II OSK 2599/22

II OSK 2599/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-09-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Marzenna Linska - Wawrzon
Roman Ciąglewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Sygn. powiązane
II SAB/Wr 1490/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2022-05-12
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 § 4, art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 2, art. 154 § 6, art. 161 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Wr 1490/21 w sprawie ze skargi K.K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 12 maja 2022 r., II SAB/Wr 1490/21, w wyniku rozpoznania skargi K.K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności (pkt I.), bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II.), zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III.), przyznał na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 3100 zł (pkt IV.), zasądzając równocześnie od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt V.).
Wojewoda Dolnośląski złożył skargę kasacyjną, którą zaskarżył powyższy wyrok w części obejmującej pkt III. i IV., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 3100 zł w sytuacji braku szczegółowego wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku, z jakich powodów i przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zdecydował się na zastosowanie tego rodzaju środka, podczas gdy przyznanie sumy pieniężnej jest jedynie fakultatywne i uzależnione od zaistnienia szczególnych okoliczności, co powoduje, że rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie wykracza poza granice uznania przewidzianego przepisem art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz stanowi to wadliwość polegającą na niedostatecznym wyjaśnieniu przez Sąd stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy;
2) art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i błędne zastosowanie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wskutek zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy, mimo że decyzja została wydana w dniu 25 stycznia 2022 r.
Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt III. i IV. i oddalenie skargi w zakresie zasądzenia od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej oraz umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, oświadczając, że zrzeka się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżący kasacyjnie organ na uzasadnionej podstawie.
Pozbawiony zasadności, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest zarzut wadliwego uzasadnienia zaskarżonego wyroku w części obejmującej punkt IV. sentencji (dotyczący przyznania od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 3100 zł). Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjąć należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku pozbawione jest tego rodzaju wadliwości, ponieważ wynika z niego jednoznacznie, dlaczego Sąd I instancji zdecydował o przyznaniu od organu na rzecz skarżącej cudzoziemki sumy pieniężnej wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 2 i art. 154 § 6 p.p.s.a., powodów określenia wysokości tejże sumy pieniężnej na kwotę 3100 zł.
Ocena prawna, jaka stanęła u podstaw nadania przez Sąd punktowi IV. orzeczenia wskazanej treści, pozwala określić jego podstawę prawną oraz ustalić kwestie, których rozważenie rzutowało w zakresie wyprowadzonych z nich przez Sąd wniosków na decyzję procesową o niezbędności przyznania cudzoziemce sumy pieniężnej. Wbrew odmiennemu twierdzeniu skargi kasacyjnej, rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu nie cechuje się w tej części arbitralnością wynikającą z braku wyjaśnienia kryteriów zastosowanego uznania sędziowskiego, analiza uzasadnienia wyroku ujawnia bowiem, dlaczego kwota 3100 zł została przez Sąd uznana za adekwatną w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy dotyczącej rozpatrzenia wniosku skarżącej z 26 października 2018 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Okoliczność, że Sąd I instancji zdecydował się określić konsekwencje stwierdzonej bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w sposób, którego organ nie podziela, nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnienia wymaga, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie zwalczać stanowiska sądu odnośnie do wykładni bądź zastosowania w kontrolowanej sprawie prawa materialnego, w tym przypadku - art. 149 § 2 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Nieskuteczne jest z tego względu wskazywanie, że ocena prawna przyjęta przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku pozostaje sprzeczna z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, w tym nie koresponduje z akcentowanym przez organ stanowiskiem zajętym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 21 czerwca 2022 r., IV SAB/Wr 831/21. Jedynie na marginesie zgłoszonych przez organ zastrzeżeń wyjaśnić należy, że wbrew prezentowanemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzeniu, z powołanej wyżej regulacji prawnej nie wynika teza, jakoby przyznanie stronie skarżącej sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. mogło nastąpić tylko w wyjątkowych przypadkach. Odmienne zapatrywanie prezentuje tymczasem Wojewoda, podnosząc, że w jego ocenie Sąd I instancji "nie przedstawił jakichkolwiek szczególnych okoliczności czy uwarunkowań przedmiotowej sprawy, które uzasadniały, na zasadzie wyjątkowości, przyznanie Skarżącej ww. sumy pieniężnej".
Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który Wojewoda Dolnośląski wiąże z błędnym zobowiązaniem organu w pkt. III. sentencji wyroku do załatwienia sprawy w terminie 60 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy. Wskazana wadliwość miałaby być spowodowana wydaniem przez Wojewodę Dolnośląskiego w dniu 25 stycznia 2022 r. decyzji rozstrzygającej wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, niemniej okoliczność ta nie wynika z akt niniejszej sprawy. Wobec braku informacji o wydaniu do dnia wyrokowania aktu kończącego postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącej z 26 października 2018 r. Sąd I instancji nie miał podstaw do umorzenia postępowania w zakresie objętym dyspozycją art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Kopia ww. decyzji administracyjnej nie została załączona do wniesionej przez organ skargi kasacyjnej, organ w treści złożonego środka zaskarżenia pominął nawet wymóg określenia numeru (znaku) aktu, który miał zostać wydany, co powoduje, że sformułowanemu w skardze kasacyjnej twierdzeniu z uwagi na brak jego wykazania Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł przypisać znaczenia oddziałującego na kierunek podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia.
W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.