II OSK 2734/22

II OSK 2734/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-15
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Szymańska
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Inne
Sygn. powiązane
II SA/Gl 462/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-07-07
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 48b ust. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 11, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant: asystent sędziego Joanna Ziółkowska po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 462/22 w sprawie ze skargi G.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 28 stycznia 2022 r., nr SKO.XIV/43/4751/74/2021 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 462/22, oddalił skargę G.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z 28 stycznia 2022 r., nr SKO.XIV/43/4751/74/2021 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z 7 grudnia 2021 r., G.P. i A.P. złożyli wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – budowy ogrodzenia o wysokości 4,5 m, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia, na działkach o nr [...], nr [...] i nr [...] położonych w W.
Postanowieniem z 13 grudnia 2021 r., nr U.6724.11.2021, Wójt Gminy W. odmówił wydania żądnego zaświadczenia potwierdzającego zgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W., obejmującego obszar od ulicy Ż. w kierunku wschodnim do ulicy P. oraz od ulicy W. w kierunku północnym do granic administracyjnych Gminy (uchwała nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] 2018 r., ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z [...] 2018 r. poz. [...]) ogrodzenia wybudowanego – bez wymaganego zgłoszenia – na wskazanych działkach położonych w W. przy ulicy H.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że ogrodzenie zostało wybudowane:
– częściowo na terenie jednostki planu o symbolu 1KDD5 – tereny dróg i ulic publicznych klasy D (dotyczy lokalizacji na działce o nr [...]),
– częściowo na terenie jednostki planu o symbolu ZL1 – tereny lasów (dotyczy lokalizacji na działkach o nr [...] i nr [...]).
Zgodnie z ustaleniami zawartymi w § 32 ust. 3 planu miejscowego, na terenach objętych symbolem ZL1-19, dopuszczalne są polany śródleśne, obiekty i urządzenia obsługi gospodarki leśnej, obiekty i urządzenia melioracji, wody powierzchniowe, terenowe szlaki turystyczne, trasy rowerowe, konne i narciarstwa biegowego. Jednocześnie w § 32 ust. 5, wskazano, że na tych terenach zakazuje się lokalizacji innych obiektów budowlanych, niż wskazane w ust. 3, odprowadzania nieoczyszczonych ścieków i naruszania urządzeń melioracyjnych i innych urządzeń regulujących stosunki wodne.
Z kolei, na podstawie § 38 ust. 1, wyznacza się tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi z przeznaczeniem podstawowym dla dróg i ulic, oznaczone symbolami: 1KDD5 – drogi publiczne. Na tych terenach, dopuszczalne są: urządzenia liniowe infrastruktury technicznej, a także obiekty i urządzenia służące ograniczeniu uciążliwości komunikacyjnej, dopuszcza się również możliwość wykonywania robót budowlanych zgodnie z przeznaczeniem podstawowym.
Biorąc pod uwagę powyższe, organ wskazał że przedmiotowe ogrodzenie, jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.
Zażalenie na postanowienie Wójta wniósł G.P., reprezentowany przez fachowego pełnomocnika. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 75 oraz art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony, a także przez brak wnikliwego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego. W oparciu o podniesione zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego geodety. W uzasadnieniu zażalenia, wskazano że organ posługiwał się w postępowaniu mapą z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która jest niezgodna ze stanem rzeczywistym na gruncie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej wskazanym wyżej postanowieniem utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że organ w celu ustalenia przeznaczenia terenu, na którym wybudowano ogrodzenie, nałożył mapę ewidencyjną w skali 1:1000 dołączoną przez skarżącego do wniosku na mapę ewidencyjną w skali 1:1000 z wczytanymi ustaleniami planu miejscowego. W wyniku analizy rysunku planu miejscowego ustalano że ogrodzenie wybudowano częściowo w terenie dróg i ulic publicznych klasy D, a częściowo na terenie lasów. Wybudowane ogrodzenie jest zatem niezgodne z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Organ nie podzielił zarzutu skarżącego, dotyczącego posługiwania się planem miejscowym, niezgodnym z rzeczywistym stanem na gruncie. Wskazano, że zmiany na mapach w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, które nastąpiły po uchwaleniu planu miejscowego, nie powodują konieczności przystąpienia do zmiany planu miejscowego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, reprezentowany przez adwokata, skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego w całości i zobowiązanie go do wydania wnioskowanego zaświadczenia, ewentualnie przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
– art. 217 i art. 218 k.p.a. przez odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści,
– uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] 2018 r. przez uznanie niezgodności przedmiotowego ogrodzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,
– art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 75 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego,
– art. 77 i art. 80 k.p.a. przez brak wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wydania rozstrzygnięcia bez wzięcia pod uwagę całokształtu materiału dowodowego,
– art. 8 § 1 k.p.a. z uwagi na brak bezstronności wyrażający się nieprzeprowadzeniem dowodu z oględzin ogrodzenia,
– art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska wyrażonego w postanowieniu,
– art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji, gdy należało je uchylić.
W uzasadnieniu skarżący powtórzył co do zasady argumentację zawartą w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do autokontroli swego rozstrzygnięcia.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wskazał, że w postępowaniu w sprawie wydania zaświadczenia organ nie może tworzyć nowych dokumentów czy też na nowo ustalać fakty albo dokonywać ocen prawnych i porównań. Winny one w niniejszej sprawie wynikać z tekstu i mapy planu miejscowego.
W ocenie Sądu plan miejscowy stanowczo i jednoznacznie określa przeznaczenie terenów, na którym położone są wskazane działki skarżącego. Przeprowadzona przez organy administracji analiza postanowień planu wykazała, że działki te są położne częściowo w terenie oznaczonym symbolem 1KDD5 – tereny dróg i ulic publicznych klasy D (działce o nr [...]), częściowo na terenie jednostki planu o symbolu ZL1 – tereny lasów (działkach o nr [...] i nr [...]). Jednocześnie plan ten w kolejnych przepisach w § 32 ust. 3, w § 32 ust. 5 czy § 38 ust. 1 dokładnie określa przeznaczenie tego terenu oraz możliwe dopuszczalne formy jego zagospodarowania, zakazując lokalizacji innych obiektów budowlanych, niż wymienione w przepisach dopuszczających.
Zdaniem Sądu ustalenia organów w tym zakresie nie budzą wątpliwości. Argumenty dotyczące tego, że organ I instancji posługiwał się w postępowaniu mapą z planu miejscowego, która jest niezgodna ze stanem rzeczywistym na gruncie, jest niezasadny. To stan rzeczywisty winien być zgodny z obowiązującą mapą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który winien determinować wszystkie inwestycje na obszarze objętym tym planem.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł G.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi przez uchylenie kwestionowanego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i zobowiązanie Wójta Gminy W. do wydania zaświadczenia o zgodności wybudowanego ogrodzenia z planem miejscowym, ewentualnie, w przypadku braku uznania powyższego, uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Wyrokowi zarzucono:
I. naruszenie prawa materialnego, polegającego na:
1. błędnej wykładni aktu prawa miejscowego – Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego – wprowadzonego uchwałą Rady Gminy W. nr [...] z dnia [...] 2018 r., ponieważ plan ten dopuszcza na terenie przeznaczonym pod drogi (1KDD5) budowę obiektów służących ograniczaniu uciążliwości komunikacyjnej, zatem ogrodzenie postanowione przez skarżącego, w zakresie obejmowanym przez ten obszar, było wybudowane zgodnie z jego przeznaczeniem dopuszczalnym, ponieważ ogrodzenie pełni funkcję zmniejszającą utrudnienia związane z transportem i przejazdem drogowym;
2. niewłaściwe zastosowanie ww. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, ponieważ był on sporządzony niedokładnie, zawierając błędy, podczas gdy organy oraz Sąd I instancji nie przeprowadziły wystarczających wyjaśnień do zweryfikowania uwidocznionych niezgodności wewnętrznych planu;
II. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 k.p.a. oraz art. 2352 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 1805 z późn. zm., dalej: "k.p.c.") w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów, które mogły się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, w tym przede wszystkim dowodu z dokumentu prywatnej opinii geodety oraz dowodu z oględzin, co zarazem stanowiło niepodjęcie wszelkich kroków do właściwego wyjaśnienia sprawy, a także pominięcie słusznego interesu skarżącego;
2. art. 77 i art. 80 k.p.a. przez brak wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego;
3. art. 217 i art. 218 k.p.a. przez niewłaściwą odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści;
4. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organów (Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej oraz Wójta Gminy W.);
5. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczające wyjaśnienie rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 48b ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego postanowienia, do dokumentów legalizacyjnych w przypadku budowy innej niż budowa wymagająca decyzji o pozwoleniu na budowę (a taką budową jest budowa ogrodzenia o wysokości 4,5 m, będąca przedmiotem postępowania legalizacyjnego w niniejszej sprawie), należy między innymi zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w przypadku określonym w przywołanym przepisie, organ wykonawczy gminy, rozpatrując wniosek o wydanie takiego zaświadczenia, jest zobligowany, a zarazem ograniczony w swych działaniach wyłącznie do weryfikacji budowy zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej pod kątem jej zgodności z obowiązującym planem miejscowym. Tym samym nie jest uprawniony do oceny legalności zarówno części tekstowej, jak i graficznej tego planu. Z uwagi na przedmiot skargi, którym jest postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, również Sąd I instancji – wbrew zarzutowi skarżącego kasacyjnie – nie był uprawniony do badania ustaleń planu miejscowego, wynikających zarówno z części tekstowej, jak i graficznej.
Z tego też względu nie sposób zgodzić się z zarzutami niewłaściwego zastosowania planu miejscowego i nieprzeprowadzenia przez Sąd wystarczających wyjaśnień do zweryfikowania uwidocznionych niezgodności wewnętrznych planu, jak też zarzutów naruszenia art. 7, art. 8, art. 10, art. 75 k.p.a. oraz art. 2352 § 2 k.p.c. w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów oraz pominięcie słusznego interesu skarżącego, a także art. 77 i art. 80 k.p.a. przez brak wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego.
Dodatkowo należy wyjaśnić, że art. 2352 § 2 k.p.c. według art. 106 § 5 p.p.s.a., jak również inne przepisy k.p.c. regulujące postępowanie dowodowe, mają odpowiednie zastosowanie do postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Ten zaś stanowi, że "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." Wypada w tym miejscu przypomnieć, że stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają w zakresie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie akt sprawy, zaś wyjątek w tym względzie został przewidziany w cytowanym wyżej art. 106 § 3 p.p.s.a.
Przywołane regulacje prowadzą do wniosku, że możliwość zastosowania art. art. 2352 § 2 k.p.c. i innych przepisów procedury cywilnej w zakresie postępowania dowodowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi została ograniczona do sytuacji procesowej określonej w art. 106 § 3 p.p.s.a., to jest do przeprowadzania w ramach postępowania sądowego uzupełniającego dowodu z dokumentu. Tym samym zarzut naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej jedynie wtedy, gdy Sąd I instancji prowadził postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z treści art. 106 § 3 p.p.s.a., zaś w niniejszej sprawie sam skarżący kasacyjnie twierdzi, że wniosek o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie został rozpatrzony.
Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. przez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego stanowiska organów. Sąd w zaskarżonym wyroku trafnie ocenił decyzje organów obu instancji również pod kątem wymogów wynikających z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., podnosząc że zadaniem organów prowadzących postępowanie w obu instancjach była ocena zgodności wybudowanego bez zgłoszenia ogrodzenia o wysokości 4,5 m z ustaleniami obowiązującego planu. Ocena ta została dokonana i uzasadniona w ramach kompetencji, jakie zostały przyznane organom w sprawach wydawania zaświadczeń. Należy bowiem mieć na uwadze, że nie bez powodu postępowanie w sprawie wydawania zaświadczenia jest określane mianem postępowania uproszczonego. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się o uprawnieniach bądź obowiązkach strony. "Rozstrzygnięciem" w tym postępowaniu jest urzędowe potwierdzenie określonych faktów lub stanu prawnego, albo odmowa takiego potwierdzenia. Postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie sprowadzało się więc w swej istocie do ustalenia prawnego reżimu wynikającego z obowiązującego planu miejscowego na nieruchomości skarżącego. W tym też zakresie organy w uzasadnieniach wydanych postanowień wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy podejmowaniu kwestionowanych rozstrzygnięć.
Niezasadnym okazał się też zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewystarczające wyjaśnienie rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wyroku.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Jak wynika z przytoczonego brzmienia art. 141 § 4 p.p.s.a., zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania. Ponadto naruszenie to musi być na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy konieczne dla oceny legalności kontrolowanego postanowienia, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika zaś, by Sąd musiał się odnieść równie szczegółowo do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera stanowisko Sądu I instancji co do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sformułowane w stopniu umożliwiającym kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku. Natomiast Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (por. m.in. wyroki NSA z 3.11.2022 r., II OSK 3376/19, LEX nr 3433930 oraz z 16.07.2024 r., III OSK 116/23, LEX nr 3750565).
Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, Sąd w zaskarżonym wyroku wyjaśnił dlaczego uznał, że zostały podjęte wszystkie niezbędne środki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wskazując iż postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., spełnia jedynie pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, zaś główną rolę przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestrów, wykazów, a w tym przypadku z obowiązującego planu miejscowego. Zatem postępowanie wyjaśniające musi odnosić się do okoliczności wynikających z ustaleń tegoż planu. Organ zaś nie może, rozpoznając wniosek o wydanie zaświadczenia, tworzyć nowych dokumentów czy też na nowo ustalać fakty albo dokonywać ocen prawnych i porównań (por. s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).
Również zarzut błędnej wykładni planu miejscowego nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Nawet gdyby przyjąć za skarżącym kasacyjnie, że ogrodzenie wzniesione na terenie przeznaczonym po drogę publiczną klasy D stanowi obiekt służący ograniczeniu uciążliwości komunikacyjnej w rozumieniu § 38 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego, a co za tym idzie, w świetle tego ustalenia jest dopuszczalne oraz że zgodnie z pismem Wójta część ogrodzenia znajduje się również na terenie 2ZE38 (co zresztą znajduje potwierdzenie w załączonych do akt sprawy mapach), to jednak jego częściowa lokalizacja na terenie oznaczonym symbolem ZL, na którym wyłączono możliwość takiej zabudowy, wyklucza możliwość stwierdzenia zgodności wybudowanego ogrodzenia z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego.
Reasumując należało przyjąć, że rozstrzygnięcie organów obu instancji było determinowane treścią wniosku skarżącego kasacyjnie, która z kolei była wypadkową brzmienia postanowienia organu nadzoru budowlanego, który nałożył obowiązek przedłożenia zaświadczenia o zgodności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego całego ogrodzenia wybudowanego na działkach o nr [...], nr [...] i nr [...], a nie jego części. Okoliczności niniejszej sprawy wykluczały więc wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego kasacyjnie.
Z uwagi na powyższe również zarzut naruszenia art. 217 i art. 218 k.p.a. przez niewłaściwą odmowę wydania zaświadczenia o żądanej treści okazał się niezasadny.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.