II OSK 2664/21
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSkarga kasacyjna G.K. dotyczyła odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z 2013 r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla nadbudowy i zmiany sposobu użytkowania poddasza w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, która została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej. Skarżący twierdził, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ nie uwzględnił faktu zrealizowania inwestycji i nie rozważył zasady proporcjonalności w kontekście legalizacji samowoli budowlanej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, uznając, że organy administracji miały wiedzę o zrealizowaniu inwestycji i toczącym się postępowaniu legalizacyjnym, jednakże przyczyna odmowy ustalenia warunków zabudowy nie wynikała z faktu zrealizowania inwestycji, lecz z braku kontynuacji wysokości budynków w obszarze analizowanym i niezasadności zastosowania odstępstwa. Sąd uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a analiza urbanistyczna została przeprowadzona prawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podzielając stanowisko WSA. Sąd podkreślił, że wymogi dotyczące ustalenia warunków zabudowy są identyczne dla inwestycji planowanych i zrealizowanych, a brak jest podstaw do stosowania innych kryteriów dla podmiotu, który zrealizował inwestycję bez pozwolenia. Sąd uznał również, że nie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności ani art. 141 § 4 P.p.s.a., a uzasadnienie wyroku WSA było wystarczające.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a także zasady ustalania warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanych w warunkach samowoli budowlanej.
Sprawa dotyczy specyficznego stanu faktycznego i procedury stwierdzenia nieważności decyzji.
Zagadnienia prawne (3)
Czy decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej, wydana bez uwzględnienia toczącego się postępowania legalizacyjnego i zasady proporcjonalności, może być uznana za wydaną z rażącym naruszeniem prawa?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, organy administracji miały wiedzę o zrealizowaniu inwestycji i postępowaniu legalizacyjnym, jednakże przyczyna odmowy ustalenia warunków zabudowy nie wynikała z faktu zrealizowania inwestycji, lecz z braku kontynuacji wysokości budynków w obszarze analizowanym i niezasadności zastosowania odstępstwa. Nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że wymogi dotyczące ustalenia warunków zabudowy są identyczne dla inwestycji planowanych i zrealizowanych. Odmowa ustalenia warunków zabudowy była uzasadniona brakiem spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a nie samym faktem zrealizowania inwestycji. Nie stwierdzono rażącego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji.
Czy wadliwie sporządzona analiza urbanistyczna dla inwestycji planowanej, zamiast dla inwestycji zrealizowanej w warunkach samowoli budowlanej, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy?
Odpowiedź sądu
Nie, nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy urbanistycznej nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa, jeśli nie zachodzi oczywista sprzeczność między analizą a wymaganiami prawa. W tej sprawie analiza została uznana za wystarczającą.
Uzasadnienie
Sąd podzielił stanowisko SKO, że analiza urbanistyczna została sporządzona zgodnie z wymaganiami prawa i mogła stanowić podstawę odmowy wydania warunków zabudowy. Nawet brak prawidłowo przeprowadzonej analizy nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności, jeśli nie ma oczywistej sprzeczności z prawem.
Czy naruszenie zasady proporcjonalności (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP) może stanowić podstawę do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy?
Odpowiedź sądu
Nie, organy administracji mają obowiązek ustalenia, czy spełnione zostały przesłanki z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Brak jest podstaw do przyjęcia, by wymogi te były modyfikowane przez kryterium proporcjonalności w tym kontekście.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że zasada proporcjonalności może mieć zastosowanie do oceny zgodności przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z Konstytucją, ale nie stanowi podstawy do modyfikacji wymogów ustalenia warunków zabudowy w postępowaniu administracyjnym.
Przepisy (10)
Główne
u.p.z.p. art. 59 § 1 i 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 60 § 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
u.p.z.p. art. 61 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
K.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Pomocnicze
K.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Prawo budowlane art. 48 § 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
P.p.s.a. art. 141 § § 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Konstytucja RP art. 31 § ust. 3
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej
Argumenty
Odrzucone argumenty
Naruszenie art. 59, 61 u.p.z.p. w zw. z art. 48 Prawa budowlanego i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. • Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe zrekonstruowanie stanu faktycznego sprawy.
Godne uwagi sformułowania
Rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. • Okoliczność, czy organ administracji rozstrzygał w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej czy też inwestycji już zrealizowanej nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej w sprawie decyzji. Niezależnie bowiem od tego czy sprawa dotyczy inwestycji planowanej czy też już zrealizowanej wymogi związane z ustaleniem warunków zabudowy są identyczne.
Skład orzekający
Tomasz Zbrojewski
przewodniczący
Jerzy Stankowski
członek
Grzegorz Czerwiński
sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia 'rażącego naruszenia prawa' w kontekście stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, a także zasady ustalania warunków zabudowy dla inwestycji zrealizowanych w warunkach samowoli budowlanej."
Ograniczenia: Sprawa dotyczy specyficznego stanu faktycznego i procedury stwierdzenia nieważności decyzji.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego zagadnienia prawnego dotyczącego legalizacji samowoli budowlanej i możliwości uzyskania warunków zabudowy dla już zrealizowanych obiektów, co jest częstym problemem w praktyce.
“Samowola budowlana i warunki zabudowy – czy można zalegalizować już wybudowane?”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.