II OSK 2618/18

II OSK 2618/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2021-06-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Marzenna Linska - Wawrzon
Mirosław Gdesz /sprawozdawca/
Zdzisław Kostka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Planowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Lu 592/17 - Wyrok WSA w Lublinie z 2017-10-31
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 778
art. 54 pkt 2d art. 59 ust 1 art. 61 ust 1 pkt 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
§ 3 ust 1 i 2 § 4 ust 4 § 5 ust 2 § 6 ust 2 oraz § 7 ust 4 § 9 ust 1 i 2 i 3
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Dz.U. 2016 poz 23
art. 109 § 1 art. 107 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 592/17 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 12 kwietnia 2018 r. sygn. II SA/Lu 592/17 na skutek skargi kasacyjnej T. K. (dalej skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 31 października 2017 r. sygn. akt II SA/Lu 592/17 na podstawie art. 179a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej Ppsa) uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z [...] marca 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z [...] lutego 2017 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowego o pow. do 2000 m2 z parkingiem i drogami wewnętrznymi, zjazdem na działki oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach numer: [...][...][...][...] ark. mapy [...], położonych przy [...] w [...].
2.1. Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości.
2.2. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:
1) art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2017 poz, 2101), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, gdyż nie stanowią one przepisów o charakterze procesowym, uchylających w zakresie w nich uregulowanym przepisy ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U, z 2016, poz, 23 ze zm, dalej Kpa) o doręczaniu pism i zawiadamianiu stron postępowania administracyjnego;
2) art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016r. poz. 778 ze zm; dalej upzp) poprzez błędną wykładnię kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych; w odniesieniu do planowanej inwestycji poprzez niewłaściwe zastosowanie § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej: rozporządzenie) podczas gdy powinien zastosować § 4 ust. 3 rozporządzenia;
3) art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw z art. 6 upzp w zw. art. 54 pkt 2d upzp poprzez błędną wykładnię pojęcia obszaru analizowanego i analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w ten sposób iż wadliwie przyjęto, iż w sktad obszaru analizowanego nie wchodzą działki z zabudową mieszkaniową wielorodzinną - działka nr [...] ark. mapy [...], zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna - działka nr [...] ark. mapy [...], zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna na działkach nr [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] [...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...][...] ark. mapy [...], podczas gdyż prawidłowa wykładnia lego przepisu powinna uwzględniać treść § 3 ust. 2 rozporządzenia i obejmować te działki oraz budynki na nich usytuowane, ponadto Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni § 5 ust. 1 rozporządzenia w zakresie "średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego".
2.3. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie następujących przepisów postępowania, które miato istotny wpływ na wynik sprawy:
1) art. 151 Ppsa w zw. z art. 8 i art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 2 Kpa w zw. z § 9 ust. 1 i 2 i 3 rozporządzenia poprzez brak doręczenia kompletnej decyzji tj. brak obowiązkowych składników decyzji określonych w rozporządzeniu w postaci tekstowej (analizy funkcji cech zabudowy i zagospodarowania terenu) oraz części graficznej (mapy w skali 1:1000 z naniesionymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji), które winny stanowić załącznik do decyzji i tym samym brak możliwości zapoznania się przez skarżącego w jaki sposób organ I instancji zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, na jakich to dowodach i przepisach prawa oparł swoje rozstrzygnięcie; uchybienie to uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; gdyż jak wynika z rozdzielnika decyzji, do stron (poza inwestorem) skierowano decyzję nie zawierającą załączników, a zatem decyzję niekompletną, dlatego jego niedoręczenie stronom postępowania skutkuje niedoręczeniem w istocie kompletnej decyzji o warunkach zabudowy;
2) art. 151 Ppsa w zw. z art. 6. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1,§ 2 i § 3 Kpa w oparciu o wadliwie ustalony obszar analizowany i przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co zostało sporządzone w sposób błędny i odstający od charakteru jak i zakresu planowanej inwestycji; nie zachowano wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tyrn gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; w osnowie decyzji brak jest zawartej cyfry (liczby) określonej w metrach stanowiącej nieprzekraczalną linii zabudowy co powoduje, iż w tym zakresie decyzja nie zawiera rozstrzygnięcia;
3) art. 151 Ppsa w zw. z art. 28 Kpa, gdyż organ I instancji, kierując się przepisem zobowiązany jest z urzędu ustalić, które osoby będą stronami w postępowaniu, a następnie powiadomić te strony o wszczęciu postępowania;
4) art. 8 § 1 i 2 Ppsa, art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez wadliwe wykonanie swego ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz art. 151 Ppsa w zw z art. 40 § 1 Kpa i art. 42 § 1 Kpa w zw z art. 7, art. 8 i art. 10 Kpa poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ II instancji w/w przepisów Kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie organ, dysponując z urzędu wiedzą o prawidłowym adresie, może dokonywać doręczeń pod adresem niewłaściwym, a w konsekwencji uznanie, że prawidłowo doręczono skarżącemu decyzję o ustalenie warunków zabudowy organu I instancji; różne i liczne nieprawidłowości w doręczaniu pism tj doręczanie na różne adresy oraz niekompletne dokumenty tj załączniki do decyzji sumarycznie ograniczają prawo strony do udziału w postępowaniu, utrudniają obronę jej praw, powodują nierówne traktowanie stron postępowania, a nawet nasuwają wątpliwości co do bezstronności organu oraz braku zaufania do organu i jego kompetencji;
5) art. 151 Ppsa w zw. z art. 41 § 2 Kpa poprzez jego zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy strona w sposób prawidłowy nie zostata zawiadomiona o wszczęciu postępowania, a ponadto adres zamieszkania strony był znany organowi od 2012r.;
6) art. 106 § 3 Ppsa, 106 § 5 Ppsa w zw. z art. 233 § 1 i 2 Kodeksu postępowania cywilnego polegające na zastosowaniu przez Sąd oczywiście błędnych kryteriów oceny dowodów oraz przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów przejawiające się w naruszeniu obowiązku wyprowadzenia z materiału dowodowego wniosków logicznych i spójnych w zakresie znajomości miejsca zamieszkania strony przez organ, a także szerokości frontu nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy;
7) art. 134 § 1 Ppsa polegającego na tym, że Sąd I instancji nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice mimo, że powinien to uczynić, a w konsekwencji do naruszenia art. 151 Ppsa poprzez oddalenie skargi;
8) art. 141 § 4 Ppsa poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie wyroku, pozbawiające skarżącego informacji o przestankach rozstrzygnięcia; co miało istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że nie można wykluczyć, że gdyby Sąd wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia, orzekał na podstawie poprawnie ustalonego stanu faktycznego, wskazał i wyjaśnił przesłanki to rozstrzygnięcie było odmienne od wydanego; poprzez brak odniesienia się przez Sąd Iinstancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do stanowiska skarżącego zawartego w skardze i nie przedstawienie ich oceny a mianowicie naruszenia art. 28 Kpa, art. 40 § 1 Kpa, art. 42 § 1 Kpa, art. 41 § 2 Kpa, art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne; poprzez lakoniczne i ogólnikowe uzasadnienie postanowienia o kosztach postępowania, pozbawiające Skarżącego informacji o przesłankach rozstrzygnięcia o nieuwzględnieniu w całości wniosku o zasądzenie kosztów postępowania;
9) art 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji mimo stwierdzenia uchybień przepisom prawa materialnego i przepisom postępowania administracyjnego, wskutek błędnego uznania, że nie miały one wpływu na wynik sprawy (wniosek wyrażony in fine uzasadnienia zaskarżonego wyroku);
10) art. 200 Ppsa, art. 209 w zw. z art. 205 § 2 Ppsa, art. 203 § 1 Ppsa, § 14 ust, 1 pkt 1 lit. c, § 14 ust.2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj Dz.U. z 2018r.,poz.265). Naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do niezasądzenia od organu na rzecz skarżącego całości kosztów postępowania.
2.4. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.
3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozpraw w okolicznościach związanych z obowiązującym stanem epidemii zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
3.3. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.
3.4. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 upzp uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności. Osoba dysponująca nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować dowolnie - w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy tego samego rodzaju (np. zabudowy usługowej) z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., II OSK 952/10).
3.5. W przedmiotowej sprawie jest rzeczą oczywistą spełnienie, kluczowej dla krajowego porządku planistycznego, a wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp przesłanki kontynuacji funkcji zabudowy. Na sąsiedniej nieruchomości znajduje się bowiem budynek o funkcji handlowo-usługowej – [...]. Występowanie w obszarze analizowanym również zabudowy mieszkaniowej nie ma żadnego wpływu na dopuszczalność realizacji planowanej zabudowy, skoro planowana zabudowa nawiązuje do sąsiedniego obiektu o podobnej funkcji. W związku z tym wyznaczenie nieprzekraczalnej linii zabudowy na podstawie § 4 ust. 4 rozporządzenia jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach nr [...] [...] [...] [...] [...] ([...]) zostało przekonujące uzasadnione wymogami ładu przestrzennego poprzez zrównoważenie dysproporcji istniejących w obszarze linii zabudowy i ukształtuje harmonijnie kompozycję pierzei. Nie wiadomo na podstawie jakich przesłanek skarżących wnioskuje, że konieczne jest zawarcie w decyzji zawartej cyfry (liczby) określonej w metrach stanowiącej nieprzekraczalną linii zabudowy. W świetle powyższego zarzut naruszenia art. 61 ust 1 pkt 1 upzp jest niezasadny. Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia tego przepisu w niniejszej sprawie była prawidłowa.
3.6. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp w zw. z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w zw. z art. 6 upzp w zw. art. 54 pkt 2d upzp poprzez błędną wykładnię pojęcia obszaru analizowanego i analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. NSA podziela stanowisko Sądu I instancji co do prawidłowości wyznaczenia granic obszaru analizowanego, który w przedmiotowej sprawie został wyznaczony wokół terenu, o którym mowa w art. 59 ust. 1 upzp, a nie indywidualnej działki. Wyznaczenie tego obszaru w granicach 205 m od linii rozgraniczających teren działek [...][...][...][...] nie może zostać uznane za naruszenie prawa skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Tak wyznaczony obszar umożliwiał bowiem ustalenie wymagań nowej zabudowy usługowej. Przy tym poszerzenie tego obszaru o wskazane przez skarżącego działki było całkowicie niecelowe, ponieważ wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do terenu inwestycji w wysokości do 40 % nie został przyjęty jako średnia arytmetyczna w obszarze, jak również nie przekracza on maksymalnego wskaźnika. W istocie kwestia dodania kolejnych nieruchomości do obszaru analizy nie miała by więc żadnej doniosłości, ponieważ organ uznał ten wskaźnik jako optymalny kierując się projektem planu miejscowego dla tego terenu. Natomiast szerokość elewacji frontowej oparto o analizę szerokości elewacji frontowych budynków handlowo-usługowych występujących w sąsiedztwie. Jest to stanowisko nie tylko racjonalne, ale znajdujące swoje oparcie w treści § 6 ust. 2 rozporządzenia. Analogicznie rzecz się ma z ustaleniem wysokości od poziomu terenu do kalenicy. Nie sposób oczekiwać aby w obszarze o mieszanych funkcjach, aby zabudowa usługowa zawsze miała nawiązywać w każdym wskaźniku do cech budynków mieszkalnych i zawsze wynikać z arytmetycznej średniej, ponieważ w niektórych sytuacjach prowadziłoby to do ustaleń stanowiących zaprzeczenie ładu przestrzennego. W tym celu właśnie rozporządzenie m. in § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 oraz ą 7 ust. 4 rozporządzenia. W świetle powyższego odczytując ustalenia analizy i treść zaskarżonych decyzji. Żaden z ustalonych wskaźników i parametrów zabudowy nie narusza przepisów rozporządzenia.
3.7. W związku z powyższym należy uznać za prawidłową zastosowaną przez Sąd I instancji wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp oraz przepisów rozporządzenia. W tym zakresie niezasadne są wiec zarzuty naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 6, art. 7, art, 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1, 2 i 3 Kpa
3.8. Grupa zarzutów dotyczących błędnego doręczania decyzji organu I instancji tj. zarzuty nr 2.3.3)- 5) i ustalenia adresu do doręczeń skarżącego zarzut nr 2.2.1) również nie mogła stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ popełnione przez organu I instancji uchybienia w tej materii nie doprowadziły do uniemożliwienia skarżącemu czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Skarżący składał uwagi w trakcie postępowania przed organem I instancji oraz miał wiedzę o każdym piśmie kierowanym do niego na adres ujawniony w ewidencji gruntów, ponadto wniósł odwołanie oraz skargę do sądu. Można postawić pytanie jakie środki dowodowe zebrane przez w postępowaniu nie były znane skarżącemu oraz w jaki sposób powyższe uchybienie wpłynęło na wynik postępowania. Podstawowymi dowodami w sprawie były akta organu I instancji, w szczególności zaś analiza urbanistyczna, do której skarżący szczegółowo się odwołuje w skardze.
3.10. Naruszenie art. 8, art. 109 § 1 Kpa w zw. z art. 107 § 2 Kpa w zw. z § 9 ust. 1 i 2 i 3 rozporządzenia nie miało zatem żadnego wpływu na wynik postępowania w odniesieniu do skarżącego. Nie wskazano zresztą żadnego powodu, dla którego w ocenie strony, doręczenie decyzji bez załącznika, w sposób istotny wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy. Trudno jest więc uznać, nawet gdyby przyjąć, że formalnie brak doręczenia załączników stanowi naruszenie dyspozycji przepisu art. 109 Kpa, miał wpływu na wynik niniejszego postępowania. Skarżący kwestionuje jedynie sam fakt niedoręczenia projekt. Ponadto zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo.
3.11. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 28 Kpa art. 8 § 1 i 2 Ppsa, art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych poprzez wadliwe wykonanie swego ustrojowego obowiązku kontroli zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem oraz art. 151 Ppsa w zw z art. 40 § 1 Kpa i art. 42 § 1 Kpa w zw z art. 7, art. 8 i art, 10 Kpa oraz art. 151 Ppsa w zw. z art. 41 § 2 Kpa są równiez niezasadne. Naruszenie tych przepisów nie miało bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy.
3.12 Analogicznie nieusprawiedliwiony jest ponadto zarzuty naruszenia art. 106 § 3 Ppsa, 106 § 5 Ppsa w zw. z art. 233 § 1 i 2 Kpc. Jeszcze raz należy podkreśloić, że kwestia miejsca zamieszkania błędnie ustalona przez organ nie miała jakiegokolwiek wpływu na ograniczenie aktywnego udziału strony w postępowaniu, a art. 106 § 3 Ppsa w ogóle nie miał w sprawie zastosowania, bo Sąd I instancji nie przeprowadzał uzupełniająco żanych doowodów. Przy tym sąd oceniał sprawę w granicach interesu prawnego skarżącego, nie zaś innych stron. Sąd administracyjny, rozpoznający skargę wniesioną przez podmiot, który brał udział w postępowaniu administracyjnym, nie może uwzględnić skargi wyłącznie z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa innemu podmiotowi, który bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyroki z: 1 marca 2018 r. II OSK 1837/17, 9 stycznia 2019 r. II OSK 1127/17, 26 października 2017 r. II OSK 2711/15, 9 czerwca 2011 r. II OSK 990/10, 14 grudnia 2011 r. II OSK 1886/10, 18 maja 2010 r. II OSK 796/09, 21 października 2009 r. II OSK 1628/08
3.13. Natomiast art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 2 ustawy Prawa geodezyjnego i kartograficznego w ogóle nie miał w sprawie zastosowania, a Sąd I instancji nie dokonywał jego wykładni oraz zastosowania. Sąd wskazał natomiast że uchybienia co do ustalenia adresu zamieszkania skarżącego nie miały wpływu na wynik postępowania.
3.14. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku wypełnia nadto wymogi określone w art. 141 § 4 Ppsa. Sąd I instancji przytoczył bowiem w sposób niezwykle klarowny i czytelny zarówno stanowiska stron, jak i powody oddalenia skargi. Okoliczność, że nie odniósł się w sposób oczekiwany przez stronę do określonych zarzutów, nie miała żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia.
3.15. W świetle powyższego to jest spełnienia materialnorawnych przesłanek dopuszczalności ustalenia warunków zabudow i braku uchybień przepisom postępowania przez organy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd I instancji prawidłow skarge oddalił, nie naruszając art 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa i nie zasądzając zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego.
3.16. Reasumując, wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne. Nie było jakichkolwiek podstaw aby Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a lub c Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję.
W tych okolicznościach Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.