II OSK 275/05

II OSK 275/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-03-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Alicja Plucińska- Filipowicz
Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Henryk Ożóg
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 267/04 - Wyrok WSA w Lublinie z 2004-11-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz /spr./, Sędziowie NSA Henryk Ożóg, Alicja Plucińska-Filipowicz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. M. oraz E. Sp. z o.o. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Lu 267/04 w sprawie ze skargi Z. M. i E. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od Z. M. oraz E. Sp. z o.o. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kwotę 219,60 (słownie: dwieście dziewiętnaście złotych 60 groszy) tytułem wynagrodzenia radcy prawnego 3.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie sygn. akt II S.A./Lu 267/04 po rozpatrzeniu skargi Z. M. i E. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, oddalił skargę .
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy :
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpatrując wniosek Przedsiębiorstwa Ceramiki Budowlanej w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 11 grudnia 1998 r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji Zakładu Przetwórstwa i Unieszkodliwiani Odpadów w [...] – umorzyło postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji .
Od powyższej decyzji Z. M. i Spółka z o.o. " E." wnieśli sporządzony w dniu 4 stycznia 2002 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy .
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy swoją decyzje z dnia [...]. Następnie Z. M. i Spółka z o.o. " E." wnieśli skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z w Lublinie .
Dnia 8 września 2003 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem nr [...] wznowiło z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją tegoż Kolegium z dnia [...] o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu dla " E." – Spółki z o.o. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu .
Na skutek podjęcia w/w postanowienia Z. M. i Spółka z o.o. " E." cofnęli złożoną skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyniku czego ten umorzył postępowanie sądowe postanowieniem z dnia 2 października 2003 r. ( sygn. akt II SA/Lu 442/02 ) . Jednocześnie pismem z dnia 6 października 2003 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w/w strony postępowania cofnęły wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy sporządzony w dniu 4 stycznia 2002 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 151 § 2 kpa w związku z art. 146 § 2 kpa i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu wznowionej z urzędu sprawy zakończonej ostateczna decyzją tego Kolegium z dnia [...] o umorzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 11 grudnia 1998 r. orzekło; 1/ stwierdzić , że ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] w sprawie [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 11 grudnia 1998 r. Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla realizacji zakładu przetwórstwa i unieszkodliwiania odpadów na działce nr [...] w [...] - została wydana z naruszeniem prawa, 2/ odmówić jej uchylenia z tego powodu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W motywach tej decyzji w szczególności uznano, iż cofnięcie pismem z dnia 6 października 2003 r. wniosku z dnia 4 stycznia 2002 r. nie może wywołać skutku w postaci umorzenia postępowania stąd też orzeczono jak w sentencji decyzji.
Z. M. i Spółka z o.o. "E." zakwestionowali powyższą decyzję składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się umorzenia postępowania odwoławczego w związku z cofnięciem pismem z dnia 6 października 2003 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzja Samorządowego Kolegium w [...] z [...].
Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...]. W uzasadnieniu decyzji podano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 3, art. 147, art. 149 § 1 i 2, art. 150 § 1 kpa wznowiło postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Kolegium z dnia [...] w sprawie Nr [...] o umorzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zaś podstawą do wznowienia postępowania było, zdaniem Kolegium, naruszenie przy wydawaniu decyzji z dnia [...] przepisu art. 24 § 1 pkt 5 kpa, gdyż w/w decyzja została wydana przez skład kolegium podlegający wyłączeniu od załatwienia sprawy.
Zdaniem Kolegium zaistniały przesłanki do wznowienia z urzędu postępowania zakończonego decyzją ostateczną wydaną w dniu [...] w sprawie Nr [...]. Podstawą wznowienia , której strona skarżąca nie kwestionuje (jak i tego , że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej ) było wydanie decyzji ostatecznej z dnia [...] przez skład podlegający wyłączeniu od załatwienia sprawy, tj. z naruszeniem art. 24 § 1 pkt 5 kpa .
Kolegium stwierdziło, że powoływanie się przez strony na cofnięcie w dniu 6 października 2003 r. złożonego w dniu 4 stycznia 2002 r. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją organu odwoławczego z dnia [...] w sprawie Nr [...] jest chybione, bowiem nie można skutecznie cofnąć wniosku (odwołania) w sytuacji, gdy uprawniony organ wydał już decyzję ostateczną rozpoznając uprzednio złożony środek odwoławczy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Z. M. i E. Sp. z o.o. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania. Zdaniem skarżących - po wznowieniu postępowania organ administracji był obowiązany uwzględnić okoliczność , że strona nie jest zainteresowana kontynuowaniem postępowania, co wyraziła przez złożenie w dniu 6 października 2003 r. pisma, w którym cofnęła swój złożony 4 stycznia 2002 r. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę stwierdził, iż skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Została ona wydana w postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania, które ma charakter postępowania nadzwyczajnego - w odróżnieniu od postępowania zwykłego.
Postępowanie o wznowienie postępowania jest zależne od postępowania zwykłego, gdyż może być wszczęte wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną w postępowaniu zwykłym i w przypadkach określonych w art. 145 kpa. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, przy czym ustawa zastrzega wyłącznie dla strony możliwość wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145a kpa, co oznacza, że wbrew twierdzeniom skargi organ administracji był uprawniony do wszczęcia postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie.
Granice postępowania rozpoznawczego wznowionego postępowania określa art. 149 § 2 kpa w świetle którego przedmiotem takiego postępowania jest: 1/ ustalenie czy występuje przesłanka wyliczona w art. 145 § 1 kpa, 2/ przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Prawidłowe jest stanowisko zaskarżonej decyzji, że decyzja ostateczna z dnia [...] wydana została z naruszeniem prawa, a także stwierdzenie organu zawarte w zaskarżonej decyzji, odmawiające jednocześnie uchylenia decyzji ostatecznej z tego powodu, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 kpa), tym samym organ po zbadaniu istoty sprawy uznał, że występująca przy wydawaniu decyzji ostatecznej kwalifikowana wadliwość procesowa nie ma wpływu na materialną treść tejże decyzji.
Podniesione w skardze zarzuty zdaniem Sądu I instancji są pozbawione podstaw prawnych. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest postępowaniem nadzwyczajnym, którego przedmiot wyznacza art. 149 § 2 kpa. W postępowaniu tym organ poddaje ocenie wydaną w "zwykłym postępowaniu" decyzję ostateczną. Rodzaje rozstrzygnięć kończących wznowione postępowanie określa art. 151 kpa. Przepis ten m.in. w § 1 pkt 2 dopuszcza jedynie uchylenie decyzji dotychczasowej (czyli wydanej w zwykłym postępowaniu) i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
Ustawa nie dopuszcza zatem innej możliwości eliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej, nawet jeśli wydana w postępowaniu wznowieniowym decyzja stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa rozważanie w postępowaniu wznowieniowym złożonego przez skarżące w dniu 6 października 2003 r. wniosku procesowego (cofnięcie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) dotyczącego postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] w sprawie Nr [...] wydaną w wyniku rozpoznania wniosku skarżących z dnia 4 stycznia 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy .
Prawidłowe jest stanowisko zaskarżonej decyzji, że kpa dopuszcza umorzenie postępowania administracyjnego na skutek cofnięcia wniosku przez stronę jedynie w sytuacji, o ile strona skutecznie cofnie wniosek przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy.
Sąd I instancji podzielił wyrażony przez organ administracji pogląd, że wnioski z dnia 4 stycznia 2002 r. i 6 października 2002 r., na które powołują się strony skarżące nie pozostają w związku przyczynowym z toczącym się postępowaniem wznowieniowym oraz, że w przedmiotowej sprawie wszczętej z urzędu nie ma znaczenia prawnego brak zainteresowania strony kontynuowaniem postępowania. Jedynie w sytuacji wszczęcia postępowania na wniosek strony dopuszczalne mogłoby być cofnięcie wniosku na mocy art. 137 kpa .
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie do Naczelnego Sadu Administracyjnego złożyli Z. M. i E. Spółka z o.o.
Jako podstawy skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
a/ art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym przez oddalenie skargi mimo, że była ona usprawiedliwiona zarzucając rażące naruszenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisów art. 137, 138 § 1 pkt 1 kpa ;
b/ art. 145 § 1 pkt l lit. c - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niezastosowanie tego przepisu mimo, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydając decyzję z dnia [...] dopuściło się rażącego naruszenia art. 137, 138 § 1 pkt 3, 147 i 151 kpa.
Strony skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jest błędne gdyż Sąd ten nie dostrzegł dwóch podstawowych kwestii:
Po pierwsze, treść postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 września 2003 r. SKO. [...] jest jednoznaczna Kolegium postanowiło wznowić postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...]. Jest to istotnie wznowienie postępowania z urzędu. Sąd stwierdza, że w tej sytuacji bezprzedmiotowe jest cofnięcie wniosku strony, skoro wznowienie postępowania nastąpiło z urzędu. Sąd nie zauważa jednak, że skarżąca nie złożyła przecież wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 147 kpa, lecz złożyła w dniu 4 stycznia 2002r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 127 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania od decyzji, a zatem znajduje tu zastosowanie art. 137 kpa o możliwości cofnięcia odwołania przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Oznacza to, że możliwe jest cofniecie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Tak też postąpiła skarżąca, która pismem z 6 października 2003 r. cofnęła ten wniosek.
Po drugie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdza, że cofnięcie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie pozostaje w związku z toczącym się postępowaniem wznowieniowym. Jest to błędne stanowisko o tyle, że przecież wznowiono postępowanie, które zostało wywołane wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy. Ten zaś wniosek został cofnięty.
Istotnym w sprawie problemem jest natomiast to , czy przy zastosowaniu art. 137 kpa, który niewątpliwie ogranicza prawo strony do cofnięcia odwołania a także wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy /art. 127 § 3 w związku z art. 137 kpa/, ma znaczenie fakt, że organ odwoławczy wydał decyzję nieważną lub z naruszeniem prawa. Czy w takiej sytuacji także strona może cofnąć odwołanie / wniosek o ponowne rozpoznanie / tylko przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Mając na względzie fakt, że ograniczenie strony w zakresie dysponowania postępowaniem administracyjnym wszczętym z jej inicjatywy i w jej interesie, jest wyjątkiem, to w sytuacji wydania przez organ odwoławczy decyzji dotkniętej wadą procesową, uprawnienie strony do cofnięcia odwołania /wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy/ nie powinno być ograniczone do podstawy z art. 137 KPA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2 ) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy . Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny .
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika skarżących Z. M. i Spółki z o.o. " E." oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia przepisów postępowania. Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut oparty na podstawie art. 174 pkt. 2 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skierowany musi być przeciwko wyrokowi sądu a nie decyzji organy administracji (porównaj wyrok z dnia 19 maja 2004 r. sygn. akt FSK 80/04 opublikowany ONSA i WSA Nr 1 z 2004 r. poz. 12). Z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sadu administracyjnego I instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej jest naruszenie przez Sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego .
W skardze kasacyjnej wyrokowi Sądu I instancji zarzucono naruszenie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez oddalenie skargi, mimo, że jak wskazano była ona usprawiedliwiona z powodu zarzucenia jej rażącego naruszenia prawa a to przepisów art. 137, 138 § 1 pkt 1 kpa. Wskazany wyżej przepis ustawy procesowej stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Mając na uwadze tak uczyniony zarzut skargi kasacyjnej łącznie ze wskazanymi przepisami procedury administracyjnej należy uznać go za niewystarczający do podważenia zaskarżonego wyroku. Rozstrzygnięcie oddalające skargę przez Sąd I instancji nie jest przecież następstwem zastosowania art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zastosowanie tego przepisu wprost przeciwnie stanowi skutek procesu myślowego, poprzedzającego wydanie wyroku. Ten proces myślowy musi być przeprowadzony w ramach procedury sądowej, a nie administracyjnej. Tym samym błędne oddalenie skargi z przyczyn procesowych nie polega na wadliwym zastosowaniu przepisu art. 151 cytowanej ustawy.
Jednakże skarga kasacyjna zawiera także i drugi zarzut naruszenia prawa procesowego tj przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie w sytuacji kiedy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] wydana została z rażącym naruszeniem prawa a to art. 137, 138 § 1 pkt 3, 147 i 151 kpa. a zarzut ten wymaga jego rozpatrzenia. Zdaniem strony skarżącej cofnięcie wniosku z dnia 4 stycznia 2002 r. o ponowne rozpoznanie sprawy, uczynione w piśmie z dnia 6 października 2003 r. powinno skutkować umorzeniem postępowania wszczętego z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 8 września 2003 r. w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
Stanowisko strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z art. 137 kpa, który odnosi się do kwestii cofnięcia odwołania (również wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) strona może cofnąć odwołanie przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Organ odwoławczy nie uwzględni jednak cofnięcia odwołania jeżeli prowadziłoby to do utrzymania w mocy decyzji naruszającej prawo lub interes społeczny.
Czynność procesowa wniesienia i cofnięcia odwołania oparta jest na zasadzie rozporządzalności, która w kwestii cofnięcia odwołania jest ograniczona. Przy cofnięciu odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) organ administracji zobowiązany jest do oceny czy poprzez umorzenie postępowania w obrocie prawnym nie pozostałaby decyzja naruszająca prawo lub interes społeczny. Jeżeli organ doszedłby do takich wniosków wówczas czynność cofnięcia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) nie wywołuje skutku prawnego .
Jednakże przede wszystkim zauważyć należy, iż dopuszczalność cofnięcia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy) ograniczona jest przesłanką czasową, albowiem warunkiem skuteczności tej czynności procesowej strony jest dokonanie jej przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy. Rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy wyłącza dopuszczalność cofnięcia odwołania (wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy).
Mając na uwadze powyższe rozważania podnieść należy, iż nietrafne jest stanowisko strony skarżącej o dopuszczalności cofnięcia pismem z dnia 6 października 2003 r. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 4 stycznia 2002 r. złożonego na skutek podjęcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzji z dnia [...] Nr [...]. Jak wynika z lektury akt administracyjnych sprawy na skutek tego właśnie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 4 stycznia 2002 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało ostateczną decyzję z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...]. Tym samym rozstrzygnięcie sprawy przez organ na skutek wniesionego w dniu 4 stycznia 2002 r wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy bezwzględnie wyłącza dopuszczalność cofnięcia już rozpoznanego środka odwoławczego.
Poglądu wyżej zaprezentowanego nie może zmienić argumentacja skargi kasacyjnej, która w odniesieniu do omawianego zarzutu jest chybiona.
Tym samym należy podzielić stanowisko zaprezentowane przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, w którym oddalono skargę Z. M. i E. Spółki z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] bowiem wbrew stanowisku skarżących cofnięcie wniosku z dnia 4 stycznia 2002 r. o ponowne rozpoznanie sprawy nie mogło skutkować umorzeniem postępowania wszczętego z urzędu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia 8 września 2003 r. a zakończonego wydaniem zaskarżonych decyzji.
Dlatego też w okolicznościach przedmiotowej sprawy jako nieusprawiedliwiony należy uznać zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze wobec braku usprawiedliwionych podstaw kasacji na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało wniesioną skargę kasacyjną oddalić. Orzeczenie o kosztach postępowania zapadło w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.