II OSK 2664/20

II OSK 2664/20 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Robert Sawuła /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1046/19 - Wyrok WSA w Krakowie z 2019-12-13
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 1046/19 w sprawie ze skargi K.Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 czerwca 2019 r. znak: WI-I.7840.29.3.2018.BB w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 13 grudnia 2019 r., II SA/Kr 1046/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Krakowie oddalił skargę K.Ż. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 7 czerwca 2019 r., znak: WI-I.7840.29.3.2018.BB, w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Starosta Nowosądecki decyzją z 14 grudnia 2017 r., znak: BG-II.6740.1627.2015, odmówił uchylenia na wniosek K.Ż. – następcy prawnego A.K. (w postępowaniu wznowieniowym) ostatecznej decyzji własnej Nr 291/2014 z 21 lutego 2014 r., znak: GB-II.6740.2291.2013, zmieniającej decyzję tegoż Starosty Nr 1128/2013 z 23 lipca 2013 r., znak: GB-II.6740.2280.2012, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi: H.H., pozwolenia na budowę wiaduktu lokalizowanego w km [...] drogi ul. [...], na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...], przebudowę drogi gminnej (ul. [...]) na działce [...] (w ramach której wykonany będzie lewostronny chodnik w Km [...] i prawostronna opaska w km [...]) oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej SN 15kV na działach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - całość inwestycji lokalizowana w miejscowości [...], obręb ew. [...], w zakresie zatwierdzenia zmian w projekcie budowlanym. Dalej w wyroku II SA/Kr 1046/19 przywołano, że powyższe rozstrzygnięcie zapadło po uchyleniu przez WSA w Krakowie, wyrokiem z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 1185/16, poprzednio wydanych w postępowaniu wznowieniowym decyzji, z powodu nie zbadania kwestii czy inwestycja obejmowała nieruchomości A.K. tj. działki o nr [...] i [...]. W ocenie organu I instancji w/w działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, która obejmuje tylko działki wymienione w sentencji decyzji.
Odwołanie od ww. decyzji Starosty z 14 grudnia 2017 r. złożyła K.Ż.
Wyrokując w sprawie II SA/Kr 1046/19 kolejno wskazano, że powołaną na wstępie decyzją z 7 czerwca 2019 r., Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 14 grudnia 2017 r. (decyzja I instancji).
Sąd pierwszej instancji przywołał obszernie motywy decyzji Wojewody Małopolskiego, w uzasadnieniu której wskazano, że skarżąca nie wykazała istnienia własnych interesów prawnych podlegających ochronie, ani przepisu prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania działek, będących jej własnością. Krąg podmiotów będących stronami postępowania o pozwolenie na budowę wyznacza art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm., uPb). Wyznaczony przez Starostę Nowosądeckiego w decyzji z 23 lipca 2013 r. dotyczącej pozwolenia na budowę wiaduktu obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położone w [...], a więc (nie licząc działki nr [...], stanowiącej drogę gminną) zamyka się w granicach działek inwestora. Natomiast obszar oddziaływania obiektu wynikający z badanej decyzji z 21 lutego 2014 r. zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę w całości zamyka się w granicach działek wymienionych w tej decyzji, przeto działki wymienione we wniosku o wznowienie postępowania, tj. nr [...] i nr [...], nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Zgodnie z treścią decyzji Starosty Nowosądeckiego z 21 lutego 2014 r. (decyzja dotychczasowa), projekt budowlany który jest jej integralną częścią obejmuje zmianę w stosunku do pierwotnego pozwolenia na budowę w zakresie obejmującym: zmianę konstrukcji oraz parametrów projektowanego wiaduktu; zmianę lokalizacji wiaduktu tj. w km [...] - [...] drogi ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...], [...]; zmianę lokalizacji projektowanego lewostronnego chodnika i prawostronnej opaski tj. na działce nr [...] - całość inwestycji zlokalizowana w [...]. Pozostałe warunki zawarte w decyzji pozwolenia na budowę nie ulegają zmianie. Działki objęte inwestycją zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolami: 10.UT - tereny usług turystycznych - stacja dolna, 3.2.US - tereny urządzeń sportowych, 9.US/KD - tereny urządzeń sportowych z zakazem zabudowy i dopuszczeniem lokalizacji kolei krzesełkowej, 3.1.US - tereny urządzeń sportowych dla realizacji kolejki krzesełkowej i realizacji tras narciarskich, 4.KDD - tereny dróg gminnych - na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto [...] 73, zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI 1/333/10 Rady Miejskiej w [...] z 25 lutego 2010 r. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym i na podstawie opisu technicznego do tego projektu, przedmiotowy wiadukt zlokalizowany został w ciągu drogi gminnej ul. [...] w km [...] (początek projektowanego wiaduktu) - [...] (koniec projektowanego wiaduktu) na działkach nr [...], [...], [...], [...] w ramach istniejącej stacji narciarskiej w [...]. Działki na których został usytuowany wiadukt nie uległy zmianie. Zauważyć także należy, że oś projektowanego wiaduktu usytuowana w km [...] została zaprojektowana w tym samym miejscu w stosunku do pierwotnego pozwolenia na budowę tj. w km [...]. Oznacza to, że praktycznie nie tyle zmieniła się lokalizacja wiaduktu w stosunku do osi drogi, co raczej szerokość użytkowa obiektu górą, z 17 m (k. nr 105, 19 pierwotnego projektu budowlanego) - na 20,40 m (karta nr 91 zamiennego projektu budowlanego). W opisie technicznym do projektu budowlanego ze względów ekonomicznych zmieniona została w stosunku do projektu pierwotnego konstrukcja obiektu, co z kolei pociągnęło za sobą zmianę szerokości użytkowej obiektu górą, zmianę niwelety nasypów, oraz zmianę sposobu i wymiarów fundamentowania. Nie uległy zmianie lokalizacja obiektu, tj. położenie i kąt skrzyżowania osi obiektu w stosunku do osi jezdni, oraz wymiary skrajni użytkowej drogi i chodnika dla pieszych pod obiektem. Minimalna odległość projektowanej konstrukcji wiaduktu (w km [...], początek projektowanego wiaduktu) od granicy działki nr [...] i działki [...] wynosi odpowiednio ok. 18 m i ok. 55 m. Wykonanie skarp zostało zaprojektowane w odległości 14 m od działki nr [...] i ok. 53 m od granicy działki nr [...]. Zaprojektowano też skarpy których minimalna odległość od granic działek wnioskodawczyni wynosi ok. 10 m i ok. 40 m. Przedmiotowy wiadukt jest obiektem, który w najwyższym punkcie od strony omawianych działek będzie miał wysokość 4,83 m. Biorąc przy tym pod rozwagę odległość wiaduktu od granicy działek skarżącej wynoszącą ok. 18 m, organ wojewódzki stwierdził, że planowana inwestycja nie wpłynie w żaden sposób i nie ograniczy zagospodarowania należących do niej działek ewid. nr [...] i [...]. Także przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się od strony północno-zachodniej w stosunku do ww. działek, dlatego cień rzucany przez wiadukt ich nie obejmuje - znajdują się one od strony południowo-wschodniej w stosunku do wiaduktu. W związku z powyższymi wyjaśnieniami w przypadku zaprojektowania zabudowy na działkach skarżącej, organ odwoławczy stwierdził, że przepisy dotyczące kwestii dostępu do światła dziennego i nasłonecznienia - § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2015, poz. 1422, rozp. MI 2002) nie będą miały zastosowania. Niniejsza inwestycja, jak słusznie stwierdził organ l instancji biorąc pod uwagę wysokość projektowanych obiektów (w najwyższym punkcie) oraz ich odległość od granicy działki skarżącej, która wynosi ok. 18 m, w ocenie Wojewody nie wpłynie w żaden sposób i nie ograniczy zagospodarowania na działkach nr [...] i nr [...] położonych w [...]. W żaden sposób nie zostały też naruszone przepisy pożarowe § 271 - § 273 rozp. MI 2002, które dotyczą obiektów kubaturowych tj. budynków, a wiadukt nie został zaprojektowany z materiałów rozprzestrzeniających ogień. Także w uzasadnieniu decyzji I instancji słusznie zostało stwierdzone, że biorąc pod uwagę istniejące i projektowane ukształtowane terenu oraz fakt, że pomiędzy działkami objętymi inwestycją, a działkami wnioskodawczyni znajduje się działka stanowiąca drogę gruntową klasy dojazdowej uznać należy, że wody opadowe z projektowanych obiektów (wiadukt, przebudowa drogi gminnej) nie będą oddziaływać na działki stanowiące własność wnioskodawczyni. Przedmiotem inwestycji nie jest budowa nowej nartostrady, ale wyłącznie wiaduktu nad istniejącą drogą gminną - ulicą [...]. Projekt branży elektroenergetycznej pozostaje bez zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, w związku z powyższym przełożenie linii sieci energetycznej zostanie wykonane na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę z 23 lipca 2013 r., gdyż nie koliduje z zakresem projektowanych zmian zatwierdzonych decyzją zmieniającą z 21 lutego 2014 r. Zgodnie z projektem budowlanym ta część sieci elektroenergetycznej, która podlega likwidacji pozostaje "do umartwienia", a nowa trasa kabla przebiegająca w kolizji z siecią gazową - znajduje się w znacznej odległości od działek skarżącej.
Sąd wskazał dalej, że w swej decyzji Wojewoda rozważając kwestię, czy działki objęte wnioskiem o wznowienie postępowania (nr [...] i nr [...]) znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, doszedł do wniosku, że należało uwzględnić ustalenia zawarte w decyzji środowiskowej wydanej przez Burmistrza [...] z 13 listopada 2012 r., stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia. Organ ten uwypuklił, że wnioskodawczyni wznowienia nie była stroną w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, a inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących ujemnie oddziaływać na środowisko. Brak zatem podstaw do uznania, że jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji ogranicza działki wnioskodawczyni w ich zagospodarowaniu czy użytkowaniu. Z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika między innymi, że nastąpi zmniejszenie hałasu poprzez zastosowanie nowoczesnych systemów wielokrążków, które spełniają wszelkie normy Unii Europejskiej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji środowiskowej znaczna większość uwarunkowań określonych w art. 64 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 353 ze zm.) nie wystąpi w stosunku do przedmiotowej inwestycji, a pozostałe będą miały znikomy wpływ. Zarówno budowa, jak i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wpłynie znacząco negatywnie na środowisko. Analiza wymienionej wyżej decyzji środowiskowej nie pozwala – wobec jej zapisów – na przyjęcie takiego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, w szczególności na działki nr [...] i nr [...], które ograniczałoby ich właścicieli w zagospodarowaniu ich nieruchomości.
Sąd pierwszej instancji eksponował, że nadto w decyzji organu II instancji podkreślono, iż Starosta Nowosądecki uwzględniając w/w wyrok WSA w Krakowie, przed wydaniem swej decyzji w postępowaniu wznowieniowym przeprowadził postępowanie uzupełniające zgromadzony materiał dowodowy o wyjaśnienia inwestora i projektanta, w szczególności w kwestii, czy działki nr [...] i nr [...] będące własnością odwołującej się zostały objęte przedmiotową inwestycją jako "teren budowy". Inwestycja zgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę obejmuje budowę wiaduktu w ciągu drogi gminnej (ul. [...]) w ramach istniejącej stacji narciarskiej, przebudowę drogi gminnej polegającą na wykonaniu lewostronnego chodnika i prawostronnej opaski, oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej. Zakres zmian pozwolenia na budowę zatwierdzonych decyzją z 21 lutego 2014 r., będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego, obejmuje wyłącznie działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w [...], na których został usytuowany wiadukt. Z projektu zagospodarowania terenu dla projektu pierwotnego i dla projektu budowlanego zamiennego, wykonanych na mapie do celów projektowych wynika, że inwestycja w żaden sposób nie obejmowała działek skarżącej, na dokumentach tych określono przecież zakres projektowanej inwestycji linia koloru żółtego, która znajduje się poza działkami skarżącej. W projekcie budowlanym zamiennym na s. 51 znajduje się wprawdzie mapa sytuacyjna (nie mapa do celów projektowych) będąca załącznikiem graficznym sporządzonym przez geologa - mgr inż. B.C., na którym istotnie wpisano sformułowanie "teren budowy" na działce nr [...]. Załącznik ten stanowi część opracowania w sprawie określenia geotechnicznych warunków posadowienia projektowanego wiaduktu. Na tym dokumencie oznaczono zakres inwestycji linią koloru żółtego, nie obejmujący działek skarżącej. Jak z powyższego wynika, zaistniała pewna niespójność w dokumentacji projektowej, jednakże na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżona decyzją – informacji o "terenie budowy" na działkach odwołującej się nie zamieszczono. Mapa sytuacyjna jako część opracowania geologicznego na którym istotnie wpisano na działce nr [...] sformułowanie "teren budowy" stanowi materiał pomocniczy, na którym geolog przedstawił jedynie lokalizację "sondowań", na podstawie których dokonano charakterystyki podłoża gruntowego, celem określenia geotechnicznych warunków posadowienia projektowanego wiaduktu. Także treść metryki, o której mowa w § 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 25 kwietnia 2012 r. (Dz. U. 2018, poz. 1935, rozp. 2012) dotycząca nazwy opracowania umieszczona na tej mapie sytuacyjnej jest potwierdzeniem, że nie jest to rysunek projektu budowlanego, który podlegał zatwierdzeniu. Jeżeli określenie "teren budowy" nie zostało przeniesione na projekt zagospodarowania terenu, który jako dokument projektu budowlanego podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ, to znaczy, że określenie "teren budowy" jest pomyłką geologa, który przecież nie posiada uprawnień by ingerować, czy wskazywać zakres inwestycji, czy też określać miejsca zaplecza budowy. Nie zatwierdzono robót budowlanych na działkach nr [...] i [...]. Inwestor nie posiadał żadnego prawa do wejścia na teren tych działek i wykonywania na nich robót, czy wykorzystywania ich jako zaplecze budowy do gromadzenia sprzętu. Powyższe okoliczności – w ocenie Wojewody Małopolskiego – nie potwierdzają, by teren działek odwołującej się był objęty inwestycją, tym samym stanowił teren budowy. Także przebudowa drogi gminnej, oraz przebudowa sieci elektroenergetycznej została przewidziana wyłącznie na działkach nie należących do odwołującej się. Zaprojektowano nową trasę przebiegu sieci w znacznej odległości od działek skarżącej, a pozostałą część jak wynika z projektu budowlanego przeznaczono "do umartwienia". Wiadukt w sposób oczywisty nie generuje hałasu, drgań, czy wibracji, pełni funkcję kładki w ciągu istniejącej nartostrady.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że skargę do WSA w Krakowie na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego złożyła A.K. zarzucając naruszenie:
- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez:
nie uwzględnienie dowodów z:
a) podstawowego projektu budowlanego, a to z projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu branżowego - branża drogowo-mostowa i to w sytuacji, gdy projekt zamienny nie zawiera części opisowej projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego ani projektu branżowego - branża drogowo-mostowa, b) projektu zamiennego, z których wynika, że projektowane nasypy i skarpy - stanowiące element wiaduktu - dochodzą do granic działek inwestora oddzielonych wąską polną drogą od działek skarżącej nr [...] i [...], a ponadto, że przebudowa sieci elektroenergetycznej, w tym jej skrzyżowania z gazociągiem została również zaprojektowana na działce skarżącej nr [...], nie uwzględnienie dowodów z których wynika, że roboty budowlane nie mogły być realizowane w żaden inny sposób niż z wykorzystaniem dziatek skarżącej i faktycznie odbywały się na tych działkach - co świadczy o tym, że już w projekcie budowlanym założono, że działki skarżącej zostaną włączone do terenu budowy;
- art. 75 w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez pominięcie wniosków dowodowych skarżącej dotyczących dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia;
- art. 76 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie domniemania prawnego wynikającego z tego przepisu i przyjęcie wbrew dowodom w postaci map do celów projektowych zaopatrzonych w pieczęcie Starosty Nowosądeckiego – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz Burmistrza [...] oraz daty i podpisy osób upoważnionych do działania w ich imieniu, że teren inwestycji nie obejmuje działek skarżącej;
- art. 3 "ust. 3 pkt 20" w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb, § 11, § 13, § 57, § 60, § 309, § 333 ust. 2, § 271-273 rozp. MI 2002 oraz art. 112 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2008, nr 25, poz. 150, ze zm., uPoś) poprzez nieuwzględnienie tego, że z tych przepisów wynika, iż skarżąca miała prawo do ochrony - poprzez uczestnictwo w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Nowosądeckiego z 21 lutego 2014 r. - swoich praw wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb nie tylko z uwagi na to, że inwestycja została zaprojektowana na terenie jej działek, ale również ze względu na ograniczenia w zagospodarowaniu jej działek, zaistniałe z uwagi na realizację inwestycji.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie skargę oddalił.
W motywach tego wyroku sąd pierwszej instancji stwierdził, że okoliczności wskazane w wiążącym organy wyroku WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 1185/16, zostały w odpowiedni sposób zbadane i ocenione w oparciu o uzupełnione postępowanie dowodowe. W szczególności poprzez uzyskanie wyjaśnienia inwestora i projektanta co do tego czy działki nr [...] i nr [...] zostały objęte przedmiotową inwestycją jako "teren budowy". Z dokumentów tych jasno wynika, że zakres zmian pozwolenia na budowę obejmuje wyłącznie działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w [...], na których został usytuowany wiadukt. Inwestycja w żaden sposób nie obejmuje działek skarżącej, gdyż na dokumentach tych określono zakres projektowanej inwestycji poprzez linię koloru żółtego, która znajduje się poza jej działkami. Sąd wojewódzki wskazał przy tym, że organ odwoławczy słusznie stwierdził niespójności istniejące w projekcie budowlanym. Rzeczywiście na mapie sytuacyjnej w skali 1:500 stanowiącej załącznik graficzny do geotechnicznych warunków posadowienia przedmiotowego obiektu wpisano sformułowanie "teren budowy" na działce nr [...]. Ponadto na załączniku graficznym pn. "Projekt zagospodarowania terenu w obrębie wiaduktu" do decyzji Burmistrza [...] z 5 czerwca 2013 r., znak: IAiN.720.1.26.2013 (s. 71-72 projektu budowlanego), wydanej w trybie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych, również wskazano powyższą nieruchomość jako teren budowy. Zdaniem tegoż sądu są to niewątpliwe uchybienia, jednak nie mogły skutkować automatycznym objęciem działek skarżącej obszarem oddziaływania inwestycji. Część opisowa i rysunkowa projektu zagospodarowania terenu oraz część opisowa i graficzna projektu architektoniczno-budowlanego nie zawierały bowiem w swej treści tej niespójności. Jak wyżej wskazano, inwestor również potwierdził, że działki skarżącej nie były objęte inwestycją i nie znajdował się na nich teren budowy. Nie zatwierdzono robót na działkach nr [...] i [...]. Zatem mimo ww. nieścisłości organ odwoławczy przekonująco wykazał, że określenie "teren budowy", zamieszczone na wskazanych wyżej mapach, został oznaczony omyłkowo.
W ocenie sądu wojewódzkiego organ odwoławczy prawidłowo nie stwierdził również istnienia żadnych przepisów wskazujących na to, że działki, których właścicielem jest skarżąca, znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Inwestor nie posiadał żadnego prawa do wejścia na teren tych działek i wykonywania na nich robót, czy wykorzystywania ich jako zaplecze dla postoju sprzętu, przejeżdżania przez nie - tak jak podnosi to skarżąca. Zdaniem WSA w Krakowie organ prawidłowo poddał analizie również kwestie projektu branży elektroenergetycznej, który pozostaje bez zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, w związku z powyższym przełożenie linii sieci energetycznej zostanie wykonane na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę z 23 lipca 2013 r. gdyż nie koliduje z zakresem projektowanych zmian zatwierdzonych decyzją z 21 lutego 2014 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła K.Ż. – zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości i wnosząc o jej uwzględnienie, rozpoznanie skargi w trybie art. 188 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325, Ppsa) i uchylenie w całości decyzji Wojewody Małopolskiego z 7 czerwca 2019 r. oraz zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie decyzji w trybie art. 149 § 2 K.p.a. Ewentualnie, skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie tego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Skarżąca kasacyjnie wnosi też o rozpoznanie skargi (przyjdzie uznać, że "kasacyjnej" – uwaga Sądu) na rozprawie, rozważenie przez sąd pierwszej instancji uchylenia zaskarżonego wyroku w trybie art. 179a Ppsa i orzeczenie o zwrocie skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej kosztów postępowania za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach:
I. naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a to:
1. art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez błędną wykładnię tych przepisów, które powinny być interpretowane we wzajemnym powiązaniu, a to uznanie, że obszar oddziaływania inwestycji obejmuje wyłącznie te nieruchomości, na których są wykonywane prace budowlane lub które są narażone na oddziaływanie czynników szkodliwych przekraczających ustalone normy; tymczasem prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że w obszarze oddziaływania obiektu znajduje się nieruchomość wówczas, gdy w związku z realizacją inwestycji następuje lub może nastąpić ingerencja w uzasadnione interesy osoby władającej nią, w tym w jej uprawnienia właścicielskie; w konsekwencji w świetle tych przepisów w obszarze oddziaływania obiektu znajdują się nie tylko nieruchomości, na których jest realizowana inwestycja i nie tylko wówczas gdy są przekroczone dopuszczalne emisje szkodliwych czynników, ale wtedy, gdy w związku z inwestycją następuje jakakolwiek ingerencja w prawa właścicielskie lub w inne uzasadnione interesy właścicieli nieruchomości;
2. art. 3 "ust. 20" (przyjdzie uznać, że chodzi o "art. 3 pkt 20" – uwaga Sądu) uPb w zw. z art. 112 uPoś oraz § 11, § 13, § 57, § 271, § 272, § 273 i § 309 rozp. MI 2002 poprzez ich niewłaściwą interpretację wyrażającą się w uznaniu, że przepisy te nie świadczą o tym, że nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, gdyż inwestor nie posiadał prawa do wejścia na działki skarżącej i wykonywania na nich robót, § 11, § 13 i § 57 rozp. MI 2002 dotyczą wyłącznie istniejących budynków, § 271-273 tego rozporządzenia dotyczą usytuowania obiektów kubaturowych, do których nie należy wiadukt, § 309 tego rozporządzenia dotyczy projektowania i wykonywania budynków; tymczasem prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzi do oczywistego wniosku, że w obszarze oddziaływania obiektu znajdują się te nieruchomości co do których ze względu na usytuowanie inwestycji zostanie ograniczone ich zagospodarowanie w przyszłości m.in, ze względu na powołane przepisy rozp. MI 2002 oraz uPoś;
II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć i w istocie miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 153 Ppsa poprzez nieprawidłowe uznanie, że organ administracji uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 1185/16, w sytuacji, gdy:
a. organ ten nie uwzględnił przy ponownym rozpoznaniu sprawy zawartego w tym wyroku stanowiska co do tego, że;
1) do obszaru oddziaływania obiektu zalicza się także teren, na którym uciążliwości związane z inwestycją mieszczą się w granicach dopuszczalnych prawem, a w związku z tym przymiot strony nie jest zależny od tego, czy oddziaływanie inwestycji na należącą do danego podmiotu nieruchomość przekracza ustalone normy,
2) posiadanie przymiotu strony wynika z samego faktu oddziaływania na je nieruchomość, które nie musi być wcale oddziaływaniem ujemnym,
3) pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" nie można interpretować tak ściśle, jakby to wynikało z wykładni gramatycznej art. 3 pkt 20 uPb,
4) obszar oddziaływania obiektu dotyczy m. in. możliwości zagospodarowania nieruchomości w przyszłości,
5) status strony mają podmioty, co do których art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb nakazuje poszanowanie ich interesów m. in. przy projektowaniu obiektu, gdyż przepis ten należy interpretować w ścisłym powiązaniu z art. 3 pkt 20 tej ustawy,
6) obszar oddziaływania obiektu należy także oceniać z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego, w więc badać czy w związku z wybudowaniem obiektu nastąpi ograniczenie w korzystaniu przez właścicieli nieruchomości z ich uprawnień właścicielskich;
b. organ ten całkowicie zignorował wskazania sądu co do dalszego postępowania, a to wskazania, by dokładnie określił stan faktyczny oraz przeprowadził analizę i ocenę oddziaływania inwestycji na nieruchomość skarżącej przez pryzmat wszystkich obowiązujących przepisów prawa budowlanego i cywilnego, przy uwzględnieniu tego, że art. 3 pkt 20 uPb należy interpretować w powiązaniu z art. 5 ust. 1 pkt 9 tej ustawy;
2. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz konkretyzującego ten przepis art. 153 Ppsa, poprzez zajęcie wyrażonego w uzasadnieniu wyroku stanowiska prawnego biegunowo różniącego się od oceny prawnej wyrażonej w wyroku tego samego sądu z 6 marca 2017 r. co do interpretacji art. 3 pkt 20 uPb oraz innych przesłanek warunkujących ocenę czy skarżącej służy przymiot stron; uchybienia wskazane w pkt 1 i 2 podstaw mogły mieć i niewątpliwie miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uwzględnienie oceny prawnej i wskazań zawartych w poprzednim wyroku niewątpliwie doprowadziłoby do uznania, że działki skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji,
3. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 36a uPb poprzez uznanie, że postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji o udzieleniu pozwolenia budowlanego jest nową sprawą, a obszar oddziaływania inwestycji powinien być w takim postępowaniu ustalony odrębnie od ustalenia tego obszaru w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia budowlanego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 33 ust. 1 uPb postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego; w świetle art. 36a uPb postępowanie w przedmiocie zmiany prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę nie może być uznane za nowe; uchybienie to mogło i w istocie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż w oparciu o wyżej zaprezentowane stanowisko sąd uznał, że inwestycja objęta decyzją zmieniającą decyzję o pozwoleniu na budowę, znajduje się w dużej odległości od nieruchomości skarżącej pomimo tego, że nieruchomość skarżącej była na podstawie projektu wykorzystywana jako zapiecze budowy oraz teren robót budowlanych;
4. art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 76 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie domniemania prawnego płynącego z treści map do celów projektowych, zaopatrzonych w pieczęcie Burmistrza [...] oraz Starostwa Powiatowego - Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, na których działki skarżącej oznaczono jako teren budowy, a mianowicie domniemania, że działki skarżącej wchodzą w skład obszaru inwestycji;
5. art. 133 § 1 Ppsa poprzez:
1. nie uwzględnienie tego, że z dokumentów zawartych w aktach sprawy, a w szczególności z części rysunkowej wynika, że:
1) obiekt budowlany nazwany w projektach wiaduktem jest bryłą składającą się również z nasypów i skarp, na szczycie których zaprojektowano nową część nartostrady, a decyzja zmieniająca dotyczy tego obiektu budowlanego,
2) skarpy i nasypy dochodzą do granicy działki inwestora oddzielonej wąską ok. 2- metrową drogą od granicy nieruchomości skarżącej,
3) skarpy i nasypy miały być zabezpieczone kratą wypełnioną klińcem oraz obsiane trawą, a zarówno sama budowa skarp i nasypów, jak i wykonanie tych prac musiały być realizowane z wykorzystaniem nieruchomości skarżącej przy użyciu ciężkiego sprzętu budowlanego,
4) nieruchomość skarżącej została faktycznie wykorzystana przez inwestora do celów budowy skarp i nasypów,
5) z porównania Informacji o planie bezpieczeństwa i ochrony
zdrowia oraz projektów budowlanych wynika, że przewidziany w Informacji o planie
bezpieczeństwa i ochrony zdrowia wymóg zorganizowania zaplecza budowy nie
mógł być wypełniony inaczej niż przez wykorzystanie działek skarżącej, gdyż w
projekcie nie przewidziano terenu na zaplecze budowy na działkach inwestora,
6) działki skarżącej stanowiły jedyną drogę dojazdu sprzętu
budowlanego oraz samochodów dostarczających materiały budowlane dla inwestycji,
7) działki skarżącej zostały oznaczone jako teren budowy na kilku
mapach, w tym na mapie do celów projektowych zaopatrzonej w pieczęcie
uzgodnieniowe Uzdrowiska [...], Miejskiego Zakładu Wodociągów i
Kanalizacji, Burmistrza [...] oraz w pieczęć Starostwa Powiatowego -
Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej - co wyklucza
możliwość uznania, że to oznaczenie jest wynikiem pomyłki;
2. przyjęcie niezgodnie z prawdą, że skarżąca powoływała się na to, iż projektant
nie przewidział, że nieruchomość skarżącej będzie mogła zostać wykorzystana jako
zaplecze inwestycji, gdy tymczasem skarżąca wywodziła, że w projekcie założono, iż
działki skarżącej będą wykorzystywane na cele budowy wiaduktu i z tego właśnie
powodu jej nieruchomość została oznaczona jako teren budowy;
3. przyjęcie niezgodnie z treścią wyroku WSA w Krakowie 6 marca 2017 r., II SA/Kr 1185/16, oraz z treścią decyzji Wojewody Małopolskiego z 7 czerwca 2019 r., że w decyzji zaskarżonej skargą organ administracji uwzględnił ocenę prawną dokonaną przez sąd oraz wypełnił wskazania sądu co do dalszego postępowania w sytuacji, gdy organ ten uzupełnił postępowanie dowodowe jedynie o oświadczenie inwestora i projektanta i oparł decyzję na tych oświadczeniach;
4. oparcie ustaleń co do usytuowania zaplecza budowy na gołosłownych
oświadczeniach inwestora i projektanta, którzy są zainteresowani wynikiem sprawy;
5. nieuwzględnienie tego, że organ administracji nie próbował nawet obalić
domniemania prawnego wynikającego z map, na których działki skarżącej zostały oznaczone jako teren ludowy, a to nie ustalił:
1) czy faktyczna szerokość drogi oddzielającej nieruchomości skarżącej i inwestora pozwalała na prowadzenie robót budowanych bez wykorzystania działek skarżącej,
2) czy istniała jakakolwiek możliwość dojazdu na teren budowy sprzętu budowlanego i samochodów dostarczających materiały budowlane inną drogą niż przez działki skarżącej;
6. nieuwzględnienie tego, że organ administracji całkowicie pominął wnioski dowodowe skarżącej zawarte w jej piśmie z 29.11.2017 r.;
7. całkowicie pominięcie zarzutów skarżącej co do tego, że w projektach podstawowym i zamiennym brak jest dokumentów wskazanych w skardze na s. 15-18;
8. poczynienie ustalenia co do obszaru oddziaływania inwestycji na podstawie oznaczenia na mapie granic inwestycji bez zweryfikowania prawidłowości tego oznaczenia oraz w oparciu o to, że na działkach skarżącej nie dokonywano odbioru żadnych prac i to w sytuacji, gdy jeśli chodzi o skarpy i nasypy działki skarżącej były wykorzystywane do celów prowadzenia robót budowlanych na działce inwestora, a nadto sąd nie zbadał końcowego protokołu odbioru prac związanych z przebudową sieci elektroenergetycznej oraz inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej kabla elektroenergetycznego w rejonie jego skrzyżowania z gazociągiem,
9. ustalenie bez żadnego oparcia w dowodach, że nieruchomość skarżącej znajduje się w znacznej odległości od terenu inwestycji oraz, że nowa trasa sieci elektroenergetycznej znajduje się w znacznej odległości od działek skarżącej, a "umartwienie" odcinka istniejącej sieci na działkach skarżącej w żaden sposób nie wpływa na te działki;
10. błędne uznanie, że inwestycja nie dotyczy nowego odcinka nartostrady w sytuacji, gdy budów i budowa wiaduktu w tym nasypów i skarp miała na celu stworzenie nowego odcinka nartostrady;
11. oparcie rozstrzygnięcia na stanowisku prawnym zajętym w wyroku II SA/Kr 351/18, który został zaskarżony, a więc nie służy mu przymiot prawomocności.
Zdaniem skarżącej powyższe uchybienia mogły mieć istotny wpływ i miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w ich wyniku nie została zbadana istotna sprawy, a sąd opierając się jedynie na jednej mapie i nie weryfikując zawartych w niej oznaczeń oraz na gołosłownych oświadczeniach inwestora i projektanta uznał, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się obszarze oddziaływania obiektu, a zatem nie służy jej przymiot strony. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej starano się rozwinąć powyżej przywołane podstawy kasacyjne.
W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wnosił i wywodził, jak w skardze kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2023, poz. 259 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Okolicznością, którą Sąd ten uwzględnia z urzędu, jest pozostawanie w obrocie prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2021 r., II OSK 3481/18. Wyrokiem tym oddalono skargę kasacyjną K.Ż. od wyroku WSA w Krakowie z 28 maja 2018 r., II SA/Kr 351/18, oddalającego jej skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z 27 grudnia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z 11 sierpnia 2016 r. odmawiającą uchylenia – w wyniku wznowienia postępowania – własnej decyzji tegoż Starosty z 23 lipca 2013 r., którą organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia inwestorowi – H.H. na realizację inwestycji obejmującej budowę wiaduktu lokalizowanego w km [...] drogi ul. [...] na działkach nr [...], [...], [...] i [...], przebudowę drogi gminnej (ul. [...]) na działce [...] (w ramach której wykonany będzie lewostronny chodnik w km [...] - [...] i prawostronna opaska w km [...] - [...]) oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej SN 15kV na działkach ew. nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] – całość inwestycji zlokalizowana w miejscowości [...], obręb ew. [...]. W przywołanym wyroku II OSK 3481/18 wyrażono oceny prawne dotyczące m. in. statusu skarżącej na tle sprawy związanej ze źródłową decyzją o pozwoleniu na budowę, które to oceny – zdaniem Sądu Naczelnego w tym składzie – bezpośrednio implikują również ocenę tegoż statusu w realiach sprawy, w której zapadł zaskarżony wyrok II SA/Kr 1046/19, a w ramach którego oceniano legalność decyzji w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zmieniającej źródłową decyzje o udzieleniu pozwolenia na budowę. Wypadnie podkreślić, że z mocy art. 170 Ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że zarówno sąd, który wydał orzeczenie, jak i organy oraz strony, muszą przyjmować, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu sądu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Z tego względu oceny wyrażone w wyroku II OSK 3481/18 ściśle oddziałują na kierunek orzeczenia Sądu Naczelnego w tym postępowaniu.
B. Z przyczyn wyłożonych uprzednio, nie może zostać uznany za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa w zw. z art. 76 K.p.a. poprzez nie uwzględnienie domniemania prawnego płynącego z treści map projektowych, na których działki skarżącej oznaczono jako teren budowy. Jak obszernie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w motywach wyroku II OSK 3481/18, w części projektu budowlanego, dotyczącego dokumentacji geotechnicznej, błędnie oznaczono działki (poprzedniczki prawnej – uwaga Sądu) skarżącej jako teren budowy. W zestawieniu bowiem z pozostałą częścią projektu budowlanego brak było podstaw do przyjęcia, że inwestor zaplanował jakiekolwiek roboty budowlane na terenie działek skarżącej. Sąd w przywołanym wyroku wyłuszczył, że wbrew twierdzeniom skarżącej ocena w tym zakresie nie polegała na obaleniu domniemania prawdziwości mapy do celów projektowych wynikającej z art. 76 § 1 K.p.a., lecz – ustaleniu jakie dokładnie działania inwestycyjne są przedmiotem opracowania projektowego i na jakim terenie (art. 3 pkt 10 uPb). Polegało to na uwzględnieniu także pozostałej stricte części budowlanej projektu budowlanego, a nie tylko "dokumentacji geotechnicznej", która jako część projektu budowlanego służy tylko ustalaniu geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych, a nie wyznacza niejako i decyduje o całym zakresie inwestycji. Odnosząc się do wywodów skargi kasacyjnej wniesionej w sprawie II OSK 3481/18 skład orzekający NSA stwierdził, że nie wykazano, w jaki konkretnie zakres robót budowlanych miałby zostać wykonany na działkach skarżącej w oparciu o projekt budowlany. O tym bowiem nie przesądza takie czy inne (mylne) oznaczenie granic inwestycji, lecz konkretne zaprojektowanie robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. W wyroku przywoływanym dalej stwierdzono, że z decyzji tej wynikało, że organ architektoniczno-budowlany udzielił pozwolenia na budowę, które nie obejmowało swym zakresem działek skarżącej nr [...] i [...] i wyraźnie organ wskazał, że pozwolenie dotyczy innych działek, tj. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. "A zatem z tej perspektywy udzielonego zakresu pozwolenia na budowę ewentualne rozbieżności zawarte w projekcie budowlanym (jako wadliwe) nie stanowiły istotnej wady procesowej, która mogłaby mieć wpływ na uznanie, że pozwolenie na budowę dotyczy działek skarżącej, a tym samym, że należałoby skarżącej przypisać status strony postępowania administracyjnego. Na przyjęcie przeciwnego stanowiska nie pozwalają wymienione w skardze kasacyjnej dokumenty i okoliczności, ponieważ za ich pomocą w żaden sposób nie wykazano jakie konkretnie roboty zaplanowano na działkach skarżącej. Nie wynikach z nich bowiem aby na działkach skarżącej przewidziano realizację wiaduktu, przebieg projektowanej linii elektroenergetycznej i skrzyżowania projektowanej linii elektroenergetycznej z gazociągiem. Co najwyżej, mogą świadczyć o istniejącej nieścisłości projektu budowlanego..".
Przywołana ocena ma w pełni zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Decyzją Starosty zmieniającą źródłowe pozwolenia na budowę, nie korygowano zakresu działek, na których przewidziano inwestycję, przeto ocena odnośnie skutków wadliwego określenia na mapach do celów geotechnicznych, oznaczenia części działek skarżącej jako zaplecza budowy, przyjęta w wyroku II OSK 3481/18, skutkuje nieskutecznością zarzutów kasacyjnych w tym zakresie także w realiach przedmiotowej sprawy.
C. Nie są skuteczne zarzuty naruszenia art. 153 Ppsa oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 153 Ppsa, w ramach których skarżąca kasacyjnie kwestionuje jakoby organ administracji uwzględnił ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 1185/16, a ponadto zajęcie wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stanowiska prawnego biegunowo różniącego się od oceny prawnej wyrażonej w wyroku tego samego sądu z 6 marca 2017 r. co do interpretacji art. 3 pkt 20 uPb oraz innych przesłanek warunkujących ocenę czy skarżącej służy przymiot stron.
W kontrolowanym aktualnie wyroku słusznie uwypuklono, że wobec faktu, iż sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie wyrokiem z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 1185/16, występuje związanie, o którym mowa w art. 153 Ppsa. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że w przywołanym wyroku zawarto wyraźne wytyczne odnoszące się do zbadania czy obszar przedmiotowej inwestycji zamyka się tylko na działkach należących do inwestora (jak twierdził organ odwoławczy w uchylonej decyzji), czy obejmuje działkę skarżącej nr [...], ze względu na mapy i dowody przez nią przedłożone, na których przewidziano "teren budowy" obejmujący tę działkę w połączeniu z zarzutem wejścia na teren działek skarżącej jako realizacji inwestycji. Trafnie także sąd a quo ocenił, iż wbrew zarzutom skargi, brak realizacji tych wytycznych nie zaistniał, a okoliczności wyżej wskazane w wiążącym organy wyroku sądu, zostały w odpowiedni sposób zbadane i ocenione w oparciu o uzupełnione postępowanie dowodowe. W szczególności poprzez uzyskanie wyjaśnienia inwestora i projektanta co do tego czy działki nr [...] i nr [...] zostały objęte przedmiotową inwestycją jako "teren budowy". Z dokumentów tych jasno wynika, iż zakres zmian pozwolenia na budowę obejmuje wyłącznie działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w [...], na których został usytuowany wiadukt, sąd pierwszej instancji przekonująco wywodził, że wskazuje na to projekt zagospodarowania terenu dla projektu pierwotnego i dla projektu budowlanego zamiennego, wykonanych na mapie do celów projektowych, przyjętych do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. Końcowo w tym aspekcie trafnie stwierdzono w zaskarżonym wyroku, że inwestycja w żaden sposób nie obejmuje działek skarżącej, gdyż na dokumentach tych określono zakres projektowanej inwestycji poprzez linię koloru żółtego, która znajduje się poza jej działkami. Słusznie ponadto w zaskarżonym wyroku stwierdzono, że dopisek na mapie sytuacyjnej stanowiącej załącznik graficzny do geotechnicznych warunków posadowienia zaplanowanego obiektu – wiaduktu – odnośnie sformułowania "teren budowy" na działce nr [...] oraz na załączniku graficznym pn. "Projekt zagospodarowania terenu w obrębie wiaduktu" do decyzji Burmistrza [...] z 5 czerwca 2013 r. wydanej w trybie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych, również wskazujący powyższą nieruchomość jako "teren budowy", uznał sąd wojewódzki za niewątpliwe uchybienia, które jednak nie mogły skutkować automatycznym objęciem działek skarżącej obszarem oddziaływania inwestycji. Wobec tego trafnie uznano w zaskarżonym wyroku, że nie był zasadny zarzut skargi naruszenia art. 76 § 1 i § 3 K.p.a., poprzez nieuwzględnienie domniemania prawnego wynikającego z tego przepisu i przyjęcie, wbrew dowodom w postaci map do celów projektowych zaopatrzonych w pieczęcie Starosty Nowosądeckiego, Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz Burmistrza [...] oraz daty i podpisy upoważnionych osób oraz w braku przeciwdowodów, że teren inwestycji nie obejmuje działek skarżącej. W kwestionowanym skargą kasacyjną wyroku przyjęto, że domniemanie prawdziwości powyższych dokumentów nie ma charakteru absolutnego, a organy w sprawie wykazały, w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego, że dopiski "teren budowy" miały cechę omyłki. To stwierdzenie w pełni konweniuje z oceną, jaką w powyższym zakresie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II OSK 3481/18, a którą – jak to uprzednio wyłuszczono – jest także związany Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. W przywołanym wyroku wyraźnie stwierdzono, że ewentualne rozbieżności zawarte w projekcie budowlanym (jako wadliwe) nie stanowiły istotnej wady procesowej, która mogłaby mieć wpływ na uznanie, że pozwolenie na budowę dotyczy działek skarżącej, a tym samym, że należałoby skarżącej przypisać status strony postępowania administracyjnego.
D. Nie jest skuteczny zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 36a uPb poprzez uznanie, że postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji o udzieleniu pozwolenia budowlanego jest nową sprawą, a obszar oddziaływania inwestycji powinien być w takim postępowaniu ustalony odrębnie od ustalenia tego obszaru w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia budowlanego w sytuacji, gdy zgodnie z art. 33 ust. 1 uPb postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Co się tyczy wskazania w podstawie kasacyjnej na art. 36a uPb, to w skardze kasacyjnej nie dostrzeżono, że jest to rozbudowana regulacja, składająca się z kilku ustępów.
Błędnie strona skarżąca kasacyjnie ujęła zarzuty tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej, jako naruszenie przepisów postępowania, w istocie są to przepisy prawa materialnego. Podnosząc ich naruszenie skarżąca kasacyjnie eksponuje, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia inwestycyjnego. Słusznie strona skarżąca kasacyjnie wywodzi, że nie można interpretować pojęcia strony postępowania w sprawie zmiany udzielonego uprzednio pozwolenia na budowę w oderwaniu od tegoż pojęcia na gruncie postępowania zakończonego źródłowym pozwoleniem na budowę. Rzecz jednak w tym, że nie mogą być uznane za trafne w tym aspekcie następne wywody skarżącej kasacyjnie, jakoby miałby jej przysługiwać przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej źródłowym pozwoleniem na budowę wydanym przez Starostę Nowosądeckiego z 23 lipca 2013 r. Kwestia ta została prawomocnie przesądzona wyrokiem II OSK 3481/18. Skoro skarżąca kasacyjnie nie została uznana za stronę postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, co Naczelny Sad Administracyjny przywołanym wyrokiem prawomocnie przesądził, to i nie może zostać uznana za stronę postępowania w sprawie takiej zmiany pozwolenia na budowę, w której nie doszło do rozszerzenia zakresu inwestycji na inne działki, niż działki objęte źródłowym postępowaniem, ani nie doszło do takiej zmiany planowanej inwestycji, która nakazywałaby rozszerzyć zakres oddziaływania planowanej inwestycji na działki należące obecnie do skarżącej kasacyjnie. Z powyższych względów stwierdzenia zawarte w zaskarżonym wyroku, że "...rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany", jak również, że oznacza to, że "...legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a uPb będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zagospodarowaniu ich nieruchomości", nie prowadzą do wniosku – w realiach przedmiotowej sprawy – że podniesiona podstawa kasacyjna naruszenia art. 33 ust. 1 w zw. z art. 36a uPb, okazała się skuteczną.
E. Nie są także – w konsekwencji uprzednich uwag i ocen – usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 3 pkt 20 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb poprzez błędną wykładnię tych przepisów, jak również art. 3 pkt 20 uPb w zw. z art. 112 uPoś oraz § 11, § 13, § 57, § 271, § 272, § 273 i § 309 rozp. MI 2002 poprzez ich niewłaściwą interpretację. Podnosząc zarzuty naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie naprowadzała wadliwe ustalenie, że nieruchomość skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, w jej przekonaniu prawidłowa interpretacja tych przepisów prowadzić ma do oczywistego wniosku, że w obszarze oddziaływania obiektu znajdują się te nieruchomości, co do których ze względu na usytuowanie inwestycji zostanie ograniczone ich zagospodarowanie w przyszłości. Jak już uprzednio eksponowano, w wyroku II OSK 3481/18 za prawidłowe uznano, że działki skarżącej nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu objętego źródłowym pozwoleniem na budowę, a tym samym skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ww. wiaduktu i linii energetycznej. Formułując tę ocenę na gruncie analizowanej źródłowej decyzji Starosty Nowosądeckiego o pozwoleniu na budowę, Naczelny Sąd Administracyjny w przywoływanym wyroku obszernie wskazywał, że uwzględniono zakres przedmiotowej inwestycji (wysokość), jej lokalizację (odległości) względem działek skarżącej, przeznaczenie działek skarżącej w planie miejscowym i zbadano wpływ przedmiotowej inwestycji na działki skarżącej w zestawieniu z konkretnymi normami technicznymi, których uwzględnienie związane jest właśnie z badaniem wpływu inwestycji na tereny sąsiednie celem ustalenia czy konkretna nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji, czego wymaga także art. 5 ust. 1 pkt 9 uPb (zacienianie i nasłonecznienie, spływ wód opadowych, ochrona przeciwpożarowa, czy też szeroko problematyka prawa własności wynikająca z art. 140 Kodeksu cywilnego). W wyroku II OSK 3481/18 wyłuszczono, że oparcie konstrukcji strony postępowania na "interesie prawnym" wymaga od podmiotu wnioskującego wykazania istnienia konkretnej normy prawnej, która pozwalałaby na stwierdzenie, że dana inwestycja spowoduje ograniczenia w zagospodarowaniu jej nieruchomości, czego wymaga w tej sprawie art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 uPb, dochodząc do wniosku, że takich konkretnych przepisów prawa K.Ż. nie wykazała w ocenianej wówczas skardze kasacyjnej, opierając się na własnej ocenie zakresu inwestycji, jakoby na jej działkach przewidziano działania inwestycyjne (co nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy), oraz powołując się na kwestie związane z faktycznymi działaniami inwestora i z użytkowaniem wiaduktu jako części nartostrady, a więc opierając się w tym zakresie na interesie faktycznym, który sam w sobie nie podlega ochronie prawnej w postępowaniu administracyjnym i nie daje żadnego roszczenia wobec organu administracji publicznej.
Uwzględniając przeto uprzednio wyrażoną w wyroku II OSK 3481/18 ocenę odnośnie braku przymiotu strony skarżącej na gruncie analizy źródłowej decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również zakres zmian tegoż pozwolenia zawarty w decyzji zmieniającej Starosty z 21 lutego 2014 r., Sąd doszedł do wniosku, że skarżącej kasacyjnie nie mógł przysługiwać przymiot strony postepowania zakończonego powyższą decyzją Starosty. Skarżąca nie wykazała, aby jej nieruchomości nie mogły zostać zagospodarowane zgodnie z ich przeznaczeniem, na co miałaby wpływać decyzja zmieniająca źródłowe pozwolenia na budowę. W wyroku II OSK 3481/18 poczyniono obszerną analizę, a to w aspekcie także wówczas podnoszonych zarzutów naruszenia przepisów rozp. MI 2002. Zwrócono uwagę m. in., że w odniesieniu do § 13 ust. 3 ww. rozporządzenia, z uwagi na wysokość skarp wiaduktu od strony działek skarżącej 4,60 m i ich odległość od tych działek wynoszącą odpowiednio około 6,5 m i około 50 m (konstrukcja wiaduktu w odległości odpowiednio około 13 m i około 55 m), co do zasady kwestię przesłaniania względem działek skarżącej reguluje § 13 ust. 1 pkt a ww. rozporządzenia, w którym jest mowa o odległości nie mniejszej niż wysokości przesłaniania. W dalszych wywodach cyt. wyroku wskazywano, że odniesieniu zaś do tego przepisu skarżąca nie przedstawiła żadnej analizy zacieniania i nasłonecznienia, aby z uwagi na stan faktyczny sprawy mógł w ogóle znaleźć zastosowanie w sprawie § 13 ust. 3 ww. rozp. MI 2002 i w związku z tym, aby można w ogóle mówić o naruszeniu § 57 i § 309 ww. rozporządzenia. Ponadto, sąd wyrokujący przywołanym wyrokiem wskazywał, że nie wiadomo jakie zagrożenie pożarowe w odniesieniu do §§ 271-273 ww. rozporządzenia miałoby powodować dla nieruchomości skarżącej zlokalizowanie skarp i nasypów związanych z realizacją wiaduktu, zaś samo wskazanie w tym zakresie na normy odległościowe uznał za niewystarczające, ponieważ wymagane jest w tym zakresie powiązanie odległości z klasą odporności ogniowej, czego skarżąca nie uczyniła, a ponadto skarżąca nie wykazała, aby zaprojektowana na nieruchomości inwestora linia energetyczna powodowała jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu jej nieruchomości. Wszystkie te uwagi wypadnie powtórzyć na gruncie przedmiotowej sprawy, w której kwestionowany jest wyrok II SA/Kr 1046/19.
W zaskarżonej decyzji przywołano ustalenia dotyczące charakterystyki zmian przedmiotowej inwestycji, dla której wydano źródłowe pozwolenie na budowę, wskazując iż oś projektowanego wiaduktu nie uległa zmianie, zmianie uległa szerokość użytkowa tego obiektu, niwelety nasypów oraz sposób i wymiary fundamentowania. Minimalna odległość projektowanej konstrukcji wiaduktu od granicy działek skarżącej nr [...] i [...] wynosi po zmianie odpowiednio ok. 18 m i ok. 55 m. Wykonanie skarp zostało zaprojektowane w odległości 14 m od działki nr [...] i ok 53 m od działki nr [...]. Z tych względów zasadnie w skarżonym wyroku sąd pierwszej instancji jako trafną przyjął ocenę organu odwoławczego, że w sprawie brak jest przepisu prawa materialnego, który wskazywałby, że działki skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania zaprojektowanych obiektów budowlanych. W szczególności słusznie przyjęto, że nie znajdą zastosowania przepisy § 13 rozp. MI 2002 w kwestii zacieniania i ograniczenia nasłonecznienia, gdyż przepisy te odnoszą się do zacieniania konkretnych budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a nie jak wskazano w skardze ewentualnych, wybudowanych w nieznanej przyszłości. Trafnie przyjął sąd a quo, że z kolei przepisy § 271-273 cyt. rozporządzenia, regulujące kwestie przeciwpożarowe, dotyczą sytuowania obiektów kubaturowych, którym wiadukt nie jest. Podzielić należy i ten wywód sądu pierwszej instancji, że jako źródło interesu prawnego skarżącej nie mógł być uznany § 309 rozp. MI 2002, bowiem również ten przepis dotyczy projektowania i wykonywania budynków, a podobnie rzecz ma się do § 11, który odnosi się do budynku, zaś § 57 do nasłonecznienia pomieszczeń na pobyt ludzi, a nie tych potencjalnie możliwych do wybudowania przez skarżącą. Trafna jest ocena sądu wojewódzkiego, który za bezzasadny ocenił zarzut naruszenia § 11 rozp. MI 2002, w kwestii hałasu i drgań, bowiem zamierzeniem budowlanym w sprawie nie była lokalizacja nowej nartostrady, czy też wyciągu, ale wyłącznie wiaduktu nad istniejącą drogą gminną, który nie generuje hałasu, drgań czy wibracji. Wszystkich tych ocen skarga kasacyjna nie niweczy, ani nie podważa skutecznie, przeto zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, sformułowane w pkt I podstaw kasacyjnych, nie są usprawiedliwione.
F. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu w myśl art. 184 Ppsa.