II OSK 2638/22

II OSK 2638/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-12-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Jacek Chlebny /przewodniczący/
Robert Sawuła
Symbol z opisem
6271 Ochrona cudzoziemca, w tym nadawanie statusu uchodźcy, azyl, zezwolenie na pobyt tolerowany i ochrona czasowa
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 183 § 1 i2, art. 188, art. 203 pkt 1, art. 205 § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1666
art. 38 ust. 1, art. 38 ust. 2 pkt 3
Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, art. 77 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie: sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Beata Zborowska-Guziuk po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2022 r. sygn. akt IV SA/Wa 205/22 w sprawie ze skargi T.M/ na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia 17 listopada 2021 r., nr RdU-341-4/S/17 w przedmiocie uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rady do Spraw Uchodźców na rzecz T.M. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 1 lipca 2022 r., IV SA/Wa 205/22 oddalił skargę T.M. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców (dalej: RdSU) z 17 listopada 2021 r. nr RdU-341-4/S/17 w przedmiocie uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny.
W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym orzeczeniem, Sąd I instancji stwierdził, że Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: SUdSC) decyzją z 20 maja 2021 r. nr DPU.420.820.2020, działając na podstawie art. 38 ust. 1, ust. 2 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1666 ze zm.), dalej: u.u.c.o., uznał za niedopuszczalny złożony 27 sierpnia 2020 r. wniosek T.M., obywatela Federacji Rosyjskiej narodowości czeczeńskiej o udzielenie ochrony międzynarodowej. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że rozpatrzony wniosek jest czwartym wnioskiem złożonym przez cudzoziemca i został on wniesiony krótko po wydaniu przez RdSU decyzji z 9 lipca 2020 r. nr RdU-341-3/S/17 utrzymującej w mocy decyzję SUdSC z 17 września 2019 r. nr DPU.420.340.2019 stwierdzającą niedopuszczalność poprzedniego wniosku strony. Cudzoziemiec od wyjazdu z kraju pochodzenia wraz z rodzicami (2016 r.) nie wracał do niego. Zdaniem SUdSC, nie zaistniały ani nie zostały przedstawione przez cudzoziemca w trakcie postępowania żadne nowe dowody ani okoliczności faktyczne lub prawne, znacząco zwiększające prawdopodobieństwo udzielenia mu żądanej ochrony międzynarodowej. Organ wskazał, że cudzoziemiec powołał się ponownie na problemy, jakich doświadczył w kraju pochodzenia ze strony władz jego ojciec (R. M.). Wszystkie przytoczone we wniosku okoliczności były już przedmiotem analizy przeprowadzonej w postępowaniu zakończonym decyzją RdSU z 11 lipca 2017 r. nr RDU-341/S/17 odmawiającą nadania skarżącemu statusu uchodźcy oraz udzielenia ochrony uzupełniającej.
W toku postępowania odwoławczego RdSU decyzją z 17 listopada 2021 r. utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko SUdSC, że rozpatrzony wniosek stanowi kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej i nie zaistniały ani nie zostały przedstawione przez wnioskodawcę nowe dowody ani okoliczności faktyczne lub prawne, znacząco zwiększające prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej. Oznacza to, że zostały spełnione w sprawie przesłanki wymienione w art. 38 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.u.c.o. RdSU wskazała, że zdarzenia, na które cudzoziemiec powołał się w toku postępowania, były powodem złożenia pierwszego wniosku, a sytuacja związana z ich oceną nie zmieniła się od tego czasu. Odnośnie do argumentu odwołania koncentrującego się na braku analizy sytuacji w kraju pochodzenia RdSU podniosła, że sytuacja w Czeczenii oraz sytuacja osobista wnioskodawcy nie uległy na tyle istotnej zmianie, by doprowadziło to do dezaktualizacji oceny zagrożenia cudzoziemca sformułowanej w ostatecznej decyzji negatywnej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że dokumenty przedstawione w postępowaniu dotyczącym ojca cudzoziemca zostały ocenione w odrębnym postępowaniu zakończonym decyzją RdSU uznającą wniosek R.M. za niedopuszczalny. RdSU zauważyła dodatkowo, że dokumenty te nie dotyczą bezpośrednio odwołującego.
T.M. złożył skargę na powyższą decyzję RdSU, wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę RdSU wniosła o jej oddalenie.
Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja RdSU odpowiada prawu. Sąd I instancji wskazał, że w jego ocenie organy obu instancji słusznie uznały, iż w sprawie zachodziła przesłanka, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 3 u.u.c.o., nakazująca uznanie czwartego wniosku skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny. Sąd wyjaśnił, że cudzoziemiec wyraża te same obawy, które przedstawiał już w poprzednio składanych wnioskach, na podstawie których ubiegał się o ochronę. Cudzoziemiec wskazywał, że obawia się powrotu do kraju pochodzenia z uwagi na problemy swojego ojca, który został dotkliwie pobity w 2012 r. Skarżący boi się, mając na uwadze sytuację ojca, że sam może doznać po powrocie do kraju pochodzenia przemocy fizycznej i psychicznej. Wskazał również, że po powrocie do kraju pochodzenia nie ma gdzie mieszkać, ponieważ jego dom rodzinny został zajęty (sprzedany). Sąd I instancji zwrócił uwagę, że ponawianie wniosku przez skarżącego w tak krótkim czasie od zakończenia postępowania zainicjowanego poprzednim wnioskiem w sytuacji, gdy nie powrócił on do kraju pochodzenia, a sytuacja tam panująca nie uległa zmianie na niekorzyść, świadczy o instrumentalnym traktowaniu procedury związanej z udzielaniem ochrony międzynarodowej. Sąd podkreślił, że z zawartego w materiale dowodowym opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia (WIKP) UdSC nie wynika, aby sytuacja w Czeczeni uległa pogorszeniu w stosunku do sytuacji ocenianej już przez organ w poprzednich postępowaniach.
T.M. złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 38 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 u.u.c.o. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej: k.p.a., w zw. z art. 43 pkt 1 u.u.c.o., art. 80 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że organ uczynił zadość ww. przepisom prawa w sytuacji, gdy: a) organy obu instancji przed zajęciem stanowiska, że zachodzi przesłanka z art. 38 ust. 2 pkt 3 u.u.c.o., tj. że przedstawione przez skarżącego w toku postępowania okoliczności i dowody nie są "nowymi" i "zwiększającymi prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej", nie dokonały wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego i podstaw faktycznych poprzednich (trzech) postępowań o udzielenie ochrony międzynarodowej; mając na uwadze liczne nowe okoliczności i dowody, powołane w toku niniejszego postępowania, zachodziła konieczność ich dokładnej, nie wybiórczej oceny w powiązaniu z okolicznościami i dowodami powołanymi w poprzednich postępowaniach; b) organ dokonał dowolnej, wybiórczej oceny wstępnej w zakresie nowych okoliczności, tj. wszczęcia przeciwko ojcu skarżącego postępowania karnego i poszukiwania przez władze kraju pochodzenia; c) organ dokonał dowolnego stwierdzenia, że dokumenty przedłożone przez ojca skarżącego nie dotyczą bezpośrednio skarżącego, a zatem pozostają bez znaczenia dla jego sprawy, podczas gdy w razie powrotu skarżącego - syna osoby poszukiwanej i względem której toczy się postępowanie karne - jak potwierdza zarówno sytuacja w kraju pochodzenia (informacje w odwołaniu, do których organ nie odnosi się, a jednocześnie nie dokonał własnych ustaleń, do czego był zobligowany zgodnie z art. 43 pkt 1 u.u.c.o.), jak i doświadczenia członków rodziny, którzy pozostali w Czeczenii, skarżący jest narażony na doznanie poważnej krzywdy właśnie z powodu bliskich rodzinnych powiązań; d) organ podkreślał jako fakt działający na niekorzyść złożenie przez skarżącego wniosku w krótkim czasie po zakończeniu wcześniej prowadzonego postępowania o udzielenie ochrony międzynarodowej w sytuacji, gdy skarżący wystąpił z nowym wnioskiem, gdyż pojawiły się nowe okoliczności i dowody (powołane i złożone w toku postępowania), które nie były przedmiotem badania w poprzednich postępowaniach, w związku z czym brak jest podstaw do formułowania twierdzeń o nadużyciach proceduralnych po stronie skarżącego;
2) art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 u.u.c.o. w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że organ dopuścił się naruszenia ww. przepisów prawa, gdyż: a) odnosząc się do pisma sporządzonego przez Centrum Informacyjne Czeczeńskich Organizacji Pozarządowych organ wskazał, że jest ono pozbawiony mocy dowodowej, gdyż bazuje wyłącznie na relacji siostry ojca strony, która z oczywistych przyczyn nie może być uznana za osobę obiektywną; taka podstawa odmowy nie znajduje uzasadnienia w ww. przepisach prawa; b) organ nie odniósł się do dowodu z oświadczenia z 26 lipca 2021 r. sporządzonego przez T. I. przedstawiciela SNO i brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia tego zaniechania ze strony organu, co miało istotny wpływ na wynik, skutkowało bowiem oddaleniem skargi przez Sąd I instancji, wobec nieprawidłowego uznania, że zachodzą podstawy do tego, aby wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej złożony przez skarżącego 27 sierpnia 2020 r. uznać za niedopuszczalny i odstąpić od merytorycznego rozpoznania sprawy;
3) art. 15 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że RdSU ograniczyła się tylko do kontroli decyzji, bez należytej oceny podstawy faktycznej i oceny wstępnej okoliczności i dowodów przywołanych przez skarżącego, bez odniesienia się szczegółowo do zarzutów i argumentacji odwołania, w tym sytuacji w kraju pochodzenia - organ nie dokonał własnych ustaleń i nie odniósł się do informacji powołanych przez skarżącego mających istotne znaczenie, co miało istotne znaczenie dla wydania rozstrzygnięcia, gdyż skutkowało oddaleniem skargi przez Sąd I instancji wobec uznania, że RdSU w sposób prawidłowy stwierdziła zaistnienie przesłanki z art. 38 ust. 2 pkt 3 u.u.c.o.;
4) art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez niepoddanie gruntownej analizie wszystkich aspektów niniejszej sprawy przez Sąd I instancji, w których są wątpliwości, i w których ustalenia organu są odmienne od wniosków i twierdzeń skarżącego, bądź zostały pominięte przez organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji, powielenie stanowiska organu, co miało istotny wpływ, gdyż skutkowało uznaniem, że skarżący nie przedłożył nowych dowodów, jak również nie przywołał nowych okoliczności znacząco zwiększających prawdopodobieństwo udzielenia ochrony międzynarodowej,
II. przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 13 ust. 1. w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.u.c.o. poprzez ich niezastosowanie przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, co jest konsekwencją naruszenia powyżej przywołanych przepisów postępowania i uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez skarżącego za niedopuszczalny;
2) art. 15 pkt 2 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 u.u.c.o. poprzez ich niezastosowanie przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, co jest konsekwencję naruszenia powyżej przywołanych przepisów postępowania i uznania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez skarżącego za niedopuszczalny;
3) art. 17 ust. 1 u.u.c.o. poprzez niezastosowanie i nieprawidłowe uznanie, które stało się podstawą wydania zaskarżonego wyroku, że skoro rodzina skarżących nie opuszczała terytorium Polski to niemożliwym jest, aby zaistniały nowe okoliczności czy dowody.
Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że została ona oparta przez skarżącego na uzasadnionych podstawach. Jako uzasadnione ocenić należy bowiem te zarzuty skargi kasacyjnej, który przypisują Sądowi I instancji błąd w ocenie prawidłowości podstawy faktycznej podjętego przez RdSU rozstrzygnięcia stwierdzającego niedopuszczalność wniosku skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej. Brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w kontrolowanej sprawie sprawia, że decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie.
W rozpoznawanej sprawie RdSU, odnosząc się do dokumentów przedstawionych w postępowaniu dotyczących ojca skarżącego (R.M.), zauważyła, że zostały one ocenione w odrębnym postępowaniu, w którym RdSU decyzją z 16 listopada 2021 r. nr RdU-343-3/S/17 utrzymała w mocy decyzję SUdSC z 20 maja 2021 r. o uznaniu wniosku cudzoziemca za niedopuszczalny. Podkreśliła również, że dokumenty te nie dotyczą bezpośrednio skarżącego i jego sytuacji w kraju pochodzenia. Odnośnie do tego argumentu wskazać należy, że okoliczność, iż dokumenty złożone przez cudzoziemca zostały ocenione w odrębnym postępowaniu dotyczącym innego członka jego rodziny, nie wyłącza spoczywającego na organie obowiązku rozważenia tych dokumentów na płaszczyźnie uwarunkowań rozpoznawanej sprawy.
Ocena sytuacji prawnej skarżącego w analizowanym zakresie pozostaje zbieżna z sytuacją brata skarżącego (M.M.), który składając kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej, podobnie jak skarżący, powołał się na obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, wskazując na sytuację ojca i nowe dowody złożone w jego sprawie, od których rozważenia RdSU odstąpiła w decyzji z 17 listopada 2021 r. nr RdU-342-4/S/17 stwierdzającej niedopuszczalność złożonego wniosku. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 lipca 2022 r., IV SA/Wa 221/22 oddalający skargę na tę decyzję został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 czerwca 2023 r., II OSK 2448/22 wraz z równoczesnym uchyleniem decyzji RdSU poddanej kontroli Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną podziela przedstawione w powyższym orzeczeniu powody nakazujące zaskarżony akt uznać za wydany z mającym istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 3 u.u.c.o. Argumentację prawną wspierającą to stanowisko uznaje za własną, uwzględniając, że w obu postępowaniach orzekające w sprawie organy nadały podobną kwalifikację składanym przez braci wnioskom odwołującym się do sytuacji ojca i nowych dowodów przedstawionych w jego sprawie, ocena prawna Sądu I instancji akceptująca ustalenia RdSU wiązała się ze sformułowaniem w zaskarżonym wyroku oraz w wyroku z 6 lipca 2022 r. tożsamych powodów nakazujących uznać te ustalenia za zgodne z prawem, nie można również pominąć, iż treść zarzutów niniejszej skargi kasacyjnej w zakresie wadliwości przypisywanej tejże ocenie prawnej odpowiada zarzutom kasacyjnym postawionym ww. orzeczeniu.
Na gruncie kontrolowanej sprawy niesporny charakter powinna mieć okoliczność, zgodnie z którą wniosek adwokata C.S, był nowym dokumentem, który nie był oceniany przez organy w toku poprzednich wniosków skarżącego o udzielenie ochrony międzynarodowej. Postępowanie z trzeciego wniosku zakończyło się decyzją RdSU z 9 lipca 2020 r. nr RdU-341-3/S/17, natomiast wniosek pełnomocnika o udzielenie wyjaśnienia w sprawie wezwań R.M., jego braci i sióstr do wydziału śledczego miasta G., ul. [...], a także przeszukań przez funkcjonariuszy policji domów należących do bliskich krewnych R.M. we wsi [...], został skierowany do Wydziału Śledczego Departamentu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej w G. 7 września 2020 r. Organ odwoławczy miał zatem obowiązek ocenić ten dokument, tak jak i odpowiedź urzędową, jaką otrzymał pełnomocnik na wskazane wystąpienie. W aktach sprawy brak jest tego ostatniego dokumentu, niemniej w piśmie z 30 czerwca 2021 r. pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że z pisma Wydziału Śledczego Departamentu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Federacji Rosyjskiej w G. z 24 września 2020 r. skierowanego do adw. C.S. wynika, iż wobec obywatela R.M. w postępowaniu wydziału śledczego znajdować się mają akta sprawy karnej nr 10344, wszczętej 6 grudnia 2017 r. w sprawie przestępstwa z art. 33 ust. 2 i art. 280 ust. 2 Kodeksu karnego Federacji Rosyjskiej. Za błędne należy uznać stanowisko organu, że dokumenty złożone przez cudzoziemca nie mają znaczenia w rozpoznawanej sprawie, albowiem nie dotyczą one bezpośrednio skarżącego i jego sytuacji w kraju pochodzenia. Skarżący konsekwentnie oświadczał, że ubiega się o ochronę międzynarodową ze względu na problemy ojca w kraju pochodzenia, dokumenty złożone na potwierdzenie okoliczności podnoszonych przez skarżącego powinny stąd zostać dokładnie ocenione przez organ. W związku z powyższym nie jest zasadna ocena przedstawiona przez Sąd I instancji, który oddalając skargę na decyzję z 17 listopada 2021 r., uznał, że w postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Argumentacja skargi kasacyjnej trafnie podważa ocenę prawną Sądu I instancji także w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku sformułowany został wniosek uznający, że RdSU uczyniła zadość wymogom określonym w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., opierając przyjęte ustalenia na aktualnej dokumentacji dotyczącej sytuacji w kraju pochodzenia. Przy ocenie, czy złożony przez skarżącego wniosek powinien być kwalifikowany jako niedopuszczalny, uszło uwadze Sądu I instancji, że w aktach administracyjnych brak jest jakichkolwiek informacji na temat sytuacji członków rodziny osób, wobec których prowadzone jest postępowanie karne. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy ograniczył się do rozważenia ogólnej sytuacji w Republice Czeczenii, poddając swojej analizie zresztą opracowanie WIKP UdSC inne od wymaganego, ponieważ jakkolwiek organ I instancji wskazał na opracowanie z 16 września 2020 r. nr DPU-WIKP-424/344/2020 (k. 43-48 akt adm.), tym niemniej dołączone do akt sprawy zostało opracowanie bardziej aktualne (z 17 lutego 2021 r. nr DPU-WIKP-424/77/2021, k. 68-79 akt adm.), które, jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy pozostawił poza przedmiotem swojego zainteresowania. Powyższe nie zmienia jednakże tego, że w przygotowanej informacji o kraju pochodzenia znajdują się jedynie ogólne informacje o ustroju i sytuacji politycznej kraju, sytuacji bezpieczeństwa, wolności przemieszczania się i karze śmierci. Kontekst rozpatrywanej sprawy nakazywał zaś poczynienie przez organ ustaleń pozwalających wypowiedzieć się odnośnie do wyrażanych przez skarżącego obaw przed powrotem do kraju pochodzenia, które kształtowane są ujawnioną przez cudzoziemca ich przyczyną. Informacje znajdujące się w aktach sprawy nie odnoszą się tymczasem do aktualnej sytuacji rodzin osób, wobec których prowadzone jest przez organy śledcze postępowanie karne.
Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, którą uwzględnił z przyczyn przedstawionych w uzasadnieniu w ten sposób, że na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję RdSU. W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku.
O kosztach postępowania zasądzonych od RdSU na rzecz skarżącego kasacyjnie orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 15 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.).