II OSK 2810/21

II OSK 2810/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-10-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-12-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Jerzy Stankowski
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Lu 129/21 - Wyrok WSA w Lublinie z 2021-06-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 471
art. 25
Ustawa z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw
Dz.U. 2018 poz 1935
par. 11 ust. 1 pkt 6 i 11
Rozporządzenie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego (t. j.)
Dz.U. 2019 poz 1839
par. 4
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2016 poz 71
par. 3 ust. 1 pkt 21 i 80
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant: sekretarz sądowy Monika Czaplicka po rozpoznaniu w dniu 9 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Lu 129/21 w sprawie ze skargi G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 3 grudnia 2020 r., znak: IF-VII.7840.2.27.2020.AA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zmiany decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 129/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 3 grudnia 2020 r., znak: IF-VII.7840.2.27.2020.AA, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Łukowskiego z dnia 14 września 2020 r., nr 1080/2018, odmawiającą ww. Spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i zmiany decyzji własnej z dnia 10 maja 2017 r., nr 315/2017, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę węzła betoniarskiego o wydajności do 15 ton produkcji betonu na dobę, hali magazynowo-produkcyjnej, budynku laboratorium z częścią biurową oraz dwóch zbiorników magazynowych na materiały sypkie, w zakresie budowy kolejnych dwóch zbiorników na materiały sypkie, zlokalizowanych na działce nr [...], położonej w miejscowości K..
Sąd wskazał, że przedmiotem wnioskowanej przez inwestora zmiany (wniosek z 22 listopada 2018 r.) jest budowa dwóch dodatkowych zbiorników magazynowych na materiały sypkie (zbiorniki oznaczone lit. D na projekcie zagospodarowania działki). Ponadto decyzja Wójta Gminy K. z 1 lutego 2017 r., ustalająca warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, została zmieniona decyzją z 7 sierpnia 2017 r., natomiast decyzja Wójta Gminy K. z 20 kwietnia 2017 r. o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, została wydana przed zmianą decyzji ustalającej warunki zabudowy (eliminującej m.in. dobowe ograniczenia wydajności węzła betoniarskiego). Ze stanowiska skarżącej, wynika, że pomimo zmiany decyzji o warunkach zabudowy, w której rozszerzono zakres inwestycji oraz wyeliminowano kluczowe parametry z punktu widzenia ochrony środowiska (ograniczenia wydajności inwestycji), aktualne pozostają ustalenia organu zawarte w decyzji środowiskowej, sporządzonej na podstawie pierwotnego wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
Z takim stanowiskiem Sąd nie zgodził się.
Zdaniem Sądu, skarżąca Spółka w swojej ocenie straciła z pola widzenia, regulację prawną, która normuje dopuszczalną wydajność przedmiotowej betoniarni, ponieważ w myśl przepisu § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę. W decyzji środowiskowej z 20 kwietnia 2017 r., w której orzeczono o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, uwzględniono deklarowaną pierwotnie wersję wielkości produkcji betonu, która miała wynosić 15 m3/h, przy maksymalnej wydajności rocznej 150000 Mg/rok, w tym 100000 Mg/rok betonu towarowego oraz 50000 Mg/rok bloczków. Natomiast, w aneksie do pozwolenia na budowę przewidziana jest zmiana parametrów technicznych betoniarni, tj. zwiększenie ilości istniejących zbiorników o kolejne dwa zbiorniki na materiały sypkie. A więc, zmianie może ulec również deklarowana pierwotnie wielkość produkcji betonu, której dopuszczalne normy reguluje powyższe rozporządzenie.
W ocenie Sądu, uwagi skarżącej, jakoby decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy K. z 20 kwietnia 2017 r. stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w stosunku do realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, obejmuje również obecne zamierzenie budowlane, są bezzasadne. Skoro, doszło do eliminacji dobowych ograniczeń wydajności węzła betoniarskiego, w zmienionej decyzji o warunkach zabudowy z 7 sierpnia 2017 r., to tym bardzie nieaktualna pozostaje decyzja Wójta Gminy K. z dnia 20 kwietnia 2017 r., o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzająca brak potrzeby oddziaływania na środowisko, uwzględniająca nieaktualne już parametry przeprowadzanej inwestycji.
W kontekście powyższego, zasadnym było zatem wezwanie inwestora przez organ, do przedłożenia nowej, aktualnej decyzji środowiskowej, wykazującej czy zmienione parametry związane ze zwiększeniem wydajności betoniarni (poprzez powstanie dwóch nowych zbiorników na materiały sypkie), spowodują konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z powyższego, wynika zatem, że organ prawidłowo nałożył na inwestora w postanowieniu z dnia 7 lutego 2020 r. obowiązek z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, zwanego dalej "P.b.", w zakresie obowiązku przedłożenia stanowiska służb ochrony środowiska. Organ, słusznie zauważył przy tym, że przedłożony projekt budowlany nie pozwala na ocenę funkcji, jaką mają spełniać zbiorniki buforowe, brak bowiem przedstawienia rozwiązań technicznych pokazujących powiązanie technologiczne zbiorników z istniejącym węzłem betoniarskim. Brak dokumentacji, do której przedłożenia był zobowiązany inwestor na podstawie art. 35 ust. 3 P.b., uniemożliwia przeprowadzenie przez organ kompleksowego sprawdzenia projektu budowlanego i jego oceny pod kątem prawidłowości i legalności.
Ponadto Sąd, ocenił, że normą prawną zawartą w art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471) – uwzględniając także treść art. 26-27 tej nowelizacji – objęto także dotychczasowe przepisy regulujące zakres i formę projektu budowlanego, tj. przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Dlatego Sąd nie uwzględnił argumentacji ww. Spółki wskazującej, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma nowe rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r. poz. 1609), z uwagi na brak stosownych przepisów przejściowych.
W ocenie Sądu, istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy zagadnieniem pozostaje także to, czy tego rodzaju inwestycja jak wytwórnia betonu w ogóle wymaga stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a to z uwagi na to, że w obecnie obowiązującym od dnia 11 października 2019 r. rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) instalacje do produkcji betonu nie zostały zaliczone ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) tego rodzaju instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 t na dobę zaliczone zostały do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 21 ww. rozporządzenia z 2010 r.).
Stąd też wynikała konieczność stwierdzenia przez odrębny organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzji środowiskowej) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zwanej dalej "ustawą środowiskową").
W obecnie obowiązującym ww. rozporządzeniu z 2019 r. instalacje do produkcji betonu nie zostały zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W ocenie Sądu, mając na uwadze brak przepisów przejściowych do ww. rozporządzenia z 2019 r. oraz uwzględniając to, że wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę węzła betoniarskiego oraz projekt budowalny złożone zostały jeszcze pod rządami ww. rozporządzenia z 2010 r. w sprawie stosować należy nadal przepisy ww. rozporządzenia z 2010 r., w związku z czym inwestycję objętą wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę nadal należy zaliczać do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Powyższe oznacza zaś konieczność stwierdzenia przez odrębny organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.
W ocenie Sądu, za koniecznością dalszego stosowania w sprawie przepisów ww. rozporządzenia z 2010 r. jako przepisów dotychczasowych przemawia także uwzględnienie reguł temporalnych zawartych w omawianych już wyżej art. 25 i art. 27 ust. 1 ustawy nowelizującej z 2020 r., w sytuacji gdy sprawa o zmianę pozwolenia na budowę została wszczęta i niezakończona na podstawie wniosku i projektu budowlanego złożonego przed dniem 19 września 2020 r.
Niezależnie od powyższego Sąd zauważył, że Wójt Gminy K. rozstrzygnięcie w sprawie wydania decyzji środowiskowej wydawał nie tylko z uwagi na to, że inwestycja stanowiła instalację do produkcji betonu (§ 3 ust. 1 pkt 21 ww. rozporządzenia z 2010 r.), ale także i dlatego, że było to przedsięwzięcie – instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów (§ 3 ust. 1 pkt 80 tego rozporządzenia).
Ta druga kwalifikacja inwestycji, jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, nie zmieniła się zaś także pod rządami obecnie obowiązującego ww. rozporządzenia z 2019 r.
Tak więc nawet gdyby uznać, że obecnie wytwórnia betonu nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jako instalacja do produkcji betonu to jednak nadal stanowi ona inwestycję – instalację związaną z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów, co samo w sobie obliguje inwestora do przeprowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej.
W ocenie Sądu, postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, ustalenia organów administracji nie pozostawiają wątpliwości, a ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W tym względzie wszelkie istotne okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy zostały ustalone przez organy w oparciu o uzupełniony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, który został właściwie oceniony. Wyrazem tego są uzasadnienia wydanych decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, zapadłe w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszystkie niezbędne elementy, w tym przytoczenie przepisów prawnych mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ odwoławczy odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może zostać uznane za nieprawidłowe z tego jedynie względu, że pozostaje odmienne od oczekiwań strony skarżącej.
Tym samym, podniesione przez skarżących zarzuty, nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła skarżąca Spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 P.b. przez uznanie za prawidłowe jego zastosowanie w sytuacji błędnie zastosowanej podstawy prawnej żądania oraz w sytuacji gdy podstawa prawna utraciła moc (§ 11 ust. 1 pkt 6 oraz § 11 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego) – akt utracił moc w dniu 18 września 2020 r. zatem przed doręczeniem decyzji organu II instancji skarżącemu kasacyjnie oraz poprzez uznanie, iż pomimo braku przepisów intertemporalnych § 11 ust. 1 pkt 6 oraz § 11 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego należy stosować do spraw wszczętych i niezakończonych.
Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania w całości podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a. przez nieuwzględnienie w postępowaniu przed organem II instancji istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy, w związku ze złożeniem przez skarżącego nowych dowodów w sprawie, tj. projektu budowlanego, które w ogóle nie zostały przez organ II instancji poddane jakiejkolwiek ocenie oraz w ogóle nie zostały uwzględnione w materiale dowodowym;
- art. 3 § 1 p.p.s.a. przez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania w całości podniesionego przez skarżącego w skardze zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 P.b. przez jego zastosowanie w sytuacji braku wskazania podstawy żądania przedłożenia stanowiska służb ochrony środowiska stwierdzającego, że budowa zbiorników na materiały sypkie objęta jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy K. z dnia 20 kwietnia 2017 r. (jako podstawę wskazano art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b.) oraz żądania wykazania, iż prace objęte aneksem nie zostały wykonane (jako podstawę wskazano art. 36a P.b.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego.
Jeśli chodzi o prawidłowości zastosowania podstawy prawnej żądania skierowanego do inwestora w trybie art. 35 ust. 3 P.b. należy wskazać, że w dacie wydania w tym przedmiocie postanowienia z dnia 7 lutego 2020 r. obowiązywało rozporządzenie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Rozporządzenie to obowiązywało także w dacie przedłużenia terminu na wykonanie stosownych obowiązków, jak i w dacie upływu terminu na wykonanie tychże obowiązków. A zatem jeśli chodzi o prawidłowość zastosowania art. 35 ust. 3 P.b. brak jest podstaw do twierdzenia, że dla tej oceny miałoby mieć znaczenie to, że 19 września 2020 r. weszło wżycie nowe rozporządzenie, które nie zawierało przepisów przejściowych. Ponadto w tym zakresie Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że ma znaczenie art. 25 ustawy nowelizującej, zgodnie z którym do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Należy bowiem odnotować, że ww. nowelizacją Prawa budowlanego zmieniono brzmienie art. 34 ust. 3 P.b. dotyczącego wymagań projektu budowlanego. To właśnie w związku z tą nowelizacją normodawca wydał nowe rozporządzenie, tj. rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, które także weszło w życie 19 września 2020 r., a więc w tej samej dacie co ww. nowelizacja Prawa budowlanego. W tych okolicznościach Sąd I instancji zasadnie spostrzegł, że przy ocenie, które przepisy rozporządzenia miały zastosowanie w niniejszej sprawie, ma znaczenie art. 25 ustawy nowelizującej, która w istocie postulowała nowe wymagania dla projektu budowlanego, które to wymagania uwzględniało właśnie nowe ww. rozporządzenia z 2020 r. Taką też ocenę potwierdza treść uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, w którym prawodawca zwrócił uwagę na problematykę dotyczącą prac projektowych w kontekście dokonanych zmian prawnych. A mianowicie wskazał, że mając na względzie, że prace projektowe przy niektórych inwestycjach są już w toku, konieczne było umożliwienie przez określony czas składania do wniosku o pozwolenie na budowę projektu budowlanego na "starych zasadach" – nie wspominając o sytuacji jak w niniejszej sprawie, gdy już został złożony organowi projekt budowlany, który ewentualnie wymagał korekty. Wynika z tego, że bez znaczenia dla wyniku niniejszej sprawy jest podnoszona w skardze kasacyjnej okoliczność, iż ww. nowe rozporządzenie z 2020 r. nie zawierało norm intertemporalnych (przepisów przejściowych), ponieważ stosowne uregulowania w tym zakresie zawierał akt wyższego rzędu, tj. ustawa nowelizująca z 2020 r. Poza tym argumentacja skarżącej Spółki w ww. zakresie niezależnie od powyższego wywodu nie mogłaby być i tak skuteczna, ponieważ zakres żądania zawarty w postanowieniu organu z 7 lutego 2020 r. pokrywał się także z treścią ww. nowego rozporządzenia z 2020 r. (patrz: § 23 pkt 5 i § 20 ust. 1 pkt 9 nowego rozporządzenia z 2020 r. i odpowiednio § 11 ust. 1 pkt 6 i 11 ww. rozporządzenia z 2012 r.), co oznacza, że także w dacie wydania decyzji organów obu instancji zakres żądania posiadał aktualnie obowiązującą podstawę prawną.
Dlatego zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 35 ust. 3 P.b. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Także pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej, a dotyczące naruszenia prawa procesowego nie są zasadne. Dla wyniku sprawy nie ma znaczenia okoliczność, że w uzupełnieniu odwołania inwestor złożył uzupełniony projekt budowlany, ponieważ zasadniczo odmowa udzielania pozwolenia na budowę nastąpiła z tej przyczyny, że w zakreślonym przez organ terminie, tj. do dnia 7 września 2020 r., inwestor nie wykonał nałożonych na niego obowiązków w trybie art. 35 ust. 3 P.b.; a w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby kwestie dotyczące uzupełnienia projektu budowlanego były nieistotnymi i mogącymi być branymi pod uwagę przez organ odwoławczy, a więc z pominięciem organu I instancji. Zgodnie z ww. przepisem w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Nie można tu zatem doszukać się wskazywanego naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Poza tym w skardze kasacyjnej, w odniesieniu do zakresu sformułowanego przez organ I instancji żądania, skupiono się na kwestii podstawy żądania przedłożenia stanowiska służb ochrony środowiska stwierdzającego, że budowa zbiorników na materiały sypkie objęta jest decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach Wójta Gminy K. z dnia 20 kwietnia 2017 r. – w sytuacji, co najistotniejsze, gdy Sąd I instancji ocenił, że przedmiotowa inwestycja w zakresie wnioskowanej zmiany, kwalifikuje się do inwestycji znacząco oddziałującej na środowisko na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ma rację Sąd I instancji wskazując, że wniosek o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę węzła betoniarskiego oraz projekt budowalny złożone zostały jeszcze pod rządami ww. rozporządzenia z 2010 r. i dlatego stosować należy nadal przepisy ww. rozporządzenia z 2010 r., w związku z czym inwestycję objętą wnioskiem o zmianę pozwolenia na budowę nadal należy zaliczać do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W tym zakresie Sąd I instancji wadliwie zaś wskazał, że do ww. rozporządzenia z 2019 r brak jest przepisów przejściowych. Tej tezie przeczy § 4 tego rozporządzenia z 2019 r., zgodnie z którym do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe. W art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej mowa zaś o decyzji o pozwoleniu na budowę, a w tym zakresie mieści się także zmiana decyzji o pozwoleniu na budowę, co także potwierdza treść art. 72 ust. 2 pkt 1a ustawy środowiskowej oraz wskazanie Sądu I instancji, że w aneksie do pozwolenia na budowę przewidziana jest zmiana parametrów technicznych betoniarni, tj. zwiększenie ilości istniejących zbiorników o kolejne dwa zbiorniki na materiały sypkie. Jak podkreślał Sąd, zmianie może ulec również deklarowana pierwotnie wielkość produkcji betonu. Dlatego w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że ww. okoliczności oznaczają konieczność stwierdzenia przez odrębny organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jako przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto z art. 36a ust. 3 P.b. wynika, że w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Dlatego mógł w niniejszej sprawie znaleźć zastosowanie art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., jako stanowiący podstawę żądania co do ustaleń w zakresie zgodności projektu budowlanego zamiennego w przepisami środowiskowymi (ewentualną decyzją środowiskową). W omawianym zakresie nie można doszukać się wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy konstrukcyjne, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.
Dlatego zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.