II OSK 31/23

II OSK 31/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Mirosław Gdesz
Paweł Miładowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 831/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-07-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 33 par. 2 pkt 1, 5 i 6
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia NSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 831/22 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lutego 2022 r. nr 278/2022 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 831/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. K. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "WINB", z dnia 15 lutego 2022 r., nr 278/2022, którym utrzymano w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanej dalej "PINB", w Sochaczewie z dnia 29 grudnia 2021 r., Nr 370/2021, oddalające na podstawie art. 34 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), zwanej dalej "u.p.e.a.", oddalił ww. zarzuty zobowiązanej (skarżącej), ponieważ nie ma podstaw do stwierdzenia braku wymagalności egzekwowanego obowiązku i jego nieistnienie, gdyż – jak ustalił organ – nie został wykonany obowiązek nałożony decyzją PINB z 12 marca 2014 r., Nr 53/2014, o nakazie rozbiórki budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan o wymiarach 12,80 m x 4,40 m, usytuowanego na działce nr [...] w miejscowości O., gm. N..
Sąd I instancji, uwzględniając treść art. 33 § 1 u.p.e.a., art. 33 § 2 pkt 1 i 6 u.p.e.a. oraz art. 34 u.p.e.a., wskazał, że w kontekście wymagalności obowiązku ważne jest, że wynika on z ostatecznej, uznanej za prawidłową prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 2087/15 (i pozostającej w obiegu prawnym), decyzji, a więc z orzeczenia niewyeliminowanego dotychczas z obrotu prawnego w żadnym z możliwych trybów, uregulowanych w szczególności w w Kodeksie postępowania administracyjnego. W toku uruchomionego tytułem wykonawczym z 5 listopada 2020 r. postępowania egzekucyjnego, dotyczącego obowiązku nałożonego ww. decyzją PINB z 2014 r., nie doszło do wstrzymania wykonania egzekwowanej decyzji, w tym – aktem sądu administracyjnego (postępowanie sądowoadministracyjne było już wówczas prawomocnie zakończone). Obowiązek nakazu rozbiórki był wymagalny, i taki stan miał też miejsce w dacie wydania kontrolowanych przez Sąd w niniejszej sprawie postanowień w przedmiocie oddalenia zarzutów. Powyższe jest istotne także w kontekście istnienia obowiązku. O niezasadności tego zarzutu świadczy również, wbrew stanowisku skarżącej, brak jego wykonania w całości. Przeprowadzone przez PINB – w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego – kontrole nie potwierdziły wykonania egzekwowanego obowiązku w całości. Z żadnego z protokołu kontroli tego organu nie wynika, aby doszło do rozbiórki budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan. Ustalono wyłącznie, że doszło do jego przekształceń i przeróbek (protokół kontroli z 8 stycznia 2018 r., 19 listopada 2019 r. i 14 września 2020 r.). Słusznie na tej podstawie przyjęto, że nie stanowi to o realizacji w pełni egzekwowanego obowiązku. Prawidłowo także zaznaczono, że orzeczony i podlegający wykonaniu obowiązek dotyczył całości obiektu, a nie tylko jego części w celu spełnienia wymagań przepisów prawa budowlanego. Dlatego argumentacja skargi wskazująca na "realizację" – w miejscu budynku magazynowego – wiaty, która z uwagi na wielkość nie wymagała "nawet" dokonania zgłoszenia, nie mogła okazać się skuteczna. Z tych przyczyn Sąd uznał, że postanowienia wydane w sprawie są prawidłowe. Uwzględniono wszystkie ważne okoliczności, rozważono podniesione przez skarżącą na tym etapie postępowania egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Wobec treści skargi, Sąd dodatkowo wyjaśnił, że orzekając w niniejszej sprawie nie mógł dokonać oceny legalności postępowania PINB zakończonego ww. decyzją PINB z 2014 r. o nakazie rozbiórki. Wykracza to bowiem poza granice tej sprawy w rozumieniu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.". Tym samym zarzuty dotyczące wadliwego uruchomienia i prowadzenia postępowania przez ww. organ w stosunku do przedmiotowego budynku (zakończonego następnie nakazem jego rozbiórki), nie mogły więc mieć jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie, dotyczącej orzeczenia wydanego w trakcie postępowania egzekucyjnego w administracji (w celu wyegzekwowania orzeczonej rozbiórki). Niezależnie od tego Sąd zauważył, że ww. decyzja PINB, utrzymana w mocy decyzją WINB z 19 maja 2014 r., Nr 835/14, prawomocnym wyrokiem o sygn. akt VII SA/Wa 2087/15 została uznana za prawidłową; a wydanie orzeczenia sprzecznego z tym poglądem Sądu stanowiłoby o naruszeniu m.in. art. 170 p.p.s.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. złożyła skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i postanowień organów obu instancji; ewentualnie – uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
1) art. 134 § 1 p.p.s.a. przez zaniechanie pełnej kontroli legalności zaskarżonej do Sądu decyzji organu I i II instancji oraz ograniczenie tej kontroli wyłączenie do polemiki nad zasadnością zarzutu skargi do WSA oraz powielenia stanowiska aprobowanego przez organy w toku postępowania administracyjnego;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez wadliwe niezastosowanie tego przepisu, w konsekwencji – nieuzasadnione oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., na skutek niedostrzeżenia przez Sąd naruszenia przez organy administracji następujących przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 50 i art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez ich nieuzasadnione niezastosowanie i przyjęcie przez organ II instancji, iż w toku rozstrzygania sprawy przez organ I instancji, organ ten prawidłowo odczytał treść oraz podstawę prawną wniesionych przez skarżącą zarzutów pomimo sytuacji, w której przy sformułowaniu przez skarżącą wniesionych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej w oparciu o nieobowiązujące już brzmienie art. 33 § 1 u.p.e.a., istniały wątpliwości co do treści zarzutów sformułowanych przez skarżącą oraz ich podstawy prawnej, co tym samym nakładało na organ I instancji obowiązek usunięcia tych wątpliwości w trybie art. 50 K.p.a. i art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. (poprzez wezwanie skarżącej do wyjaśnienia ww. kwestii – czego jednak organ I instancji nie uczynił), nie zaś w drodze dokonywanego samodzielnie przez ten organ założenia (jak wskazane zostało w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia) co do treści oraz podstawy prawnej zarzutów sformułowanych przez skarżącą przez co wniesione przez skarżącą zarzuty nie zostały zakwalifikowane w sposób prawidłowy, w tym organy obu instancji nie uwzględniły sformułowanego przez skarżącą zarzutu z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. odnoszącego się do wygaśnięcia obowiązku nałożonego ww. decyzją PINB z 2014 r. z uwagi na wykonanie tej decyzji;
- art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. przez jego nieprawidłowe niezastosowanie i przyjęcie przez organ II instancji, iż w toku rozstrzygania sprawy przez organ I instancji, organ ten prawidłowo odczytał treść oraz podstawę prawną wniesionych przez skarżącą zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, przyjmując, iż skarżąca nie wnosi zarzutu z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. odnoszącego się do wygaśnięcia obowiązku nałożonego ww. decyzją PINB z 2014 r., w sytuacji w której z treści pisma skarżącej z dnia 24 listopada 2021 r. jednoznacznie wynika, iż skarżąca podnosi okoliczności wskazujące na wykonanie rozbiórki ww. budynku magazynowego, tj. wskazuje na wykonanie obowiązku określonego w ww. decyzji PINB z 2014 r., co tym samym powinno prowadzić do zakwalifikowania przedmiotowego zarzutu jako podniesionego w ramach art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. lub w przypadku wątpliwości organu w tym zakresie do wezwania skarżącej do wskazania podstawy prawnej dla przyporządkowania przedmiotowego zarzutu;
- art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. i art. 136 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez i nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, a oparcie się przez organ II instancji w rozstrzygnięciu na stanowisku zaprezentowanym w ramach uzasadnienia organu I instancji i pobieżnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, jak również poprzez naruszenie zasad uwzględniania przy załatwianiu spraw słusznego interesu obywateli, wyczerpującego zebrania rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie poprzez odstąpienie przez organ II instancji od pełnego wyjaśnienia podnoszonego przez skarżącą zarzutu, iż ww. decyzja PINB z 2014 r. została już wykonana i na ww. działce w miejscu rozebranego budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan stoi obecnie inny budynek, a poprzestanie przez organ II instancji wyłącznie na pobieżnych ustaleniach i wyjaśnieniach (ograniczonych do wizji lokalnej) poczynionych w tym zakresie przez organ I instancji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez organ II instancji wadliwego postanowienia o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia PINB;
- art. 8 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., przez wydanie przez organ II instancji zaskarżonego postanowienia w oparciu o przeprowadzone postępowanie, które nie może być uznane za budzące zaufanie jego uczestnika do władzy publicznej oraz za prowadzone w ramach kierowania się przez organ zasadami proporcjonalności, bezstronności równego traktowania uczestników postępowania, co przejawiało się w braku przeprowadzenia przez organ II instancji pełnej analizy stanowiska i argumentów skarżącej podniesionych w ramach pisma z dnia 24 listopada 2021 r. oraz w ramach odwołania od postanowienia wydanego przez organ I Instancji – dotyczących podnoszonych twierdzeń, iż ww. decyzja PINB z 2014 r. została już wykonana i na ww. działce w miejscu rozebranego budynku magazynowego stoi obecnie innych budynek, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie po stronie zarówno organu I instancji, jak i organu II instancji istniał obowiązek kompleksowego wyjaśnienia przedmiotowych okoliczności, nie zaś (jak uczyniono) dokonania pobieżnych ustaleń opartych wyłącznie na dowodzie z wizji lokalnej, bez chociażby przesłuchania skarżącej i E. K. w zakresie powyższych okoliczności;
- art. 15 K.p.a. w zw. z art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez nierozpoznanie ponownie, w toku postępowania odwoławczego całej sprawy, w tym uchylenie się przez organ II instancji od oceny prawidłowości prowadzenia postępowania przez organ I instancji oraz wpływu ewentualnych uchybień na treść zaskarżonego postanowienia, lecz oparcie się przez organ II instancji w wydanym postanowieniu na powielonych po organie I instancji argumentach i twierdzeniach w zakresie podniesionych przez skarżącą zarzutów, podczas gdy organ II instancji był obowiązany do pełnego i samodzielnego ponownego przeanalizowania podniesionych przez skarżącą zarzutów oraz wyjaśnienia okoliczności pominiętych przez organ I instancji, w tym przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i wyjaśniającego w zakresie podnoszonych przez skarżącą twierdzeń o wykonaniu obowiązku rozbiórki ww. budynku magazynowego, określonego ww. decyzji PINB z 2014 r. oraz argumentów o posadowieniu na tej działce (na miejscu rozebranego budynku magazynowego) nowego budynku;
- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez utrzymanie "zaskarżonej decyzji" organu I instancji w mocy, podczas gdy w postępowaniu przed PINB w zakresie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów w toku egzekucji administracyjnej, nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego w zakresie pełnego wyjaśnienia podnoszonej przez skarżącą okoliczności, iż ww. decyzja PINB z 2014 r. została wykonana i na ww. działce w miejscu rozebranego budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan stoi obecnie innych budynek.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego.
Przede wszystkim w niniejszej sprawie nie było kwestionowane, że skarżąca wniosła, jak i organy egzekucyjne rozpatrywały sprawę w oparciu o nowe brzmienie art. 33 § 2 u.p.e.a. Skarżąca wprost powołała się na zarzuty z art. 33 § 2 pkt 1 i 6 u.p.e.a., ponieważ powołała się na brak wymagalności obowiązku i jego nieistnienie z uwagi na wykonanie ww. decyzji o nakazie rozbiórki. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest nieistnienie obowiązku; a stosownie do art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest brak wymagalności obowiązku.
W tych warunkach, skoro w sprawie oceniono, że treść sformułowanych przez skarżącą zarzutów nie nasuwa organowi egzekucyjnemu wątpliwości z ich kwalifikacją prawną, to aktualnie skarżąca w skardze kasacyjnej nie może skutecznie kwestionować tej oceny bez wykazania, a więc przedstawienia stosownego wywodu, że zgłoszone przez nią zarzuty powinny podlegać odmiennej kwalifikacji w odniesieniu do treści art. 33 § 2 u.p.e.a. Skarżąca powinna wykazać zatem, że treść zgłoszonych przez nią zarzutów mieści się ewentualnie w innych zarzutach, o jakich mowa w art. 33 § 2 u.p.e.a. niż przyjął to organ egzekucyjny. Tego zaś w skardze kasacyjnej nie uczyniła, co czyni w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej, jak i jej argumentację pozbawione usprawiedliwionych podstaw, tym bardziej, że z treści zgłoszonych zarzutów wynika, że skarżąca oparła się na nowym brzmieniu art. 33 § 2 u.p.e.a., jedynie omyłkowo wskazując w treści uzasadnienia zarzutów na jednostkę redakcyjną "art. 33 § 1" u.p.e.a., przywołując jednak w całości nowe brzmienie (treść) art. 33 § 2 u.p.e.a. – jak i w podstawie zarzutów wskazując art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Zresztą zgłoszone zarzuty opierały się na twierdzeniu, że obowiązek wynikający z decyzji o nakazie rozbiórki został wykonany; jednak organy egzekucyjne ustaliły, że obowiązek ten w całości nie został wykonany, co oznacza, że obowiązek nakazu rozbiórki nadal istnieje, bo decyzja o nakazie rozbiórki także pozostaje w obrocie prawnym, a więc podlega wykonaniu. Stąd podstawa do wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego celem faktycznej realizacji obowiązku wynikającego z nakazu rozbiórki.
Oznacza to, że nawet jeżeli przyjąć, że organ egzekucyjny nie rozpoznał zarzutów w odniesieniu do art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. (dotyczący wygaśnięcia obowiązku), to i tak ewentualne uchybienie w tym zakresie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że w podstawie prawnej zgłoszonych zarzutów skarżąca wskazała na art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. (o czym wyżej była mowa), a w treści uzasadnienia wskazała na to, że obowiązek nie jest wymagany i nie podlega egzekucji administracyjnej. Skarżąca nie wskazywała zaś na zarzut, o jakim nowa w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. Pomimo tego organ egzekucyjny i tak ocenił, że nakaz rozbiórki nie został wykonany, co jednocześnie równoznaczne jest z brakiem podstaw do skutecznego stwierdzenia, że nastąpiło wygaśniecie obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.
W omawianym zakresie brak jest podstaw do stwierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. i zw. z art. 50 i art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w sposób istotny, tj. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym za niezasadny należało ocenić zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. i zw. z art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.
Przechodząc do kolejnej grupy zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 151 p.p.s.a. i zw. z: art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. i art. 136 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; art. 8 K.p.a. oraz art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; art. 15 K.p.a. w zw. z art. 12 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. – wskazujących, że skarżąca wykonała nakaz rozbiórki i, że w miejscu dotychczasowego budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan znajduje się inny obiekt budowlany – należy stwierdzić, że nie zawierają one usprawiedliwionych podstaw. W tym bowiem zakresie nie podważono skutecznie oceny Sądu I instancji, który niewadliwie stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącej, nie wykonała nakazu rozbiórki w całości. Ma rację Sąd I instancji, że przeprowadzone przez PINB – w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego – kontrole nie potwierdziły wykonania egzekwowanego obowiązku w całości. Nadto z żadnego z protokołu kontroli tego organu nie wynika, aby doszło do rozbiórki budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan. Jak wynika z akt sprawy, ustalono wyłącznie, że doszło do jego przekształceń i przeróbek. W tych warunkach ma rację Sąd I instancji, że powyższe nie stanowi o realizacji w pełni egzekwowanego obowiązku. Prawidłowo także zaznaczono, że orzeczony i podlegający wykonaniu obowiązek dotyczył całości obiektu, a nie tylko jego części w celu spełnienia wymagań przepisów prawa budowlanego. Dlatego argumentacja skargi wskazująca na "realizację" – w miejscu budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan – wiaty, która z uwagi na jej wielkość nie wymagała "nawet" dokonania zgłoszenia, nie mogła okazać się skuteczna. Organ egzekucyjny podniósł, że skarżąca nie udokumentowała rozbiórki budynku. Stwierdzono bowiem, że dokonano przebudowy budynku magazynowego do składowania butli z gazem propan-butan na wiatę. Przesunięto ścianę elewacji bocznej południowo-zachodniej, pozostawiając słupy konstrukcyjne w dotychczasowej lokalizacji oraz ze ściany frontowej częściowo zdemontowano płyty prefabrykowane. Ponadto ze ściany frontowej zdemontowano dwuskrzydłowe drzwi przesuwne. Powyższe roboty miały na celu odkrycie obiektu od strony frontowej w celu uznania go za wiatę. Nie dokonano przeróbek dachu. Organy egzekucyjne na tej właśnie podstawie oceniły jako nietrafne stwierdzenie inwestorów, że w miejscu obiektu pobudowali wiatę o powierzchni mniejszej niż 50 m2 niewymagającą dokonania zgłoszenia. Budynek objęty nakazem rozbiórki ma powierzchnię zabudowy 56,32 m2, a dach na obiekcie ma znacznie większą powierzchnię, ponieważ od strony frontowej jest nadwieszony poza lico ściany o 1,35 m w związku z czym wiata ma znacznie przekroczoną powierzchnię 50 m2 i w przypadku gdyby nawet była budowana w miejscu obiektu przeznaczonego do rozbiórki wymagałaby uzyskania pozwolenia na budowę. Dalej, jak wskazał organ egzekucyjny, dokonując porównania dokumentacji fotograficznej zgromadzonej sprawie w różnych okresach, można jednoznacznie stwierdzić, że obiekt nie został rozebrany. Dokumentacja fotograficzna wykonana spoza terenu nieruchomości w dniu 31.08.2021 r. pozwala ocenić, że dokonane przekształcenia i przeróbki obiektu w dalszym ciągu można traktować jedynie jako wykonanie nakazów rozbiórki w niewielkiej części, co nie powoduje ustania prawnego bytu elementu stosunku materiaInoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji rozbiórkowej. Takie zaś ustalenia uprawniały organ egzekucyjny do stwierdzenia, że obowiązek rozbiórki dotyczył całości obiektu, a nie tylko jego części w celu spełnienia wymagań przepisów prawa budowlanego – co też trafnie ocenił Sąd I instancji, akceptując w pełni wypowiedziane w tym zakresie zapatrywanie organu egzekucyjnego. Mamy zatem do czynienia ze szczegółowymi ustaleniami, które przeczą stanowisku skarżącej, że wykonała nakaz rozbiórki w całości. Samo argumentowanie, że w miejscu budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan aktualnie znajduje się obiekt budowlany o innej funkcji i substancji nie przeczy ocenie, że skarżąca nie wykonała w całości rozbiórki budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie, że wykonała w całości nakaz rozbiórki budynku magazynowego do składowania butli z gazem płynnym propan butan, w sytuacji gdy organ egzekucyjny dokładnie wskazał jakich działań dopuściła się skarżąca, które jednak nie pozwalają na twierdzenie, że wykonała w całości nakaz rozbiórki. Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, swoje stanowisko skarżąca opiera wyłącznie na gołosłownych twierdzeniach, że wykonała nakaz rozbiórki, co w świetle dokonanych w sprawie ustaleń organu egzekucyjnego nie znajduje potwierdzenia. Nawet jeżeli przepisy prawa nie określają stosownych obowiązków co do przedstawienia organowi potwierdzenia nakazu rozbiórki, jednak dla celów procesowych skarżąca nie może skutecznie dowodzić swoich racji bez dowodów, w sytuacji gdy stanowisko organów egzekucyjnych właśnie opiera się na zebranym materiale dowodowym, który nie potwierdza, że skarżąca wykonała nakaz rozbiórki w całości. Nie jest w tym zakresie przekonujące argumentowanie, że organ egzekucyjny oparł się tylko na swoich ustaleniach z kontroli, w sytuacji gdy powinien przesłuchać w charakterze świadków skarżącą i E. K.. W skardze kasacyjnej nie wykazano aby te podmioty dysponowały taką argumentacją, która mogłaby skutecznie prowadzić do podważenia dokonanych w sprawie ustaleń, z których wynika, że skarżąca nie wykonała w całości nakazu rozbiórki. Dlatego ewentualne uchybienia organów egzekucyjnych w ww. zakresie należało uznać za niemające istotnego wpływu na wynik sprawy.
W konsekwencji przedstawionego powyżej wywodu brak jest podstaw do stwierdzenia wskazywanego w skardze kasacyjnej naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał kontroli legalności działalności organów egzekucyjnych w granicach niniejszej sprawy, a wyznaczonej zakresem zaskarżonego postanowienia WINB o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej, co wymagało rozważenia, czy skarżąca rzeczywiście wykonała w całości nakaz rozbiórki – a w tym zakresie doszło do stosownej oceny, której nie podważono skutecznie w skardze kasacyjnej, o czym wyżej była mowa.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.