II OSK 2602/19

II OSK 2602/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-09-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Jerzy Siegień /przewodniczący/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 895/18 - Wyrok WSA w Krakowie z 2018-12-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 151, art. 183, art. 184, art. 189
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2016 poz 23
art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 par. 1, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 1073
art. 1, art. 6, art. 52, art. 54, art. 61, art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 2, art. 7, art. 21, art. 64
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
par. 3, par. 5, par. 7
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 21 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej X S.A. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 895/18 w sprawie ze skargi X S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia[...]maja 2018 r. znak: [...]w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2018 r., II SA/Kr 895/18, oddalił skargę X S.A. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (SKO) z dnia 11 maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia 31 maja 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778, dalej: u.p.z.p.), § 1- 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588, dalej: r.s.u.w.), § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawne oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589, dalej: r.s.o.n.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca [...]0 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 25 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255) oraz art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej: u.d.p.) ustalił na wniosek Y Sp. z o.o. w [...] warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] [...] wraz z wjazdem na działce [...] obr. j.w., przy ul. [...] w [...]" oraz umorzył postępowanie w części odnoszącej się do budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...] [...], tj. działki stanowiącej drogę publiczną – ul. [...].
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 11 maja 2018 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania X, uchyliło ww. decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt I.2 lit. a tiret drugie pt: "warunki pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy (pkt 1), a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzona na potrzeby niniejszego postępowania analiza z dnia 30 listopada 2016 r. wraz z jej uzupełnieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Analiza zawiera część graficzną – mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości ok. 180 m od granicy terenu objętego wnioskiem. Z załącznika graficznego zaś wynika, iż front terenu inwestycji (długość boku od strony ul. [...]) ma długość 60 m. Sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycję § 3 ust. 2 r.s.u.w. W części tekstowej dokumentu analizy, charakteryzując teren inwestycji podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze o zdefiniowanym układzie urbanistyczno-architektonicznym, w terenach zabudowy miejskiej o funkcji mieszkaniowo-usługowej, w pełni wyposażonych w infrastrukturę techniczną, komunikacyjną i inną. Projektowany budynek ma powstać na części działki, na której był usytuowany spalony obiekt handlowy ([...]). Na północ od projektowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne w układzie równoległym do ulicy [...]. Dwa z nich w pierwszym planie lokalizowane są na rzucie litry C o wyraźnie wyodrębnionych częściach i odpowiadającej tym częściom bryle. Następne budynki w kierunku północnym mają formę wydłużonych prostokątów. Budynki jednorodzinne z usługami po zachodniej stronie (w zwartej zabudowie mieszkalnej ) są niższe, posiadają spadziste dachy. Dalej w kierunku zachodnim występuje zabudowa wielorodzinna i zabudowa usługowa, przy czym zabudowa usługowa w formie kiosków i pawilonów jest lokowana na rzutach małych figur (budynki parterowe) oraz dużych dwukondygnacyjnych budynków (np. przychodnia lekarska na dz. [...]) lub parterowych, lecz i większych powierzchni zabudowy (Budynek [...] na dz. [...]). Po wschodniej stronie terenu inwestycji przy granicy obszaru analizy występują 4 budynki wysokie punkowe o wysokości 12 pięter, a przed nimi w układzie prostopadłym do ulicy budynek Urzędu Skarbowego o wysokości 12 pięter. Po południowej stronie ulicy [...] występuje zabudowa o mniej zdefiniowanych formach i czytelnym układzie przestrzennym. Pierwszy plan stanowi pas zieleni wysokiej, za nią budynki usługowe o różnych układach i wysokościach. Na dz. [...] znajdują się parterowe budynki gospodarcze, małe hale przeznaczone do rozbiórki. W ocenie SKO, planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym; przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna potwierdza, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji zgodnej z planowanym zamierzeniem, która pozwala na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest to m.in. dz. [...], [...] obr. [...] [...].
Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że linia zabudowy została wyznaczona w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...] [...], jako kontynuacja linii zabudowy budynku na dz. [...] obr. [...] [...]. W analizie zaś wskazano, iż od strony ul. [...] (tej samej, gdzie położony jest teren inwestycji) linie zabudowy kształtowane są w odległości ok. 10 m (dz. [...]), 5 m ( dz. [...]), 7 m ( dz.[...]), 3,5m (dz. [...]), 5m (dz. [...]) od granicy działki drogowej (dz. [...]) ul. [...]. Od strony południowej linia zabudowy jest bardziej nieregularna, cofnięta znacznie w głąb działek. Pierwszy plan tworzą szpalery drzew. Budynki idąc od strony wschodniej sytuowane są w odległości ok. 30 m (dz. [...]), 17m (dz.[...]), ok. 30m (dz. [...]), ok. 45m (dz. [...]), ok. 25m ( dz. [...]) od granicy działki drogowej ul. [...]. Organ odwoławczy uznał, iż w sposób prawidłowy wyznaczono linię zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Przeprowadzona analiza wykazała, iż dla ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji istotny jest sposób kształtowania się linii zabudowy budynków położonych po północnej stronie ul. [...], stanowiących najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji tj. dz. [...], oddalona od drogi 7 m, dz. [...], na której linia zabudowy przebiega w odległości 5 m, oraz działka [...], jako działka położona w największej odległości od pasa drogowego, tj. 10 m. Wyznaczenie linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy budynku na dz. nr [...] obr. [...] [...], który znajduje się w największej odległości od pasa drogowego, potwierdza przeprowadzona analiza, która wykazała, iż linia zabudowy wzdłuż ulicy [...], nie ma jednorodnego charakteru, przebiega, tworząc uskok, a jako sposób kształtowania nie narzuca bezwzględnej kontynuacji. Taki sposób wyznaczenia linii zabudowy w ocenie Kolegium nie zaburza zastanego ładu przestrzennego i uwzględnia zasady dotyczące wyznaczenia linii zabudowy statuowane w § 4 rozporządzenia. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na to, że podstawą ustalenia odnośnego parametru jest w istocie § 4 ust. 3 rozporządzenia, a nie § 4 ust. 1 jak wskazano w treści warunków zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. działki nr [...] obr. [...] [...], został wyznaczony w wielkości 24 % z tolerancją ±1%. W analizie podano, iż działki zabudowane, występujące w obszarze analizowanym, charakteryzują się zróżnicowanymi wskaźnikami powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek/terenu zawierają się w przedziale od 8% (dz. nr [...]) obr. [...] o pow. do 46 % (dz. nr [...]) o pow. działki nr 3030 m2. Powierzchnie działek jak i powierzchnie zabudowy są bardzo zróżnicowane. Powierzchnie zabudowy kształtuję się w wielkościach od 22 m2 do 2616 m2, a powierzchnie działek kształtują się w wielkościach od 124 m2 do 34970 m2. Średni wskaźnik dla zabudowy wielorodzinnej w obszarze wynosi 19%, a dla całego obszaru bez względu na funkcję obiektu wynosi 24%. W zestawieniu przedłożonym do uzupełnienia analizy zobrazowano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w całym obszarze analizowanym. Ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 1 r.s.u.w., stanowiący podstawowy sposób wyznaczenia, tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.
W odniesieniu do ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy w wielkości 36 m, z tolerancją ± 2m, Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania odstąpienia od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Organ I instancji w analizie scharakteryzował sposób kształtowania się przedmiotowego parametru dla wszystkich działek z obszaru analizowanego. Średnią organ I instancji niezależnie od funkcji wyliczył na poziomie 30m. Ze względu na zróżnicowane gabaryty budynków związane przede wszystkich z funkcją obiektów, podano również średnie wartość kształtowania się przedmiotowego parametru dla zabudowy: wielorodzinnej (47,3 m), mieszkalnej jednordzennej, handlowej o małych gabarytach (10,01 m), usługowej o dużych powierzchniach zabudowy (36,9 m). Organ I instancji podał także, ze względu na duże zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym wahające się w dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od 14 m (dz. [...]) do 105 m (dz.[...]) ul. [...]); dla zabudowy mieszkaniowej drobno gabarytowej, tj. jednorodzinnej i handlowej – wzdłuż ulicy [...] – od 6 m (dz. [...]) do 20 m (dz. 195); dla zabudowy usługowej i użyteczności publicznej o dużych gabarytach – od 13 m (dz. nr [...], [...]) do 85 m (dz.[...]) wskazane jest wyznaczanie powyższego parametru sposób inny, niż przewidziano w § 6 ust. 1 rozporządzenia. W przeprowadzonej analizie wskazano także, że jako wzorzec do kontynuowania w zakresie układu urbanistycznego winno się wskazać dwa budynki po północnej stronie inwestycji, zwrócone krótszą elewacją w stronę ul. [...] (budynek nr 3 na dz. [...]). Szerokość tej elewacji winna stanowić podstawę do ustalenia szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy od strony ul. [...]. Rzut i bryła winny być rozczłonkowane. Zabudowa usługowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna po tej samej stronie ulicy posiada odrębne cechy urbanistyczne, tj. funkcję i usytuowanie względem drogi, większe wskaźniki zabudowy oraz cechy architektoniczne, tj. szerokości: 15 m (np. dz. [...]) i wysokość 3m (np. dz. [...]). Wobec powyższego uznać należy – zdaniem SKO – iż w sposób dostateczny uzasadniono odstąpienie od podstawowego sposobu ustalenia przedmiotowego parametru, bowiem jak wykazała przeprowadzona analiza celem zachowania ładu przestrzennego dla ustalania szerokości projektowanego budynku od strony ul. [...] jest kontynuowanie szerokości budynku nr 3 na działce nr [...] od strony ul. [...] i ustalenie go w wielkości 36 m +- 2 m. Zaproponowana wielkość jest niższa niż średnia dla zabudowy wielorodzinnej występującej w obszarze analizowanym (47,3 m), a nadto uwzględnia wielkości charakterystyczne dla działki sąsiedniej o tożsamej funkcji, przez co jak wykazała analiza stworzy razem z nią urbanistyczną całość, uporządkowaną i jednolitą pod względem formy i cech urbanistycznych, co znacznie poprawi istniejące warunki przestrzenne obszaru. Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 15 m do 16 m do attyki. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia, który przewiduje zasadniczą metodę wyznaczania tego parametru jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W załączniku do analizy zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Ze względu na zróżnicowane gabaryty budynków związane przede wszystkich z funkcją obiektów, podano średnie wartości kształtowania się przedmiotowego parametru dla zabudowy: wielorodzinnej (26,6 m), mieszkalnej jednorodzinnej , handlowej o małych gabarytach (8,5 m), usługowej o dużych powierzchniach zabudowy (9,9 m). Wskazano że, punktem odniesienia nie można uczynić zabudowy na dz. [...], budynki te znajdują się bowiem po drugiej stronie ulicy [...] w odmiennej relacji przestrzennej. Ich odległości od przedmiotowej działki to ok. 100-130 m a dodatkowa zabudowa ta oddzielona jest grupą drzew, która tworzy pierwszy plan. Uznano, że konieczność kompozycyjnego utrzymania zachodniej pierzei ul. [...] i jej wysokości, uzasadnia przyjęcie dla elewacji frontowej nowej zabudowy parametru wysokościowego na poziomie ok. 15m-16m (jak na dz. [...]) bowiem takie ustalenie będzie harmonijnie wpisywało się w przyszłą strukturę zabudowy północnej części ulicy. Kolegium uznało, że przedmiotowy parametr jest ustalony prawidłowo. Tak samo jak przy wyznaczeniu parametru wskaźnika wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, punktem odniesienia uczyniono przy wyznaczeniu wysokości elewacji frontowych zabudowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z najbliższego sąsiedztwa terenu inwestycji (zabudowa na dz. [...]). W analizie szczegółowo i rzetelnie opisano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w obszarze analizowanym, wyliczono średnią wartość dla wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, a wartość ustalona przez organ I instancji nie odbiega znacznie od średniej ustalonej dla całego obszaru (wynoszącej 14,5 m). Zaproponowana maksymalna wielkość parametru, tj. 16 m, nie wykracza poza wartości występujące w obszarze analizowanym. Dopuszczony zaś przedział – 1,0 m uwzględnia względy techniczne i technologiczne, mogące wyniknąć na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że będzie to dach płaski. W ocenie organu odwoławczego ustalenie to zasługuje na aprobatę, iż w obszarze występują budynki o dachach płaskich (dz. [...], [...]1, [...], [...]).
W odniesieniu do pozostałych przesłanek statuowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji, oznaczony jako dz. nr [...] obr. [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...] i pośredni przez dz. [...] do ul. [...]. Istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zaopatrzenie w energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Kolegium w świetle wyjaśnień inwestora z dnia 4 października 2017 r. oraz opinii zarządcy drogi z dnia 28 sierpnia 2017 r., znak [...], uznało, że istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. [...] i [...] jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego – poprzez projektowany główny zjazd na dz. nr [...] obr. [...] [...], oraz poprzez istniejący (dodatkowy zjazd na drogę wewnętrzną (dz.[...]) prowadzący do ul. [...]. Wobec powyższego SKO nie podzieliło zarzutu naruszenia art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji. W zakresie zarzutu dotyczącego budowy zjazdu na ul. [...] organ wyjaśnił, iż postępowanie w tym zakresie zostało umorzono, bowiem zgodnie z treścią z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 (zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu), nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia – zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 r.s.o.n. oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 61. ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.); spełniony jest warunek zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61. ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). W zakresie uchylenia decyzji w części obejmującej warunki w zakresie ochrony zieleni, organ odwoławczy wskazał, iż ustalenia przez organ I instancji oparte zostały na przepisach ustawy o ochronie przyrody obowiązujące w dacie orzekania przez organ l instancji. Kolegium uwzględniło aktualny stan prawny regulujący kwestie ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji, bowiem przepisy ustawy o ochronie przyrody ww. zakresie uległy zmianie.
W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania i podał w szczególności, że Prezydent Miasta Krakowa jest zarówno organem właściwym w zakresie ustalenia warunków zabudowy, jak i zarządcą drogi (jako ZIKiT), w związku z czym tożsamość organu zwracającego się i organu uzgadniającego wyklucza najpierw zastosowanie art. 106 k.p.a., a w później również art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., bowiem Prezydent Miasta Krakowa nie może dokonywać "autouzgodnienia" z samym sobą. Wobec czego uzyskanie w trakcie postępowania opinii ZIKiT co do treści wniosku inwestora było wystarczające. Pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. inwestor dokonał korekty wniosku poprzez wyłączenie z zakresu inwestycji działki nr [...], co spowodowało, że działka [...] przestała sąsiadować z terenem inwestycyjnym. Z uwagi na odległość budynku na dz. [...] od terenu inwestycji (ok. 50 m) i zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowe postępowanie nie będzie miało wpływu na wykonywanie prawa własności przez właściciela na nieruchomości stanowiącej dz. [...]; działka ta znajduje się poza zakresem odziaływania przedmiotowej inwestycji. Kwestia kwalifikacji objętego wnioskiem przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać została przeprowadzona przez organ I instancji. Informacje inwestora co do charakteru, zakresu i przedmiotu inwestycji, pozwoliły ustalić, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem brak było zdaniem SKO podstaw do uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy.
Skargą X w [...] zaskarżyła powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie: art. 28 k.p.a. w zw. z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 czerwca 1964 r. Kodeks cywilny poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu przed organem l instancji jako strony właścicieli nieruchomości nr [...], położonej na północ od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, a także art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie; art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia sposobu oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, w szczególności na działkę nr [...] i działkę nr [...]; art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego (brak przymiotu prawa strony dla właścicieli nieruchomości nr [...], co narusza ich słuszne interesy jako obywateli, brak ustalenia rzeczywistych warunków w zakresie obsługi komunikacji), co ostatecznie skutkuje naruszenie zaufania obywateli do aparatu państwowego; art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p. poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy przez organ w drodze pisma, co stanowi usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia; art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia budowlanego oraz art. 140, 144, 158 w zw. z art. 245 Kodeksu cywilnego, poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz działki nr [...] się w zakresie drogi wzdłuż granicy działek; § 3, § 5 i § 7 r.s.u.w. poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt. 4 i 5 oraz § 3 ust. 2 r.s.u.w. poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich nieuwzględnienie; art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 56) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz 62a ust. 1 pkt 11 powyższej ustawy – poprzez brak nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pomimo zaistnienia przesłanek.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku oddalającego ww. skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a.") stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej.
Sąd podkreślił, że na użytek niniejszej sprawy sporządzona została przez osobę uprawnioną analiza urbanistyczno-architektoniczna nie budząca zastrzeżeń pod względem formalnym. Obszar analizowany został wyznaczony w odległości ok. 180 m od granicy terenu objętego wnioskiem, jako że front działki inwestycyjnej (długość boku od strony ul. [...]) ma długość 60 m. Obszar ten został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z § 3 rozporządzenia. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Są to między innymi działki nr [...],[...], [...] obr. [...] [...]. Ta konstatacja poczyniona wpierw w analizie, a następnie także przez organy administracji obu instancji, nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości. Implikuje ona spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jako zasadny jawi się też wniosek, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa jednorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne, drogi wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej. Projektowana funkcja będzie więc stanowiła kontynuację funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej (podstawowy rodzaj zabudowy w obszarze analizowanym) i funkcji usługowej.
Sąd podzielił również stanowisko, że spełnione zostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy w postaci dostępu przedmiotowego terenu do drogi publicznej oraz w postaci wystarczającego dla zamierzenia budowalnego uzbrojenia terenu, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej. Podniesiono, iż prawidłowe jest ustalenie, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...] i pośredni przez dz. [...] do ul. [...]. Zaopatrzenie w energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Na aprobatę zasługuje, zdaniem Sądu, również rozstrzygnięcie w zakresie miejsc parkingowych i infrastruktury technicznej. Podobnie Sąd ocenił ustalone warunki w zakresie ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu. Jako trafne jawi się również zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Przechodząc do poszczególnych parametrów nowej zabudowy, Sąd wyjaśnił, że zostały one ustalone prawidłowo. Linia zabudowy została wyznaczona w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...] [...] (ul. [...]). Parametr ten znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, gdzie wykazano w szczególności, że występujące w obszarze linie zabudowy są przeważnie nieregularne, wykształcone przez elewacje zespołów budynków wielorodzinnych usytuowanych prostopadle i równolegle w stosunku do ul. [...] i skośnie w stosunku do ulicy [...]; nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczają narożniki budynków, które są najbardziej zbliżone do krawędzi ulicy (podano przy tym dokładne dane co do linii zabudowy na poszczególnych działkach). Podkreślono w tym kontekście, że ulica [...] składa się z dwóch pasów ruchu, zawierających po 2 jezdnie przedzielone pasem zieleni izolacyjnej o łączonej szerokości w granicach ewidencyjnych ok. 40m-50m. W świetle analizy, wyznaczona linia zabudowy w możliwym maksymalnym oddaleniu do ulicy musi kontynuować linię zabudowy będącej przedłużeniem linii zabudowy na dz. [...] i posiadać kierunek równoległy do krawędzi ulicy [...]. Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania tych ustaleń. Trafnie przy tym w jego ocenie zauważył organ odwoławczy, że podstawą ustalenia odnośnego parametru jest w istocie § 4 ust. 3 rozporządzenia, a nie § 4 ust. 1 jak wskazano w treści warunków zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. działki nr [...] obr. [...] [...], został wyznaczony w wielkości 24 % z tolerancją ±1% – przy uwzględnieniu średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a zatem przy zastosowaniu zasady z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustalono w wysokości min. 40% (odpowiada to wartości średniej tego wskaźnika w obszarze analizowanym). Parametry te nie budzą wątpliwości, znajdują uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, w której wskazano, że gwarantują one zachowanie miejskiej średniej intensywności zabudowy, jednocześnie podkreślają pierzeję ulicy [...], oraz będą prowadzić do stworzenia układu zieleni urządzonej o walorach estetycznych i krajobrazowych. Szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 36m ± 2m, zgodnie z § 6. ust. 2 rozporządzenia (wartość średnią niezależnie od funkcji kształtuje się na poziomie 30m). W świetle wyników analizy oraz rozważań organu odwoławczego odstąpienie od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) jawi się jako uzasadnione. Ustalona wielkość jest niższa niż średnia dla zabudowy wielorodzinnej występującej w obszarze analizowanym (47,3m), a nadto uwzględnia wielkości charakterystyczne dla działki sąsiedniej o tożsamej funkcji, przez co stworzy razem z nią urbanistyczną całość, uporządkowaną i jednolitą pod względem formy i cech urbanistycznych, co znacznie poprawi istniejące warunki przestrzenne obszaru. Zdaniem Sądu, ustalenie szerokości elewacji frontowej jest prawidłowe i przekonująco uzasadnione.
Sąd wskazał następnie, że wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 15 m do 16 m do rzędnej 239,5 mnpm, na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia, który przewiduje zasadniczą metodę wyznaczania tego parametru jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W wynikach analizy podkreślono w szczególności, że celem inwestycji jest wybudowanie budynku w miejscu już istniejącej niegdyś zabudowy, w sąsiedztwie istniejących dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. [...], po północnej stronie przedmiotowej inwestycji, toteż istotne są parametry wysokościowe budynków znajdujących się przy ul. [...] po tej samej stronie ulicy [...]. Zabudowa ta o wysokości 16m znajduje się w tej samej relacji przestrzennej, co projektowane budynki. Budynki po drugiej stronie ulicy [...] znajdują się w odmiennej relacji przestrzennej. Ich odległości od przedmiotowej działki: ok. 100-130m oraz grupa drzew w pierwszym planie powodują, że nie mogą one stanowić punktu wejścia do ustalenia wysokości projektowanej nowej zabudowy. Zdaniem Sądu, parametr wysokościowy, o którym mowa, został ustalony prawidłowo. Podobnie należy ocenić ustalania co do geometrii dachu (dach płaski o wykształconej attyce).
W ocenie Sądu, nie budzi również wątpliwości utrzymane w mocy rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w części odnoszącej się do budowy zjazdu ani zreformowane w drugiej instancji rozstrzygnięcie w zakresie warunków pod względem ochrony zieleni.
W nawiązaniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego Sąd podniósł, że ewentualne pominięcie strony i naruszenie jej prawa strony do udziału w postępowaniu nie może być skutecznie podnoszone przez inny podmiot niż ten, którego to dotyczy. Zarzut ewentualnego pominięcia właścicieli działki nr [...] w założeniu nie mógł zatem prowadzić do uwzględnienia skargi. Poza tym argumentacja organu w tej mierze jawi się jako przekonująca. Zasadnie też zdaniem Sądu organ odwoławczy przyjął, że uzyskanie w trakcie postępowania opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (zarządcy drogi) z dnia 24 lutego 2017 r. co do treści wniosku inwestora było wystarczające. W przypadku przedmiotowej działki przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., jak konkludowano, jest niewątpliwie spełniona.
W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania prawidłowości analizy urbanistyczno-architektonicznej, w tym oznaczenia obszaru analizowanego. Obszar analizowany został zdaniem Sądu wyznaczony prawidłowo, poszczególne parametry nowej zabudowy znajdują uzasadnienie w wynikach wspomnianej analizy, która jest rzetelna i stanowi miarodajny dowód. Zostały też szczegółowo i przekonująco uargumentowane w zaskarżonej decyzji. Dotyczy to także parametrów, o których mowa w § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 k.c. Nie można bowiem powiedzieć, że narusza prawo własności ani że została wydana bez uwzględnienia prawa własności. Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organów obu instancji co do tego, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko. Ponadto w ocenie Sądu w sprawie wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zostały zatem naruszone wskazywane w skardze przepisy prawa procesowego statuujące zasadę prawdy obiektywnej.
Skargą kasacyjną X S.A. w [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu:
I. Naruszenie poniższych przepisów prawa materialnego i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji w toku prowadzonego postępowania dokonały błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:
1) naruszenie przepisów prawa, tj. art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie prawidłowości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pomimo braku wystarczającego określenia w decyzji I instancji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia budowlanego oraz art. 140, 144,158 w zw. z art. 245 Kodeksu cywilnego, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz działki nr [...] w zakresie drogi wzdłuż granicy działek.
2) obrazę przepisu art. 54 pkt 2 u.p.z.p. i § 3, § 5 i § 7 r.s.u.w. poprzez ich błędną wykładnię w zw. z art. 2, 7, 21 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7, 8 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i uznanie prawidłowości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pomimo przeprowadzenia analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, niewłaściwego ustalenia parametrów nowej zabudowy w tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.
3) naruszenie art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz 62a ust. 1 pkt 11 powyższej ustawy - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i akceptację sytuacji braku nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pomimo zaistnienia przesłanek;
II. naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, dopuściły się naruszenia poniższych przepisów postępowania i w efekcie naruszenia następujących przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. obrazy przepisów art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., art. 6, 7, 8 i 9 oraz 77 § 1 i art. 80 k.p.a., albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę i nie uchylił zaskarżonej decyzji, pomimo, iż w postępowaniu prowadzonym przez SKO, oraz poprzedzającym je postępowaniu przed organem popełniono znaczące błędy w ustaleniu istotnych okoliczności faktycznych sprawy takich jak: ustalenie, iż teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej: do ul. [...] i do ul. [...] oraz zignorowano fakt, iż w obszarze analizowanym parametry wysokości są dalece zróżnicowane i wahają się dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od 14m (dz. [...]) do 105 (dz. [...]). Nie ustalono również, iż na tym samym układzie komunikacyjnym równocześnie procedowana jest decyzja WZ o podobnym charakterze na sąsiedniej działce nr [...] - powinny więc one być połączone dla celów uzyskania decyzji środowiskowej.
Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki konsekwencją naruszenia ww. przepisów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie było oddalenie skargi, zatem naruszenie powyższych przepisów miało oczywisty i bezpośredni wpływ na wynik postępowania. W związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. brak dostępu do drogi publicznej musi skutkować uchyleniem decyzji obu organów, a zatem błędne ustalenia w tym zakresie wpłynęły bezpośrednio na oddalenie skargi i wynik postępowania.
Z uwagi na powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a., ewentualnie przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 25 maja 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli legalności dokonywanej w tej sprawie przez Sąd pierwszej instancji była ostateczna decyzja SKO w Krakowie z 11 maja 2018 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, określanej jako "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] [...] wraz z wjazdem na działce [...] obr. j.w., przy ul. [...] w [...]". Skarga kasacyjna przedstawionymi zarzutami kwestionuje prawidłowość tej decyzji, wskazując na okoliczności jej zdaniem uniemożliwiające wydanie takiej decyzji, zaś wyrok Sądu pierwszej instancji aprobujący stanowisko organu samorządowego uznaje za naruszający prawo. Ze stanowiskiem skarżącej Spółki nie można się jednak zgodzić. W ocenie Sądu odwoławczego zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Wbrew stanowisku wyrażonemu we wniesionym środku odwoławczym, w ramach dokonywanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. albowiem w okolicznościach tej sprawy nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Stąd też podnoszone w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa nie zasługują na uwzględnienie.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa, tj. art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie prawidłowości zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pomimo braku wystarczającego określenia w decyzji pierwszej instancji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia budowlanego oraz art. 140, 144,158 w zw. z art. 245 Kodeksu cywilnego poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz działki nr [...] w zakresie drogi wzdłuż granicy działek.
Zgodnie z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji. Jednym z warunków koniecznych, od spełnienia których zależy możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, jest zatem wymóg określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. polegający na dostępie terenu objętego wnioskiem do drogi publicznej. Nie jest sporne, iż w art. 2 pkt 14 u.p.z.p. wyjaśniono pojęcie "dostępu do drogi publicznej" - przez co należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Wymóg ten na etapie orzekania dotyczy jednak wyłącznie istnienia dostępu faktycznego, czyli możliwości skomunikowania całej planowanej inwestycji z drogą publiczną. Istota decyzji o warunkach zabudowy polega bowiem na tym, że inwestor nie ma obowiązku wykazania tytułu prawnego do nieruchomości znajdujących się na terenie objętym wnioskiem. To inwestor określa granice planowanej inwestycji. Jeżeli zatem wskazuje jako teren inwestycji działkę, która będzie miała dostęp do drogi publicznej przez inną działkę, to przedmiotem oceny może być to, czy działka, przez którą planowane jest skomunikowanie terenu inwestycji z drogą publiczną, może być wykorzystywana w tym celu przy spełnieniu określonych warunków, a nie to czy inwestor ma już tytuł prawny do korzystania z tej działki. Decyzja o warunkach zabudowy ma określać warunki w zakresie dostępu do drogi publicznej, których spełnienie jest konieczne dla realizacji określonej inwestycji. Natomiast tytuł prawny do nieruchomości, w tym ewentualnie ustanowiona służebność przejazdu, będzie podlegał badaniu na etapie udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 6.02.2014 r. II OSK 2149/12; wyrok NSA z 23.01.2014 r. II OSK 1986/12; wyrok NSA z 8.03.2013 r. II OSK 2156/11).
Definicja dostępu do drogi publicznej jest ułomna, gdyż w części definiującej posługuje się częścią pojęcia definiowanego. Wyjaśnia ona zatem jedynie, że możliwe jest zrealizowanie przesłanki "dostępu do drogi publicznej" zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio przez drogę wewnętrzną lub ustanowienie służebności. Pełna treść pojęcia "dostępu do drogi publicznej" podlega ustaleniu w procesie wykładni. Celem analizowanego unormowania jest zapewnienie, aby inwestycja objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiadała obsługę komunikacyjną niezbędną dla korzystania z niej zgodnie z przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 28.02.2018 r. II OSK 1170/16).
Posłużenie się przez ustawodawcę w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. pojęciem terenu a nie działki ewidencyjnej prowadzi do wniosku, że chodzi o cały teren objęty przedmiotem inwestycji, który może składać się z kilku działek ewidencyjnych (wyrok NSA z 27.02.2019 r. II OSK 963/17). Należy zatem wnioskować, że wystarczającym jest, aby dany teren miał dostęp do drogi publicznej, a nie poszczególne działki wchodzące w jego skład (wyrok NSA z 26.03.2014 r. II OSK 2607/12).
Nie jest sporne w tej sprawie, że teren inwestycji dotyczy nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] obr. [...][...] przy ul. [...] w [...]. Front nieruchomości, której dotyczy przedmiotowa inwestycja jest od strony ul. [...]. Z lektury akt sprawy wynika jednoznacznie, iż teren planowanej inwestycji, której front jest od strony ul. [...], ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...]. Informacja ta wynika z pisma Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w [...] (w skrócie ZIKiT) z dnia 24 lutego 2017 r. Wprawdzie w piśmie tym wskazuje się także na pośredni dostęp do spornej nieruchomości z ul. [...] przez działkę nr [...] użytkowaną jako droga wewnętrzna, nie pozostająca w zarządzie ZIKiT, niemniej jednak podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w tej sprawie ma okoliczność, iż objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nieruchomość oznaczona jako działki nr [...] obr. [...] [...], ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...] w [...], która jest drogą publiczną klasy zbiorczej (Z). Tym samym należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż prawidłowe jest ustalenie, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej jaką jest ul. [...] (str. 17 uzasadnienia).
Z załącznika nr 1 do decyzji pierwszoinstancyjnej wynika, iż projektowany zjazd z ulicy [...] winien funkcjonować wyłącznie na relacji prawoskrętnej. Taki sposób funkcjonowania zjazdu, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie oznacza, iż sporna nieruchomość dz. [...] nie posiada dostępu do drogi publicznej, ani że taka organizacja ruchu powoduje brak rzeczywistego i wystarczającego dostępu do drogi publicznej jak sugeruje to skarżąca Spółka. Wszystko to bowiem wiąże się z kwestią zapewnienia właściwej organizacji ruchu drogowego, co nie wpływa na ocenę dostępności nieruchomości do drogi publicznej.
Zasadnie też przyjęto w sprawie, że uzyskanie w trakcie postępowania opinii Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu (zarządcy drogi) z dnia 24 lutego 2017r. co do treści wniosku inwestora, było wystarczające. W przypadku przedmiotowej działki przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest niewątpliwie spełniona. Wskazana wyżej opinia ZIKiT uzasadnia, zdaniem Sądu odwoławczego, tezę że co do zasady teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej oraz że możliwa jest obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego przez ul. [...] pod pewnymi zastrzeżeniami, a to, że ograniczy się ją do relacji prawoskrętnych. Niemniej jednak, jak wyżej wykazano, nieruchomość inwestora co do zasady ma dostęp do drogi publicznej. Natomiast art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. stanowiąc o dostępie terenu do drogi publicznej nie wprowadza przesłanek ustanawiających wymogi dostępu do drogi publicznej – patrz: wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 76/13. Zawarcie zaś w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy (inwestora) do ustanowienia służebności na rzecz działki nr [...] w zakresie drogi wzdłuż granicy działek, nie może być postrzegane jako naruszenie prawa skutkujące eliminacją z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji dotyczącej przecież ustalenia warunków zabudowy dla działki bliżej położonej, a to nr [...].
Nie jest również usprawiedliwiony w okolicznościach przedmiotowej sprawy zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 54 pkt 2 u.p.z.p. i § 3, § 5 i § 7 r.s.u.w. poprzez ich błędną wykładnię w zw. z art. 2, 7, 21 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7, 8 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) i uznanie prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji pomimo przeprowadzenia analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób, niewłaściwego ustalenia parametrów nowej zabudowy w tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki.
Mając na uwadze konstrukcję tego zarzutu jak i przedstawione do niego motywy uznać należy, iż zarzut ten nie został precyzyjnie określony, w szczególności przepisy § 3, § 5 i § 7 r.s.u.w. posiadają rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną. Nie jest bowiem sporne, iż § 3 i 5 ma dwa ustępy zaś § 7 aż 4 ustępy. Każdy z nich dotyczy innej sytuacji prawnej, a więc takie ogólnikowe formułowanie zarzutu w sposób zasadniczy utrudnia rozpoznanie skargi kasacyjnej. Niemniej jednak zarzuty te generalnie dotyczą zdaniem NSA niewłaściwego ustalenia parametrów nowej zabudowy w tym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, stąd też w takim ogólnym zakresie oceniono ich wyznaczenie w zaskarżonej decyzji.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej po prawidłowym wyznaczeniu obszaru analizowanego dokonano prawidłowej w realiach tej sprawy analizy urbanistycznej. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2 r.s.u.w.). Zasadą jest bowiem wyznaczanie obszaru analizowanego w podstawowych jego wymiarach tj. trzykrotnej szerokości frontu działki. Powiększenie zaś obszaru analizowanego zawsze musi służyć zachowaniu ładu przestrzennego. Celem samym w sobie takiego powiększenia nie może być jedynie umożliwienie realizacji inwestycji w zaplanowanym przez inwestora kształcie. Zatem obszar analizowany należy wyznaczyć dookoła działki, czyli we wszystkich kierunkach (koncentrycznie) w równej odległości. Tak też uczyniono w tej sprawie, nie jest zatem usprawiedliwiony zarzut naruszenia § 3 rozporządzenia.
Na podstawie prawidłowo ustalonego obszaru analizowanego dokonano jego analizy i w konsekwencji ustalono parametry nowej zabudowy dla spornego przedsięwzięcia. Nie można skutecznie uznać, że doszło do naruszenia § 5 rozporządzanie dot. wskaźnika powierzchni zabudowy. Skarga kasacyjna nie zawiera w tym zakresie wymaganej argumentacji. Trafnie Sąd przyjął na stronie 18 uzasadnienia, iż wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. działki nr [...], został wyznaczony w wielkości 24 % z tolerancją ±1% – przy uwzględnieniu średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a zatem przy zastosowaniu zasady z § 5 ust. 1 rozporządzenia. W załączniku nr 3 do decyzji pierwszoinstancyjnej zawierającej wyniki analizy urbanistyczno– architektonicznej zamieszczono szczegółowe omówienie w tym zakresie (strona 5 i 6), wskazując właśnie, że średni wskaźnik z całego obszaru analizowanego wynosi 24 %, a taki wskaźnik generuje powierzchnię zabudowy 1440 m (na działce posiadającej wielkość około 6000 m ²).
Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał (strona 19 uzasadnienia), że wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 15 m do 16 m do rzędnej 239,5 mnpm, na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia, który przewiduje zasadniczą metodę wyznaczania tego parametru jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W wynikach wskazanej wyżej analizy (załącznik nr 3 strona 7) podkreślono w szczególności, że celem inwestycji jest wybudowanie budynku w miejscu już istniejącej niegdyś zabudowy, w sąsiedztwie istniejących dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz.[...], po północnej stronie przedmiotowej inwestycji, toteż istotne są parametry wysokościowe budynków znajdujących się przy ul. [...] po tej samej stronie ulicy [...]. Zabudowa ta o wysokości 16 m znajduje się w tej samej relacji przestrzennej, co projektowane budynki. Budynki po drugiej stronie ulicy [...] znajdują się w odmiennej relacji przestrzennej. Ich odległości od przedmiotowej działki: ok. 100-130 m oraz grupa drzew w pierwszym planie powodują, że nie mogą one stanowić punktu wyjścia do ustalenia wysokości projektowanej nowej zabudowy.
Skoro średnia wysokość zabudowy w całym obszarze analizowanym niezależnie od funkcji wynosi około 15 m do attyki, to z uwagi na lokalizacje działki i konieczność kompozycyjnego utrzymania zachodniej pierzei ul. [...] i jej wysokości uznano, że przyjęcie elewacji frontowej nowej zabudowy - parametru wysokościowego na poziomie 15-16 m (jak na dz. [...]) – będzie harmonijnie wpisywać się w przyszłą strukturę. Stąd też zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.
Nie można zatem w opisanych okolicznościach tej sprawy przyjąć, iż kwestionowane parametry przyszłej zabudowy ustalone zostały w sposób dowolny, z naruszeniem wskazywanego w kasacji prawa. Tym bardziej nie można skutecznie mówić o naruszeniu art. 2, 7, 21 i 64 ust. 3 Konstytucji RP, art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7, 8 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Kwestie prawa własności chronionej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 21 czy 64 ust. 3 Konstytucji RP) nie można wiązać z wydaniem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 2 u.p.z.p.. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Takie pouczenie zamieszczone zostało na ostatniej stronie (str. 4) wydanej decyzji pierwszoinstancyjnej w tej sprawie. Przy uwzględnieniu powyższych rozważań jako chybiony uznać należało również zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 6, 7, 8 i 9, art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.
Nie jest również usprawiedliwiony kolejny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej jako ustawa środowiskowa) w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz 62a ust. 1 pkt 11 powyższej ustawy - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i akceptację sytuacji braku nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pomimo zaistnienia przesłanek.
Niewątpliwie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej). Wydanie decyzji środowiskowej następuje przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie przepisów u.p.z.p. (art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej). W tej sprawie organy samorządowe uznały, że charakter i przedmiot decyzji - budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na dz. [...] przy ul. [...] w [...] - nie mieści się w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem brak było podstaw do uzyskania decyzji środowiskowej. Skarżąca Spółka podnosi, iż sporna inwestycja obejmuje swym zakresem przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, ujawnione w § 3 ust. 1 pkt 56 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Z normy tej wynika, że do inwestycji potencjalnie znacząco wypływające na środowisko zalicza się: garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż:
a) 0,2 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,
b) 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a
- przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.
W ocenie Sądu odwoławczego ustawodawca przy uwzględnieniu rozwiązań prawnych upatruje potencjalnego szkodliwego wpływu na środowisko nie w budowie budynku mieszkalno-usługowego, ale łączy go z budową związanych z nim garaży i parkingów samochodowych, słusznie wychodząc z założenia, że to ruch samochodowy i generowane przez niego zanieczyszczenia mogą ewentualnie szkodliwie oddziaływać na środowisko, nie zaś sam budynek jako taki. Niemniej jednak z analizy akt sprawy nie wynika by taka potrzeba zachodziła w tej sprawie. Sporny obszar nie jest objęty formami ochrony przyrody, o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. a cytowanego wyżej rozporządzenia. Z kolei z dyspozycji § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b powyższego rozporządzenia wynika wprost, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się parkingi o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha, czyli w przypadku, gdy powierzchnia parkingu przekracza 0,5 ha przedsięwzięcie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Jeżeli chodzi o rozumienie pojęcia "o powierzchni nie mniejszej niż" to uznać należy, że chodzi tutaj o powierzchnię minimalną, która decyduje o zaliczeniu przedsięwzięcia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a nie o powierzchnię maksymalną. Oceny potrzeby wydania decyzji środowiskowej dokonuje się w warunkach prowadzonego postępowania. W tej sprawie powierzchnia o jakiej mowa w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b powyższego rozporządzenia wynosić będzie 4740 m² - pismo Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa z 17 czerwca 2016 r. Uznano, że przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających postępowania w trybie ustawy z 3 października 2008 r. Dopatrywanie się takiej potrzeby łącząc to z innym postępowaniem dotyczącym sąsiedniej działki nr [...] (sprawa objęta wyrokiem WSA w Krakowie z 5 grudnia 2018 r. II SA/Kr 896/18) nie może odnieść zamierzonego skutku. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów samorządowych w tym zakresie, że brak było podstaw do uzyskania decyzji środowiskowej w odniesieniu do budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i miejscami postojowymi.
Przedstawione wyżej rozważania pozwalają przyjąć, iż w realiach tej sprawy wszystkie podniesione w kasacji zarzuty naruszenia prawa materialnego należało uznać za nieusprawiedliwione. Za takie również niezasadne należy uznać przywołane we wniesionym środku odwoławczym zarzuty naruszenia prawa procesowego. Nie jest bowiem usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., art. 6, 7, 8 i 9 oraz 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wbrew temu zarzutowi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo oddalił skargę słusznie uznając, że postępowanie przeprowadzone przed organami administracji w tym dotyczące kwestii ustalenia, iż teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej czy prawidłowego ustalenia parametrów przyszłej zabudowy, nie było obarczone naruszeniami procedury administracyjnej. Postępowanie to wbrew zarzutom skargi kasacyjnej przeprowadzono w sposób uwzględniający zasady postępowania administracyjnego. To, że toczyło się równolegle inne postepowanie w zakresie ustalenia warunków zabudowy w odniesieniu do sąsiedniej działki nr [...], nie może wpływać na ocenę legalności zaskarżonej decyzji.
Wyjaśnić należy, iż art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p., (stosowany odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy) stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy u.p.z.p., o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. Jednak jak wyżej zaznaczono, w realiach tej sprawy uzyskanie takiej decyzji nie było wymagane. Odmienne stanowisko skarżącej Spółki w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w ramach postępowania administracyjnego, w którym wydano zaskarżoną decyzję, nie ujawniło naruszenia norm procedury administracyjnej art. 6, 7, 8 i 9 oraz 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Trafnie bowiem, wobec braku takich naruszeń prawa, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania w opisanym wyżej zakresie także nie zasługiwały na uwzględnienie.
Podsumowując, żaden z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów nie został przez Naczelny Sąd Administracyjny podzielony. Stąd zaszła podstawa do oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a.