II OSK 275/25

II OSK 275/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-06
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gl 257/24 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-08-29
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151a § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 138 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Dnia 1 kwietnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2025 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.B. i M.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 257/24 oddalającego sprzeciwy J.B. i M.B. od decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 19 stycznia 2024 r. nr IFXIV.7840.9.9.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrokiem z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Gl 257/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił sprzeciwy J.B. i M.B. od decyzji Wojewody Śląskiego z 19 stycznia 2024 r. nr IFXIV.7840.9.9.2023 w przedmiocie pozwolenia na budowę.
2.1. Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 18 stycznia 2023r. nr AB-26/2023 Prezydent Miasta Gliwice odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania P. Sp. z o.o. z/s w Warszawie (Spółka, inwestor), pozwolenia na budowę dwóch hal przemysłowych A i B z zapleczami socjalnobiurowymi, zapleczami technicznymi z instalacjami wewnętrznymi i zewnętrznymi, obiektami towarzyszącymi oraz układem komunikacji wewnętrznej na nieruchomości obejmującej enumeratywnie ujęte działki obręb [...], w rejonie ulicy [...]. Jako podstawę tej odmowy organ podał art. 35 ust. 3 i 5 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2023, poz. 682 ze zm., uPb), wskazując na nieuzupełnienie przez inwestora dokumentacji projektowej w zakresie określnym w postanowieniach tego organu z 31 maja 2022 r. nr 448/2022 i z 29 lipca 2022 r. nr 667/2022 (w szczególności w kwestii obowiązku przedłożenia decyzji środowiskowej uwzględniającej oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na działkę nr 29) w terminie wyznaczonym do 31 sierpnia 2022 r., który z uwagi na zawieszenie postępowania w okresie od 9 sierpnia 2022 r. do 21 grudnia 2022 r., tj. do czasu ustalenia spadkobierców po zmarłych właścicielach nieruchomości w obszarze oddziaływania inwestycji, upłynął według ustaleń organu I instancji w dniu 13 stycznia 2023 r., o czym organ I instancji poinformował inwestora pismem z 30 sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu decyzji odmownej wskazano, że inwestora ubiegał się o zawieszenie postępowania, lecz postanowieniem z 16 stycznia 2023 r. nr AB-42/2023, organ I instancji odmówił zawieszenia.
2.2. Kolejno w wyroku wskazano, że w odwołaniu inwestor zaskarżył w całości decyzję organu I instancji oraz wydane w toku postępowania postanowienie z 16 stycznia 2024 r. o odmowie zawieszenia postępowania.
2.3. W wyroku II SA/Gl 257/24 przywołano dalej, że powołaną na wstępie decyzją z 19 stycznia 2024 r. Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023, poz. 775 ze zm., K.p.a.), uchylił w całości powyższą odmowną decyzję, jak i postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania, a sprawę przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy podzielił bowiem zarzut odwołania dotyczący ustalenia przez organ I instancji - bez przeprowadzenia stosownej analizy i uzasadnienia zajętego stanowiska - że stronami postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę powinny być podmioty będące stronami w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Gliwice z dnia 19 marca 2019 r. nr Śr-195/2019, o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W tym zakresie organ II instancji odwołał się do regulacji art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 uPb i zwrócił uwagę, że z akt sprawy nie wynika, dlaczego obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony w oparciu o art. 3 pkt 20 uPb miałby być taki sam jak obszar ustalony w postępowaniu środowiskowym na podstawie art. 74 ust. 3a ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2023, poz. 1094, Uioś).
2.4. Sąd przywołał, że organ odwoławczy za zasadny uznał także zarzut naruszenia art. 98 § 1 K.p.a. w związku z odmowną zawieszenia postępowania przed organem I instancji. Jego zdaniem nieuzasadnione było wezwanie inwestora zawarte w piśmie z 4 stycznia 2023 r. do wykazania braku sprzeciwiania się pozostałych stron postępowania (które ponadto zostały błędnie ustalone przez organ I instancji w związku z nieuzasadnionym przyjęciem, że w obszarze oddziaływania inwestycji powinny się znajdować wszystkie nieruchomości sąsiadujące z terenem inwestycji), a następnie odmowa zawieszenia postępowania z powodu niewykonania tego obowiązku. W ocenie organu odwoławczego nie zostało również wykazane, że zawieszenie postępowania spowoduje zagrożenie interesu społecznego. W ocenie organu II instancji zasadny okazał się ponadto zarzut, że termin uzupełnienia dokumentacji przez inwestora należało liczyć nie od daty wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, lecz od daty doręczenia tego postanowienia inwestorowi. Oznacza to, że termin ten w niniejszej sprawie rozpoczął bieg w dniu 31 grudnia 2022 r. i upłynął w dniu 21 stycznia 2023 r., a nie jak błędnie przyjął organ I instancji w dniu 13 stycznia 2023 r. Tym samym wydanie decyzji odmownej w dniu 18 stycznia 2023 r. nastąpiło przedwcześnie. Wskazując, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ odwoławczy podał, że niezbędne jest ustalenie stron postępowania w oparciu o art. 3 pkt 20 uPb oraz zawiadomienie ich o wniosku inwestora o zawieszenie postępowania i poinformowanie o możliwości wniesienia sprzeciwu wobec takiego wniosku.
3.1. Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że od powyższej decyzji organu odwoławczego wniesione zostały do WSA w Gliwicach sprzeciwy J.B. i M.B. (dalej zwani skarżącymi). Skarżący zaskarżyli tę decyzję w całości podnosząc zarzut naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo tego, że brak było przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, gdyż decyzja organu I instancji nie była obarczona uchybieniami wskazanymi przez organ odwoławczy. Na tej podstawie skarżący wystąpili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
3.2. W uzasadnieniu sprzeciwów zwrócono uwagę, że przyznanie statusu strony zbyt wielu podmiotom nie miałoby żadnego wpływu na wydaną decyzję i nie zwalniało organu II instancji od merytorycznego rozpatrzenia zasadności wydanej decyzji. W ocenie pełnomocnika skarżących skoro inwestycja oddziaływała na środowisko w takim zakresie, że wydawana była w tym przedmiocie decyzja środowiskowa, to wymagała co najmniej przyznania właśnie stronom postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji statusu strony. Zwrócono uwagę, że inwestycja pozbawiła znakomitą część działek znajdujących się w jej sąsiedztwie dostępu do drogi publicznej, co stanowi dodatkowy argument przekonujący o posiadaniu oznaczonych podmiotów statusu stron. Odnosząc się natomiast do kwestii zawieszenia postępowania pełnomocnik skarżących podał, że nie ma ona znaczenia rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nawet, gdyby organ zwrócił się do skarżących z wnioskiem o wyrażenie zgody na zawieszenie postępowania, to nie wyraziliby oni takiej zgody i nadal zgody tej nie wyrażają.
3.3. W odpowiedziach na sprzeciwy organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.
4.1. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach oddalił sprzeciwy.
4.2. W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy zastosował art. 138 § 2 K.p.a. i słusznie dostrzegł, że wydanie decyzji odmownej w dniu 18 stycznia 2023 r. nastąpiło przedwcześnie, gdyż miało miejsce przed upływem terminu, w jakim inwestor miał prawo uzupełnić złożony wniosek o pozwolenie na budowę. Sąd a quo zgodził się z Wojewodą, że 22-dniowy termin na uzupełnienie dokumentacji przez inwestora należało liczyć nie od daty wydania postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania, lecz od daty doręczenia tego postanowienia inwestorowi. Nieuzupełnienie dokumentacji projektowej organ I instancji wskazał jako powód wydania decyzji odmownej, co Wojewoda – zdaniem sądu I instancji prawidłowo – uznał za przejaw wadliwości decyzji tego organu, sprowadzającej się do przedwczesności jej wydania. Już sama ta przedwczesność uzasadniała, w ocenie tegoż sądu, zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a.
4.3. W ocenie sądu wojewódzkiego Wojewoda słusznie również zauważył, że organ I instancji nie dokonał oceny, czy planowana inwestycja spowoduje ograniczenia w zabudowie nieruchomości należących do osób uznanych za strony postępowania, przyjmując jako jedyne kryterium znajdowanie się nieruchomości w sąsiedztwie działek inwestycyjnych, tj. analogicznie jak w przypadku obszaru oddziaływania inwestycji ustalonego na potrzeby wydania decyzji środowiskowej. Brak było podstaw do przyjęcia, tak jak to uczynił organ I instancji, odgórnego założenia, że stronami postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę powinny być podmioty będące stronami w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta Gliwice z 19 marca 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia.
W przekonaniu sądu pierwszej instancji w realiach rozpoznawanej sprawy obawa o zbyt szerokie wyznaczenie kręgu stron postępowania była istotna, gdyż wiązała się z kwestią zasadności odmowy zawieszenia postępowania (art. 98 § 1 K.p.a.) które z kolei powiązane jest z brakiem sprzeciwu pozostałych stron postępowania. Sąd wojewódzki zgodził się z zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem, że nieuzasadnione było wezwanie przez organ I instancji inwestora do wykazania braku sprzeciwu pozostałych stron postępowania, a następnie odmowa zawieszenia postępowania z powodu niewykonania tego obowiązku. Dostrzeżona w tym zakresie wadliwość postępowania prowadzonego przez organ I instancji uzasadniała, zdaniem tegoż sądu, wydanie decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.
Sąd pierwszej instancji instancji zwrócił przy tym uwagę, że wypowiada się tu jedynie co do zasadności zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., przez co nie mógł odnosić się merytorycznie do sprawy.
5.1. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli – reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika – J.B. i M.B., zaskarżając w/w orzeczenie w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024, poz. 935, Ppsa) zarzucając sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
a) art. 141 § 4 Ppsa poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegające na lakonicznym uzasadnieniu rozstrzygnięcia, które w niewystarczającym stopniu odnosi się do zarzutów podniesionych w sprzeciwach przez skarżących, powołując się w głównej mierze na wyroki innych składów sędziowskich, bez przeprowadzenia samodzielnej, wnikliwej analizy istotnych okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy oraz przytaczając treści przepisów prawnych oraz uzasadnienia ich wprowadzenia przez prawodawcę, bez wyjaśnienia, w jaki sposób przepisy te odnoszą się do stanu faktycznego niniejszej sprawy;
b) art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne oddalenie sprzeciwów, podczas gdy WSA powinien zastosować art. 151a § 1 K.p.a. i uchylić zaskarżoną decyzję jako naruszającą art. 138 § 2 K.p.a., z uwagi na fakt, że organ odwoławczy w sposób nieuzasadniony przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, w sytuacji gdy organ I instancji wydał prawidłową decyzję.
5.2. Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa, skarżący kasacyjnie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach.
Jednocześnie skarżący oświadczają, że zrzekają się rozprawy. Nadto wnoszą także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, wraz z kosztami uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
5.3. Zdaniem skarżących kasacyjnie stronami postępowania administracyjnego dotyczącego wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji powinni być wszyscy, którzy posiadają w tym interes prawny. W ich przekonaniu realizacja tak dużej inwestycji będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości zarówno w trakcie budowy, jak i po jej zakończeniu.
Ponadto podnoszą, że "decyzja" organu I instancji o odmowie zawieszenia postępowania również był prawidłowa z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione warunki przewidziane w art. 98 K.p.a. Jak wskazano w sprzeciwach skarżący nie wyraziliby zgody na zawieszenie postępowania, a ewentualne jego zawieszenie zagrażałoby interesowi społecznemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
6.1. Stosownie do art. 182 § 2a i § 3 Ppsa, skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym, na którym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. NSA zgodnie z powyższą regulacją wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, tej zaś nie dostrzeżono. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
6.2. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 151a § 2 Ppsa w zw. z art. 138 § 2 K.p.a.
Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną odwołaniem decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.
Sąd pierwszej instancji zasadnie oddalił sprzeciw, bowiem Wojewoda Śląski jako organ II instancji, wydający decyzję w trybie art. 138 § 2 K.p.a., był uprawniony do zweryfikowania kręgu stron postępowania na etapie odwoławczym i w tym zakresie mógł ocenić okoliczności faktyczne, narzucając ich treści organowi I instancji. W niniejszej sprawie zastosowanie miały art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 uPb w zw. z art. 28 K.p.a., które wskazują kto może być stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Kwestia ustalenia statusu strony w takim postępowaniu jest niezwykle istotna, a jej zaniechanie daje podstawę do wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy Wojewoda, uchylając decyzję Prezydenta Miasta Gliwice z 18 stycznia 2023 r., pozostawił kwestię ponownego ustalenia kręgu stron postępowania organowi I instancji i nie dokonywał przesądzenia tej kwestii w postępowaniu odwoławczym, wskazując przy tym jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez ten organ.
Jak słusznie zauważył Wojewoda, z akt sprawy nie wynika dlaczego, obszar oddziaływania inwestycji wyznaczony przez Prezydenta Miasta Gliwice w oparciu o art. 3 pkt 20 uPb miałby być taki sam jak obszar ustalony w postępowaniu środowiskowym na podstawie art. 74 ust. 3a Uioś. Prawidłowo przy tym wytknięto organowi I instancji, że nie dokonał oceny, czy planowana inwestycja spowoduje ograniczenia w zabudowie osób uznanych za strony postępowania, przyjmując jako jedyne kryterium znajdowanie się nieruchomości w sąsiedztwie działek inwestycyjnych, analogicznie jak w przypadku obszaru oddziaływania inwestycji ustalonego na potrzeby wydania decyzji środowiskowej.
Powyższe stanowisko organu jest prawidłowe, albowiem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej katalog stron ustalany jest odmiennie niż w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy czy będącej przedmiotem niniejszego postępowania – pozwolenia na budowę. Porównanie treści art. 74 ust. 3a Uioś, art. 28 ust. 2 uPb oraz art. 28 K.p.a. pozwala na stwierdzenie, że w każdym z tych postępowań krąg stron ustalany jest na podstawie odmiennie sformułowanych przesłanek.
6.3. Błędne było także działanie Prezydenta Miasta Gliwice polegające na odstąpieniu od poinformowania stron o możliwości składania sprzeciwu do zawieszenia postępowania. Organ ten nie może bowiem stawiać zasady szybkości postępowania ponad interesem stron postępowania i rzetelnością jego przeprowadzenia. Niedopuszczalne było przyjęcie przez ten organ, że "zawiadomienie stron byłoby działaniem bezcelowym i nieskutecznym zważywszy na ilość stron postępowania". Taka argumentacja organu jest zbyt daleko idąca i powoduje wymierne ograniczenie uprawnień stron i nie mają tu znaczenia twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej, że "skarżący nie wyraziliby zgody na zawieszenie postępowania, a ewentualne jego zawieszenie zagrażałoby interesowi społecznemu". Jak słusznie wskazał Wojewoda Śląski, rolą organu administracji publicznej, a nie inwestora będącego wnioskodawcą, jest zawiadomienie wszystkich pozostałych stron postępowania o wpłynięciu wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 98 K.p.a. i pouczenie o przysługującym im prawie do wniesienia sprzeciwu.
6.4. Jak zasadnie wskazał sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, Wojewoda słusznie także dostrzegł, że wydanie decyzji odmownej w dniu 18 stycznia 2023 r. nastąpiło przedwcześnie, gdyż miało miejsce przed upływem terminu, w jakim inwestor miał prawo uzupełnić złożony wniosek o pozwolenie na budowę. Nieuzupełnienie dokumentacji projektowej organ I instancji wskazał jako powód wydania decyzji odmownej. Tymczasem, czas wstrzymania biegu terminów na skutek zawieszenia postępowania określany jest jako okres liczony od dnia doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia doręczenia postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania (zob. M. Wierzbowski (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 549). Konsekwentnie, termin wyznaczony stronie na spełnienie przez nią obowiązku procesowego nie biegnie (art. 103 K.p.a.) w okresie od daty doręczenia postanowienia o zawieszeniu postępowania do daty doręczenia jej postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania. Tym samym, 22-dniowy termin na uzupełnienie wniosku rozpocząć mógł swój bieg w dniu 31 grudnia 2022 r. i upłynąć w dniu 21 stycznia 2023 r., a nie jak błędnie przyjął organ I instancji w dniu 13 stycznia 2023 r.
Tym samym Wojewoda prawidłowo zastosował art. 138 § 2 K.p.a., a w związku z powyższym sąd pierwszej instancji nie naruszył również art. 151a § 2 Ppsa.
6.5. Odnosząc się zaś do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 Ppsa wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 Ppsa). Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu prawa nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 Ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w złożonych sprzeciwach, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, dlatego też uznać należy, że sąd pierwszej instancji rozpoznał sprawę zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Zwrócić należy uwagę, że podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie art. 141 § 4 Ppsa przez sąd pierwszej instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (zob. wyroki NSA z 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA).
Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, sąd pierwszej instancji wyjaśnił, przyczyny podjętego rozstrzygnięcia i ocenił zgodność z prawem zaskarżonej sprzeciwami decyzji. Sąd wyjaśnił także w sposób jasny i wyczerpujący, dlaczego zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w konsekwencji - dlaczego sprzeciwy wniesione przez J.B. i M.B. jako nieuzasadnione podlegały oddaleniu.
7. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie mają usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2a i § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji.