II OSK 2649/21

II OSK 2649/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Rząsa
Paweł Miładowski /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Wr 596/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2021-07-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 3 ust. 2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2020 poz 293
art. 61 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
Dz.U. 2016 poz 71
§ 3 ust. 1 pkt 56 lit. b, § 3 ust. 2 pkt 3
Rozpozradzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.J. i E.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Wr 596/20 w sprawie ze skargi K.T. i B.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 18 sierpnia 2020 r. nr SKO 4122/87/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Wr 596/20, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B.T. i K.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 18 sierpnia 2020 r., nr SKO 4122/87/2020 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 38-stanowiskowego parkingu na samochody osobowe, wraz z niezbędnymi ciągami pieszo-jezdnymi, systemem odwodnienia, oświetleniem terenu i zjazdem z publicznej drogi powiatowej, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z 20 lipca 2020 r. Burmistrz O. ustalił na rzecz E.J. i A.J. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 38 stanowiskowego parkingu na samochody osobowe wraz z niezbędnymi ciągami pieszo-jezdnymi, systemem odwodnienia, oświetleniem terenu, zjazdem z publicznej drogi powiatowej nr [...], przewidzianej do realizacji na działce nr [...], [...], ul. L., obręb O. Ustalając warunki zabudowy i zagospodarowania terenu organ określił jego funkcję jako parking dla samochodów osobowych do obsługi galerii handlowej.
Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli B.T. i K.T., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając naruszenie:
1. art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p.") w zw. z art. 59, art. 60 u.p.z.p. oraz art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") przez pozorną analizę funkcji terenów sąsiednich, w której pominięto tak istotne warunki wpływające na podobieństwo, jak parametry, cechy i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu;
2. art. 77, art. 80 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez zaniechanie postępowania dowodowego w zakresie podobieństwa działek sąsiednich pod względem nie tylko funkcji, ale również parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu;
3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, w szczególności organ nie ustosunkował się do zgłaszanych twierdzeń i żądań stron;
4. art. 53 ust. 4 u.p.z.p. przez zaniechanie – po uchyleniu sprawy do ponownego rozpatrzenia – ponownego uzgodnienia projektu decyzji ze wszystkimi organami w tym przede wszystkim z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków;
5. art. 9 u.p.z.p. przez całkowite pominięcie treści studium i jego ustaleń, że obszar objęty inwestycją winien być przeznaczony na zabudowę mieszkaniową, a tym samym zignorowanie polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego;
6. art. 4 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2020 r. poz. 282 z późn. zm.) przez wydanie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy planowana inwestycja w sposób oczywisty doprowadza do uszczerbku dla wartości zabytków sąsiadujących i prowadzi do niewłaściwego wykorzystania terenu zabytkowego;
7. § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne") przez niewskazanie powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni terenu inwestycji oraz sposobu ochrony przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas i wibracje, a także brak wyznaczenia obszaru analizowanego I przeprowadzenia na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji stwierdziło, że odpowiada ona przepisom prawa materialnego i procesowego. Przywołując art. 61 ust. 1 u.p.z.p. organ podał, że wszystkie określone w nim przesłanki ustalenia warunków zabudowy zostały w niniejszej sprawie spełnione.
Kolegium, nie dopatrzyło się także żadnych uchybień procesowych, kwalifikujących do uchylenia zaskarżonej decyzji zgodnie z żądaniem odwołania.
Za nieuzasadniony uznano również zarzut związany z brakiem zgodności inwestycji ze studium akcentując, że skoro studium nie jest aktem prawa miejscowego, to organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy z powołaniem się na niezgodność planowanej inwestycji z ustaleniami studium.
B.T. i K.T. wnieśli skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając jej:
1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:
a. art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. przez uznanie, że po decyzji kasatoryjnej uchylającej i przekazującej całość sprawy do ponownego rozpoznania organ nie musi uzgodnić projektu decyzji z organem konserwatorskim, podczas gdy po przekazaniu całej sprawy do ponownego rozpoznania wymagane jest uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy;
b. art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 54 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p przez pominięcie wymogów ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków, podczas gdy ogromny wielopiętrowy parking zostanie wbudowany w przedpolu dobrze zachowanego folwarku książęcego;
c. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez uznanie, że analiza architektoniczo-urbanistyczna kontynuacji zabudowy nie wymaga określenia parametrów zabudowy, gdyż planowana inwestycja nie jest kubaturowa, podczas gdy ustawa nie wprowadza takiego ograniczenia i zawsze nakazuje analizy parametrów zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej;
d. art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 59, art. 60 u.p.z.p. i w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez przeprowadzenie pozornej analizy kontynuacji zabudowy li tylko na podstawie funkcji, z pominięciem pozostałych ustawowych kryteriów takich jak parametry, cechy wskaźników kształtowania zabudowy, zagospodarowania terenu w tym gabarytów, formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
e. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez naruszenie zasady dobrego sąsiedztwa i porównywanie funkcji wielopoziomowego i zamkniętego parkingu o wysokości ponad 4 m i o pow. ponad 600 m2 do przydomowych parkingów lub otwartych parkingów usytuowanych bez ścian zewnętrznych i fundamentów i uznanie ich za obiekty podobne, podczas gdy nie tylko w sąsiedztwie inwestycji, ale i w całej O. nie ma podobnego budynku;
f. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 3, § 3 ust. 1 i § 5 rozporządzenie planistycznego przez uznanie, że powierzchnia biologiczna czynna nie powinna być podstawą decyzji lokalizacyjnej, podczas gdy udział powierzchni biologicznie czynnej w sprawie o warunki zabudowy ustala się w związku z ustaleniem wielkości powierzchni zabudowy, a same rozporządzenie definiuje warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy;
g. art. 61 ust. 1 u.p.z.p. przez pominięcie przy analizie cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu kierunków wynikających ze studium, podczas gdy decyzje administracyjne wydawane dla terenów objętych studium mogą być sprzeczne z jego ustaleniami;
2. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.:
a. art. 78 k.p.a. przez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżących o przeprowadzenie dowodu w sytuacji, gdy ich tezy dowodowe miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i zostały zgłoszone na odmienne okoliczności niż okoliczności ustalone przez organ;
b. art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. art. 138 § 2 k.p.a. przez zaniechanie postępowania dowodowego w zakresie podobieństwa działek sąsiednich pod względem nie tylko funkcji, ale również innych parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu;
c. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. przez zaniechanie wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione.
Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak też poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację i wywody zawarte w kwestionowanej decyzji.
W piśmie procesowym z 1 lutego 2021 r. uczestnik postępowania A.J. przychylił się do stanowiska Kolegium, podnosząc że zarzuty skargi są bezpodstawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd podniósł, że w rozpoznawanej sprawie organ I instancji podał, że front działki wynosi 18,5 m, tym samym trzykrotność odległości w jakiej należało wyznaczyć minimalne granice obszaru analizowanego powinna wynosić 55,5 m. Natomiast organ II instancji wskazuje, że szerokość frontu działki wynosi 22 m, co oznacza, że minimalna granica obszaru analizowanego powinna być ustalona w odległości 66 m. Z przedstawionej dokumentacji wynika natomiast, że obszar analizowany wyznaczony został w odległości: 140 m, 2 x po 80 m i od 120-170 m od poszczególnych granic działki zainwestowania, a więc w odległościach, w szczególności od strony północnej i południowej, znacznie przekraczających określone w przepisach minimum. Organ I instancji nie uzasadnił przyczyn zastosowanego odstępstwa od zasady wynikającej z § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, natomiast Kolegium ogólnie odwołało się do konieczności "uchwycenia urbanistycznej całości" oraz uwzględniania pełnego obrysu działek geodezyjnych. Kolegium oceniło bowiem, że granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości od 80 do 160 m (pomimo, że organ pierwszej instancji wyraźnie wskazuje, że obszar analizowany wyznaczony został w odległości od 90 do 170 m) oraz, że "niewielkie" rozszerzenie obszaru podyktowane było uchwyceniem urbanistycznej całości i wytyczeniem granic, zgodnie z granicami geodezyjnymi działek. Sąd zauważył, że organ odwoławczy nie wyjaśnił rozbieżności jakie wystąpiły w ustaleniach organów obu instancji przy przyjmowaniu szerokości frontu działki jako istotnego parametru dla wyznaczenia obszaru analizowanego oraz przy ustaleniu odległości, w jakiej wyznaczone zostały granice obszaru analizowanego. Mając jednak na względzie, że różnice te wynoszą kilka metrów (nie przekraczają 10 m), Sąd uznał, że uchybienie to nie rzutuje znacząco na wynik analizy. Tym niemniej, w ocenie Sądu, w zaistniałym stanie faktycznym zastosowanie wyjątku od zasady wyznaczenia obszaru analizowanego przy zastosowaniu współczynnika trzykrotnej szerokości frontu działki, wymagało szczegółowego uzasadnienia, którego brak w analizie urbanistycznej oraz w obu decyzjach.
Sąd wskazał, że kolejnym uchybieniem przemawiającym za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji jest brak dokonania odpowiednich ustaleń stanu faktycznego sprawy niezbędnych dla przeprowadzenia prawidłowej i pełnej oceny inwestycji pod kątem ewentualnej konieczności uzyskania – przed ustaleniem warunków zabudowy – decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Stosownie bowiem do postanowień art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r. poz. 283 z poźn. zm., dalej: "ustawa środowiskowa") uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W takich przypadkach wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej). Tym samym na organie planistycznym ciąży obowiązek zbadania, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocena ewentualnej konieczności przedstawienia przez inwestora decyzji środowiskowej należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy, gdyż nieuzyskanie przez inwestora decyzji środowiskowej uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na brak spełnienia wymogu zgodności z "przepisami odrębnymi", o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.
Sąd podniósł, że w rozpatrywanej sprawie w treści decyzji organu I instancji wskazane zostało, że planowana inwestycja nie została zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i ujętych w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71, dalej: "rozporządzenie środowiskowe") i nie wymaga przeprowadzenia procedury związanej z ustaleniem środowiskowych uwarunkowań. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia środowiskowego, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego. Jako przedsięwzięcia na potrzeby których wykonywane są parkingi określone zostały między innymi centra handlowe oraz inna zabudowa usługowa o określonych minimalnych powierzchniach użytkowych i powierzchniach zabudowy (pkt 54 i pkt 55). Sąd zaznaczył przy tym, że przedmiotowa inwestycja stanowi parking 38 stanowiskowy dla samochodów osobowych wraz niezbędną infrastrukturą którego funkcją jest obsługa galerii handlowej (pełni wobec niej funkcję służebną). Wprawdzie powierzchnia działki zainwestowania wynosi 0,1041 ha, to jednak z akt sprawy wynika, że na terenach bezpośrednio przyległych do terenu inwestycji realizowane są (lub zrealizowane zostały) obiekty pełniące funkcję usługową (galeria handlowa) oraz parkingi (działki nr [...], [...], [...]). Według uproszczonej informacji z rejestru gruntów działka nr [...] o pow. 0,2448 ha pozostaje w użytkowaniu wieczystym inwestorów, natomiast co do pozostałych działek brak danych. Z załączonej do akt dokumentacji wynika także, że działka nr [...] jest zabudowana obiektem usługowym (galeria handlowa) oraz podlega dalszej zabudowie. Jak wynika z części graficznej analizy bezpośrednio od strony granicy z działką skarżących oraz działkami sąsiadującymi pełni funkcję parkingu samochodowego.
W ocenie Sądu uwzględnić zatem należy, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia środowiskowego, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1 (w analizowanym przypadku 0,5 ha powierzchni), jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.
Sąd wskazał, że z przedstawionych akt sprawy nie wynika aby organy rozważały i badały, czy ze względu na wskazane wyżej okoliczności faktyczne nie zachodzą podstawy do zastosowania przepisów rozporządzania środowiskowego. Zdaniem Sądu zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i podjęcia w związku z tym odpowiednich czynności dowodowych świadczy o wadach procesowych polegających na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które w konsekwencji spowodowały także i to, że nie przeprowadzono w tym względzie właściwej oceny naruszając art. 80 § 1 k.p.a. Stwierdzone uchybienia mogą mieć zaś istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż mogą prowadzić w efekcie do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej.
Sąd nie podzielił natomiast zarzutu wskazującego na naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. z tego względu, że po wydaniu decyzji kasacyjnej organ powinien dokonać ponownego uzgodnienia projektu decyzji z konserwatorem zabytków, wskazując, że przy ustaleniu, czy niezbędne jest ponowienie uzgodnienia na podstawie przywołanego przepisu istotna jest nie tyle zmiana treści samego projektu decyzji (co w niniejszej sprawie miało miejsce), ale ewentualna zmiana warunków faktycznych lub prawnych które stanowiły przedmiot uzgodnień – co z kolei w niniejszej sprawie nie wystąpiło.
Za niezasadny uznał też zarzut wskazujący na pominięcie przez organy ustaleń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zaś co do pozostałych zarzutów skargi zauważył, że nie odnoszą się one do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E.J. i A.J., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono naruszenie:
1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na skutek wadliwego uznania, że wyznaczenie obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, nastąpiło bez należytego uzasadnienia zastosowanego odstępstwa od obowiązujących zasad, podczas gdy obszar ten został wyznaczony w sposób prawidłowy i zgodny z przepisami rozporządzenia planistycznego;
b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wskutek wadliwego uznania, że doszło do naruszenia obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania odpowiednich ustaleń stanu faktycznego sprawy niezbędnych dla przeprowadzenia prawidłowej i pełnej oceny inwestycji pod kątem ewentualnej konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w sytuacji, gdy materiał dowodowy sprawy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a właściwie przeprowadzona ocena wykluczyła powyższą ewentualność;
c. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez ich zastosowanie i uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie administracyjne przed organami administracji publicznej nie było dotknięte wadą polegającą na innym naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
2. Przepisów prawa materialnego, tj.:
a. § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię oraz uznanie, iż w niniejszej sprawie organy w sposób nieprawidłowy wyznaczyły granice obszaru analizowanego, co rzekomo mogło mieć wpływ na sposób ustalenia warunków zabudowy, gdy tymczasem analiza akt sprawy wskazuje, że wyznaczenie granic obszaru znajduje uzasadnienie zarówno w analizie urbanistyczno-architektonicznej, jak i w treści decyzji organu II instancji, a ponadto przekroczenie przez ograny minimalnych parametrów granic obszaru w żadnej mierze nie wpłynęło na prawidłowość analizy funkcji terenów sąsiadujących z działką planowanej inwestycji;
b. § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia środowiskowego przez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące bezzasadnym przyjęciem, że w ustalonym przez organy stanie faktycznym istniała potencjalna konieczność uzyskania decyzji środowiskowej, podczas gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonana przez organy analiza jednoznacznie wykluczały taki wymóg.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie wniesionej przez K.T. i B.T. skargi przez jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, jednocześnie zasądzenie od skarżących K.T. i B.T. na rzecz skarżących kasacyjnie A.J. i E.J. kosztów postępowania wywołanego niniejszą skargą kasacyjną, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, chociaż nie wszystkie zawarte w niej zarzuty były pozbawione podstaw.
Pierwsze dwa zarzuty naruszenia przepisów postępowania są związane odpowiednio z zarzutami naruszenia prawa materialnego. Dotyczą one bowiem kolejno: kwestii wyznaczenia obszaru analizowanego, o którym mowa w § 3 ust. 2 rozporządzenia planistycznego oraz ustalenia, czy w sprawie zachodziła konieczność uprzedniego uzyskania przez inwestorów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Odnosząc się zatem do pierwszej pary zarzutów (1a i 2a), z jednej strony należało uznać, że Sąd I instancji słusznie uznał, iż w rozstrzygnięciach organów administracji zabrakło szczegółowego uzasadnienia wyznaczenia obszaru analizowanego w odległości znacznie przekraczającej trzykrotność szerokości działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Jednakże z drugiej strony rację mają skarżący kasacyjnie, że wyznaczenie w postępowaniu przed organem I instancji obszaru analizowanego i aprobata tego stanu rzeczy w okolicznościach niniejszej sprawy nie miało wpływu na wypełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Trzeba bowiem zaznaczyć, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie dotyczy zabudowy kubaturowej, dla której kluczowe znaczenie mają parametry zabudowy obiektów znajdujących się w granicach obszaru analizowanego. Z kolei dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestorów istotna dla wypełnienia wymogów zawartych we wskazanym wyżej przepisie była ocena kontynuacji funkcji. Tę zaś można pozytywnie zweryfikować na podstawie zagospodarowania terenu znajdującego się w bliskim sąsiedztwie w stosunku do działki inwestycyjnej.
Natomiast niezasadnie okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b w zw. z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia środowiskowego (zarzuty 1b i 2b).
Jeżeli bowiem, jak wskazano we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a następnie w decyzji ustalającej te warunki, funkcją planowanego parkingu ma być obsługa pobliskiej galerii handlowej, to należało przyjąć, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne może stanowić przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia środowiskowego. Stąd też za konieczne należało uznać przeprowadzenie odpowiedniego postępowania wyjaśniającego, w celu zweryfikowania, czy w zamierzenie to należy, czy też nie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przywołanego powyżej przepisu, w tym zsumowania parametrów, o których mowa we wskazanym wyżej przepisie.
Z uwagi na nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. (zarzut 2b), nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a.
Wynikowy charakter art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. sprawia, że nieskuteczność wskazanego wyżej zarzutu powoduje tym samym nieskuteczność zarzutu naruszenia przepisów wynikowych.
Uznając zaś za niezasadny zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano na istotę prawnej konstrukcji art. 135 p.p.s.a., wyrażając w tym względzie jednoznaczne stanowisko (które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie), według którego przepis ten określa jedynie zakres uprawnień orzeczniczych sądu administracyjnego i w związku z tym należy przyjąć, że skorzystanie bądź nieskorzystanie przez sąd z przewidzianych w nim uprawnień nie może stanowić podstawy do zarzutu naruszenia prawa (zob. przykładowo wyroki NSA z: 10.07.2018 r., I OSK 2093/16, LEX nr 2537281; 17.07.2019 r., I GSK 167/19, LEX nr 2698777; 27.03.2019 r., II OSK 1046/17, LEX nr 2705335).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.