II OSK 2817/21

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uchylił decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę G. sp. z o.o. S.K.A. Kara została nałożona za niewykonanie zaleceń pokontrolnych dotyczących budynku przy ul. [...] w O., który był ujęty w gminnej i wojewódzkiej ewidencji zabytków, ale nie był wpisany do rejestru zabytków. Sąd pierwszej instancji uznał, że nałożenie kary było prawnie niedopuszczalne, ponieważ przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (u.o.z.o.z.) pozwalają na wydawanie zaleceń pokontrolnych i nakładanie kar pieniężnych tylko w odniesieniu do zabytków wpisanych do rejestru. Minister Kultury w skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego, twierdząc, że ustawa nie ogranicza stosowania art. 40 ust. 1 i art. 107e ust. 1 u.o.z.o.z. wyłącznie do zabytków wpisanych do rejestru. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę, stwierdził, że kluczową kwestią jest interpretacja art. 40 ust. 1 u.o.z.o.z. Sąd zauważył, że istnieją rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych co do tego, czy zalecenia pokontrolne mogą być wydawane w odniesieniu do zabytków ujętych jedynie w ewidencji. Podkreślił, że ingerencja w konstytucyjne prawo własności musi mieć jasną i precyzyjną podstawę prawną, a w przypadku wątpliwości interpretacyjnych, zgodnie z zasadą praworządności i prawa do dobrej administracji, należy rozstrzygać na korzyść strony. Wobec tego NSA uznał, że zalecenia pokontrolne i kary pieniężne nie mogą dotyczyć zabytków wpisanych wyłącznie do ewidencji, a nie do rejestru. W konsekwencji, skarga kasacyjna Ministra Kultury została oddalona, a wyrok WSA został utrzymany w mocy.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający