II OSK 2748/17

II OSK 2748/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-10-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Teresa Zyglewska
Tomasz Świstak
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
I OSK 2748/17 - Wyrok NSA z 2019-02-28
VII SA/Wa 2173/16 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-07-31
II SA/Sz 712/17 - Wyrok WSA w Szczecinie z 2017-09-07
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 290
art. 3 pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 23
art. 10 art. 28
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 1422
par. 2 ust. 1 par. 12
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 133 par. 1 art. 134 par. 1 art. 141 par. 4 art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Tomasz Świstak Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 3 października 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. R. i M. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2173/16 w sprawie ze skargi S. R. i M. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2173/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. R. i M. R. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych..
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli M. R. i S. R. podnosząc zarzuty naruszenia:
1) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art 133 § 1 P.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego rozpoznania każdego z ośmiu zarzutów zawartych w skardze a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze (w tym m.in. pierwszego zarzutu skargi pomimo takiego obowiązku); brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd zanim mógł dojść do ewentualnego wniosku, że przedmiotowa konstrukcja skarżących miałaby rzekomo stanowić budowlę lub budynek powinien wpierw ustalić m.in. czy uczestnicy postępowania mieli prawo wnieść odwołanie od decyzji organu I instancji, czy organy I i II instancji właściwie przeprowadziły postępowanie dowodowe, w tym ustalenia w zakresie rzekomego rozebrania wcześniej istniejącej konstrukcji i braku jej remontu, istnienia rzekomego dachu jak również czy organy te umożliwiły skarżącym odpowiednie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego a zatem Sąd I instancji naruszył powyższe przepisy postępowania sądowoadministracyjnego i nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem a zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz c P.p.s.a. w zw. z art 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do każdego z ośmiu zarzutów zawartych w skardze a nawet brak opisania choćby w części historycznej uzasadnienia wyroku niektórych zarzutów zawartych w skardze (w tym m.in. pierwszego zarzutu skargi pomimo takiego obowiązku); brak merytorycznego rozpoznania wszystkich zarzutów skarżących miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd zanim mógł dojść do ewentualnego wniosku, że przedmiotowa konstrukcja miałaby rzekomo stanowić budowlę lub budynek powinien wpierw ustalić m.in. czy uczestnicy postępowania mieli prawo wmieść odwołanie od decyzji organu I instancji, czy organy I i II instancji właściwie przeprowadziły postępowanie dowodowe, w tym ustalenia w zakresie rzekomego rozebrania wcześniej istniejącej konstrukcji i braku jej remontu, istnienia rzekomego dachu jak również czy organy te umożliwiły skarżącym odpowiednie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowmgo a zatem Sąd I instancji nie rozpoznał prawidłowo sprawy w wymaganym zakresie co skutkowało naruszeniem powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego i miało istotny wyły w na wynik sprawy bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem;
3) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku poprzez brak jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do ustaleń faktycznych (m.in. podniesionych przez skarżących), w tym brak wskazania przez Sąd prawidłowych podstaw ustalenia, że nastąpiła rozbiórka wcześniej istniejącej konstrukcji, wybudowano nową konstrukcję jak również, że konstrukcja ma dach a słupy betonowe są wyższe o 0,5 m a także że spełnia ona funkcje użytkowe budynków; brak merytorycznego uzasadnienia ustalenia stanu faktycznego i tym samym naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miał istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd zanim mógł dojść do ewentualnego wniosku, że przedmiotowa konstrukcja miałaby rzekomo stanowić budowlę lub budynek powinien wpierw ustalić stan faktyczny w sposób transparentny i poddający się merytorycznej kontroli co skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem gdyż Sąd zastosował prawo materialne do błędnie ustalonego stanu faktycznego;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak uchylenia w całości przez Sąd zaskarżonej w skardze decyzji zamiast oddalanie skargi, w sytuacji gdy Z. G., M. G. i A. G. nie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr [...] z dnia 11 marca 2016 r. (znak [...]) z uwagi na brak wykazania interesu prawnego oraz legitymacji do wniesienia odwołania; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi podczas gdy w przypadku ustalenia, że ww. osobom nie przysługiwało odwołanie od decyzji I instancji w obrocie prawnym powinna zostać jedynie decyzja I instancji;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit, c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez brak uchylenia w całości przez Sąd I instancji zaskarżonej w skardze decyzji zamiast oddalanie skargi, w sytuacji gdy Z. G., M. G. i A. G. nie przysługiwało prawo do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr [...] z dnia 11 marca 2016 r. (znak [...]) z uwagi na brak wykazania interesu prawnego oraz legitymacji do wniesienia odwołania; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkowało bezpośrednio oddaleniem skargi podczas gdy w przypadku ustalenia, że ww. osobom nie przysługiwało odwołanie od decyzji I instancji w obrocie prawnym powinna zostać jedynie decyzja I instancji;
6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak uchylenia w całości przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji pomimo braku powiadomienia skarżących przez organ II instancji o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem już w powodów formalnych Sąd nie powinien oddalać skargi a powinien uchylić zaskarżoną decyzję z uwagi na brak umożliwienia skarżącym odniesienia się do zebranego materiału dowodowego i w ten sposób przeprowadzenia postępowania administracyjnego w sposób zgodny z procedurą administracyjną, w tym z art. 10 § 1 K.p.a.;
7) art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak uchylenia w całości przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji pomimo tego, że zaskarżona decyzja zawiera wadliwe uzasadnienie, w którym nie wyjaśniono chociażby dlaczego organ uznał za garaż konstrukcję nie posiadającą dachu ani ścian; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalać skargi a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję z uwagi na brak umożliwienia skarżącym odniesienia się do merytorycznego stanowiska organu i w ten sposób zapewnić realizację praw skarżących w przedmiotowymi postępowaniu;
8) art 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art 136 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art 77 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. polegające na nieuchyleniu w całości przez Sąd zaskarżonej decyzji organu II instancji, który miał obowiązek prawidłowo przeprowadzić postępowanie dowodowe, w którym ustalonoby na podstawie konkretnych dowodów istnienie rzekomo rozebranej wcześniej konstrukcji jak rówmież brak dachu oraz ścian tej konstrukcji; naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wypływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalać skargi a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję z uwagi na brak odpowiedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ co zapewniłoby realizację praw skarżących w przedmiotowym postępowaniu;
9) art. 134 § 1 P.p.s.a. i nie skontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze, naruszenie powyższych przepisów postępowania sądownadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynika sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalać skargi a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 K.p.a. oraz prawa materialnego, w tym art. 3 pkt 2-4 prawa budowlanego; § 2 ust. 1, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
10) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U, 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) i uznanie, że konstrukcja skarżących stanowi budowlę, w sytuacji gdy konstrukcja ta nie posiada ścian ani pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych i nie może być uznana za budowlę;
11) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwie zastosowanie w stosunku do konstrukcji skarżących, która nie stanowi budowli jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych;
12) § 2 ust 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz, U. 2002 Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) i uznanie, że konstrukcja skarżących spełnia funkcje użytkowe budynków, w sytuacji gdy konstrukcja ta nie posiada ścian ani pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi;
13) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwie zastosowanie w stosunku do nie spełniającej funkcji użytkowej budynków konstrukcji skarżących, która nie nie posiada ścian ani pokrycia dachowego, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi;
14) § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i uznanie przez Sąd, że konstrukcja skarżących stanowi budowlę, w sytuacji gdy konstrukcja ta nie posiada ścian ani pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych i nie może być uznana za budowlę;
15) § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stosunku do konstrukcji skarżących, która nie stanowi budowli jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych;
16) art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i uznanie przez Sąd I instancji, że konstrukcja skarżących bez ścian i pokrycia dachowego stanowi budowlę;
17) art. 3 pkt 3) Prawa budowlanego poprzez jego zastosowanie w stosunku do konstrukcji skarżących bez ścian i pokrycia dachowego, która nie stanowi budowli;
18) art. 3 pkt 4) Prawna budowlanego poprzez jego niezastosowanie w stosunku do konstrukcji skarżących, która nie posiada ścian i pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynków, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycia dachowego chroniącego przed warunkami atmosferycznymi;
19) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego błędną wykładnię poprzez stwierdzenie przez Sąd I instancji (s. 11 uzasadnienia), że przepisy § 12 tego rozporządzenia mają zastosowanie w stosunku do konstrukcji skarżących, która nie ma jednak ścian i pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynków, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi;
20) § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego zastosowanie przez Sąd I instancji (s. 11 uzasadnienia) w stosunku do konstrukcji skarżących, która nie ma ścian i pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynków, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi.
Zdaniem skarżących kasacyjnie, w pierwszej kolejności Sąd I instancji naruszył przepisy postępowania, których uchybienie míalo istotny wpływ na wynik sprawy. Co istotne Sąd nie odniósł się merytorycznie w swoim uzasadnieniu do każdego z zarzutów zawartych w skardze i jak również w sposób niepełny jedynie opisał je w części historycznej uzasadnienia wyroku jak również nie wskazał na jakiej podstawie dokonał ustaleń faktycznych. W uzasadnieniu wyroku brakuje prawidłowych podstaw ustalenia przez Sąd, że nastąpiła rozbiórka wcześniej istniejącej konstrukcji, wybudowano nową konstrukcję jak również, że konstrukcja ma dach a slupy betonowe są wyższe o 0,5 m a także, że miałby on spełniać funkcje użytkowe budynków. Skoro materiał dowmdowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący zaś zgromadzona jego część została dodatkowo oceniona wadliwie to dalsze czynności organów dotknięte były wadliwością, co Sąd I instancji winien był zauważyć i uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Tak sformułowane uzasadnienie wyroku Sądu, zdaniem skarżących kasacyjnie, nie spełnia wymogów przewidzianych przez prawo. Uchybienia te utrudniają kontrolę instancyjną i bezpośrednio godzą w art. 141 § 4 P.p.s.a., a także prawo do sądu zagwarantowane chociażby w art. 45 Konstytucji. O konsekwencji tego rodzaju uchybień wielokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny. W wyroku z dnia 30 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II OSK 1109/05) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził: "Uzasadnienie orzeczenia, które nie pozwala na jednoznaczne ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji, podejmując zaskarżone orzeczenie, uznać należy za dotknięte wadą, która nie pozwala na kontrolę kasacyjną tego orzeczenia. Wada ta nie może być sanowana w postępowaniu kasacyjnym". W podobnym tonie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w wyroku z dnia 5 grudnia 2006 r. (sygn. akt I FSK 264/06): "Tylko uzasadnienie spełniające określone ustawa warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez ten sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa". Tym samym takie sformułowanie uzasadnienia przez Sąd I instancji jest nieprawidłowe i "zmusza" do prób odgadnięcia na jaki przepis powoływał się Sąd. Dotychczasowe orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz doktryna są zgodne co do znaczenia należytego uzasadnienia wyroku: "Sąd nie może ograniczyć się do stivierdzenia, co ustalił organ. Lecz winien wskazać, które ustalenia zostały przez niego przyjęte, a które nie" (por. B. Gruszczyński, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 475, (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2005 r. (sygn. akt FSK 2123/04).
Brak rozpoznania wszystkich zarzutów skarżącego niewątpliwie mial negatywny dla skarżącego wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II FSK 291/07, niepubk): "Art. 134 § 1 nakłada na sąd obowiązek zajęcia się sprawa co najmniej w takim zakresie, w jakim domaga się strona skarżąca, formułując konkretne zarzuty skargi. Brak związania sądu pierwszej instancji zarzutami i wnioskami skargi nie może być rozumiany jako prawo sądu do pominięcia kwestii podnoszonych przez stronę lub wybiórczego potraktowania zarzutów - poprzez rozpoznanie tylko niektórych z nich, przy jednoczesnym braku odniesienia się do pozostałych. Powinnością sądu – niezależnie od przyjętego kierunku rozstrzygnięcia – jest rozważenie wszystkich zarzutów strony i dokonanie oceny ich zasadności na gruncie danej sprawy".
Co istotne Sąd I instancji nie wyjaśnił również kwestii podstaw do wniesienia odwołania przez Z. G., M. G. i A. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy nr [...] z dnia 11 marca 2016 r. (znak [...]), Sąd (podobnie jak organ) nie wyjaśnił interesu prawnego oraz legitymacji do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji, która nie została wykazana przez samych skarżących. Nadto Sąd I instancji nie odniósł się do braku powiadomienia przez organ II instancji skarżących o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego co w istotny sposób naruszyło prawo skarżących do obrony swoich praw. Sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji również pomimo tego, że zawiera ona wadliwe uzasadnienie, w którym nie wyjaśniono chociażby dlaczego organ uznał za "garaż" konstrukcję nie posiadającą dachu ani ścian jak również nie chroniącą przed warunkami atmosferycznymi w takim samym stopniu jak budynek posiadający ściany i pokrycie dachowe. Taka konstrukcja uzasadnienia wyroku również w istotny sposób narusza prawa skarżących do obrony swoich praw.
Sąd nie uchylił zaskarżonego wyroku pomimo braku dowodów na ustalenia faktyczne w zakresie rzekomego rozebrania wcześniejszej konstrukcji i braku jej remontu. Organ w toku postępowania administracyjnego dokonywał takich "ustaleń" jednakże nie opierał ich na konkretnych dowodach, które można by zweryfikować.
Skarżący stwierdzili, że z ostrożności podnoszą również zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. i nie skontrolowanie zaskarżonej decyzji poza granice zakreślone w skardze, albowiem naruszenie powyższych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie powinien oddalać skargi a powinien uchylić w całości zaskarżoną decyzję, w szczególności z uwagi na naruszenie przez organ II instancji przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 10, 77, 107 § 3 K.p.a. oraz prawa materialnego, w tym art. 3 pkt 2-4 Prawa budowlanego; § 2 ust. 1, § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia '1.2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2017 r.).
Poza naruszeniem, istotnych przepisów postępowania Sąd I instancji naruszył jak wskazano w petitum również przepisy prawa materialnego.
Sąd naruszył m.in. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 Nr 75 poz. 690 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że konstrukcja skarżących miałaby stanowić budowlę w sytuacji gdy konstrukcja ta nie posiada ścian ani pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych i nie może być uznana za budowlę. Sąd naruszył następnie ten przepis poprzez jego niewłaściwe zastosowanie
Naruszenie prawa materialnego nastąpiło poprzez niewłaściwe zastosowanie tj. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że konstrukcja skarżących spełnia funkcje użytkowe budynków, w sytuacji gdy konstrukcja ta nie posiada ścian ani pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi, co doprowadziło następnie do niewłaściwego zastosowania tego przepisu. Sąd I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób konstrukcja skarżących miałaby spełniać "funkcje użytkowe budynków" i w jakim zakresie. Idąc tym tokiem rozumowania niemal każdy obiekt mógłby zostać zakwalifikowany jako spełniający powyższe funkcje np. zabudowany płot także chroni przed wiatrem podobnie jak budynek.
Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 września 2010 r. " Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie zoarunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stosownie do treści § 2 ust. 1, stosuje się przy projektowaniu, budowie, i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Odnośnie § 12 rozporządzenia, postanowienia tego przepisu odnoszą się do «budynku» (ust. 1, 2, 3, 4), «budynku gospodarczego i garażu» (ust. 3 pkt 4), «budynku inwentarskiego» (ust. 6), «budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku» (ust. 7). Jak wynika z powyższego unormowania, dla usytuowania przedmiotowej wiaty ogrodowej i zachowania odległości od granic działki, przepisy § 12 wskazanego rozporządzenia nie mają zastosowania".
Sąd I instancji naruszył także prawo materialne poprzez jego błędną wykładnię tj. § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. nieprawidłowo uznając, że konstrukcja skarżących stanowi budowlę, w sytuacji gdy konstrukcja ta nie posiada ściań ani pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynku a także związanych z nimi urządzeń budowlanych i nie może być uznana za budowlę. Sąd następnie naruszył te przepisy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie.
Organ I instancji nakazał "wykonanie pokrycia wiaty garażowej" po dokonaniu oględzin w dniach 20 listopada 2015 r. oraz 29 grudnia 2015 r. W świetle prawa budowlanego (art. 3 pkt 2) przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przesłanki te powinny być spełnione łącznie na zasadzie koniunkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż przegroda budowlana musi spełniać funkcję wydzielenia z przestrzeni. "Wydzielenie" wskazuje na oddzielenie trójwymiarowej bryły obiektu, budowlanego (budynku) od otaczającej go, również trójwymiarowej, przestrzeni. Nie jest to tylko "oddzielenie" jednej części od drugiej. Powyższe powoduje, że wprawdzie przegroda (ściana) nie musi mieć charakteru jednolitego (np. może być z otworami okiennymi, otworami wentylacyjnymi), jednak brakujące elementy przegrody nie mogą zaburzać w obrysie zewnętrznym charakteru wydzielenia bryły budynku z przestrzeni (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 stycznia 2012 r.). Z przegrodę nie może zostać uznane ogrodzenie (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 października 2013 r.).
Nadto Sąd naruszył prawo materialne tj. art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że konstrukcja skarżących bez ścian i pokrycia dachowego stanowi budowlę. W konsekwencji Sąd wadliwie zastosował ten przepis w stosunku do konstrukcji skarżących.
Sąd I instancji nie zastosował również art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego w stosunku do konstrukcji skarżących, która nie posiada ścian i pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych budynków, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi.
W związku z powyższym Sąd I instancji naruszył również prawo materialne poprzez jego błędną wykładnię tj. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez stwierdzenie (s. 11 uzasadnienia), że przepisy § 12 (bez wskazania konkretnych ustępów) tego rozporządzenia mają zastosowanie w stosunku do konstrukcji skarżących, która jak już wspomniano nie ma jednak ścian i pokrycia dachowego jak również nie spełnia funkcji użytkowych, budynków, w szczególności garażu posiadającego ściany oraz pokrycie dachowe i chroniącego przed warunkami atmosferycznymi. W konsekwencji Sąd naruszył te przepisy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez M. R. i S. R. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej (zarzut nr 1). Zdaniem skarżącego kasacyjnie przepisy te naruszone zostały poprzez brak merytorycznego rozpoznania każdego z podniesionych w skardze zarzutów oraz brak opisania w części historycznej uzasadnienia niektórych z podniesionych w skardze zarzutów.
Przede wszystkim stwierdzić należy, że art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. nie regulują kwestii obowiązku odnoszenia się przez sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku do podniesionych w skardze zarzutów jak również nie regulują kwestii obowiązku opisania w części historycznej uzasadnienia wyroku podniesionych w skardze zarzutów. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wynikający z tego przepisu obowiązek sądu administracyjnego, to obowiązek dokonania oceny zaskarżonego aktu nie tylko pod kątem zarzutów skargi ale także pod kątem ewentualnych uchybień, które nie zostały wskazane w skardze.
Z kolei istota obowiązku sądu administracyjnego zawartego w art. 133 § 1 P.p.s.a. sprowadza się do obowiązku wydania wyroku, po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. O naruszeniu tego przepisu można więc mówić wówczas, gdy sąd wyda orzeczenie nie na podstawie akt sprawy albo przed zamknięciem rozprawy.
Obowiązek zwięzłego przedstawienia przez sąd administracyjny w uzasadnieniu wyroku podniesionych w skardze zarzutów wynika z art. 141 § 4 P.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia tego przepisu (zarzut nr 2) nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku rzeczywiście nie przytoczył wszystkich podniesionych w skardze zarzutów jednakże uchybienie to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala stwierdzić, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie przytoczył zarzutu, w którym kwestionowany był przez skarżących fakt posiadania statusu strony postępowania przez osoby, które złożyły odwołanie od decyzji organu I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przytoczenie w uzasadnieniu wyroku tego zarzutu oraz odniesienie się do niego nie spowodowałoby wydania przez Sąd I instancji odmiennego rozstrzygnięcia, albowiem osobom tym, wbrew twierdzeniu skarżących kasacyjnie, przysługiwał status strony.
Status strony w prowadzonym w niniejszej sprawie przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu ustalany jest w oparciu o kryteria wymienione w art. 28 K.p.a. Z przepisu tego wynika, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie został zrealizowany w granicy z działką należącą do odwołujących się. Okoliczność ta może wpływać na możliwość wykorzystania tej działki na cele budowlane poprzez konieczność zachowania odległości od tego obiektu. Nadto obiekt ten może wpływać na bezpieczeństwo konstrukcji płotu odgradzającego obie działki. Tym samym osoby odwołujące się od decyzji organu I instancji zasadnie zostały uznane za stronę postępowania co dawało im uprawnienie do wniesienia środka odwoławczego. Nawet gdyby Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu wyroku do zarzutu, w którym kwestionowano przymiot strony osób, które wniosły odwołanie od decyzji organu I instancji, to musiałby uznać zarzut ten za niezasadny.
Kwestie rozbiórki wcześniej istniejącej konstrukcji, kwalifikacji prawnej nowo wzniesionego obiektu oraz istnienia dachu zostały poddane analizie przez Sąd I instancji. Sąd dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji. Zasadnie Sąd uznał, że zgromadzone w sprawie dowody znajdujące się w aktach sprawy dawały organom administracji podstawę do przyjęcia, że wcześniej istniejąca konstrukcja została rozebrana.
Wbrew twierdzeniom skarżących kasacyjnie Sąd I instancji nie stwierdził, że wzniesiona na działce skarżących kasacyjnie jest budynkiem. Nic takiego nie wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd stwierdził, że jest to wiata oraz, że pełni ona funkcję użytkową budynku w postaci garażu. Pogląd ten znajduje potwierdzenie wprost w przeprowadzonym w postępowaniu administracyjnym dowodzie w postaci oceny technicznej.
Zarówno z ww. oceny technicznej jak i załączonych zdjęć wynika, że zrealizowany przez skarżących obiekt budowlany posiada więźbę dachową. Z ekspertyzy tej wynika również, że planowane jest położenie na tej więźbie dachowej pokrycia dachowego. Sąd I instancji wprost wskazuje na ten fakt na stronie 11 uzasadnienia wyroku. Tym samym jest to obiekt, którego budowa nie została jeszcze zakończona. W odniesieniu do takich obiektów także możliwe jest prowadzenie postępowania przez organy nadzoru budowlanego. Nie znajduje tym samym uzasadnienia trzeci z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.
Zarzuty nr 4 i 5 skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadne z analogicznych przyczyn dla których za niezasadny uznany został zarzut nr 2 tejże skargi. W zarzucie tym ponownie powtórzony został argument nierozważenia przez Sąd I instancji kwestii braku posiadania przymiotu strony postępowania przez osoby, które wniosły odwołanie od decyzji wydanej przez organ I instancji.
Zarzut nr 6 skargi kasacyjnej nie mógł być podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku. Zasadnie Sąd I instancji uznał, że niezawiadomienie skarżących kasacyjnie przez organ odwoławczy o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji nie miało wpływy na wynik sprawy. Organ odwoławczy rozstrzygał bowiem sprawę w oparciu o materiał dowodowy, który wszystkim stronom postępowania był znany. Zapoznanie się przez strony postępowania z materiałem dowodowym na etapie postępowania odwoławczego nie zmieniłoby stanu wiedzy stron na temat zebranych w sprawie dowodów.
Nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej zarzut nr 7 oraz nr 8 skargi kasacyjnej. Zarzuty te są w istocie potarzają argumenty zawarte w zarzucie nr 3 skargi kasacyjnej i z analogicznych jak w przypadku zarzutu nr 3 przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uważa zarzuty te za niezasadne.
Za bezpodstawny uznać należy zarzut nr 8 skargi kasacyjnej. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że Sąd I instancji zaakceptował naruszenie przez organ odwoławczy art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. Materiał dowodowy, w oparciu o który zapadło rozstrzygnięcie organu odwoławczego był wystarczający do poczynienia ustaleń faktycznych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał, że zgromadzone w sprawie dowody były dowodami przydatnymi do poczynienia ustaleń faktycznych w sprawie.
Nie znajduje również uzasadnienia zarzut naruszenia art. 3 pkt 2-4 ustawy Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zawiera definicję budowli. Art. 3 pkt 3a ww. ustawy zawiera definicję budowli liniowej. Art. 3 pkt 4 tejże ustawy zawiera definicję obiektu małej architektury. Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia tego przepisu nie wskazali na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd tych przepisów. Zarzut sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że przepisy te zostały naruszone. Merytoryczne odniesienie do tak postawionego zarzut nie jest możliwe.
Paragraf 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) stanowi, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2.
Z kolei w § 12 ww. rozporządzenia określone są odległości w jakiej na działce budowlanej mogą sytuowane budynki.
Także w tym przypadku zarzut sprowadza się jedynie do stwierdzenia, że przepisy te zostały naruszone bez wskazania na czym naruszenie to miałoby polegać. Merytoryczne odniesienie do tak postawionego zarzut nie jest możliwe.
Za niezasadny uznać należy zarzut nr 10 skargi kasacyjnej, to jest zarzut naruszenia § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że zrealizowany przez skarżących kasacyjnie obiekt budowlany jest budowlą. Skarżący kasacyjnie ponownie przywołują argumenty, że zrealizowana przez nich konstrukcja nie ma ścian ani pokrycia dachowego oraz że konstrukcja nie spełnia funkcji użytkowej budynku. Kwestia braku pokrycia dachowego była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego i ponowne jej przytaczanie jest niecelowe. Przedmiotem oceny NSA była także kwestia spełniania przez konstrukcję zrealizowaną przez skarżących kasacyjnie funkcji użytkowej budynku. Powtarzanie tych argumentów również jest zbędne. Odnośnie do kwestii braku ścian stwierdzić należy, że budowla w postaci wiaty nie musi mieć ścian. Jak skonstruowana jest ta konstrukcja zostało opisane w ocenie technicznej znajdującej się w aktach sprawy.
Zarzut nr 11 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10 i z analogicznych przyczyn uznać należało go za niezasadny.
Zarzut nr 12 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10 i z analogicznych przyczyn uznać należało go za niezasadny.
Zarzut nr 13 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10 i z analogicznych przyczyn uznać należało go za niezasadny.
Zarzut nr 14 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10. Jedyną różnicą jest wskazanie zamiast § 12 ust. 7 naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zamiast § 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Z analogicznych przyczyn jak w przypadku zarzutu nr 10 za niezasadne uznać należało twierdzenia skarżących kasacyjnie, że zrealizowana przez skarżących kasacyjnie konstrukcja nie stanowi budowli i nie spełnia funkcji użytkowych budynku i nie może być uznana za budowlę.
Zarzut nr 15 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 14 i z analogicznych przyczyn uznać należało go za niezasadny.
Zarzut nr 16 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10. Jedyną różnicą jest wskazanie art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane zamiast § 2 ust. 1 naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z analogicznych przyczyn jak w przypadku zarzutu nr 10 za niezasadne uznać należało twierdzenia skarżących kasacyjnie, że zrealizowana przez skarżących kasacyjnie konstrukcja nie stanowi budowli i nie spełnia funkcji użytkowych budynku i nie może być uznana za budowlę.
Zarzut nr 17 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 16 i z analogicznych przyczyn uznać należało go za niezasadny.
Zarzut naruszenia nr 18 zawarty w skardze kasacyjnej nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10. Jedyną różnicą jest wskazanie art. 3 pkt 4 ustawy Prawo budowlane zamiast § 2 ust. 1 naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z analogicznych przyczyn jak w przypadku zarzutu nr 10 za niezasadne uznać należało twierdzenia skarżących kasacyjnie, że zrealizowana przez skarżących kasacyjnie konstrukcja nie stanowi budowli.
Nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej zawarty w niej zarzut nr 19. Zarzut ten jest powtórzeniem argumentów zawartych w zarzucie nr 10. Jedyną różnicą jest wskazanie § 12 ust. 1 naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zamiast § 2 ust. 1 tego rozporządzenia. Z analogicznych przyczyn jak w przypadku zarzutu nr 10 za niezasadne uznać należało twierdzenia skarżących kasacyjnie, że zrealizowana przez skarżących kasacyjnie konstrukcja nie stanowi budowli i nie spełnia funkcji użytkowych budynku i nie może być uznana za budowlę.
Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł też być zawarty w niej zarzut nr 20. Zarzut ten jest w istocie powtórzeniem zarzutu nr 10 i z analogicznych przyczyn uznać należało go za niezasadny.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.