II OSK 276/20

II OSK 276/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-02-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Broda
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Gd 647/17 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2019-09-04
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 353
art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
Dz.U. 2016 poz 71
par. 2 ust. 1 pkt 7c, par. 3 ust. 1 pkt 8 lit f
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Dz.U. 2017 poz 1073
art. 54 pkt 1 i 2 oraz art. 53 ust. 3
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. J., M. K., J. K., J. W.1, J. W.2, G. Z. i A. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 647/17 w sprawie ze skargi M. J., B. P., M. K., J. K., J. W.1, J. W.2, G. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 r., nr SKO Gd/1808/17 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 647/17, oddalił skargę M.J., B.P., M.K., J.K., J.W.1, J.W.2, G.Z. i A.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2017 r., nr SKO Gd/1808/17 w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym – gminnym dla działki nr [...], obręb [...], gmina S. dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] S., która ma obejmować konstrukcję kratownicową – wieżę o wysokości 53,5 m z odgromnikiem z antenami sektorowymi i szafę teletechniczną wraz z niezbędnym wyposażeniem w infrastrukturę techniczną, ogrodzenie i częściowe utwardzenie terenu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli M.J., B.P., M.K., J.K., J.W.1, J.W.2, G.Z. i A.Z., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono:
1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn.: Dz.U. 2016 poz. 353 ze zm., dalej: "u.i.ś") w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7c w zw. z § 3 ust 1 pkt 8 lit f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie") w zw. z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz.1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), poprzez brak ustalenia przez Sąd czy moce maksymalne urządzenia były weryfikowane przez organy rozpoznające sprawę, a jeżeli tak to, w jaki sposób, jak również poprzez brak ustalenia, na podstawie jakiego dokumentu określono maksymalne pochylenie anten, a w konsekwencji uznanie, że w sprawie nie zachodziła konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 54 pkt 1 i 2 oraz art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), poprzez niedostrzeżenie istotnych uchybień, jakich dopuściły się organy administracji publicznej prowadzące postępowanie administracyjne, polegających na pominięciu w zaskarżonej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego danych dotyczących ilości, mocy anten radioliniowych i ich azymutów, które mają być zainstalowane w ramach przedmiotowej inwestycji;
3. naruszenie przepisów prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), poprzez brak wyjaśnienia motywów, którymi kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok i tym samym brak kontroli zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie ilości anten, ich mocy, czy azymutów wpływających na ustalenie obszaru oddziaływania inwestycji i brak ustalenia w jaki sposób organy obu instancji zweryfikowały dokumentację inwestora w odniesieniu do maksymalnej mocy oraz maksymalnych pochyleń anten.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżących od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Z uwagi na to, że art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Uzasadnienie zarzutów ponoszonych w skardze kasacyjnej zostało poparte szeregiem cytatów pochodzących z orzecznictwa sądów administracyjnych. Należy w tym miejscu podkreślić, że orzecznictwo w zakresie ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej charakteryzowało się znaczną rozbieżnością. W tym względzie kluczowego znaczenia nabiera uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r. (sygn. akt III OPS 1/22), podjęta po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2022 r. (sygn. akt III OSK 703/21). W uchwale tej stwierdzono, że: "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten."
W uzasadnieniu zacytowanej uchwały podniesiono też między innymi i to, że w porządku prawnym, w jakim obowiązywały wskazane powyżej przepisy, nie było podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są bowiem wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Według art. 187 § 2 p.p.s.a., uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., jest w danej sprawie wiążąca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podnosi się, że uchwała taka ma ponadto tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: "Jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio." Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie podziela wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt I FSK 172/07, LEX nr 1014064; wyrok NSA z dnia 29 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 254/07, LEX nr 453451; postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 824/10, LEX nr 1274250).
Naczelny Sąd Administracyjny, nie kwestionując stanowiska wyrażonego w powołanej uchwale, a równocześnie rozpoznając sprawę o podobnym stanie faktycznym i prawnym, jest więc związany treścią przywołanej uchwały.
W tym stanie, dokonując oceny zaskarżonego wyroku w granicach zakreślonych treścią skargi kasacyjnej, nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 72 ust. 1 pkt 3 oraz art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.ś. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7c w zw. z § 3 ust 1 pkt 8 lit. f rozporządzenia w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez brak ustalenia przez Sąd czy moce maksymalne urządzenia były weryfikowane przez organy rozpoznające sprawę oraz poprzez brak ustalenia, na podstawie jakiego dokumentu określono maksymalne pochylenie anten. Sąd I instancji, co zostało wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji dokonał oceny mocy promieniowania izotropowo dla pojedynczych anten wchodzących w skład planowanej stacji, trafnie uznając, że parametry te wskazują, iż inwestycja ta nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Brak podstaw, jak uznano to w uzasadnieniu przywołanej uchwały, do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż to wskazywał inwestor w dokumentacji projektowej, będącej w tym zakresie wiążącą na wszystkich etapach realizacji inwestycji sprawia, że również zarzut dotyczący kwestii maksymalnego pochylenie anten, nie może być skuteczny.
Nie mógł też odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 54 pkt 1 i 2 oraz art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Sąd I instancji, prawidłowo ocenił dane ujęte w aktach administracyjnych, weryfikując moc dla pojedynczych anten oraz podanych tam wartości azymutów.
Z wyżej wskazanych względów również zarzuty naruszenia przepisów postępowania stawiane we wniesionej skardze kasacyjnej nie zostały uwzględnione.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.