
W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, obecnie rozpoznając kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania, jest związany granicami oceny takiego wniosku określonymi w art. 61 § 4 P.p.s.a. Podkreślić jednocześnie należy, że zmiana okoliczności sprawy jest również przesłanką zmiany i uchylenia postanowienia prawomocnego niekończącego postępowania w sprawie, o czym stanowi art. 165 P.p.s.a. Wobec tego NSA będzie uprawniony do zmiany zapadłego w niniejszej sprawie prawomocnego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jeżeli w sprawie zmianie uległy okoliczności sprawy (por. postanowienia NSA z dni: 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1473/19 oraz 29 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 3342/19; publ. CBOSA). Taka sytuacja nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wniosek skarżącego zawarty w skardze kasacyjnej stanowi powtórzenie pierwotnego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Obowiązkiem skarżącego było przedstawienie konkretnych, zmienionych okoliczności, które uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej. Skarżący nie wskazał jednak żadnych nowych argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Ponadto zdaje się nie zauważać, że zgłoszone żądanie to już ponowny wniosek, który powinien być formułowany w oparciu o przesłanki wskazane w art. 61 § 4 P.p.s.a.
W efekcie brak jest podstaw do zmiany zapadłego już w sprawie postanowienia z dnia 30 grudnia 2020 r., na podstawie art. 61 § 4 P.p.s.a., nie zachodzą przeto warunki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W konsekwencji powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 4 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.