II OSK 2625/23

II OSK 2625/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-11-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Magdalena Dobek-Rak /sprawozdawca/
Robert Sawuła /przewodniczący/
Tomasz Bąkowski
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Wr 131/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2023-08-03
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 par. 4, art. 151, art. 174 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2021 poz 735
art. 7, 75 par. 1, 77 par. 1, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 29 ust. 2 pkt 3, art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 48 ust. 2 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Bąkowski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej F. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 131/23 w sprawie ze skargi F. O. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 grudnia 2022 r., nr 1244/2022 w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 3 sierpnia 2023 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Wr 131/23, oddalił skargę F.O. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 28 grudnia 2022 r., nr 1244/2022, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Wrocławia z 18 listopada 2022 r., nr 2365/2022, którym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351), zwanej dalej Prawem budowlanym, organ pierwszej instancji wstrzymał budowę trzech obiektów kontenerowych na terenie nieruchomości przy ul. [...] we W. (działka nr [...], [...], obręb [...]) wykonanych przez inwestora F.O. bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz poinformował inwestora i władającą nieruchomością I.M. o możliwości złożenia wniosku o legalizację tych obiektów budowlanych oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o ich legalizacji.
Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo w okolicznościach faktycznych sprawy zakwalifikowały zrealizowane przez skarżącego obiekty budowlane jako obiekty kontenerowe, wykluczając zakwalifikowanie ich jako altany, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Sąd Wojewódzki podzielił ocenę organów co do tego, że obiekty stanowiły samowolę budowlaną, wymagającą wstrzymania przy jednoczesnym otwarciu procedury pozwalającej na legalizację stwierdzonej samowoli. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł również w postępowaniu organów uchybień przepisom postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W skardze kasacyjnej F.O., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:
- art. 29 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie wobec uznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu za prawidłowe ustalenia organów odnośnie kwalifikacji obiektów jako obiektów kontenerowych, podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego i ocena obiektów skarżącego powinna prowadzić do wniosków, iż wzniesione przez skarżącego obiekty stanowią altany ogrodowe, spełniają wszystkie cechy przywołane przez Sąd w treści uzasadnienia zaskarżanego wyroku i zgodnie z regulacją ww. przepisu nie jest wymagane dla ich budowy ani uzyskanie pozwolenia na budowę, ani dokonanie zgłoszenia;
- art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przepis ten będzie miał zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy w sytuacji, gdy obiekty wybudowane przez skarżącego stanowią altany wolno stojące, których budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia, zgodnie z regulacją przepisu art. 29 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego.
W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie:
- art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo rażącego naruszenia przez organy administracji przepisów art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775), zwanej dalej k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność, iż wybudowane przez skarżącego obiekty stanowią altany ogrodowe, których budowa nie wymaga ani pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, w szczególności:
a. ustalenie w sposób nieprawidłowy i niezgodny z prawdą, że obiekty wybudowane przez skarżącego są połączone ze sobą w części tylnej ściany elementem blachy trapezowej, podczas gdy należyta weryfikacja tej okoliczności, w szczególności po zapoznaniu z przedłożoną przez skarżącego dokumentacją fotograficzną, powinna prowadzić do wniosku, iż blacha trapezowa maskuje jedynie instalację znajdującą się pomiędzy wolno stojącymi i odrębnymi od siebie obiektami, a tym samym obiekty nie są ze sobą połączone, ani z jakimkolwiek innym budynkiem;
b. zaniechanie dokonania kwalifikacji prawnobudowlanej zabudowy wykonanej przez skarżącego z uwzględnieniem dowodów przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego, tj. z uwzględnieniem dokumentacji fotograficznej przedstawiającej wygląd obiektów, jak również z uwzględnieniem przedłożonych publikacji dotyczących projektów nowoczesnych altan ogrodowych potwierdzających powszechność i dostępność na rynku nowoczesnych altan całorocznych o różnorodnym charakterze, co prowadzi do wniosku, iż organy administracji nie zebrały pełnego materiału dowodowego w sprawie, a co najmniej nie poddały go wszechstronnemu zbadaniu, skoro w treści rozstrzygnięć organów, jak również w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii, co w konsekwencji decyduje o wadliwości wydanych rozstrzygnięć;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyroku oddalającego skargę z zaniechaniem wyczerpującego wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia Sądu, tj. w sposób wykluczający przyjęcie wniosku, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy oraz że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione, w szczególności:
a. brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do sformułowanych w skardze zarzutów naruszeń przepisów postępowania, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i ograniczenie się przez Sąd do lakonicznego stwierdzenia, że Sąd nie podzielił stanowiska strony jakoby w toku postępowania doszło do naruszenia przepisów postępowania bez jakiegokolwiek wyjaśnienia podstawy takiego rozstrzygnięcia, co sprawia, że uzasadnienie wyroku nie spełnia swojej funkcji właściwego wyjaśnienia powodów wydania określonej treści rozstrzygnięcia i prześledzenia rozumowania sądu, które do tego rozstrzygnięcia doprowadziło, tj.:
- brak wyjaśnienia, czy Sąd w toku oceny prawnobudowlanej kwalifikacji zabudowy wykonanej przez skarżącego, poza słownikową, powszechnie używaną w ocenie sądu definicją pojęcia "altana" i wymienionych w treści tej definicji przykładów, uwzględnił również przedłożone przez skarżącego w toku postępowania dowody z dokumentów przedstawiających przykłady współcześnie budowanych nowoczesnych altan ogrodowych o różnorodnych konstrukcjach, niekoniecznie odpowiadających przytoczonej przez Sąd definicji słownikowej, a zbliżonych lub tożsamych z konstrukcją zastosowaną przez skarżącego, brak odniesienia się przez Sąd do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. i brak jakiegokolwiek wyjaśnienia, dlaczego zarzut ten nie został uwzględniony, podczas gdy w ocenie skarżącego same twierdzenia organów administracji oraz Sądu dotyczące braku definicji legalnej altany oraz powoływanie się w tej kwestii na definicję zawartą w słowniku języka polskiego wydanym 65 lat temu (!), przy jednoczesnym spełnieniu przez obiekty wybudowane przez skarżącego wszystkich wymienionych cech "wolno stojącej altany" oraz funkcjonowania na rynku alternatywnych konstrukcji altan nakazuje przyjąć, że w sprawie istnieją istotne wątpliwości interpretacyjne treści normy prawnej, brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd do zarzutu naruszenia art. 8 § 1 k.p.a., tj. zarzutu naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów, podczas gdy zapadłe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jedynie pogłębia odczucie skarżącego co do braku zaufania do organów administracji, podczas gdy gruntowna analiza akt sprawy i uwzględnienie wszelkich podnoszonych przez skarżącego okoliczności i zarzutów w świetle istniejących wątpliwości powinny prowadzić do wniosku, iż organy administracji w sposób nieprawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, które przy prawidłowym przeprowadzeniu i należytej wszechstronnej ocenie materiału dowodowego powinno prowadzić organy do stwierdzenia, iż obiekty wybudowane przez skarżącego stanowią wolno stojące altany ogrodowe, a tym samym powinna prowadzić Sąd do uchylenia zaskarżonych skargą postanowień organów administracyjnych.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o regulację przepisu art. 188 p.p.s.a. poprzez uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Ponadto, wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, a granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wskazane przez skarżącego kasacyjnie przepisy prawa przywołane w podstawach skargi kasacyjne.
Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane zarzuty nie zdołały podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku i w związku z tym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej powołano obie podstawy kasacji przewidziane w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów procesowych, ponieważ kontrola prawidłowości stosowania lub wykładni prawa materialnego może być efektywnie przeprowadzona po stwierdzeniu, że nie doszło do uchybienia przepisom postępowania w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, dotyczy to w szczególności ewentualnych uchybień w zakresie ustalania stanu faktycznego przyjętego przez Sąd w zaskarżonym wyroku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niezasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., który stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Oceniając uzasadnienie wyroku Sądu a quo w przedmiotowej sprawie, należy zauważyć, że zawiera ono wszystkie wymienione elementy. Sąd przedstawił stan sprawy, wskazał na zarzuty, podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku jest zrozumiałe i nawiązuje do podstawy kontrolowanego przez Sąd pierwszej instancji postanowienia. Należy wskazać, że ustawodawca nie nałożył w art. 141 § 4 p.p.s.a. bezwzględnego obowiązku szczegółowej polemiki z treścią każdego z zarzutów sformułowanych w skardze. Przewidziany w przepisach obowiązek wyjaśnienia przyczyny podjętego rozstrzygnięcia odnosi się do wskazania przez sąd informacji pozwalających na odtworzenie sposobu rozumowania sądu wydającego rozstrzygnięcie o określonej treści i kierunku, a nie polemiki lub akceptacji określonych zarzutów. Wyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia spełnia wymogi ustawy, o ile stosunek sądu do zarzutów skargi można poprzez logiczne rozumowanie wywieść z treści uzasadnienia. W okolicznościach sprawy uzasadnienie wyroku jasno wskazuje, co odnotowuje również skarżący kasacyjnie, że Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego kasacyjnie o naruszeniu przez organy administracyjne przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd jednocześnie omówił w wystraczającym stopniu ocenę materiału dowodowego oraz wskazał, jakimi przesłankami faktycznymi kierował się akceptując kwalifikacje prawną obiektów budowlanych dokonaną przez organy administracji. Jak to można wywieść pośrednio z wywodów Sądu a quo kwestia wzajemnego połączenia obiektów nie stanowiła w tej sprawie istotnego elementu stanu faktycznego, albowiem nie mogła ona mieć znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia, nie mając w istocie wpływu na kwalifikację obiektów w perspektywie art. 29 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego. Podobnie znajdujące się w aktach sprawy dowody dotyczące ofert komercyjnych projektów obiektów określanych przez oferentów jako altany ogrodowe. Tego rodzaju fakty nie mają znaczenia dla kwalifikacji prawnej obiektów stanowiących przedmiot niniejszej sprawy.
Podsumowując, postulowana przez skarżącego kasacyjnie szczegółowość, czy detaliczność uzasadnienia w zakresie dotyczącym przedstawionych przez niego dowodów nie może być postrzegana w okolicznościach sprawy jako przesłanka zgodności z przywołanym w podstawie skargi kasacyjnej art. 141 § 4 p.p.s.a.
Nie są również usprawiedliwione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
Rozpoznając te zarzuty należy mieć na uwadze, że sądowa kontrola działania organów w zakresie postępowania wyjaśniającego wyraża się w ocenie przez Sąd, czy organy w konkretnych realiach sprawy nie uchybiły przepisom postępowania, co oznacza ocenę pod względem legalności. Oznacza to, że sąd administracyjny, nie tyle dokonuje własnych ustaleń niezbędnych do wydania aktu stosowania prawa, co ocenia, czy organy zgodnie z przepisami postępowania zebrały materiał sprawy i ustaliły stan faktyczny. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji dokonał trafnej oceny legalności zaskarżonych postanowień, akceptując sposób prowadzania i zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organy administracji publicznej. Materiał dowodowy dotyczący przedmiotowej inwestycji został zgromadzony w formach przewidzianych w k.p.a. i pozwolił na ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, a jego ocena pozostaje w zgodności z przepisami.
Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował kompletne ustalenia organów, które na podstawie wyniku kontroli przeprowadzonej 27 czerwca 2022 r. stwierdziły wzniesienie trzech obiektów kontenerowych w tylnej części działki nr [...], stanowiących jednocześnie podkonstrukcję pod instalację paneli fotowoltaicznych. Ustalono, że wskazane obiekty są wykonane z kontenerów stalowych (obudowa ścian i dach wykonane z płyt warstwowych), wymiary każdego z kontenerów to: szerokość - 3 m, długość - 6 m, wysokość - 2,76 m. Kontenery ustawione są na gruncie na betonowych podkładkach, posadzka znajduje się na wysokości ok. 10 cm od poziomu terenu. Podłoże przed kontenerami jest utwardzone kostką betonową. Podczas kontroli ustalono także, że kontenery wyposażone są w instalację elektryczną - gniazdka i oświetlenie, a w jednym z kontenerów istnieje instalacja wodociągowa i kanalizacja. W kontenerze tym znajdują się cztery pralki i regały. Kontenery podczas przeprowadzonej kontroli nie posiadały stolarki drzwiowej i oszklenia w ościeżach okiennych. Z kolei czynności kontrolne przeprowadzone 3 listopada 2022 r. z wykorzystaniem drona ujawniły zamontowanie w obiektach kontenerowych skrzydeł drzwiowych oraz okien wypełnionych oszkleniem. Na jednym z okien umieszczono kartkę z napisem "Pracownia Stolarnia". Ustalenia te znajdują swoje odzwierciedlenie także w dokumentacji fotograficznej dołączonej do akt sprawy. Tak zgromadzony materiał dowodowy, jak słusznie uznano w tej sprawie, był wystarczający dla dokonania kwalifikacji prawnobudowlanej spornej zabudowy i nadania właściwego kierunku dalszemu postępowaniu organów nadzoru budowlanego.
Wbrew zarzutom skarżącego organy orzekające w sprawie nie pominęły okoliczności faktycznych, które z punktu widzenia właściwych przepisów prawa materialnego, miały znaczenie w sprawie. W szczególności, jak wyżej już zaznaczono, znaczenia dla wyniku sprawy nie miała przedłożona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego dokumentacja zdjęciowa odnosząca się do stanowiących przedmiot niniejszego postępowania obiektów. Potwierdza ona bowiem w istocie ustalenia poczynione przez organy.
Kwestia wydruków z ofert komercyjnych przedstawiających nowoczesne altany ogrodowe, była omówiona już wyżej. Fakty, które mogą być stwierdzone tymi dowodami obejmujące w istocie istnienie na rynku określonej oferty, nie mają znaczenia dla sprawy, a dowody nie mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (art. 75 § 1 K.p.a.). Prawidłowe ustalenie zakresu odniesienia pojęcia "altana" należącego do języka prawnego wymaga odwołania się do słownikowego znaczenia tego słowa i przyjętego już w judykaturze sposobu rozumienia tego pojęcia.
Polemiczne stanowisko skarżącego co do oceny zgromadzonego materiału dowodowego nie stanowi w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenia przepisów postępowania mogącego podważyć legalność działania organów administracji publicznej.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o niepodważone ustalenia faktyczne, uznał, że zarzut skargi kasacyjnej dotyczący niezastosowania art. 29 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, zmierzający do podważenia prawidłowości dokonanej przez organy i zaakceptowanej przez Sąd pierwszej instancji prawnobudowlanej kwalifikacji zrealizowanych robót budowlanych jako budowy obiektów kontenerowych, okazał się nieskuteczny.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie, że wykonane obiekty stanowią altanę ogrodową, a ściślej, wolno stojącą altanę w rozumieniu art. 29 ust. 2. pkt 3 Prawa budowlanego niewymagającą decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia. Brak definicji legalnej altany powoduje, że kwalifikacji obiektu należy dokonać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów obiektu, mając przy tym na uwadze znaczenie słownikowe przyjęte w pisanym języku potocznym, przy uwzględnieniu również wykładni systemowej. Przy zastosowaniu wykładni językowej i reguł języka przez altanę rozumieć należy budowlę w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służącą do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Należy zgodzić się z Sądem Wojewódzkim, że uznaniu przedmiotowych obiektów za altanę ogrodową sprzeciwia się przede wszystkim funkcja, której mają one służyć. Wbrew twierdzeniu skarżącego, jest nią funkcja gospodarcza, a nie rekreacyjna. Istotne znaczenie mają także materiały, z których zostały wykonane obiekty oraz okoliczność, że pełnią one funkcję wsporczą dla instalacji fotowoltaicznej, co potwierdza zgłoszenie wykonania instancji fotowoltaicznej, z projektu której wynika, że miano ją umieścić "na dachu budynku gospodarczego".
Podzielić należy stanowisko Sądu a quo, że przedmiotowe obiekty stanowią tymczasowy obiekt budowlany, a zatem ich budowa - w myśl reguły ogólnej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego - wymagała pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przedmiotowych obiektów kontenerowych nie można bowiem uznać za obiekty, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, gdyż dotyczy on jedynie obiektów tymczasowych, co do których w zgłoszeniu inwestor zadeklarował ich przeniesienie w inne miejsce nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, czego inwestor nie dokonał w rozpoznawanej sprawie.
Podsumowując, ponieważ wbrew dyspozycji art. 28 Prawa budowlanego, doszło do wybudowania przedmiotowych obiektów kontenerowych bez wymaganej zgody budowlanej, organ nadzoru budowlanego podjął działania mające na celu legalizację samowoli budowlanej w trybie przewidzianym w art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego.
Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, gdyż nie naruszało ono ani art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego ani nie było dotknięte uchybieniami proceduralnymi, które miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji zaskarżonemu orzeczeniu nie można również przypisać naruszenia wynikowego przepisu art. 151 p.p.s.a., albowiem w okolicznościach sprawy przepis ten został zastosowany trafnie, stosownie do wyników oceny legalności zaskarżonych orzeczeń organów administracji publicznej.
Mając zatem na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.
Wobec tego, że skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.