II OSK 2711/20

II OSK 2711/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1948/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-02-13
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 10, art. 40 § 1, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Zbraniborska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1948/19 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2019 r. nr 844/2019 w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 lutego 2020 r., VII SA/Wa 1948/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę S.M. (inwestor) na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z 24 czerwca 2019 r., nr 844/2019, w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, sprawa dotycząca pawilonu handlowego - kontenera u zbiegu ul. [...] i Al. [...] w W. była przedmiotem postępowania przed MWINB, który postanowieniem Nr 1822/2018 z 10 października 2018 r. uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy ("PINB") nr IIOT/266/2018 z 18 maja 2018 r. w części dotyczącej terminu wyznaczonego na dostarczenie wymaganych dokumentów i wyznaczył nowy termin na przedłożenie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2017, poz. 1332, uPb), a w pozostałej części ww. postanowienie utrzymał w mocy.
Wyrokując w sprawie VII SA/Wa 1948/19 kolejno wskazano, że w związku z nieprzedłożeniem przez inwestora w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w postanowieniu Nr IIOT/266/2018 z 18 maja 2018 r. PINB decyzją Nr IIOT/65/2019 z 13 lutego 2019 r., nakazał S.M. całkowitą rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego - kontenera o wymiarach 7,50 x 6,45 m na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] u zbiegu ul. [...] i Al. [...] w W. Podstawę materialnoprawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 48 ust. 1 uPb.
Odwołanie od tej decyzji złożył S.M.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że MWINB powołaną na wstępie decyzją, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 uPb, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB.
MWINB stwierdził, że niezłożenie w wyznaczonym terminie przez inwestora żądanych dokumentów, wymienionych w postanowieniu organu I instancji z 18 maja 2018 r. w świetle art. 48 ust. 4 uPb spowodowało utratę prawa do legalizacji samowoli, a następnie stanowiło przesłankę do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego - kontenera. Powołany przepis jest przepisem bezwzględnie obowiązującym, a tym samym organ nadzoru budowlanego nie ma żadnego luzu przy podejmowaniu decyzji o rozbiórce.
MWINB stwierdził, że jego postanowienie Nr 1822/2018 z 10 października 2018 r., w którym zawarto stanowisko odnośnie słuszności zakwalifikowania spornej inwestycji, jako wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę jest ostateczne. Postanowienie to nie zostało zaskarżone do sądu administracyjnego. Brak jest zatem podstaw na obecnym etapie sprawy do kwestionowania obowiązków z niego wynikających. Skoro uznano pawilon za obiekt gastronomiczny, to obiekty takie nie należą do grupy obiektów tymczasowych (nie stanowią pawilonu sprzedaży ulicznej lub wystawowej). Zdaniem MWINB, budowa obiektów gastronomicznych wymaga uprzedniego sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania decyzji administracyjnej, z uwagi na konieczność zachowania odpowiednich wymogów bezpieczeństwa pożarowego, sanitarnego, w tym w zakresie poprowadzenia instalacji wodno-kanalizacyjnej, elektrycznej, a w niektórych przypadkach i gazowej.
Zdaniem MWINB organ powiatowy dokonał właściwej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy, jego decyzja jest prawidłowa, a argumenty podnoszone w odwołaniu pozostają bez wpływu na kształt podjętego rozstrzygnięcia.
Dalej w wyroku VII SA/Wa 1948/19 przywołano, że z decyzją MWINB nie zgodził się inwestor, wnosząc skargę do WSA w Warszawie.
Skarżący zarzucił "błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuprawnionym przyjęciu, iż przedmiotowy obiekt tj.: pawilon handlowy - kontener stanowi trwale związany z gruntem obiekt budowlany i tym samym wymaga pozwolenia na budowę, w sytuacji w której nie stanowi on obiektu budowlanego zgodnie z art. 28 uPb, a jest wyłącznie niezwiązaną z gruntem przyczepą" oraz "błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieuprawnionym przyjęciu, iż cel w jakim przedmiotowy kontener został posadowiony na działce jest używanie go jako pawilonu handlowego, podczas gdy organ nie podjął żadnych czynności celem ustalenia jaki był faktyczny cel postawienia niniejszego pawilonu, a wszelkie wnioski w tym zakresie są całkowicie dowolne i nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy".
Skarżący wniósł o uchylenie "zaskarżonego postanowienia", ewentualnie "o ponowne rozpoznanie sprawy przez organ pierwszej instancji celem uzupełnienia postępowania dowodowego". Wniósł także "o wstrzymanie wykonania przedmiotowego postanowienia do czasu prawomocnego rozpoznania przedmiotowej sprawy".
W odpowiedzi na skargę MWINB wnosił o jej oddalenie.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie skargę oddalił.
W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro – czego skarżący nie kwestionuje – dwumiesięczny termin do przedłożenia wyszczególnionych w ww. postanowieniu PINB dokumentów upłynął bezskutecznie (skarżący wymaganych dokumentów nie przedłożył organowi nadzoru budowlanego), to organ nadzoru budowlanego był związany dyspozycją art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 uPb i nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia, jak tylko nakazać rozbiórkę ww. pawilonu. Dlatego też PINB, wydając decyzję nakazującą skarżącemu rozbiórkę samowolnie wybudowanego pawilonu handlowego - kontenera u zbiegu ul. [...] i Al. [...] w W. działał zgodnie z art. 6 K.p.a., gdyż zastosował się do dyspozycji przepisu cogentis, tj. ww. art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 uPb. Zdaniem tegoż sądu orzekając w ten sposób PINB dokonał prawidłowej subsumpcji prawnej w oparciu o ustalony i niezakwestionowany przez skarżącego stan faktyczny sprawy, mający znaczenie dla podejmowanego rozstrzygnięcia – brak dostarczenia przez skarżącego dokumentów, umożliwiających ewentualne przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego. W ocenie sądu wojewódzkiego decyzja nakazowa została należycie uzasadniona (art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.), a stan faktyczny w zakresie istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy został przez organ wyjaśniony (art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł S.M. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm. - "Ppsa") skarżący kasacyjnie zarzuca:
I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 10, art. 40 § 1, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organy administracji I i II instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym w szczególności doręczanie pism procesowych osobom trzecim niebędącym stronami przedmiotowego postępowania bez jednoczesnego doręczenia tych pism faktycznej stronie postępowania, a także prowadzenie oględzin spornego lokalu bez udziału strony postępowania;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a. oraz art. 48 uPb polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organy administracji I i II instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez nierzetelne i niepełne informowanie strony o ew. negatywnych następstwach niezłożenia wymaganych dokumentów dotyczących legalizacji spornego lokalu w kierowanym do strony wezwaniu.
Wskazując na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:
1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej;
2) zasądzenie od MWINB kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego;
Ponadto skarżący kasacyjnie wnosił o:
3) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej rozbiórki obiektu do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania;
4) wyznaczenie rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, że w toku postępowania administracyjnego, zarówno przed organem I instancji jak i przed organem II instancji, część dokumentacji była wysyłana do osoby trzeciej nie będącej w tym postępowaniu stroną, tj. do podmiotu o nazwie M. Sp. z o.o. Wskazuje, że taka dokumentacja lub też informacja o dokumentacji, którą otrzymywał ów podmiot docierała do skarżącego z dużym opóźnieniem lub też nie trafiała do niego wcale. Ponadto część dokumentacji była przekazywana pracownikom skarżącego w lokalu którego tyczy się postępowanie. W tym miejscu pełnomocnik skarżącego podkreśla, że skarżący wyraźnie informował PINB o byciu stroną niniejszego postępowania, wskazując swój adres do doręczeń, a także deklarując chęć brania czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Pomimo powyższych informacji skarżący został pozbawiony pełnych praw czynnego udziału w postępowaniu poprzez niewłaściwe doręczanie mu części pism kierowanych przez organy administracyjne do osób trzecich.
Zdaniem tejże strony niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu przez organy administracyjne polegało również na prowadzeniu oględzin lokalu przez organ bez udziału strony, oraz przekazywaniu dokumentów osobom nieuprawnionym, będącym pracownikami strony.
Postanowieniem z 13 listopada 2020 r. NSA uwzględnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy pełnomocnik skarżącego wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 1634) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 10, art. 40 § 1, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji, mimo naruszenia przez organy administracji I i II instancji przepisów postępowania administracyjnego poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym w szczególności doręczanie pism procesowych osobom trzecim niebędącym stronami przedmiotowego postępowania bez jednoczesnego doręczenia tych pism faktycznej stronie postępowania, a także prowadzenie oględzin spornego lokalu bez udziału strony postępowania.
Przywołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę na taki akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybić miał zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wskutek jego niezastosowania, oraz art. 151 Ppsa wobec jego zastosowania przez sąd pierwszej instancji, będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Chybione są powiązane z w/w przepisem zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 10, art. 40 § 1, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia art. 10 i art. 77 K.p.a. wypada zauważyć, iż zostały one skonstruowany w sposób niestaranny, co stanowi wadę z punktu widzenia wymagań art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa. Wymóg przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze podnosząc zarzut naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej będącego profesjonalnym pełnomocnikiem strony. Jeżeli przepis dzieli się na kilka jednostek redakcyjnej (np. paragrafy, ustępy, punkty, litery), to przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy dokładne wskazanie tych przepisów prawa, które – zdaniem autora skargi kasacyjnej – zostały naruszone przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony gdy wskazuje ona jako naruszony konkretny przepis, z podaniem numeru konkretnej jednostki redakcyjnej przepisu. Tylko tak sprecyzowany zarzut pozwala ustalić granice zaskarżenia (vide: postanowienie SN z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997/6-7/96; wyrok NSA z 29 stycznia 2008 r., I OSK 2034/06; wyrok NSA z 10 maja 2011 r., II OSK 2520/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl - CBOSA). Jeżeli zatem art. 10 K.p.a. dzieli się na 3 paragrafy, zaś art. 77 na 4 paragrafy, a każdy z nich reguluje nieco odrębne zagadnienia prawne, to sformułowanie zarzutów kasacyjnych i wywodzenie o naruszeniu art. 10 i art. 77 K.p.a. nie pozwala na przeprowadzenia w tak ujętym zakresie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku, a tym samym nie mogą one prowadzić do jego wzruszenia.
Ponadto zdaniem Sądu – a wbrew temu co podnosi się w skardze kasacyjnej – skarżący miał zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania. Sąd wskazuje jednocześnie, że zarzuty odnoszące się do ww. kwestii nie zostały w skardze należycie uzasadnione poprzez odwołanie się do konkretnych okoliczności sprawy. Odnośnie zaś kwestii związanej z przeprowadzeniem oględzin spornego lokalu bez udziału strony postępowania, zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie był prawidłowo poinformowany o czynności kontroli przedmiotowego obiektu budowlanego i z własnej woli nie był obecny podczas tej kontroli w dniu 8 maja 2018 r. Jak wynika bowiem z protokołu Nr 639/IIOT/2018 oględzin spornego obiektu budowlanego, obecny w tym dniu był V.S. – pracownik L. (zob. k. 21 akt adm. PINB). Wskazać należy, że uprawnienia dla organów nadzoru budowlanego do czynności kontrolnych obiektu budowlanego zawarte są w art. 81a uPb. Szczególny tryb dokonywania czynności kontrolnych uregulowany w tym przepisie wskazuje, że do przeprowadzenia postępowania kontrolnego nie mają zastosowania przepisy K.p.a. dotyczące oględzin, w tym dotyczące zawiadomień o terminie i miejscu oględzin z zachowaniem 7-dniowego terminu. W przedmiotowej sprawie organ pomimo treści art. 81a uPb zawiadomił skarżącego kasacyjnie o terminie czynności. Powyższe ustalenia czynią zarzuty naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7, 40 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. niezasadnymi.
B. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a. oraz art. 48 uPb. Zarzut ten sprowadza się do kwestii nierzetelnego i niepełnego informowania strony o ew. negatywnych następstwach niezłożenia wymaganych dokumentów dotyczących legalizacji spornego lokalu w kierowanym do strony wezwaniu. Strona skarżąca kasacyjnie podnosi, że w sytuacji, gdy stroną jest cudzoziemiec niereprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, organy administracji publicznej powinny przykładać większą wagę do wykonywania obowiązku wynikającego z art. 9 K.p.a.
Ocenę naruszenia tak postawionego zarzutu należy rozpocząć od uwag dotyczących jego sformułowania. Sąd wskazuje, że przepis art. 48 uPb jest rozbudowany i dzieli się na ustępy i punkty, a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, naruszenia której konkretnie jednostki redakcyjnej miał dopuścić się sąd pierwszej instancji. W tym zakresie skarga kasacyjna nie spełnia zatem wymogu dokładnego sprecyzowania zarzutów kasacyjnych.
Jak słusznie wskazał NSA w wyroku z 11 września 2019 r., II FSK 186/19 (LEX nr 2723460) zgodnie z art. 83 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) dalej jako "Konstytucja RP", każdy ma obowiązek przestrzegania prawa obowiązującego na terytorium RP. Z kolei w świetle art. 27 zdanie pierwsze Konstytucji RP niesporne jest, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Stosownie zaś do art. 5 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 3 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U. 2021, poz. 672) oświadczenia woli, podania i inne pisma kierowane do terenowych organów administracji publicznej powinny być składane w języku polskim. Czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym winny być dokonywane w języku polskim, z czym wiąże się obowiązek nie tylko wydawania orzeczeń w języku polskim, ale również prowadzenia postępowania dowodowego w tym języku. Jeśli zatem inwestor zdecydował się prowadzić działalność gospodarczą na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, musi liczyć się z tym, że czynności i aktu urzędowe polskich organów, będą dokonywane w języku urzędowym – języku polskim. Nie może z tych względów niejako przerzucać na organy ewentualnych swoich deficytów, gdy idzie o znajomość języka polskiego.
Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu 20 czerwca 2018 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 26 akt adm. PINB) otrzymał postanowienie Nr IIOT/266/2018 z 18 maja 2018 r., w którym pouczony został, że w sytuacji niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków nałożonych ww. postanowieniem, zgodnie z art. 48 ust. 4 uPb, organ nadzoru budowlanego nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części. Jeśli zatem skarżący nie rozumiał konsekwencji niewykonania obowiązków, o których mowa w postanowieniu Nr IIOT/266/2018 miał chociażby prawo do ustanowienia pełnomocnika i działania przez niego. W rozpoznawanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł zatem podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia zasad określonych w 7, 8, 9 i 11 K.p.a.
C. Z tych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną.