II OSK 2496/13

II OSK 2496/13 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2015-05-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-09-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Aleksandra Łaskarzewska
Małgorzata Miron /sprawozdawca/
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Bankowe prawo
Sygn. powiązane
II SA/Ke 278/13 - Wyrok WSA w Kielcach z 2013-05-31
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 138 par. 1 i 2, art. 91 par. 2, art. 33 par. 1 i 2, art. 190, art. 141 par. 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
art. 35 ust. 1 pkt 1
Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
par. 3 ust. 1 pkt 8, par. 2 ust. 1 pkt 7
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
Sentencja
Dnia 29 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 31 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 278/13 w sprawie ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedzibą w Rzeszowie na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 278/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach po rozpoznaniu skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z/s w Rzeszowie w punkcie I. uchylił decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; w punkcie II. stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; w punkcie III. zasądził od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z/s w Rzeszowie kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
Decyzją z dnia [...] września 2009 r. znak: [...] Wojewoda Świętokrzyski po rozpatrzeniu odwołania Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałaniu Elektroskażeniom "Prawo do życia" w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję Starosty Staszowskiego z [...] lipca 2009 r. odmawiającą, po wznowieniu postępowania, uchylenia własnej decyzji nr [...] z [...] października 2006 r. Organ ustalił, że ostateczną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Starosta Staszowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. w Warszawie pozwolenia na budowę Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej [...] S.A. "Wierzbica BB-1 9303" zlokalizowanej na nowoprojektowanej wieży stalowej, usytuowanej na działce nr A w miejscowości Krzywołęcz. Pismem z 31 stycznia 2009 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" w Rzeszowie wniosło o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] października 2006 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071, dalej jako "k.p.a.") z uwagi na uchylenie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z [...] grudnia 2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Starosta Staszowski wznowił z urzędu postępowanie, a postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. dopuścił Stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony.
Decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. Starosta Staszowski na podstawie art. 146 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 2 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] października 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że pozwolenie na budowę inwestycji zostało udzielone zgodnie z obowiązującymi w dacie jej wydania przepisami, a powołana we wniosku przyczyna wznowienia postępowania nie ma wpływu na udzielone pozwolenie na budowę, bowiem w świetle obowiązujących obecnie przepisów uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji nie jest wymagane.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie wskazując na naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77, art. 107 § 3 i art. 151 § 2 k.p.a.
Decyzją z [...] września 2009 r. Wojewoda Świętokrzyski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż inwestor uzyskał decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia [...] października 2005 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ww. Stacji Bazowej na działce nr A, w której podano, że realizacja tej inwestycji wymaga m.in. uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Inwestycja ta, zgodnie z obowiązującym w dacie jej wydania rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko była zaliczona do inwestycji wymagających sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Z tego też względu inwestor wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę przedłożył decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z [...] grudnia 2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzją z [...] grudnia 2008 r. Burmistrz Miasta i Gminy Staszów uchylił własną decyzję ostateczną z [...] grudnia 2005 r., orzekając jednocześnie o umorzeniu postępowania. Po wydaniu decyzji z [...] października 2005r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego weszła w życie ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy dotychczas obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w świetle którego inwestycja, będąca przedmiotem sprawy, nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i tym samym nie wymaga sporządzenia raportu (z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b ww. rozporządzenia). Stosownie zaś do art. 71 ust. 2 ww. ustawy, skoro anteny stacji nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. rozporządzenia to planowana inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto projektowana wieża telefonii komórkowej nie znajduje się na terenie obszaru Natura 2000, a tym samym projekt budowlany inwestycji jest zgodny z obecnie obowiązującymi wymaganiami ochrony środowiska.
Skargę na powyższą decyzję wniosło Stowarzyszenie, domagając się jej uchylenia i zarzucając jej: 1. naruszenie przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 3, 151 § 2 w związku z art. 146 k.p.a., 2. naruszenie Prawa budowlanego, a w szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1,
3. naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 oraz art. 59, art. 63 ust. 1 oraz ust. 2, art. 64 ust. 1, 2 i 3 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, 4. naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów 9 listopada 2004 r., w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 w związku z § 5, § 3 ust. 2 pkt 2 w związku z § 5, § 4.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 600/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" w Rzeszowie na opisaną wyżej decyzję Wojewody Świętokrzyskiego.
Uwzględniając skargę kasacyjną wniesioną przez ww. Stowarzyszenie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 120/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia art. 34 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 2 pkt 7, § 11 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a oraz zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., w zakresie w jakim skarżące Stowarzyszenie domagało się zmiany złożonej dokumentacji projektowej. Sąd wskazał, że organ administracyjny prowadzący postępowanie wznowieniowe nie mógł żądać od inwestora aktualizacji wniosku o pozwolenie na budowę, ale zobligowany był dokonać oceny decyzji ostatecznej w świetle aktualnie obowiązujących przepisów prawa, na co też trafnie wskazano w skarżonym wyroku. Podniósł, że wydanie decyzji odpowiadającej w swej istocie decyzji dotychczasowej musi dotyczyć tej samej sprawy administracyjnej, wszczętej na skutek złożenia tego samego wniosku. Za częściowo bezzasadny Sąd uznał zarzut naruszenia § 2 ust. 1 pkt 7, § 2 ust. 2, § 3 ust. 1 i 2, § 4 i § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w zakresie twierdzeń o konieczności ustalenia rzeczywistej mocy zainstalowanych anten. Zauważył, że przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu pozostawała jedynie ostateczna decyzja, którą zatwierdzono dokumentację projektową złożoną wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Kwestia natomiast zgodności wybudowanego obiektu budowlanego z udzielonym pozwoleniem na budowę wykracza poza zakres tego postępowania. NSA stwierdził, że Sąd I instancji dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, pominął fakt braku ustosunkowania się przez organy administracyjne do inwestycji objętej projektem budowlanym, przy czym analizie winna być poddana całość zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko część jego elementów. Takie ograniczenie przeprowadzonego postępowania stanowi analiza anten na wysokości 59,0 m n.p.t., z pominięciem oceny oddziaływania anten radioliniowych usytuowanych na wysokości m. in. 38,0 m. n.p.t. Przeprowadzenie właściwej oceny we wskazanym wyżej zakresie spowoduje też konieczność odniesienia się do regulacji zawartej w § 4 rozporządzenia. Uwzględnić przy tym trzeba, iż zawarta w tym przepisie dyspozycja nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania. Tak więc dokonanie analizy w powyższym zakresie, w okolicznościach niniejszej sprawy, pozwoli dopiero na dokonanie ustalenia, czy stacja jest, czy też nie jest, zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, a w efekcie czy inwestycja ta wymaga, czy też nie, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Niedostrzeżenie przez Sąd I instancji wskazanego wyżej uchybienia czyni wadliwą kontrolę przeprowadzoną przez ten Sąd, co stanowiło z kolei o zasadności przedstawionego w kasacji zarzutu naruszenia art. 7, 8, 9, 11, 77 oraz 107 § 3 k.p.a. Odniesienie się do kolejnych zarzutów naruszenia prawa materialnego, wobec skutecznego zakwestionowania stanu faktycznego sprawy, przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd II instancji uznał za przedwczesne wskazując, że dopiero dokonanie ustaleń we wskazanym wyżej zakresie pozwoli na usunięcie zaistniałych w sprawie wątpliwości.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 maja 2013 r. stwierdził, iż skarga jest zasadna. Przytaczając treść art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako "p.p.s.a."), Sąd wyjaśnił, iż rozstrzygając ponownie sprawę miał na uwadze stanowisko prawne wyrażone w uzasadnieniu wyroku z 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 120/13. Bezspornym w sprawie jest, że zaskarżona decyzja wydana została wskutek wznowienia postępowania zakończonego decyzją Starosty Staszowskiego z 6 października 2006 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Podstawę wznowieniową oparto na art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., zaś przyczyną wznowienia było uchylenie przez Burmistrza Miasta i Gminy Staszów decyzją z [...] grudnia 2008 r. własnej decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2005 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie na działce nr A Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej [...] S.A. "Wierzbica BB-1 9303", przy jednoczesnym umorzeniu postępowania w tej sprawie. Rozstrzygając istotę sprawy po wznowieniu postępowania organy administracji publicznej działały m.in. w oparciu o art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 nr 156, poz. 1118 ze zm.), zgodnie z którym pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., nr 199 poz. 1227 ze zm. zwanej dalej ustawą). Jak wynika zaś z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy. Sąd I instancji wskazał, iż w dacie wznowienia postępowania obowiązywały nowe, odmienne od poprzednich, przepisy w zakresie ochrony środowiska, a mianowicie ww. ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Stosownie do art. 173 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy do czasu wydania przepisów wykonawczych, o których mowa w art. 60, za przedsięwzięcia mogące zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uważa się przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające odpowiednio – sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko bądź dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony. Innymi słowy, do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., nr 257, poz. 2573 ze zm.). Sąd wskazał, iż jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Wojewoda Świętokrzyski przyjął, że inwestycja polegająca na budowie Stacji Bazowej Telefonii Komórkowej [...] S.A. "Wierzbica BB-1 9303" w Krzywołęczy nie jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z uwagi na zmianę zasad kwalifikacji przedsięwzięć z zakresu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych. W efekcie, jak stwierdził organ, inwestycja ta nie wymagała wedle nowych przepisów sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie ulega przy tym wątpliwości, że z dniem 31 sierpnia 2007 r. zmianie uległa treść § 3 ust.1 pkt 8 rozporządzenia (rozporządzenie z dnia 21 sierpnia 2007 r.) dotyczącego zakwalifikowania instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, niewymienionych w § 2 ust. 1 pkt 7, jako przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Sąd przypomniał, że zarówno raport oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko jak i ostateczna decyzja udzielająca pozwolenia na budowę wydane zostały przed nowelizacją ww. przepisu, który stanowił wówczas, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, emitujące pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7. W dacie zaś orzekania przez organ II instancji w niniejszej sprawie, wedle tego samego przepisu w brzmieniu po nowelizacji, sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300.000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,
e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Dokonując ustaleń w niniejszej sprawie Wojewoda dokonał zestawienia parametrów anten będących częścią inwestycji z obowiązującymi w dacie jego orzekania przepisami rozporządzenia oraz wskazał, że z projektu budowlanego i raportu oddziaływania na środowisko wynika, że na wieży Stacji Bazowej w Krzywołęczy zostały zamontowane w 3 sektorach po 2 sztuki nadajniki sektorowe typu "Nokia Ultra Indor" na wysokości 59 m n.p.t. o równoważnej izotropowej mocy promieniowania wynoszącej 345W i paśmie przenoszenia 870-960 MHz. Natomiast miejsca dostępne dla ludzi sięgają wysokości 10m, czyli odległość osi wiązki głównej od miejsc dostępnych dla ludzi wynosi, w ocenie organu, w pionie max 49 m. W oparciu o tę analizę Wojewoda stwierdził, że inwestycja stanowiąca przedmiot sprawy nie wymaga sporządzenia raportu, gdyż nie spełnia warunków z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. b rozporządzenia. Zdaniem organu inwestycja nie znajduje się także w określonym w § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia katalogu przedsięwzięć, które obligatoryjnie wymagają sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Sąd I instancji stwierdził jednak, iż dokonując oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego Wojewoda Świętokrzyski nie poddał badaniu całości zamierzenia inwestycyjnego, a jedynie część jego elementów. Takie ograniczenie przeprowadzonego postępowania stanowi analiza anten na wysokości 59 m n.p.t., z pominięciem oceny oddziaływania anten radioliniowych usytuowanych – jak wynika z raportu - na wysokości od 38 do 71 m. n.p.t. Przeprowadzenie właściwej oceny we wskazanym wyżej zakresie wymagało także odniesienia się przez organ do regulacji zawartej w § 4 rozporządzenia przy uwzględnieniu, że zawarta w tym przepisie dyspozycja nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania. Tak więc dopiero dokonanie analizy w powyższym zakresie, pozwoliłoby organowi, w okolicznościach niniejszej sprawy, na poczynienie ustalenia, czy stacja jest, czy też nie jest, zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, a w efekcie czy inwestycja ta wymaga, czy też nie, uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację tego przedsięwzięcia. Sąd I instancji stwierdził, iż brak wyjaśnienia powyższych okoliczności stanowi naruszenie prawa procesowego tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.
Sąd zalecił, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji ustalając stan faktyczny poddał analizie całość zamierzenia inwestycyjnego przy uwzględnieniu przedstawionych wyżej uwag, a następnie wydał stosowne rozstrzygnięcie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. w Warszawie. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
- art. 33 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 32 p.p.s.a. poprzez doręczanie zawiadomień o terminie rozprawy oraz odpisu wyroku nieistniejącej już [...] S.A., a w rezultacie niezapewnienie udziału w postępowaniu [...] sp. z o.o., której oczywiście przysługuje interes prawny w toczącym się postępowaniu jako stronie postępowania zakończonego decyzją Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] września 2009 r., co spowodowało nieważność postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Kielcach stosownie do przepisu art. 183 § 2 pkt 2 i 5 p.p.s.a.;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz § 2 w zw. z art. 151 p.p.s.a., jak również w zw. z przepisami art. 6, 7, 8, 11, 16, 77 § 1,105 § 1,107 § 3, 145 § 1 pkt 8, 146 § 2, 151 § 1 pkt 2 oraz 151 § 2 k.p.a. poprzez uwzględnienie skargi zamiast jej oddalenia w wyniku:
i. niezastosowania przepisu art. 16 w zw. z 105 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie, że ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Staszów z dnia [...] grudnia 2008 r. umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia i decyzja ta jako prawomocna wiąże inne organy, jak również powinna być brana pod uwagę przez sądy administracyjne orzekające w sprawie;
ii. niezastosowania przepisu art. 146 § 2 w zw. z art. 151 § 2 k.p.a. i uchylenie decyzji organów I i II instancji, które odmawiały uchylenia decyzji Starosty Staszowskiego z dnia [...] lipca 2009 r. odmawiającej, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ww. organu nr [...] z dnia [...] października 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "Wierzbica BB-1 9303" zlokalizowanej na działce nr A w miejscowości Krzywołęcz, pomimo iż decyzje organów I i II instancji w tym przypadku były uzasadnione, jako że we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a więc zastosowanie tzw. "negatywnej przesłanki" skutkujące odmową uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę było właściwe;
iii. błędnego zastosowania przepisu art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i usunięcie z obrotu prawnego decyzji organów I i II instancji, pomimo że w związku z wystąpieniem przesłanki negatywnej z art. 146 § 2 k.p.a., uchylenie decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie było niedopuszczalne;
- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 8 k.p.a. poprzez wskazanie w uzasadnieniu, że organy administracji ponownie rozpatrujące sprawę winny dokonać ponownego zbadania stanu faktycznego sprawy w zakresie, anten usytuowanych na wysokości od 38 do 71 m. n.p.t., co prowadzi do sytuacji, w której organy te miałyby dokonać ponownie oceny stanu faktycznego w zakresie, w którym ten stan faktyczny a także stosowny stan prawny nie uległ zmianie. Dokonanie odmiennej oceny mimo braku podstaw do zmiany stanowiska podważyłoby zaufanie do organów władzy publicznej;
- art. 190 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że poczynione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 120/13 ustalenia odnośnie "braku ustosunkowania się przez organy administracyjne do oddziaływania anten radioliniowych usytuowanych na wysokości m.in. 38,0 m.n.p.t.", jest wiążącą w sprawie Sąd I instancji wykładnią prawa, podczas gdy były to ustalenia dotyczące stanu faktycznego, do których przepisu art. 190 p.p.s.a. nie stosuje się;
e. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wskazań co do dalszego postępowania w zakresie ewentualnego sposobu zsumowania mocy wszystkich anten objętych przedmiotowym przedsięwzięciem, w zakresie równoważnej mocy promieniowanej izotropowo;
oraz naruszenie prawa materialnego, tj.:
- art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane w związku z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznanie, że przed wydaniem decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej, organ administracji budowlanej powinien sprawdzić spełnienie wymagań tejże inwestycji tak, jak w przypadku przedsięwzięcia zaliczanego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia wynika, że podstawą kwalifikacji jest równoważna moc wyznaczona dla pojedynczej anteny i przedmiotowa stacja bazowa nie stanowiła tego typu przedsięwzięcia, a więc wydanie przez Starostę Staszowskiego decyzji nr [...] z dnia [...] października 2006 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] S.A. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "Wierzbica BB-1 9303" zlokalizowanej na działce nr A w miejscowości Krzywołęcz było zasadne, a obecnie skarżona decyzja organu II instancji utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą jej uchylenia we wznowionym postępowaniu - są w pełni zasadne;
- § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie zakwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, po dokonaniu kwalifikacji z uwzględnieniem równoważnej mocy promieniowania izotopowo wyznaczonej dla większej liczby anten, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia wynika, że podstawą kwalifikacji jest równoważna moc wyznaczona dla pojedynczej anteny;
- § 4 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że § 4 rozporządzenia znajduje zastosowanie w sprawie oraz błędną wykładnię § 4 polegającą na uznaniu, że w sprawie możliwe jest zsumowanie parametrów tego samego rodzaju, charakteryzujących skalę przedsięwzięcia.
Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach oraz o zasądzenie od Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do życia" z siedzibą w Rzeszowie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację zawartą w powyższych zarzutach.
W piśmie z dnia 26 maja 2015 r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Elektroskażeniom "Prawo do Życia" w Rybniku wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji.
Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu, którego uwzględnienie musiałoby prowadzić do stwierdzenia, iż postępowanie przed sądem pierwszej instancji dotknięte jest wadą nieważności wymienioną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. wskazać należy, że Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził aby skarżąca Spółka pozbawiona była, bez swojej winy, możliwości obrony swoich praw. Wadliwości tej skarżąca upatruje w tym, że zawiadomienia o terminie rozprawy oraz odpisy wyroku doręczono nieistniejącej w tej dacie Spółce [...] S.A. co doprowadziło do niezapewnienia udziału w sprawie Spółce [...] Spółka z o.o. Te okoliczności nie znalazły potwierdzenia w aktach sprawy. Jak wynika z zarządzenia z dnia 24 kwietnia 2013 r. (k. 108) oraz dowodu doręczenia zawiadomienia (k. 116), zawiadomienie o terminie rozprawy na dzień 31 maja 2013 r. zostało wysłane do Spółki [...] S.A. na adres Warszawa ul. P. Taki podmiot występował jako inwestor we wszczętym – skargą z dnia 15 września 2009 r. postępowaniu, a Sąd nie został zawiadomiony o zmianie formy prawnej uczestnika postępowania (obecnie skarżącej kasacyjnie Spółki). Zawiadomienie to zostało przekazane do kancelarii ogólnej [...] Spółka z o.o. z siedzibą pod tym samym adresem. Spółka zatem, mimo wadliwie wskazanego adresata ("Spółka Akcyjna" zamiast "Spółka z o.o.") została zawiadomiona o terminie rozprawy. Nie można zatem skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, że dopuścił się naruszenia art. 91 § 2 p.p.s.a. zwłaszcza w stopniu skutkującym nieważnością postępowania sądowoadministracyjnego.
Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej. Przepis ten określa zatem zasadę kontynuacji praw i obowiązków spółki przekształconej, co uzasadnia stanowisko o braku potrzeby wydawania odrębnego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 33 § 1 i 2 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy jako nieuzasadniony należy potraktować zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miałyby skutkować nieważnością postępowania sądowowadministracyjnego.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, iż kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że zaskarżony wyrok został wydany w warunkach określonych w art. 190 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Niniejsza sprawa była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie II OSK 120/13 uchylił poprzednie rozstrzygnięcie oddalające skargę przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, 8, 9, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny skonkretyzował, że organy administracji nie ustosunkowały się do całej inwestycji objętej projektem budowanym, zaś analizie powinna być poddana całość zamierzenia inwestycyjnego, a nie tylko cześć jego elementów. Wadliwie – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczono postępowania do analizy anten na wysokości 59 n.p.t z pominięciem oceny oddziaływania anten radioliniowych usytuowanych m.in. na wysokości 38 m n.p.t. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, mimo że ocena prawna i wskazania odnoszą się do stanu faktycznego, a nie sposobu wykładni przepisu prawa materialnego, to ma pełną moc wiążącą dla Sądu, który orzeka ponownie na skutek wydania wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny. Po pierwsze wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1467) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest jednolity pogląd, co do tego, że kontrola zgodności z prawem odnosi się zarówno do prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego (prawidłowości wykładni i zastosowania przepisu) jak i przepisów postępowania. Oceną tą (co do zastosowania przepisów postępowania) związany jest wojewódzki sąd administracyjny w oparciu o art. 190 p.p.s.a. Takie stanowisko prezentowane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wskazuje się wszak, że przez ocenę prawną, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć osąd, co do prawidłowości rozstrzygnięcia, a omawiana ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa, tak materialnego jak i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07, Lex 510043).
Nie ma zatem racji skarżąca kasacyjnie Spółka twierdząc, że Sąd błędnie uznał, iż w oparciu o art. 190 p.p.s.a. związany był oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania.
W świetle powyższej oceny nie ulega wątpliwości, że prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, iż zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy w zakresie wskazanym w uzasadnieniu omawianego wyżej wyroku. Nie znajduje zatem prawnego uzasadnienia zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 6, 7, 8, 11, 16, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. skoro prawidłowo Sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony. Powyższe czyni również niezasadnym zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, a to art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 71 ustawy z dnia 8 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko jak i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko jak i § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Po pierwsze wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji nie stwierdził kategorycznie, iż doszło do naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego. Zauważył jedynie potrzebę należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy i dokonania analizy oddziaływania na środowisko całego zamierzenia inwestycyjnego w tym również anten radioliniowych usytuowanych na wysokości m.in. 38 m n.p.t. Wyjaśnił, że konieczność przeprowadzenia takiej analizy wynika z treści § 4 ww. rozporządzenia i jednocześnie zawarł wskazówki co do sposobu zastosowania tego przepisu w niniejszej sprawie. Po drugie, wymaga wyjaśnienia, że dopiero prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie może być przedmiotem subsumcji do dyspozycji odpowiednich przepisów prawa materialnego. A zatem, jak zostało wyżej wskazane, skoro prawidłowo Sąd wojewódzki uznał, że zaskarżona decyzja została wydana przedwcześnie, z naruszeniem wskazanych wyżej zasad postępowania wyjaśniającego, to co najmniej przedwczesna byłaby ocena trafności zastosowania przepisów prawa materialnego przez ten Sąd.
Nie ma także racji skarżąca kasacyjnie Spółka co do tego, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. Naruszenia zasad wskazanych w tym przepisie skarżący upatruje w braku wskazań co do dalszego postępowania w przypadku zsumowania ocen wszystkich anten oraz we wskazaniu, że organy administracji powinny dokonać ponownego zbadania stanu faktycznego sprawy w zakresie oddziaływania również anten na wysokości 39-71 m n.p.t. z pominięciem faktu, że decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Po pierwsze wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, które w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu, co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Z takim naruszeniem, dodatkowo mającym wpływ na wynik sprawy i to w stopniu istotnym nie mamy zatem do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Wbrew bowiem zarzutom skarżącego kasacyjnie Sąd wojewódzki zawarł w uzasadnieniu wyroku wytyczne co do dalszego toku postępowania, wskazał wszak na konieczność dokonania analizy całego zamierzenia inwestycyjnego z uwzględnieniem zawartego w uzasadnieniu stanowiska. Wprawdzie brak jest szczegółowych zaleceń co do postępowania w zakresie ewentualnego zsumowania mocy wszystkich anten jednakże taki brak uzasadnienia nie może uzasadniać twierdzenia o konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku. Nie może wszak ujść uwadze, że zadaniem Sądu nie jest merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, a ocena czy organy administracji prawidłowo zastosowały normy ustrojowe oraz przepisy postępowania i prawa materialnego. Wojewoda w ramach posiadanych kompetencji winien zatem ustalić, które z parametrów nadają się do zsumowania. Nie może także ujść uwadze przy ocenie zasadności ww. zarzutu, że skoro organy administracji nie dokonały żadnych ustaleń w ww. zakresie to nie można Sądowi wojewódzkiemu skutecznie zarzucić, że nie wskazał parametrów, które organy powinny zsumować.
I wreszcie nie ma racji skarżąca kasacyjnie twierdząc, że Sąd pierwszej instancji błędnie nakazał organom administracji dokonanie ponownej oceny oddziaływania całego zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji gdy ocena ta była już przeprowadzona i znalazła wyraz w decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., którą umorzono postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Myli się bowiem skarżąca twierdząc, że w postępowaniu zakończonym tą decyzją organ badał czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z jej uzasadnienia wynika wszak, że przyczyną, dla której organ umorzył postępowanie (po uprzednim uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r.) nie było uznanie, że inwestycja nie wymaga ustalenia środowiskowych uwarunkowań ale nie złożenie, mimo wezwania, dokumentacji niezbędnej, zdaniem organu środowiskowego do wydania decyzji. W tym stanie rzeczy nie można uznać, iż decyzja z dnia [...] grudnia 2008 r. stoi na przeszkodzie dokonaniu oceny we wskazanym przez Sąd pierwszej instancji zakresie. Kwestia czy przedmiotowa stacja jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia, a w konsekwencji czy wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie była zatem dotychczas przedmiotem oceny organów (po uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r.).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ocenił, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Organy administracji przy ponownym rozpoznaniu sprawy związane będą oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r. w sprawie II OSK 120/13. Wydając decyzję organy administracji zobligowane będą także do oceny czy nie zachodzą przesłanki określone w art. 146 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji wyroku.
Jednocześnie Sąd nie rozstrzygnął w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz skarżącego albowiem Stowarzyszenie nie wykazało aby poniosło jakiekolwiek koszty tego postępowania.