II OSK 2582/21

II OSK 2582/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-11-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Paweł Miładowski
Piotr Broda
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 218/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-06-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1405
art. 35 ust. 1 pkt 1, z art. 72 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko.
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 5 ust. 1 pkt 9
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant: asystent sędziego Emilia Olszewska-Gągała po rozpoznaniu w dniu 11 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych M. D., A. G. oraz D. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 218/20 w sprawie ze skargi M. D. i A. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. II SA/Kr 218/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi M. D. i A. G. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2019 r. znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi [...] sp. z o.o. w Warszawie, pozwolenia na budowę dla zamierzenia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] numer KRA 7024A składającej się ze: stalowej wieży rurowej typu Monobot/H-30 o wysokości całkowitej 31,3 m wraz z antenami sektorowymi i radioliniowymi, urządzeniami sterującymi APM umieszczonymi na stalowym ruszcie posadowionym u podnóża wieży oraz budowa zasilania obiektu w energię elektryczną. Anteny sektorowe skierowane będą na azymuty: 40°, 180°, 300°. Przewidziano do montażu: na wysokości 29,0 m po jednej antenie sektorowej typu ADU4518R7 na azymut pracującej w paśmie 900 oraz 2100MHz oraz na wysokości 29,0 m po jednej antenie sektorowej typu ADU4518R7 na azymut pracującej w pasach 800 oraz 1800MHz. Anteny radioliniowe zostaną zainstalowane na wysokości 26,9 m (3 anteny), skierowane na azymuty 37°, 177° oraz 310°, na działce nr 1[...]/1 w miejsc. T., gm. K.".
Skargi kasacyjne od tego wyroku wniosły M. D., A. G. i D. J.
M. Dudek podniosła zarzuty naruszenia:
1. art. 141 § 4 oraz 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej p.p.s.a) w związku z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 107 § 1, 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) w powiązaniu z art 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny obu decyzji wydanych dla wielokrotnie zaniżonych mocy EIRP anten oraz bez uwzględnienia ich maksymalnych pochyleń, co czyni postępowanie fikcyjnym, ponieważ przeciętna moc EIRP stacji bazowej wynosi aktualnie około 100 000 W. Ponadto w wyroku sąd posługuje się pojęciem pochylenia maksymalnego bez wskazania na podstawie, jakich dokumentów to ustalił.
2. art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej u.o.i.o.ś.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 519 ze zm. dalej: p.o.ś.) w powiązaniu § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g, § 2 ust 2, § 3 ust 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w związku z art 174 pkt 1 p.p.s.a. poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nie uwzględnienie sumarycznych, maksymalnych mocy, tiltów anten z uwagi na:
a) niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta.
b) niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.
Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie wyroku oraz zaskarżonej decyzji bądź uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie zwrot kosztów postępowania a także rozpoznanie skargi na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, z przywołaniem orzecznictwa sądów administracyjnych, skarżąca podała okoliczności na jej poparcie.
A. G. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie
1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w powiązaniu z art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.i.o.ś. poprzez dokonanie badania możliwego znaczącego oddziaływania na środowisko w zakresie badania pojedynczej mocy anten w sytuacji, w której ustawodawca uzależnia kwalifikację przedsięwzięcia do mocy EIRP, która w przypadku anten na tym samym sektorze lub zbliżonym podlega sumowaniu, a w konsekwencji niedokonanie analizy wpływa całego przedsięwzięcia lecz jedynie jego poszczególnych elementów,
2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że inwestycja posiada prawnie uregulowany dostęp do drogi publicznej w sytuacji gdy w postępowaniu podważono fakt, iż cała ul. D. nie stanowiła drogi publicznej w dniu 31-ego grudnia 1998 roku, a tym samym najbliższą drogą publiczną jest ul. M., do której to służebność ustalona dla działki objętej inwestycją nie sięga (służebność nie obejmuje działki [...]7/2).
Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w całości Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
D. J. podniosła zarzuty naruszenia:
1. przepisów postępowania, z uwagi na to, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy:
a) art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. w związku z art. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez oddalenie skarg w sytuacji, gdy powinny być przez Sąd uwzględnione gdyż organ administracyjny naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym niewątpliwy wpływ na wynik sprawy poprzez uznanie, że nieruchomość na której ma zostać zlokalizowana inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej w sytuacji, gdy nie wynika to w żadnym stopniu z dokumentów zgromadzonych w aktach niniejszej sprawy,
b) art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz., 1269 ze zm.) w zw. z art. 7, 8, 10, 11, 77, 80 k.p.a., w związku art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie przez Sąd wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi pomimo, że w toku postępowania administracyjnego o udzielenie pozwolenia na budowę, jak wynika z powołanych przepisów, dostęp do drogi publicznej jest warunkiem niezbędnym i koniecznym do podjęcia określonej inwestycji na danym terenie. Dostęp ten inwestor musi wykazać. Tymczasem w toku postępowania Inwestor twierdzi, że dostęp jest uregulowany, co nie wynika wprost z żadnego dokumentu załączonego do wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Sąd oceniając zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy oparł się na wyjaśnieniach m.in. inwestora, gminy, stron postępowania zamiast na istniejących dokumentach, które nie potwierdzają prawnego uregulowania dostępu do drogi publicznej.
Podnosząc powyższe naruszenia wniosła o uchylenie w całości wyroku, przekazanie sprawy w całości do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, ponadto zrzekła się przeprowadzenia rozprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, która w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego stanowi budowlę (obiekt budowlany), jego realizacja musi spełniać wymogi przewidziane w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, tzn. musi mieć dostęp do drogi publicznej. W tym zakresie twierdzenia co do bezobsługowego charakteru obiektu infrastruktury technicznej nie mają mocy prawnej wiążącej dla rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca wskazuje na brak nie budzącego wątpliwości szlaku komunikacyjnego umożliwiającego swobodny dostęp do nieruchomości pieszym i pojazdom mechanicznym. Co za tym idzie, nie można mówić na ten moment o właściwym sposobie użytkowania obiektu budowlanego oraz w przyszłości, kiedy stacja będzie wymagała konserwacji lub napraw.
W odpowiedzi na skargi kasacyjne uczestnik postępowania – [...] spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie wniosła o ich oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 p.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed NSA wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 p.p.s.a. NSA nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania z powodów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Oznacza to, że NSA nie ma możliwości rozstrzygania sprawy w jej całokształcie a jedynie w granicach zawartych w zarzutach skargi kasacyjnej.
W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargi kasacyjne zostały oparte na powyższych przesłankach. Generalnie zarzuty skarg kasacyjnych powtarzają się i generalnie dotyczą dwóch kwestii: pierwszej dotyczącej oceny, czy w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę moc anten na tym samym sektorze lub zbliżonym powinna podlegać sumowaniu, oraz czy dla oceny wpływu na środowisko należy uwzględniać maksymalne pochylenia anten oraz drugiej - zapewnienia inwestycji dostępu do drogi publicznej.
Odnośnie pierwszej z tych kwestii należy zaznaczyć, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Następuje to w szczególności poprzez ustalenie, czy ze względu na charakter i rozmiar inwestycji zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania inwestycji na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Konieczność uzyskania takiej decyzji jest uzależniona od zakwalifikowania objętego wnioskiem inwestora przedsięwzięcia do przedsięwzięć wskazanych w rozporządzeniu sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji stanął na stanowisku, że dla dokonania kwalifikacji przedsięwzięcia, ze względu na przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie, istotna jest równoważna moc promieniowana izotropowego wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten. Jeżeli chodzi o to, czy przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny czy też sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu istniał spór w orzecznictwie. Sąd I instancji przychylił się zaś do przeważającego sposobu wykładni ww. przepisu rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Natomiast w dniu rozpoznania wniesionych skarg kasacyjnych stanowisko to nie budzi już wątpliwości w orzecznictwie, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny uchwałą składu siedmiu sędziów z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. III OPS 1/22 podjął następującą uchwałę: "przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". NSA rozpoznający skargę kasacyjną w niniejszej sprawie podziela stanowisko zajęte w uchwale składu siedmiu sędziów, zatem jest nią związany. Uzasadnienie tej uchwały odnosi się do części zarzutów podniesionych w skargach kasacyjnych, zatem zasadnym jest ich przytoczenie.
W uzasadnieniu powyższej uchwały podano, że parametry mocy i odległości instalacji służą ustalaniu, czy w zasięgu instalacji nie występują miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. p.o.ś. Dopiero ustalenie, że w danej odległości od środka pojedynczej anteny o mocy podanej w § 3 ust. 1 pkt 8 znajduje się miejsce dostępne dla ludności powoduje, że przedsięwzięcie staje się przedsięwzięciem mogącym potencjalnie oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 71 ust. 2 u.o.i.o.ś., a tym samym, że wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ustalenie z kolei, że takie miejsce w otoczeniu instalacji składającej się z pojedynczych anten o równoważnych mocach promieniowanych izotropowo mieszczących się w przedziałach wskazanych w tym przepisie nie występuje skutkuje jej zwolnieniem z tego obowiązku. Zakwalifikowanie przedsięwzięcia do wdrożenia postępowania środowiskowego w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2010 r., a zbadanie rzeczywistego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko weryfikowane w oparciu o regulacje dotyczące dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych to dwa różne zagadnienia. Skonfrontowanie zatem treści § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia z 2010 r. z innymi przepisami, w szczególności mającymi na celu ochronę przed polami elektromagnetycznymi wskazuje, że na etapie rozstrzygania o charakterze przedsięwzięcia nie ma podstaw do badania rzeczywistego oddziaływania instalacji na środowisko, a tym samym, że § 3 ust. 1 pkt 8 zawiera kompleksową i wyczerpującą metodę ustalania charakteru przedsięwzięcia, która to metoda ogranicza się do zbadania, czy w osiach głównych wiązek pojedynczych anten, w odległościach zależnych od ich równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, znajdują się miejsca dostępne dla ludzi. Parametr z § 3 ust. 1 pkt 8 ani się nie sumuje, ani nie kumuluje, gdyż nie ma ku temu podstaw. W podsumowaniu wskazano, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji.
Dlatego w niniejszej sprawie dla dokonania prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia na środowisko nie jest wymagane dokonanie kumulacji promieniowania ze wszystkich anten.
Sąd wojewódzki prawidłowo wywiódł, że w kontekście tiltów anten, znaczenie mają parametry zadeklarowane w dokumentacji projektowej i że brak jest w przepisach prawa podstawy do żądania dokonania przez projektanta dodatkowej analizy uwzględniającej inne niż projektowane nachylenie osi głównych wiązek promieniowania. Skoro minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnej gęstości, wynosi ponad 22,9 m n.p.t. na azymucie 40º (karta 37 projektu budowlanego), co oznacza, że pole elektromagnetyczne o ponadnormatywnym poziomie nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi – również przy uwzględnieniu wysokości potencjalnej zabudowy możliwej do zrealizowania w oparciu o ustalenia planu (10,5 m), na co trafnie wskazał Sąd I instancji.
W konsekwencji, skoro z akt sprawy wynika, że na obszarze występowania głównych wiązek promieniowania anten planowanej stacji bazowej nie występują miejsca dostępne dla ludności, nie jest trafny także zarzut błędnej wykładni art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.i.o.ś. w zw. z art. 6 ust. 2 p.o.ś.
Uzasadnienie Sądu I instancji jest w tym zakresie wyczerpujące, odnoszące się do wszystkich okoliczności sprawy, zatem nie można podzielić zarzutu kasacyjnego M. D., że naruszony został art. 141 § 4 p.p.s.a. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku.
Jak stanowi powoływany przepis uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie ww. elementy – w zakresie kwestionowanego stanowiska dotyczącego sumowania równoważnych mocy promieniowanych izotropowo wszystkich anten na terenie zakładu, poddaje się ono kontroli instancyjnej, zatem zarzut ten jest niezasadny. Tak samo jak podnoszone w tej kwestii zarzuty naruszenia przepisów k.p.a. (art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ). Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, zaś stanowisko przyjęte przez organy, zaakceptowane przez Sąd I instancji znalazło swoje późniejsze potwierdzenie w ww. uchwale NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. III OPS 1/22.
Jeżeli zaś chodzi o drugą grupę zarzutów kasacyjnych – dotyczących braku dostępu inwestycji do drogi publicznej, to w kwestii tej wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II OZ 101/21. Rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu I instancji z dnia 9 czerwca 2020 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji NSA wskazał, że co do zasady inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej tj. ul. D. (szereg działek) lecz jeden z właścicieli tych działek przed przystąpieniem do prac przez inwestora nie wyraził inwestorowi zgody na korzystanie z jego nieruchomości. NSA wówczas stwierdził, że inwestor nie musiał występować o zgodę właściciela działki jeśli taki dostęp do drogi publicznej przewidywał plan miejscowy. Zgodność inwestycji z zasadami zagospodarowania przestrzennego na potrzeby wydania kwestionowanej decyzji stwierdzono odnosząc się do zapisów obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a nie na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, tym samym argument o braku dostępu inwestycji do drogi publicznej nie miał w sprawie żadnego znaczenia. Jeśli plan przewiduje dojazd do nieruchomości inwestora właśnie przez drogę publiczną (działki składające się na ulicę D.) to nie ma znaczenia wola jednej ze stron. Wykonanie zaskarżonej decyzji nie naruszy praw M. T. bowiem jego prawa w tym zakresie nie istnieją - właścicielem działki jest Gmina K. od dnia 1 stycznia 1999 r. - art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), który stanowił, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, w tym gmin, niestanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.
Sąd zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Wojewody Małopolskiego z [...] sierpnia 2020 r. znak: [...]. odmawiająca stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę K. prawa własności nieruchomości nr [...]7/4 w T., pod drogę publiczną (ul. D. prowadząca do drogi publicznej ul. M.) jednak decyzja ta w chwili wydawania zaskarżonej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie istniała (wydana [...] grudnia 2019 r.) a nadto jest nieostateczna w związku z odwołaniem od tej decyzji wniesionym przez Gminę K. NSA wskazał również, że w KW nr [...] dotyczącej działki nr [...]4/1 objętej inwestycją stwierdzono, że właścicielowi przysługuje prawo przechodu, przejazdu i przegonu przez działki (...) szlakiem już obecnie jako droga używanym w kierunku północno - zachodnim na rzecz każdoczesnych właścicieli działki. Tym samym uznał, że działka pod inwestycję posiada dostęp do drogi publicznej przez ustanowioną służebność gruntową do drogi publicznej ul. M. w T.
Skoro zatem kwestia ta została już wyjaśniona w innym orzeczeniu Sądu, które nie zostało zmienione ani uchylone, tym samym zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt. 9 Prawa budowlanego powiązany z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej w zakresie ustalenia prawidłowego stanu sprawy (art. 7,8,10,11, 77, 80 k.p.a.) nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z uwagi na to, że w skargach kasacyjnych innych zarzutów nie podniesiono, zatem na podstawie art. 184 p.p.s.a. podlegały one oddaleniu.