II OSK 2448/23

II OSK 2448/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-12-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Tomasz Bąkowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Nadzór budowlany
Sygn. powiązane
VII SA/Wa 1822/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-09-11
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 61 pkt 1, art. 66 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1048
art. 3 ust. 2
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1822/23 w sprawie ze sprzeciwu Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2023 r., nr 790/2023 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 1822/23, oddalił sprzeciw Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W. od decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 lipca 2023 r., nr 790/2023 w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Zaskarżoną decyzją Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "MWINB") po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej M. w W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy (dalej: "PINB") z 21 marca 2023 r., nr IOT/88/2023, nakazującej Wspólnocie Mieszkaniowej M., w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 z późn. zm., dalej: "p.b."), usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w stanie technicznym budynku przy [...] w W. przez wykonanie, w określonych terminach, robót budowlanych polegających na:
1. doraźnym zabezpieczeniu izolacji dachu w postaci membrany S. przez zamocowanie membrany do ścian za pomocą nowych listew;
2. wykonaniu nowej izolacji przeciwwodnej dachu obecnie wykonanej z membrany S.;
3. wykonaniu uszczelnienia przecieków pozostałych dachów budynku;
4. wykonaniu odbicia luźnych tynków na elewacji i uzupełnienie go nowym tynkiem;
5. wykonaniu izolacji wszystkich czap kominowych;
6. wykonaniu nowych obróbek blacharskich murów balustrad tarasu nad lokalem nr 8 uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w sprawie (materiał zdjęciowy, protokoły z oględzin, opinia techniczna), w szczególności przedłożonej oceny technicznej stanu technicznego pokrycia dachowego, tarasów oraz elewacji ww. budynku z 28 grudnia 2022 r. autorstwa mgr inż. L.T. wynika m.in. nieprawidłowe mocowanie membran tarasu przynależnego do lokalu nr 9 (zerwane mocowanie membrany izolacji dachu str. 7) oraz istnienie śladów zawilgoceń/zacieków na elewacji wschodniej, natomiast na elewacji północnej: ubytek tynku nad oknem, ślady przemarzania, ubytki tynku i zarysowania wywołane działaniem wody, rysa pozioma na wysokości połączenia murka balustrady. We wnioskach (str. 12) opracowania wskazano na aktywne przecieki z tarasu do lokalu nr 8 spowodowane zerwanymi połączeniami membran przy krawędziach tarasów nad lokalami, elewacje z osłabionymi tynkami cienkowarstwowymi, uszkodzenia tynków głównie w płaszczyznach wieńcy, bądź w miejscach narażonych na zawilgocenie rozpryski wody, ślady przemarzania elewacji przy wieńcach, słupach i rdzeniach ścian. Natomiast w zaleceniach wskazano na konieczność wykonania doraźnego zabezpieczenia izolacji tarasu przynależnego do lokalu nr 9 przez zamocowanie membrany do ścian za pomocą nowych listew oraz wykonaniu nowych łączeń na wszystkich ścianach balustrady tarasu przynależnego do lokalu nr 9, nowej izolacji tarasu przynależnego do ww. lokalu oraz remont elewacji budynku obejmujący swoim zakresem przynajmniej odbicie i uzupełnienie tynków cienkowarstwowych. W opinii zawarto również pogram prac naprawczych, określający poszczególne roboty budowane konieczne do wykonania. Ponadto, w protokole z oględzin z 30 kwietnia 2019 r. również wskazano na ubytki membrany tarasu przynależnego do lokalu nr 9, a w protokole 18 maja 2022 r. podano, że w lokalu nr 9 w pomieszczeniu łazienki widoczne miejsca po zalewaniu wodą, zacieki oraz odpadająca farba. Na tarasie przynależnym do lokalu nr 9 widoczna przerwana ciągłość membrany dachowej, całość pokryta drobnym kamieniem. Z tarasu widoczne spękania na elewacji. W lokalu nr 8 widoczne zacieki na suficie oraz styku ściany z sufitem. W lokalu nr 7 widoczne smugi na ścianie oraz miejsca a suficie, które zostały zamalowane farbą. Taras lokalu nr 18 znajduje się pod lokalem mieszkalnym nr 9 i został wykończony deskami drewnianymi. Według właścicieli pod deskami znajdują się wpusty liniowe. Natomiast z protokołu z okresowej pięcioletniej i rocznej kontroli stanu technicznego budynku z 19 lipca 2021 r. wynika m.in., że stan techniczny obróbek blacharskich dachu jest niezadowalający (widoczne uszkodzenia i korozja), elewacji również niezadowalający.
W ocenie MWINB zastosowany przez organ I instancji tryb postępowania wskazany w art. 66 p.b. jest właściwy, gdyż część obiektu budowlanego jest w nieodpowiednim stanie technicznym. Niemniej jednak organ powiatowy nie dokonał pełniej oceny stanu faktycznego sprawy, a nałożenie obowiązku w zakresie określonym w sentencji zaskarżonej decyzji było co najmniej przedwczesne. Zdaniem MWINB obowiązki nałożone w pkt 4, 5 i 6 zaskarżonego rozstrzygnięcia są zasadne i mają oparcie w aktach sprawy, jak również zostały wskazane w opinii technicznej z 28 grudnia 2022 r. (str. 12 pkt. 11.3, 11.2 ppk 3, str. 15 pkt 12.3). Natomiast co do obowiązków określonych w pkt. 1, 2 i 3 organ II instancji powziął wątpliwości. Wskazał, iż PINB w ww. punktach nałożył obowiązek w zakresie dachu ww. budynku, jako całości. Podczas gdy z treści opinii stanu technicznego pokrycia dachowego, tarasów i elewacji ww. budynku z 28 grudnia 2022 r. wynikają nieprawidłowości w zakresie tarasu przynależnego do lokalu nr 9 (stanowiącego również stropodach), m.in.: zerwane mocowanie membrany izolacji dachu (str. 7). Natomiast we wnioskach ww. opinii podano, że nie stwierdzono przecieków z innych tarasów i dachu. Ponadto autor ww. opracowania dokonał odkrywki tarasu przynależnego do lokalu nr 9 (str. 10 opracowania). Zalecenia wykonania robót budowanych wskazanych ww. opracowaniu dotyczą tarasu przynależnego do lokalu nr 9, a nie dachu jako całości. Jakkolwiek w aktach spawy organu powiatowego znajduje się kopia protokołu okresowej pięcioletniej i rocznej kontroli stanu technicznego ww. budynku z 19 lipca 2021 r. z której wynika m.in.: pokrycie dachu z membrany dachowej S., widoczne lokalne zabrudzenia i miejscowe naprawy pokrycia oraz że zalecenia z poprzedniej kontroli w zakresie dachu nie zostały wykonane (np. w zakresie remontu pokrycia dachowego oraz warstw izolacyjnych), to zauważyć należy, że ww. protokół został sporządzony 19 lipca 2021 r., a zaskarżona decyzja została wydana 21 marca 2023 r., tj. ponad 1,5 roku od dnia jego sporządzenia. Organ zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się opinia techniczna z 28 grudnia 2022 r., z której wynika, że obecnie stan techniczny tarasu przynależnego do lokalu nr 9 posiada nieprawidłowości oraz że nie stwierdzono przecieków z innych tarasów i dachu, a także, że przecieki występują obecnie tylko na tarasie przynależnym do lokalu nr 9 (taras nad lokalem nr 8), pozostałe zacieki zostały usunięte przez Wspólnotę i nie stanowią problemu (str. 5 pkt 6 – ustalenia z wywiadu z użytkownikiem). Z uwagi na powyższe, w ocenie organu odwoławczego organ powiatowy nie ustalił w sposób bezsprzeczny konieczności wykonania robót budowlanych opisanych w pkt. 1, 2 i 3 decyzji w stosunku do całości dachu budynku. Powyższe również nie wynika z akt sprawy. MWINB zaznaczył, że nawet jeżeliby przyjąć za konieczność nałożenia obowiązku wykonania uszczelnienia przecieków pozostałych dachów budynku, to w takim kształcie obowiązek nie został precyzyjne wskazany, tj. w szczególności nie wiadomo których (pozostałych) dachów obowiązek dotyczy, jak również nie wskazano w jaki sposób należy dokonać uszczelnienia przecieków.
Odnosząc się do odwołania MWINB wskazał, że obowiązek wykonania prac został prawidłowo nałożony na Wspólnotę Mieszkaniową ww. budynku, albowiem to ona jest odpowiedzialna za stan techniczny elementów należących do części wspólnych budynku położonego przy [...] w W., których elementami są: pokrycie dachowe, warstwy konstrukcyjne tarasu, w tym izolacja przeciwwodna.
Sprzeciw od decyzji MWINB z 3 lipca 2023 r., nr 790/23 wniosła Wspólnota Mieszkaniowa M. w W.
Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: "k.p.a.") przez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania, podczas gdy decyzja wydana przez organ I instancji została skierowana do skarżącego jako podmiotu niebędącego stroną w sprawie, zamiast do właścicieli lokalu nr 9 przy [...] w W. odpowiadających za stan techniczny tarasu, w konsekwencji czego należało uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone,
b. art. 138 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji kasatoryjnej przez organ II instancji, gdyż postępowanie należało umorzyć w całości jako bezprzedmiotowe, w konsekwencji czego zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona w całości.
Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci dokumentacji fotograficznej tarasu oraz wyciągu z aktu notarialnego dot. wyodrębnienia lokalu numer 9 przy [...] w W. na okoliczność wyłącznego korzystania z tarasu przez właścicieli lokalu nr 9, przy [...] w W., przylegania tego tarasu do tego lokalu.
Skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji MWINB z 3 lipca 2023 r., nr 790/2023 lub ewentualnie uchylenie uzasadnienia całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie w całości poprzedzającej decyzji PINB. Wniosła także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu skarżąca rozwinęła i uzasadniła podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na sprzeciw MWINB podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
W ocenie Sądu MWINB trafnie uznał, że organ I instancji nie dokonał pełnej oceny stanu faktycznego sprawy, a obowiązki nałożone na Wspólnotę Mieszkaniową w decyzji organu I instancji w pkt 1,2,3 budzą wątpliwości. Przede wszystkim organ powiatowy ww. punktach nałożył obowiązek w zakresie dachu budynku jako całości. Natomiast z treści opinii z 28 grudnia 2022 r. wynikają nieprawidłowości w zakresie tarasu przynależnego do lokalu nr 9 (stanowiącego również stropodach). Również zalecenia wykonania robót budowanych wskazanych ww. opracowaniu dotyczą wyłącznie tarasu przynależnego do lokalu nr 9.
Zdaniem Sądu, z uwagi na powyższe rozbieżności słusznie MWINB stwierdził, że organ powiatowy nie ustalił w sposób bezsprzeczny konieczności wykonania robót budowlanych opisanych w pkt. 1, 2 i 3 decyzji w zakresie do całości dachu budynku.
Odnosząc się do zarzutu sprzeciwu dotyczącego błędnego skierowania decyzji do skarżącej jako podmiotu niebędącego stroną w sprawie, zamiast do właścicieli lokalu nr 9 przy [...] w W. Sąd podkreślił, że krąg adresatów decyzji wydanej w trybie art. 66 ust. 1 p.b. wynika z treści art. 61 p.b., który przewiduje, że to właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany m.in. utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 cyt. p.b., a więc użytkować obiekt zgodnie z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać go w należytym stanie technicznym i estetycznym.
Skoro więc ustalone przez PINB nieprawidłowości stanu technicznego odnosiły się do elementów konstrukcyjnych budynku takich jak: pokrycie dachowe, warstwy konstrukcyjne tarasu, w tym izolacja przeciwwodna, czy elewacja budynku to oznacza, że obejmowały one część (nieruchomość) wspólną budynku w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2021 r., poz. 1048, dalej: "u.w.l."). Tym samym Sąd uznał za prawidłowe skierowanie zaskarżonej decyzji do Wspólnoty Mieszkaniowej.
Sąd podzielił też stanowisko MWINB, że sytuacja, w której zachodzi konieczność przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego, co do nałożonych w pkt 1, 2, 3 decyzji organu I instancji, uzasadnia wydanie decyzji kasacyjnej, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa M. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.
Wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów:
1. postępowania, które to naruszenie mogło, mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i nieumorzenie postępowania, podczas gdy decyzja wydana przez organ I instancji została skierowana do Wspólnoty jako podmiotu niebędącego stroną w sprawie, zamiast do właścicieli lokalu nr 9 przy [...] w W. odpowiadających za stan techniczny tarasu, w konsekwencji czego należało uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i powinno zostać umorzone;
2. prawa materialnego, tj.:
a. art. 3 ust. 2 u.w.l. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, ze taras urządzony na stropodachu, z którego ma prawo korzystać wyłącznie właściciel lokalu nr 9 przy [...] w W. stanowi części wspólne budynku, podczas gdy prawo własności przysługujące właścicielom poszczególnych lokali obejmuje również tarasy, a dokładnie ich wierzchnią warstwę wykończeniową oraz przestrzeń wykorzystywaną do wyłącznego zaspokajania potrzeb mieszkaniowych przez właścicieli lokalu, w konsekwencji czego należało uznać, że Wspólnota nie odpowiada za stan techniczny tarasu położonego na stropodachu i w konsekwencji nie powinna być strona postępowania,
b. art. 61 pkt 1 p.b. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że Wspólnota odpowiada za stan techniczny tarasu przynależnego do lokalu mieszkalnego nr 9 przy [...] w W., podczas gdy wierzchnia, wykończeniowa warstwa tarasu objęta jest prawem własności do ww. lokalu mieszkalnego, w konsekwencji czego należało uznać, że Wspólnota nie odpowiada za stan techniczny tarasu w zakresie wskazanym w decyzji PINB.
Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2023 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1822/23 oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 182 § 2a p.p.s.a. skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego sprzeciw od decyzji jest rozpoznawana na posiedzeniu niejawnym. Z kolei w myśl 182 § 3 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Stosownie do powyższej regulacji Naczelny Sąd Administracyjny wydał wyrok w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Według art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W świetle przywołanych przepisów Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia prawa przez Sąd I instancji przy ocenie zaskarżonej decyzji.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ocena trafności skierowania zaskarżonej decyzji do skarżącej kasacyjnie mieściła się w ramach rozpoznawania sprzeciwu. Zgodnie bowiem z przywołanym powyżej art. 64e p.p.s.a., "sąd powinien zbadać wystąpienie nie tylko przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 k.p.a., ale także pozostałych przesłanek warunkujących prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej, takich jak np. kwestia wydania decyzji przez organ, pracownika podlegającego wyłączeniu czy właśnie skierowania decyzji do podmiotu posiadającego lub nie przymiot strony postępowania. Sąd administracyjny, rozpoznając sprzeciw, skoro ma za zadanie rozważyć, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 138 § 2 k.p.a., musi także ustalić, czy w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a." (wyrok NSA z 27.07.2021 r., I OSK 959/21, LEX nr 3224026).
Badając zaś legalność zaskarżonej decyzji w takim zakresie, Sąd prawidłowo przyjął, że jej adresatem jest skarżąca kasacyjnie.
Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.w.l., nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zarząd nad nieruchomością wspólną sprawuje zaś wspólnota mieszkaniowa, co wynika z przepisów rozdziału 4 u.w.l. Natomiast stosownie do art. 61 p.b., obowiązki związane z utrzymaniem obiektu budowlanego w należytym stanie technicznym ciążą na właścicielu lub zarządcy nieruchomości.
Biorąc pod uwagę wskazane uwarunkowania prawne oraz dotychczasowy przebieg sprawy, jak i podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty należy uznać, że sednem zaistniałego sporu jest uznanie bądź nieuznanie tarasu/stropodachu za część budynku, stanowiącą nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ust. 2 u.w.l.
Odwołując się do orzecznictwa sądowego, którego utrwalone stanowisko podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie należało przyjąć, że korzystanie z tarasu przez właściciela jednego lokalu w okolicznościach, w których taras ten pełni rolę dachu budynku, nie wpływa na traktowanie tej części budynku jako dachu (stropodachu) lub jego fragmentu nad lokalem mieszkalnym. Stąd też występujące wady, uszkodzenia, czy zniszczenia takiego tarasu powinny być traktowane jako wady, uszkodzenia lub zniszczenia części wspólnej budynku (por. wyroki NSA z 5.03.2014 r., II OSK 2403/12, z 28.03.2023 r., II OSK 807/20, por. też wyrok SA w Katowicach z 13.08.2013 r., I ACa 484/13).
W sytuacji, w której taras pełni jednocześnie funkcję dachu budynku, to tę drugą funkcję należy uznać za podstawową, zaś pierwszą za funkcję wtórną (por. wyrok NSA z 17.11.2020 r., II OSK 2041/20, LEX nr 3116348, wyrok NSA z 16.05.2018 r., II OSK 1556/16, LEX nr 2506414, wyrok NSA z 5.03.2014 r., II OSK 2403/12 oraz wyrok SA w Katowicach z 4.03.2015 r., VI ACa 743/14, wyrok SA w Białymstoku z 26.04.2018 r., I ACa 17/18, wyrok SA w Warszawie z 16.01.2014 r., I ACa 763/13).
Oznacza to, że samo korzystanie z tarasu, będącego równocześnie stropodachem, przez właściciela jednego lokalu nie zmienia podstawowej funkcji tej części budynku, nawet gdy – tak jak w niniejszej sprawie – stropodach pełniący funkcję tarasu znajduje się jedynie nad lokalem właściciela, który korzysta z tego tarasu z wyłączeniem innych osób. Przyjęcie przeciwnego stanowiska mogłoby prowadzić do błędnego uznania odpowiedzialności za stan techniczny dachu właścicieli ostatnich kondygnacji budynku.
Niezależnie od dotychczasowych uwag, wypada przypomnieć, że decyzja PINB w części obejmującej zaskarżone punkty obejmowała całą powierzchnię dachu, co zakwestionował organ odwoławczy. To już zaś stało się wystarczającym powodem do uznania skarżącej kasacyjnie wspólnoty, będącej zarządcą budynku, za stronę postępowania administracyjnego, a co za tym idzie adresata zaskarżonej decyzji.
Z tych też względów należało uznać, że Sąd I instancji, rozpoznając sprzeciw, właściwie ocenił zaistnienie przesłanek do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., zaś zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. oraz błędnego zastosowania art. 3 ust. 2 u.w.l. i art. 61 pkt 1 p.b., za pozbawione uzasadnionych podstaw.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.