II OSK 2740/17

II OSK 2740/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2018-05-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-10-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Mirosław Gdesz
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2951/16 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-04-21
Skarżony organ
Komendant Straży Granicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1650
art. 459 ust. 1 i 2 art. 462 ust. 1 ust. 2 ust. 3 pkt 2 ust 4 i 5
Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach
Dz.U. 2016 poz 718
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Dnia 11 maja 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. z siedzibą we L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 2951/16 w sprawie ze skargi E. z siedzibą we L. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2951/16, oddalił skargę E. z siedzibą we L. (dalej jako skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] września 2016 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] marca 2016 r. w trakcie kontroli granicznej autobusu o nr rej. [...] relacji K. (UA) - K. (PL), należącego do J. M. - właściciela firmy "M." ustalono, że na pokładzie autobusu, użyczonego przewoźnikowi "E. z siedzibą we L.", wykonującego regularny przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym, został przewieziony do granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej obywatel Ukrainy - Y. K., legitymujący się paszportem wydanym przez władze Ukrainy w dniu [...] grudnia 2015 r., ważnym do dnia [...] grudnia 2025 r., nieposiadający ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium RP w dniu 7 marca 2016 r. i do pobytu na tym terytorium. Znajdująca się w paszporcie Cudzoziemca wiza rozpoczynała termin ważności w dniu 14 marca 2016 r. Z tego względu, na podstawie art. 28 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1650 z późn. zm. dalej jako ustawa o cudzoziemcach), Komendant Placówki Straży Granicznej w H. decyzją z dnia [...] marca 2016 r. odmówił Cudzoziemcowi wjazdu na terytorium RP, a wobec przewoźnika E. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary administracyjnej, o której mowa w art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w H., na podstawie art. 462 ust. 1 , 2, 4 i 5 ustawy o cudzoziemcach nałożył na skarżącego karę administracyjną w wysokości [...] EUR, która w przeliczeniu na złote wg średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wydania decyzji o nałożeniu kary administracyjnej wyniosła [...] PLN.
Po rozpoznaniu odwołania skarżącego Komendant Główny Straży Granicznej zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w prawidłowo ocenił, że Y. K. nie spełniał warunków wjazdu na terytorium Polski, określonych w art. 23 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 6 ust. 1 kodeksu granicznego Schengen. Posiadana przez Cudzoziemca wiza, na podstawie której zamierzał przekroczyć granicę państwową na kierunku wjazdowym do Polski, bezsprzecznie nie uprawniała do wjazdu na to terytorium w dniu 7 marca 2016 r.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał stwierdzić, że przewoźnik nie wywiązał się w sposób należyty z obowiązków wynikających z art. 459 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Nie zachodziły również okoliczności wyłączające odpowiedzialność finansową przewoźnika określone w art. 462 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Wobec tego organ odwoławczy uznał, że nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika stosownie do art. 462 wspomnianej ustawy w wysokości wskazanej w decyzji było prawidłowe.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. we L. podniósł zarzut naruszenia art. 462 ust. 3 pkt. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Zdaniem skarżącego, mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że Cudzoziemiec, którego przywieziono do granicy Polski, nie posiada aktualnej wymaganej wizy. W jego ocenie podjęto należyte działania dla upewnienia się, czy podróżny posiada dokumenty niezbędne do przekroczenia granicy, a doszło do drobnego przeoczenia.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Po rozpozaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2951/16, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargę, uznając, że zaskarżone decyzje odpowiadają prawu.
Mając na uwadze treść art. 462 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o cudzoziemcach Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej i nie zaszły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność.
Skarżący jest przewoźnikiem wykonującym regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym. Posiada bowiem zezwolenie nr [...], wydane w dniu [...] czerwca 2014 r. przez Główny Inspektorat Transportu Drogowego na wykonywanie regularnych przewozów w międzynarodowym transporcie drogowym w relacji K. – K. Sąd zwrócił uwagę, że co prawda dokumentu tego nie ma w aktach sprawy, jednakże fakt istnienia takiego dokumentu został zweryfikowany przez funkcjonariusza Straży Granicznej (notatka służbowa z [...] marca 2016 r.,) ponadto jest dostępny na urzędowej stronie internetowej GITD. Wobec tego jego niedołączenie do akt sprawy nie miało istotnego wpływu na jej wynik. Trzeba też mieć na względzie, że skarżący ani w postępowaniu administracyjnym, ani sądowym nie wskazywał, aby nie posiadał takiego zezwolenia. Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podnosił jedynie, że zezwolenie na przewóz osób w międzynarodowym transporcie drogowym wydano J. M. – M., zaś karę pieniężną nałożono na skarżącego.
Sąd uznał, że skarżący spełnia wymogi bycia przewoźnikiem określone w definicji przewoźnika zawartej w art. 3 pkt 14 ustawy o cudzoziemcach, gdzie za przewoźnika uważa się osobę fizyczną lub prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej zajmującą się zarobkowo przewozem osób drogą powietrzną, morską lub lądową. Z akt sprawy (np. z wyciągu z jedynego rejestru państwowych osób prawnych oraz osób fizycznych przedsiębiorców Ukrainy) wynika, że profil działalności tego podmiotu obejmuje m.in. "pozostały lądowy transport pasażerski".
Sąd podkreślił, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało znaczenia, iż autobus, którym dokonywano przewozu Cudzoziemca, nie należał do skarżącego, lecz do firmy J. M. – M. Zebrany materiał dowodowy w żaden sposób nie daje podstaw do przyjęcia, że podmiotem odpowiedzialnym za przywiezienie cudzoziemca do granicy bez dokumentów umożliwiających jej legalne przekroczenie, miałby zostać uznany ten podmiot. W aktach sprawy znajduje się bowiem umowa użyczenia autobusu nr rej. [...], którym podróżował cudzoziemiec, zawarta między M. (użyczający), a skarżącym (biorącym do używania). Ponadto z zeznań kierowców tego autobusu wynika, że właścicielem, tego autobusu była firma J. M. – M., zaś przewóz był świadczony przez E. z siedzibą we L.
Nadto, kierowca dokonujący tego przewozu oświadczył, że jest pracownikiem skarżącego. Podobnie drugi kierowca uczestniczący w tym przewozie potwierdził, że to E., którego również jest pracownikiem, wykonywał w tym dniu przewóz osób na trasie K. – K.
Wskazane okoliczności w sposób bezsporny i jednoznaczny wskazują, jaki podmiot w dniu 7 marca 2016 r. wykonywał przewóz osób na trasie K. - K.
Sąd zauważył, iż również firma J. M. – M. posiada zezwolenie nr [...], na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym na trasie K. – K. i prowadzi tę linię we współpracy ze skarżącym. Odpowiedzialnym za przywiezienie w dniu 7 marca 2016 r. do granicy cudzoziemca nieposiadającego zezwolenia na wjazd i pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej był jednak E.
Przewoźnik ten we wskazanym dniu przywiózł do granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej obywatela U., Y. K., legitymującego się paszportem wydanym przez władze U., nieposiadającego ważnej wizy lub innych ważnych dokumentów uprawniających do wjazdu na terytorium RP w dniu 7 marca 2016 r. i do pobytu na tym terytorium. Znajdująca się w paszporcie cudzoziemca wiza rozpoczynała termin ważności w dniu 14 marca 2016 r. W świetle tak ustalonego stanu faktycznego sprawy, zasadnym było wszczęcie w stosunku do skarżącego postępowania administracyjnego na podstawie art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.
Zdaniem Sądu, organy obu instancji orzekające w sprawie przeanalizowały przesłanki wyłączające odpowiedzialność przewoźnika z art. 462 ust. 2 tej ustawy i zasadnie uznały, że nie mają w sprawie zastosowania.
W ocenie Sądu, okoliczności przedstawione w skardze nie wskazywały na to, że skarżący dołożył należytej staranności w celu upewnienia się, czy pasażer posiada wszystkie wymaganie prawem dokumenty uprawniające do legalnego przekroczenia granicy. Wskazują one na powstałe zaniedbania po stronie przewoźnika.
Z akt sprawy wynikało bowiem, że w autobusie, którym podróżował Cudzoziemiec znajdowało się dwóch kierowców zatrudnionych przez przewoźnika (obaj zostali przesłuchani na granicy). Mimo to, żaden z nich nie zweryfikował dokładnie dokumentów przedstawionych przez Y. K. pod kątem tego, czy są wystarczające do przekroczenia granicy.
Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że profesjonalny przewoźnik wykonujący regularne przewozy osób w międzynarodowym transporcie drogowym i zatrudnieni przez przewoźnika pracownicy, obowiązani są dokładnie badać dokumenty cudzoziemca, przed zawarciem z nim umowy przewozu, dla upewnienia się, że cudzoziemiec zamierzający wjechać na terytorium RP, posiada ważny dokument podróży uprawniający do przekroczenia granicy, wymaganą wizę lub inny ważny dokument uprawiający do wjazdu i pobytu na terytorium, zezwolenie na wjazd do innego państwa lub zezwolenie na pobyt w innym państwie, jeżeli dokumenty takie są wymagane (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r. sygn. II OSK 2130/13).
Sąd podkreślił, iż przesłuchani kierowcy autobusu zeznali, że o obowiązku sprawdzenia dokumentów podróżnych zostali pouczeni przez pracodawcę. Mimo to, swoje obowiązki wykonali pobieżnie. Skutkiem tego było przeoczenie daty początku obowiązywania wizy Y. K. W rezultacie do granicy RP został przywieziony Cudzoziemiec, który w dniu 7 marca 2016 r. nie posiadał dokumentu upoważniającego do przekroczenia granicy. Y. K, oprócz wizy, której ważność rozpoczynała się w dniu 14 marca 2016 r. nie legitymował się żadnym innym dokumentem, na podstawie którego mógłby wjechać legalnie na terytorium RP. Stwierdzić zatem należało, że zarówno zachowanie kierowcy autobusu, jak również drugiego kierowcy – który też był zatrudniony przez skarżącego, obciążają przewoźnika.
Osoba działająca w imieniu przewoźnika ma jedynie sprawdzić, czy Cudzoziemiec, zamierzający przekroczyć granicę RP na pokładzie jednostki tego przedsiębiorcy, ma ważne dokumenty uprawniające do wjazdu na teren RP. Rzetelne wykonanie tego obowiązku w niniejszej sprawie pozwoliłoby na stwierdzenie, że Y. K., korzystający z usług przewoźnika w dniu planowego przekroczenia granicy, nie posiadał dokumentu upoważniającego do wjazdu na teren RP. Na przewoźniku spoczywał więc jedynie obowiązek poprawnego odczytania dat umieszczonych na wizie tego Cudzoziemca i zestawienie ich z datą dzienną planowanego przekroczenia granicy.
Sąd stwierdził, że nie jest to czynność wymagająca specjalnych umiejętności, czy też skomplikowana. Wobec tego nie mogły usprawiedliwiać przewoźnika okoliczności podnoszone w skardze, że wyjazd odbywał się w późnych godzinach wieczornych, a pasażerów wsiadających do autokaru było kilkunastu.
Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i w sposób prawidłowy zastosowały przepisy prawa materialnego. Uzasadnienie zaskarżonych decyzji było wyczerpujące i odpowiadało prawu. Wysokość ustalonej kary pieniężnej mieściła się w ramach wyznaczonych przez ustawodawcę i była to wysokość minimalna.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na zasadzie art. 176 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 145 § 1. pkt. 1 lit. c) P.p.s.a. - poprzez oddalenie skargi administracyjnej na decyzję organu II - ej instancji, pomimo iż wystąpiły przesłanki do ich uchylenia w całości, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w ślad za organami I-ej oraz II - ej instancji utrzymał w mocy zaskarżone decyzje, które zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, a to:
1. artykułu 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77, w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a - poprzez zaniechanie przez organy I-ej oraz II-ej instancji przeprowadzenia czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, ustalenia w sposób wystarczający stanu faktycznego sprawy, wyjaśnienia w sposób przekonujący swojego stanowiska w sprawie poprzez:
a) dokonanie wadliwych, a z całą pewnością przedwczesnych ustaleń podmiotu wykonującego przewóz w oparciu o przedłożenie przez kierowcę wypisu zezwolenia transportowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., które wystawione zostało na zupełnie inny podmiot niż skarżący tj. J. M., przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "M." J. M. (k - 143),
b) całkowicie gołosłowne ustalenie, w oparciu o zalegającą na karcie 109 "notatkę urzędową" z dnia [...] marca 2016 r. z rzekomej rozmowy telefonicznej pomiędzy bliżej nieokreślonym (pracownikiem?) Placówki Straży Granicznej w H. a bliżej nieokreślonym (pracownikiem?) Wydziału Zezwoleń GITD, iż skarżący posiada zezwolenie transportowe w zakresie regularnego przewozu osób w ruchu międzynarodowym na trasie "T. (PL)- K. (UA)" o numerze [...] - podczas, gdy w aktach sprawy nie zalega chociażby kopia wskazanego zezwolenia wraz z rozkładem jazdy, a ustalenie przewoźnika w oparciu o wskazaną notatkę miało kluczowe znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy,
c) całkowicie nieprawidłowe ustalenie, bez jakiejkolwiek weryfikacji w oparciu o zalegającą na karcie 109 "notatkę urzędową" z dnia [...] marca 2016 r. z rzekomej rozmowy telefonicznej pomiędzy bliżej nieokreślonym (pracownikiem?) Placówki Straży Granicznej w H., a bliżej nieokreślonym (pracownikiem?) Wydziału Zezwoleń GITD - iż "fakt istnienia rzekomej licencji nr [...] jest dostępny na stronie internetowej GITD" - podczas gdy nie jest to prawda, albowiem:
• wskazana "notatka" zawierająca wskazanie, iż "Informacje te znajdują się również w wykazie decyzji administracyjnych (licencji) ważnych na dzień 17 marca 2016 r. art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f. i pkt 4 lit a ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. 2014 poz. 782 z pózn. zm) w zakładce Zezwolenia na linie regularne poza UE" - nie wskazują, iż wskazane zezwolenia w ogóle znajdują się na stronie internetowej, w szczególności nie na wskazanej z adresu stronie internetowej GITD,
• gdyby nawet uznać, że autor notatki miał na myśli stronę internetową GITD, dostępną pod domeną http ://www. gitd, gov.pl/ to zakładka Zezwołenia na linie regularne poza UE http://www. gitd. gov.pl/dla- przedsiebiorcow/zezwolenia/przcwoz-osob/rodzaie- zezwolen - zawiera li tylko opis procedury uzyskania zezwolenia,
d) niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego - nawet w przypadku uznania, iż skarżący rzeczywiście posiada rzekome zezwolenie o nr [...] - brak analizy rozkładu jazdy, który obligatoryjnie załączany jest do zezwolenia
transportowego (stosownie do art. 20 ust. 1. ustawy o transporcie drogowym)
w zakresie analizy czy w dniu 7 marca 2016 r. zgodnie z rozkładem jazdy
skarżący wykonywał przewóz,
e) braku przeprowadzenia należytego postępowania wyjaśniającego w zakresie relacji łączących skarżącego oraz J. M., przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. J. M. – w zakresie wykonywanego przewozu osób, którego zezwolenie transportowe o nr [...] zostało okazane do kontroli,
f) pominięcia szeregu dowodów mogących wskazywać na to, iż to J. M. (lub inny podmiot) był przewoźnikiem wykonującym regularne przewozy osób w ruchu międzynarodowym w rozumieniu art. 462 ust. 3. pkt. 1 oraz 2 ustawy o cudzoziemcach - w szczególności dokumentów w języku obcym zalegających na karcie 141 - będącego najprawdopodobniej ukraińskim rozkładem jazdy, na karcie 115 - będącym najprawdopodobniej ukraińskim biletem,
2. artykułu 27 Konstytucji RP w zw. z art. 4 oraz 5 ust 1. ustawy o języku polskim w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 6 oraz 8 k.p.a. - poprzez posłużenie się przez organy I -ej oraz II-ej instancji dokumentami w języku obcym (najprawdopodobniej ukraińskim) bez ich tłumaczeń na język polski, w szczególności zalegających na kartach
• 115 k. - na której zalega dokument w języku obcym (najprawdopodobniej ukraińskim)
• 141 k. - na której zalega dokument w języku obcym (najprawdopodobniej ukraińskim) będący najprawdopodobniej rozkładem jazdy.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto pełnomocnik skarżącego wystąpił o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej została przedstawiona argumentacja mająca potwierdzić słuszność postawionych wyżej zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem NSA, skarga kasacyjna E. z siedzibą we L. jest pozbawiona podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
W świetle postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy stwierdzić, że skarżący kwestionuje zaskarżony wyrok bowiem, w jego ocenie Sąd wadliwie oddalił skargę nie dostrzegając, że zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonych decyzji gdyż organy administracji w prowadzonym postępowaniu dopuściły się rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie wyjaśnienia sprawy, ustalenia jej stanu faktycznego w sposób wystarczający do jej rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia podstaw zajętego stanowiska w sprawie.
W ocenie NSA, żaden z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów w zakresie wad zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i jego oceny nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd I instancji dokonał oceny ustaleń organów w zakresie tego kto w okolicznościach sprawy był przewoźnikiem, na którego należało nałożyć karę pieenieżną z art. 462 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Sąd zwrócił uwagę, że przedłożenie do akt sprawy wypisu Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym z dnia [...] czerwca 2014 r. wystawionego dla J. M. prowadzącego działalność pod firmą "M." J. M. nie przekreśla prawidłowości ustaleń ogranów, że przewoźnikiem zobowiązanym do kontroli dokumentów cudzoziemcom zamierzającym przekroczyć granice Polski w dniu 7 marca 2016 r. był skarżący. Z przedłożonego wypisu zezwolenia wynikało, że przewóz na wskazanej tam trasie jest prowadzony we współpracy z E., [...] L. K. [...], a zatem wskazany tam podmiot może obsługiwać przewóz na tej trasie. Ponadto organy Straży Granicznej ustaliły, że skarżący posiada ważne zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów osób w międzynarodowym transporcie drogowym z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] na trasie T. (PL) - powinno być K., K. (UA) na przewóz dwustronny ważne od dnia [...] lipca 2014 r. do dnia [...] lipca 2018 r. Ustalenie powyższego na podstawie notatki urzędowej z dnia [...] marca 2016 r. sporządzonej przez funkcjonariusza Straży Granicznej było wystraczające aby potwierdzić fakt posiadania przez skarżącego w trakcie przewozu Y. K. w dniu 7 marca 2016 r. uprawnień wymaganych prawem do przewozu osób w transporcie międzynarodowym. Okoliczności te potwierdzili także w złożonych zeznaniach dwaj kierowcy autobusu, którzy stwierdzili, że wykonują przewóz będąc zatrudnionymi przez skarżącego. Wskazali również, że autobus jest użyczony ich pracodawcy przez firmę M., która jest jego właścicielem. Fakt ten potwierdziła przedłożona do akt umowa użyczenia.
Wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej ustalenie posiadania uprawnień do przewozu osób w transporcie miedzynarodowym przez skarżącego było możliwe w oparciu o dane ze strony internetowej Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Świadczy o tym znajdująca sie w aktach sprawy notatka urzędowa funkconariusza Straży Granicznej P. F. z dnia [...] marca 2016 r. sporządzona dla potrzeb odmowy wjazdu Y. K. (k. 144 akt adm.) W jej treści znajduje się informacja, że skarżący posiada wspomniane uprawnienia bowiem wynika to z zapisów zamieszczonych na stronie internetowej www.gitd.gov.pl strony Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Kwestionowana w skardze kasacyjnej notatka z dnia [...] marca 2016 r. dodatkowo potwierdziła fakt posiadania zezwolenia przez skarżącego tak poprzez rozmowę z pracownikiem Wydziału Zezwoleń Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego jak i poprzez odwołanie się do informacji zamieszczonych na stronie internetowej tego inspektoratu. Powołanie się w tej notatce urzędowej na dane zawarte na stronie internetowej miało tylko wskazać możliwość uzyskania informacji o zezwoleniu bezpośrednio z tej strony. Okoliczność posiadania uprawnień potwierdzono jednak w trakcie rozmowy telefonicznej.
Nie można pominąć faktu, że skarżący na żadnym etapie postępowania przerd organami jak i przed sądem nie wykazał, że w dniu 7 marca 2016 r. nie posiadał powyższego zezwolenia.
Biorąc pod uwagę wskazany powyżej materiał dowodowy uznać należało, że wykazana została w sposób wystarczający do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczność posiadania przez skarżącego w dniu przewozu Y. K. uprawnień do przewozu oraz okoliczność dokonywania przez niego przewozu bez sprawdzenia czy pasażer posiada ważny dokument uprawniający do przekroczenia granicy RP.
Wbrew temu co sugeruje skarga kasacyjna organy posiadały rozkład jazdy odnoszący się do skarżącego. W aktach administracyjnych (k. 142) znajduje się poświadczony za zgodność z oryginałem przez Placówkę Straży Granicznej w H. rozkład jazdy na trasie K. - K. opatrzony pieczęcią GITD oraz pieczęciami M. J. M. i skarżącego. Można zatem uznać, że jest to rozkład jazdy jaki został zatwierdzony dla tych podmiotów przez GITD razem z udzielonym im zezwoleniem. Zauwżyć należy, że kontrola na granicy w H. w dniu 7 marca 2016 r. miała miejsce o godzinie 3:52 (notatka k. 144 akt adm.) co odpowiada przedziałowi czasowemu z rozkładu jazdy w kierunku Polski. Wskazano tam godzinę 1:45-3:30. Pojawienie się w takim przedziale czasowym autobusu prowadzonego przez kierowców zatrudnionych przez skarżącego, świadczy o tym, że to skarżący a nie M. w dniu 7 marca 2016 r. był przewoźnikiem, który jak się okazało nie dopełnił obowiązków z art. 459 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach a zatem należło na zasadzie art. 462 ust. 1 i 2 nałożycć na niego karę pieniężną.
Niezasadne jest twierdzenie, że sporządzony w języku ukraińskim rozkład jazdy karta 141 akt administracynych czy bilet karta 115 tych akt wskazują, że przewoźnikiem w dniu 7 marca 2016 r. był M. Skoro organy administracji nie mogą posługiwać się dokumentami sporządzonymi w języku obcym nie dysponując ich poświadczonym przez tłumacza przysięgłego tłumaczeniem na język polski, to okoliczności wynynikące z tych dokumentów nie mogły stanowić ustaleń organów. W istocie organy nie opierały się na nich ustalając stan faktyczny i wydając rozstrzygnięcie. Tym samym nie jest zasadny zarzut skargi kasacyjnej, że organy pominęły te dokumenty. Kwestię kto był przewoźnikiem organy jednoznacznie i w sposób wystarczający do wydania rozstrzygnięcia ustaliły na podstawie dokumentów i zeznań sporządzonych (odebranych) w języku polskim.
Wobec powyższego chybiony jest zarzut naruszenia art. 27 Konstytucji RP w zw. z art. 4 oraz 5 ust 1. ustawy o języku polskim w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o cudzoziemcach w zw. z art. 6 oraz 8 k.p.a. - poprzez posłużenie się przez organy I -ej oraz II-ej instancji dokumentami w języku obcym (najprawdopodobniej ukraińskim) bez ich tłumaczeń na język polski, w szczególności zalegających na kartach 115 i 141. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Owszem dokumenty takie znajdują się w aktach administracyjnych ale decydujące dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia organy dokonały w oparciu o dokumenty i zeznania złożone w języku polskim.
W tej sytuacji NSA stwierdza, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się bezzasadne i w związku z tym skarga ta podlegała oddaleniu. Zarzucane naruszenia przepisów postępowania w istocie nie miały miejsca a zatem Sąd I instancji postąpił prawidłowo nie uchylając zaskarżonej decyzji na poodstawie art. 145 § 1 pkt1 lit c P.p.s.a., gdyż nie było ku temu podstaw.
W okolicznościach niniejszej sprawy prawidłowo ustalono, że to skarżący będąc przewoźnikiem zaniedbał obowiązków z art. 459 ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach i na zasadzie art. 462 ust. 1 i 2 nałożono na niego karę pienieżną, przy czym nie zachodziły okoliczności uzasadniające zwolnienie go z odpowiedzialności, w szczególności nie wykazał on, że mimo dołożenia należytej staranności nie mógł stwierdzić, że cudzoziemiec nie posiada ważnego dokumentu podróży uprawniającego do przekroczenia granicy, wymaganej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego do wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobytu na tym terytorium, zezwolenia na wjazd do innego państwa lub zezwolenia na pobyt w innym państwie (art. 462 ust. 3 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.