II OSK 64/21

II OSK 64/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-01-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz /przewodniczący/
Jerzy Stankowski /sprawozdawca/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 2864/19 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-07-21
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Oddalono wniosek o przyznanie kosztów
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 2, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 10 października 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2864/19 w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 października 2019 r. znak DOA.7110.255.2019.AKW w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. spółka z o.o. z siedzibą w W. na rzecz R. C. kwotę 377 ( trzysta siedemdziesiąt siedem ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. oddala wniosek Stowarzyszenia H. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 21 lipca 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 2864/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. C., uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: GINB) z dnia 9 października 2019 r. znak DOA.7110.255.2019.AKW utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Opolskiego z 15 maja 2019 r. znak: IN.I.7721.7.10.2018.ATŚ odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nyskiego z 15 grudnia 2017 r. nr 981/17 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Play nr NYS2005_F_A na dachu budynku (...) znajdującego się na działce nr ew. [...] położonej przy ul. (...) w Nysie oraz zasądził od GINB na rzecz skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W skardze kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w W. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; zwanej dalej: k.p.a.) poprzez uwzględnienie skargi, w sytuacji gdy decyzja GINB nie naruszała przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zasada trwałości decyzji administracyjnych przemawiała za utrzymaniem zaskarżonej decyzji, a tym samym oddaleniem skargi;
2) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art 156 § 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, iż w niniejszej sprawie nastąpiło co najmniej przedwczesne rozstrzygnięcie z uwagi na brak szczegółowego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, w zakresie pozwalającym na przypisanie wadliwości kwalifikowanej działania organu;
3) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.; zwanej dalej: p.b.), w zw. z § 16 ust. 6 pkt 1, 2 i 3 uchwały nr LIII/799/10 Rady Miejskiej w Nysie z dnia 10 listopada 2010 r., poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz niepełne, niewszechstronne uzasadnienie stanowiska Sądu, a także brak uzasadnienia dotyczącego tego, dlaczego Sąd uznał, iż przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. powinien zostać przez GINB rozważony również w kontekście postanowień § 16 ust. 6 pkt 1, 2 i 3 planu miejscowego oraz dlaczego brak przedmiotowych rozważań stanowi rażące naruszenie prawa, w szczególności, gdy przedmiotowa inwestycja została uzgodniona z Opolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków;
4) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 32 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego poprzez przyjęcie przez Sąd, iż za trafny należało uznać zarzut łączący się z tym, że umieszczona na budynku szkoły antenowa konstrukcja wsporcza doprowadziła do podwyższenia istniejącej w tym miejscu dotychczasowej zabudowy wbrew zakazowi określonemu w § 32 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego, oraz że ten przepis został naruszony poprzez brak weryfikacji zgodności zapisów planu miejscowego z projektem budowlanym w kontekście zapisów planu o ochronie konserwatorskiej a co za tym idzie uznanie, że w niniejszej sprawie Starosta Nyski wydając decyzje o pozwoleniu na budowę dopuścił się rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b.;
5) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.; zwanej dalej: p.o.ś.) w zw. z art. 71 ust. 2 p.o.ś., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez przyjęcie, iż weryfikacja przez GINB zgodności kontrolowanej decyzji z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z art. 71 ust. 2 p.o.ś. w decyzji była niepełna, albowiem abstrahowała od rozważenia, czy w sąsiedztwie inwestycji (w odległości do 70m od środka elektrycznego) obok istniejącej dotychczas, może powstać nowa zabudowa o cechach pozwalających przyjąć, że znajdować się będą tam miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś. w sytuacji gdy definicja zwrotu normatywnego "miejsca dostępne dla ludności" wyraźnie wskazuje, iż bierze się pod uwagę tylko istniejące zagospodarowanie terenu, a nie potencjalnie możliwe w kontekście zapisów planu miejscowego;
6) art. 3 pkt 3 p.b. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. poprzez przyjęcie, iż za budowlę może być uznana inwestycja której zakres robót w zasadniczej mierze polegał na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na istniejącym obiekcie budowlanym i która wymagała pozwolenia na budowę tylko ze względu na montaż jako stabilizatora dla ww. konstrukcji wsporczej płyty żelbetowej w sytuacji, gdy do budowli zalicza się z woli ustawodawcy tylko i wyłącznie wolno stojące maszty antenowe, a takiego elementu rzeczona inwestycja nie zawiera;
7) § 2 pkt 8 planu miejscowego poprzez błędne odczytanie tego zapisu planu w kontekście próby zdefiniowania na gruncie jego zapisów terminu "zabudowa" wyrażając się w niezwróceniu uwagi, że zabudowę stanowią jedynie budowle naziemne, a przedmiotowa inwestycja z całą pewnością została posadowiona na istniejącym budynku a nie na ziemi;
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki, Sąd I instancji enumeratywnie przywoływał poszczególne zarzuty strony, odnosząc się do nich w sposób merytoryczny, tak jakby rozpatrywał skargę wniesioną do sądu w trybie zwykłym, co realnie doprowadziło do ponownego prowadzenia postępowania o charakterze merytorycznym, co doprowadziło do uchylenia decyzji GINB. Przykładem jest choćby zarzut kierowany do GINB w uzasadnieniu wyroku, który jest formułowany jako niezbadanie zgodności zapisów planu miejscowego dotyczących ochrony konserwatorskiej z projektem budowlanym, którego uzasadnienie ani słowem nie nawiązuje do kwalifikowanych przesłanek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Sąd tylko na podstawie braku wywodu na ten temat w uzasadnieniu decyzji uznaje, że można już uchylić decyzje GINB. Tymczasem nie jest to postępowanie zwykłe i tylko takie naruszenia które dawałby podstawę stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem postępowania mogą prowadzić do uchylenia decyzji GINB.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w żaden sposób nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia, wskazując jedynie, iż "W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję m podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.". Ponadto Sąd naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem w żaden sposób nie wyjaśnia, dlaczego uznał, iż przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. powinien zostać przez GINB rozważony również w kontekście postanowień § 16 ust. 6 pkt 1, 2 i 3 planu miejscowego. Ponadto przyjmując nawet, iż realizacja przedmiotowej inwestycji winna zostać uzgodniona z Opolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków, Sąd nie wyjaśnił dlaczego brak przedmiotowych rozważań stanowi rażące naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia przedmiotowej decyzji. Sąd nie dochował należytej staranności w zakresie weryfikacji stanu faktycznego sprawy, albowiem inwestycja została zrealizowana w oparciu o uzgodnienia poczynione z Opolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 32 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego poprzez przyjęcie, iż za trafny należało uznać zarzut łączący się z tym, że umieszczona na budynku szkoły antenowa konstrukcja wsporcza doprowadziła do podwyższenia istniejącej w tym miejscu dotychczas zabudowy wbrew zakazowi określonemu w § 32 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego, a co za tym idzie uznanie, że w niniejszej sprawie Starosta Nyski dopuścił się naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. Przepisy planu miejscowego nie zawierają definicji wysokości budynku. Wobec tego należy posłużyć się definicją legalną tego pojęcia określoną w § 6 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Skarżąca kasacyjnie stwierdziła, że umieszczenie antenowej konstrukcji wsporczej na dachu istniejącego budynku nie wpływa na wysokości tego budynku. Maszt antenowy nie jest elementem wyposażenia budynku, ani też urządzeniem związanym z nim funkcjonalnie, a więc nie należy go uwzględniać przy obliczaniu wysokości budynku. Bez znaczenia pozostaje, że stacja bazowa w niniejszej sprawie zainstalowana została na odpowiedniej płycie żelbetowej. Zastosowanie owej płyty było wyłączna i jedyną przyczyną, iż zakres wykonywanych robót budowlanych przekroczył instalowanie urządzeń, o którym mowa w treści art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. i dlatego Spółka wystąpiła o wydanie dla tego zakresu robót pozwolenia na budowę. Ponadto wskazano, że miejsca dostępne dla ludzi to miejsca, na których znajduje się zabudowa, a nie na których zabudowa taka mogłaby ewentualnie powstać w przyszłości. W niniejszej sprawie, na cele zakwalifikowania zakresu planowanych przez skarżącą kasacyjnie robót w świetle rozporządzenia nie powinno się uwzględniać potencjalnie możliwej do realizacji zabudowy, a zabudowę istniejącą w dniu dokonywania kwalifikacji, a tym samym nie było podstaw do uchylenia m.in. na tej podstawie decyzji administracyjnej GINB.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w Opolu wniósł o jej oddalenie. Prokurator stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie wykazuje poprzez wykazanie konkretnych uchybień GINB, iż postępowanie organu nadzoru dotknięte zostało wadami i brakami, których charakter wykluczał możliwość dokonania przez organ nadzoru prawidłowej oceny wystąpienia wadliwości kwalifikowanej określonej w art. 156 § 1 k.p.a. W zaistniałych warunkach stanowisko i argumentacja Sądu, aprobowana przez prokuratora, nie jest wyrazem ponownego merytorycznego prowadzenia postępowania, lecz prowadzi do wykazania, iż organ nadzoru nie zbadał należycie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Nyskiego.
Argumentacja zaprezentowana przez Sąd w pisemnym uzasadnieniu w sposób szczegółowy punktuje, w jakim zakresie wywody organu są nie tylko błędne, ale wręcz sprzeczne z końcowym stanowiskiem. Dotyczy to w szczególności zarzutu łączącego się z tym, że umieszczona na budynku szkoły antenowa konstrukcja wsporcza doprowadziła do podwyższenia istniejącej w tym miejscu dotychczas zabudowy pełniącej funkcję oświatową o nowy jej stały element wyprowadzony ponad jej dach.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Uczestnik: Stowarzyszenie H.z siedzibą w Nysie wniosło o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.
Wskazać też należy, że zgodnie z art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji oraz Sąd pierwszej instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przedstawiony został w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Przechodząc do rozpoznania złożonej w niniejszej sprawie skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Jak wynika z wielokrotnie przywoływanego w orzecznictwie stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 grudnia 2012 r. II OSK 1485/11 (LEX nr 1367293), które podziela także skład orzekający w niniejszej sprawie: "Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli."
Wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz przepisy, których naruszenia dopuścił się GINB. Sąd I instancji w sposób spójny i logiczny wyjaśnił także w jakim zakresie organ obowiązany był zbadać zgodność decyzji Starosty Nyskiego z 15 grudnia 2017 r. z postanowieniami § 16 ust. 6 pkt 1, 2 i 3 planu miejscowego. Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że kwestia ewentualnego wymogu uzgodnienia decyzji z Opolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków wykracza poza zakres postępowania nieważnościowego, bowiem mogłaby stanowić podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., jednak w niniejszym postępowaniu GINB miał obowiązek zbadania zgodności projektu budowlanego z postanowieniami planu miejscowego odnoszącymi się do kwestii ochrony zabytków.
Nietrafna jest argumentacja skarżącej kasacyjnie, jakoby Sąd I instancji dokonał oceny decyzji Starosty w sposób merytoryczny, nie nawiązując przy tym do kwalifikowanych przesłanek stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Przed omówieniem przesłanek uchylenia decyzji GINB, Sąd I instancji wskazał bowiem, że zadaniem organu nadzoru budowlanego nie było wyjaśnienie, czy zasadnie doszło do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania inwestorowi pozwolenia na budowę stacji bazowej, lecz czy w sprawie doszło do kwalifikowanego naruszenia prawa przez Starostę. Zasadnie Sąd I instancji wyjaśnił przy tym, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje decyzja. Zasadnie w końcu Sąd I instancji stwierdził też, że za rażąco naruszającą prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można uznać decyzję organu administracji architektoniczo-budowlanej, która prowadzi do zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania inwestorowi pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie takie narusza postanowienia planu miejscowego. Art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. kreuje bowiem bezwzględny obowiązek zweryfikowania przez organ administracji architektoniczo-budowlanej przed wydaniem decyzji tego, czy projekt budowlany pozostaje zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego wadliwe przeprowadzenie tychże ocen może prowadzić do uznania, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w związku z odpowiednimi postanowieniami planu miejscowego. Niezasadny okazał się wobec tego zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 16 k.p.a.
Niezasadne okazały się także te z zarzutów skargi kasacyjnej, w ramach których Spółka stara się zakwestionować stanowisko Sądu I instancji, iż decyzja Starosty narusza § 32 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego. Przy czym już w tym miejscu podkreślenia wymaga, że Sąd I instancji stwierdzając naruszenie ww. przepisów planu, ocenie GINB w ponownie prowadzonym postępowaniu pozostawił zweryfikowanie, czy uchybienie to może zostać zakwalifikowane w kategoriach rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji. Sporny przepis planu miejscowego określając zasady oraz standardy kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustala w przypadku robót budowlanych w zabudowie istniejącej, utrzymanie dotychczasowego usytuowania, wysokości, ilości kondygnacji, połaci dachowych oraz formy dachów, w tym ich kątów nachylenia. Trafnie Sąd I instancji stwierdził, że użytego w planie pojęcia zabudowy nie można utożsamiać z pojęciem budynku. Pojęcie wysokości zabudowy jest pojęciem szerszym niż pojęcie wysokości budynku i brak jest podstaw, aby odnosić ją do pojęcia zdefiniowanego w § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie jest kwestionowanym w sprawie, że inwestycja polegała na budowie antenowej konstrukcji wsporczej (długość trzonu - 11,93 m, poziom szczytu trzonu bez sztyc odgromowych - 21,2 m n.p.t.) wyprowadzonej ponad połać dachu, opartej na specjalnie do tego przygotowanej płycie żelbetowej opartej na wewnętrznych ścianach nośnych budynku. Podzielając stanowisko Sądu I instancji w zakresie konieczności szerokiego rozumienia spornego pojęcia, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że bez znaczenia w sprawie jest przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja dotycząca kwalifikacji robót budowlanych. Bezsprzecznie doszło bowiem do podwyższenia zabudowy na terenie objętym planem. Natomiast dokonanie oceny, czy naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 32 ust. 4 pkt 2 daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty, należeć będzie do GINB w toku ponownie prowadzonego postępowania. Niezasadne zatem okazały się zarzuty naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 32 ust. 4 pkt 2 planu miejscowego, art. 3 pkt 3 p.b. w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 15 p.b. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. 2 art 156 § 1 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
W końcu niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 124 ust. 2 p.o.ś. w zw. z art. 71 ust. 2 p.o.ś., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., bowiem Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni pojęcia miejsc dostępnych dla ludzi. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wielokrotnie wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazujący, że przez miejsce dostępne dla ludności należy rozumieć teren, na którym możliwa jest, choćby jedynie potencjalnie, legalna zabudowa budynkami z przeznaczeniem na pobyt ludzi (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2023 r., II OSK 2009/20; z 8 marca 2023 r., II OSK 3133/19; z 22 sierpnia 2023 r., II OSK 2684/20; z 13 grudnia 2017 r., II OSK 527/17; z 18 lipca 2017 r., II OSK 2883/15; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji przez miejsca dostępne dla ludności należy zatem rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale również miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów, w tym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku Stowarzyszenia H. o zwrot kosztów postępowania, bowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie przewidują możliwości zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika, który nie był stroną skarżącą przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
-----------------------
9