II OSK 2695/20

II OSK 2695/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-08-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jan Szuma
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II SA/Ke 908/19 - Wyrok WSA w Kielcach z 2020-06-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Zbraniborska po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Ke 908/19 w sprawie ze skargi H. G. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 6 września 2019 r. nr IR.I.7840.4.26.2019 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek H. G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 24 czerwca 2020 r., II SA/Ke 908/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Kielcach w sprawie ze skargi H.G. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 6 września 2019 r., znak: IR.I.7840.4.26.2019, w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Kieleckiego z 23 lipca 2019 r., znak: B-I.6740.11.60.2019. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, powołaną na wstępie decyzją z 6 września 2019 r. Wojewoda Świętokrzyski – działając na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2019, poz. 1186 ze zm., uPb) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., K.p.a.) – utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty Kieleckiego zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą R.R. (inwestor) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną i gazową na działce nr [...], obręb geodezyjny [...], gm. [...]. W wyroku II SA/Ke 908/19 przywołano, że przedmiotem postępowania jest pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego w odległości: 4,10 m od zachodniej granicy z sąsiednią działką Nr [...], 4,10 m od wschodniej granicy z sąsiednią działką Nr [...], 19,72 m od południowej granicy z sąsiednią działką Nr [...], 23,27 m od północnej granicy z sąsiednią działką Nr [...]. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów H.G. jest właścicielem działki Nr [...] oraz współwłaścicielem działki [...].
W wyroku wskazano, że wojewoda w swej decyzji powołał się na treść art. 35 ust. 1 uPb i stwierdził, że inwestycja nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla terenu, na którym położona jest działka inwestycyjna nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Gminy [...] o warunkach zabudowy Nr 76/2019 z 15 kwietnia 2019 r., znak: IBD-III.6730.11.2019.ACH. Wojewoda podzielił ustalenia organu I instancji, że projekt budowlany spełnia wszelkie ustalenia zawarte w w/w decyzji o warunkach zabudowy. Co się tyczy dojazdu do nieruchomości, to zaprojektowany został z drogi publicznej powiatowej nr [...] poprzez bezpośredni dostęp do drogi zjazdem indywidualnym działką nr [...], znajdującym się poza terenem inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził dalej, że sprawdził zgodność projektu budowlanego z pozostałymi wymogami decyzji o warunkach zabudowy, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019, poz.1065, rozp. MI 2002), a także kompletność projektu budowlanego oraz zgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. 2018, poz. 1935) i ustalił, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działkę inwestora nr [...] oraz działki nr [...] i nr [...]. Wojewoda stwierdził brak konieczności sporządzenia analizy dostępu światła i słońca do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach sąsiednich, z uwagi na oczywisty brak naruszenia prawa w tym zakresie, uwzględniając na wysokości przedmiotowego budynku na działkach sąsiednich (wzdłuż granicy) brak zabudowy. Przedmiotowa inwestycja nie spowoduje wprowadzenia ograniczeń w sposobie zagospodarowania działek sąsiednich.
Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest zgodny z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, projekt zagospodarowania terenu pozostaje w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany, stanowiący załącznik do decyzji, jest kompletny, posiada niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor spełnił zatem wszystkie wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 uPb.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję, zaskarżając ją w części dotyczącej ustalenia oddziaływania inwestycji na działkę [...] i ustalenia, że stanowi ona obsługę komunikacyjną z drogi publicznej, H.G. zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie czy działka ma odpowiedni dojazd z drogi publicznej;
- art. 7, 76 § 1, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu sprawy i jej dowolnej ocenie poprzez ocenę map projektowych i ustalenie na ich podstawie oddziaływania inwestycji na działkę nr [...];
- art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 K.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 K.p.a.;
- art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego i w jakim zakresie inwestycja oddziałuje na działkę o nr [...] skoro zachowane są odległości; nie odniesienie się do zarzutów zawartych w odwołaniu;
- art. 9 i 11 K.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji I instancji co do tego, że działka [...] stanowi obsługę komunikacyjną w sytuacji, gdy ona jako jej właścicielka nie wyraża na to zgody;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:
- nieuprawnione przeprowadzenie dojazdu do działki [...] przez działkę [...] z uwagi na to, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością nr [...];
- naruszenie przez projektanta przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków co do dojazdu poprzez wskazanie, że działka ma zapewniony dostęp do drogi przez działkę [...].
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o "uwzględnienie skargi w części dotyczącej nieprawnego uzasadnienia, że działka [...] stanowi obsługę komunikacyjną z drogi publicznej do działki [...]".
Wyrokując w sprawie II SA/Ke 908/19 kolejno wskazano, że w odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodał, że o możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji przesądziła decyzja o warunkach zabudowy, która wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej, a z której wynika, że dojazd do nieruchomości z drogi publicznej powiatowej nr [...] przewidziano istniejącym zjazdem indywidualnym działką nr [...], zgodnie z pkt 2.5 ppkt. 8 decyzji o warunkach zabudowy, nadto inwestor jest współwłaścicielem tej działki. Inwestor do wniosku w sprawie pozwolenia na budowę dołączył m. in. oświadczenia, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, działka skarżącej nr [...] nie jest objęta wnioskiem o przedmiotowe pozwolenie na budowę, które uprawnia inwestora do prowadzenia robót budowlanych jedynie w obrębie działki nr [...].
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Kielcach skargę uwzględnił uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji.
W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana przedwcześnie. Sąd wojewódzki uznał, że kluczowe znaczenie miał w sprawie projektowany układ komunikacyjny – dojazd do działki inwestycyjnej nr [...]. W zasadniczej części został on zaprojektowany poprzez działkę o nr [...], której inwestor jest współwłaścicielem. Jednak, jak wynika z części graficznej projektu zagospodarowania działki, w części, w której projektowany dojazd przebiega w okolicy północnej części budynku położonego na działce [...] (równolegle do tej części), szerokość dojazdu pomiędzy budynkiem, a granicą działki może być mniejsza niż 3 metry, na co może wskazywać porównanie szerokości tej części dojazdu do jego pozostałego fragmentu, przebiegającego prostopadle, która – zgodnie z rysunkiem – ma szerokość 3 metrów. Mogłoby to świadczyć o tym, że – jeśli dojazd przebiega wyłącznie przez działkę [...] – we wspomnianej części może on nie spełniać przesłanki minimalnej szerokości przewidzianej w § 14 ust. 1 rozp. MI 2002. Analiza części rysunkowej projektu może prowadzić do wniosku, że spełnienie tego parametru wymagałoby, aby dojazd przebiegał częściowo przez działkę o nr [...] – jak twierdzi skarżąca (która nie wyraża zgody na taki przebieg dojazdu, a brak jest danych o tym, by została na przykład ustanowiona stosowna służebność). W ocenie tegoż sądu powyższe wątpliwości potęguje po pierwsze fakt, że – jak można wywnioskować z części graficznej projektu zagospodarowania działki – pierwotnie w ten właśnie sposób (tj. również przez działkę nr [...]) tenże dojazd był zaprojektowany, następnie zaś – z nieznanych powodów – został skorygowany (zwężony i ograniczony wyłącznie do działki [...]). Po drugie, w części opisowej projektu w jednym miejscu (s. 20) stwierdzono, że dojazd do działki przewidzianej pod zabudowę od strony południowej ma przebiegać poprzez działkę [...] z przylegającej do niej drogi asfaltowej dz. nr [...]. W innym miejscu (s. 24) podniesiono natomiast, że "działka nr [...] i [...] stanowiąca drogę wewnętrzną dojazdową do projektowanej zabudowy będąca współwłasnością inwestora, ze względu na planowany przez nią dojazd do planowanej zabudowy znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji". Zarówno część opisowa, jak i rysunkowa projektu, zawierają zatem w powyższym zakresie sprzeczności, które należało wyjaśnić.
Z uwagi na powyższe sąd wojewódzki uznał, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji, poprzez niedokonanie wystarczających i jednoznacznych ustaleń we wskazanym zakresie, naruszyły przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł R.D. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając orzeczenie sądu pierwszej instancji w całości i zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przepisu art. 145 § 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez uwzględnienie skargi i niezasadne uchylenie decyzji organów obu instancji na skutek błędnego przyjęcia, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji nie dokonały wystarczających i jednoznacznych ustaleń w zakresie zachowania wymaganej przez przepisy techniczno-budowlane szerokości jezdni stanowiącej dojazd do drogi publicznej, podczas gdy zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy rozważył i uzasadnił zgodność projektowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi oraz wyjaśnił, że dojazd z drogi publicznej do planowanej inwestycji na działce nr [...] przewidziano istniejącym zjazdem przez działkę [...] (której uczestnik jest współwłaścicielem), pomimo dokonania przez powyższe organy powyższych rozważań, które szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniach decyzji, sąd uznał, że decyzje zostały wydane przedwcześnie oraz bez poczynienia odpowiednich ustaleń, jednocześnie – jak wynika z uzasadnienia wyroku – zdaje się, że sąd nie w pełni przekonany co do podjętego rozstrzygnięcia, o czym świadczą użyte przez sąd sformułowania, np. "(...] jak wynika z części graficznej projektu szerokość może być mniejsza niż 3 metry (...)", "mogłoby to świadczyć o tym, że (dojazd) może nie spełniać przesłanki minimalnej szerokości ", "analiza części rysunkowej projektu może prowadzić do wniosku (...)", które sprawiają wrażenie, jakoby sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone decyzje niejako z ostrożności, tym samym uniemożliwiając uczestnikowi prowadzenie inwestycji budowlanej, która spełnia wszelkie wymagania techniczno-budowlane;
2. będące skutkiem naruszenia przepisów postępowania, o którym mowa powyżej naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 35 ust. 1 pkt 2 uPb w zw. z § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 oraz art. 35 ust. 4 uPb poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, że organy I i II instancji wydały decyzje pomimo, że projekt budowlany nie spełnia wymogów techniczno-budowlanych wskazanych § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 oraz, że organy powinny wyjaśnić rzekome wątpliwości, podczas gdy oba organy, w oparciu o konkretne parametry projektu budowlanego i powyższe wymogi, zgodnie rozstrzygnęły, że projekt spełnia wymagania rozp. MI 2002, co zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 uPb uniemożliwia wydanie decyzji odmawiającej pozwolenia na budowę, pomimo to sąd uchylił zaskarżone decyzje, blokując tym samym budowę uczestnika; to naruszenie jest skutkiem naruszenia przez sąd przepisów postępowania, o których mowa powyżej.
Mając na uwadze powyższe, strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie wniesionej do sądu pierwszej instancji skargi;
2) zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych;
3) rozpoznanie skargi na rozprawie.
Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie oba organy w uzasadnieniu swych decyzji wyjaśniły powody swoich rozstrzygnięć, wskazując dokładnie spełnienie konkretnych warunków prawnych oraz technicznych przez inwestora. Oprócz wyliczenia poszczególnych warunków, organ II instancji wskazał, że sprawdził zgodność projektu budowlanego z wymogami decyzji o warunkach zabudowy, przepisami rozp. MI 2002 oraz z przepisami regulującymi zakres i formę projektu budowlanego.
Skarżący kasacyjnie zwraca uwagę, że organ II instancji podkreślał, że przedłożony przez inwestora projekt jest kompletny, zgodny z przepisami, warunkami techniczno-budowlanymi i jako taki spełnia wymagania wskazane w przepisie art. 35 ust. 1 uPb. Nadto, wbrew stanowisku sądu pierwszej instancji, oba organy potwierdziły, opierając swe twierdzenia na konkretnych elementach projektu, że zaprojektowany dojazd spełnia wymogi wskazane w § 14 ust. 1 rozp. MI 2002, tj. zachowuje minimalną szerokość 3 metrów.
W odpowiedzi H.G. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Skarżąca podziela w całości stanowisko sądu pierwszej instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku uchylającym zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.
Na rozprawę wyznaczoną w przedmiotowej sprawie nikt się nie stawił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Istota tej sprawy sprowadza się do oceny trafności zarzutu skargi kasacyjnej odnośnie naruszenia przepisów o postępowaniu, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Zarzut ten jest nieuzasadniony.
B. Trafnie sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku wskazał na wymóg, jakiemu winien odpowiadać projekt zagospodarowania działki lub terenu w swojej części opisowej i rysunkowej, który ma zawierać m. in. określenie układu komunikacyjnego, w tym dojazdów, uwypuklając także, iż obowiązkiem inwestora jest wykazanie w złożonym projekcie budowlanym, że planowana inwestycja w razie udzielenia pozwolenia na budowę będzie miała zapewniony dojazd do drogi publicznej o odpowiednich parametrach. Obszernie i zasadnie wskazał sąd a quo, że warunkiem uznania nieruchomości za nieruchomość zdatną na cele budowlane, oprócz jej położenia w terenach budowlanych, jest zapewnienie dla takiej nieruchomości dojścia i dostępu do drogi publicznej, przy czym nie wystarcza faktycznie istniejący dostęp, ale musi to być dostęp prawnie zagwarantowany, rozwijając argumentacyjnie to pojęcie. Sąd wojewódzki przywołał dalej, że zgodnie z § 14 ust. 1 rozp. MI 2002 do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych, zaś szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Eksponując tę okoliczność w ocenie sądu pierwszej instancji decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę została wydana przedwcześnie, bez poczynienia istotnych ustaleń i wyjaśnienia wątpliwości we wskazanym wyżej zakresie. Wskazując na sposób zaplanowania dojazdu do działki inwestycyjnej sąd wojewódzki słusznie zwrócił uwagę, że jak wynika z graficznego elementu projektu zagospodarowania działki, w części, w której projektowany dojazd przebiega w okolicy północnej budynku położonego na działce [...] (równolegle do tej części), szerokość dojazdu pomiędzy budynkiem a granicą działki może być mniejsza niż 3 metry, na co może wskazywać porównanie szerokości tej części dojazdu do jego pozostałego fragmentu, przebiegającego prostopadle, która – zgodnie z rysunkiem – ma szerokość 3 metrów. W ocenie sądu pierwszej instancji mogłoby to świadczyć o tym, że – jeśli dojazd przebiega wyłącznie przez działkę nr [...] – we wspomnianym zakresie może on nie spełniać przesłanki minimalnej szerokości przewidzianej w § 14 ust. 1 rozp. MI 2002. Tych ustaleń sądu pierwszej instancji, dokonanych na podstawie akt sprawy, zdaniem Sądu Naczelnego skarga kasacyjna nie podważyła.
C. W zaskarżonym wyroku wyłuszczono dalej, że analiza części rysunkowej projektu może prowadzić do wniosku, że spełnienie tego parametru wymagałoby, aby dojazd przebiegał częściowo przez działkę o nr [...] – jak twierdzi skarżąca (która nie wyraża zgody na taki przebieg dojazdu, a brak jest danych o tym, by została na przykład ustanowiona stosowna służebność). Sąd Naczelny podziela wyrażone w zaskarżonym wyroku wątpliwości sądu a quo co do tego, że – jak można wywnioskować z części graficznej projektu zagospodarowania działki – pierwotnie w ten właśnie sposób (tj. również przez działkę nr [...]) tenże dojazd był zaprojektowany, następnie zaś – z nieznanych powodów – został skorygowany (zwężony i ograniczony wyłącznie do działki [...]). W ocenie sądu II instancji znajdują one w pełni potwierdzenie chociażby i w tym, że projekt zagospodarowania terenu nosi ślady poprawek co do przebiegu projektowanej komunikacji do działki inwestycyjnej. Słusznie także w zaskarżonym wyroku zwrócono uwagę na rozbieżności w części opisowej projektu odnośnie przebiegu dojazdu do działki przewidzianej pod zabudowę i wykorzystania na ten cel działki skarżącej oznaczonej nr [...]. Na to, że tak ma wyglądać dojazd do działki inwestycyjnej wskazuje ponadto literalnie treść uzasadnienia decyzji organu I instancji. Słusznie przeto sąd wojewódzki wytknął, że zarówno część opisowa, jak i rysunkowa projektu, zawierają zatem w powyższym zakresie sprzeczności, które należało wyjaśnić.
D. Z uwagi na powyższe prawidłowe było przekonanie sąd pierwszej instancji, że organy poprzez niedokonanie wystarczających i jednoznacznych ustaleń we wskazanym zakresie, naruszyły przepisy art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkowało uchyleniem decyzji organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 Ppsa. Wytykanie w skardze kasacyjnej, że uwzględnienie skargi nastąpiło jedynie wskutek przypuszczeń sądu wojewódzkiego, a organy dokonały wystarczających rozważań i prawidłowo uzasadniły swe stanowiska, jest oczywiście chybione. Słusznie sąd wojewódzki dopatrzył się braków postępowania wyjaśniającego co do wymaganej szerokości drogi dojazdowej do planowanej inwestycji oraz wytknął wynikające z akt sprawy sprzeczności między częścią graficzną i opisową projektu budowlanego. To nie sąd administracyjny ustala stan faktyczny sprawy, a organy prowadzące postępowanie administracyjne. Co się zaś tyczy argumentacji strony skarżącej kasacyjnie odnośnie użycia w zaskarżonym wyroku sformułowań o charakterze "przypuszczeniowym", to wynika to z oparcia wyroku na takiej, a nie innej podstawie. Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa wynika wszak, że sąd administracyjny uwzględnia skargę, której przedmiotem jest m. in. decyzja administracyjna, gdy została ona wydana z naruszeniem – innych niż dające podstawę do wznowienia postępowania – przepisów tegoż postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (podkr. Sądu). Sama zatem konstrukcja podstawy wyrokowania zawiera element hipotetyczny, sąd pierwszej instancji nie przesądził zatem, że zaprojektowany przez działkę nr [...] dojazd może spełniać parametry przewidziane w przepisach techniczno-budowlanych i czy dostęp do drogi publicznej został prawnie zagwarantowany, zaś uchylając obie decyzje nakazał wyjaśnić te kwestie.
E. Zarzut naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego jest o tyle chybiony, że sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę wyłącznie z powodu naruszenia przepisów postępowania i nie wypowiadał się co do naruszenia art. 35 ust. 1 i 2 uPb w zw. z § 14 ust. 1 rozp. MI 2002.
F. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną, jako nie opartą na usprawiedliwionej podstawie, oddalono.
G. Wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania został oddalony, albowiem skarżąca nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną, która byłaby sporządzona przez fachowego pełnomocnika, a sporządziła ją osobiście (por. uchwała składu 7 sędziów NSA z 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12, ONSAiwsa 2013, Nr 3, poz. 38). Skoro nadto zaś skarżąca nie uczestniczyła w rozprawie, to nie poniosła jakichkolwiek kosztów postępowania kasacyjnego uzasadniających ich zasądzenie.