II OSK 2448/14

II OSK 2448/14 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2016-06-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-08-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Maria Czapska - Górnikiewicz /sprawozdawca/
Rafał Wolnik
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Kr 266/14 - Wyrok WSA w Krakowie z 2014-05-22
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i orzeczenia organów I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 156 par. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 106 par. 3 i 5, art. 141 par. 4, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2012 poz 1015
art. 28a. art. 33 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. i J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 266/14 w sprawie ze skargi M. M. i J. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2013 r. znak: [...] oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, 2. zasądza od Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie solidarnie na rzecz M. M. i J. M. kwotę 800 (osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. M. i M. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r., utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji z dnia [...] października 2013 r., którym oddalono zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.
Decyzją z dnia [...] maja 1996 r. Prezydent Miasta Krakowa nakazał T. M. rozbiórkę obiektu budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...] przy ul. C. w K. Rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] czerwca 1997 r.
Upomnieniem z dnia 25 sierpnia 1997 r. Prezydent Miasta Krakowa wezwał T. M. do niezwłocznego wykonania ww. obowiązku, a w dniu 10 października 1997 r. wystawił w stosunku do niego tytuł wykonawczy. W związku ze śmiercią zobowiązanego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie - powiat grodzki zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne, a po wskazaniu jako następców prawnych zobowiązanego – M. M. oraz J. M. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. podjął zawieszone postępowanie. W dniu 6 sierpnia 2013 r. organ wystosował do następców prawnych zobowiązanego upomnienie, doręczone 26 sierpnia 2013 r. W dniu 6 września 2013 r. wystawiono w stosunku do zobowiązanych tytuł wykonawczy.
M. M. i J. M. złożyli zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej polegające na: błędzie co do osoby zobowiązanego, niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz niespełnieniu wymogów z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – powiat grodzki na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 pkt 4, 5 i 10, art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oddalił zarzuty. Jak wskazał organ egzekucyjny zobowiązani M. M. i J. M. są następcami prawnymi T. M., co wynika z analizy ksiąg wieczystych oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej i wypisów z rejestru gruntów. Z kolei wzór tytułu wykonawczego obowiązków o charakterze niepieniężnym stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz.1541 ze zm.) i nie zawiera on wymogu umieszczenia konkretnego przepisu prawa na podstawie, którego została wydana decyzja podlegająca egzekucji. Nakazany obowiązek jest także wykonalny zarówno od strony technicznej, jak i prawnej, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania jego zasadności i wymagalności. Nie ma również podstaw, aby przesyłając zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, załączać do niego dowód doręczenia upomnienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli J. M. i M. M.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 K.p.a. w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie wykonalności egzekwowanego obowiązku oraz ustalenie, że aktualnie prawo własności nieruchomości, której on dotyczy przysługuje M. M. i J. M. Ponieważ jest to obowiązek o charakterze nieosobistym, to każdorazowy właściciel nieruchomości zobowiązany jest do ponoszenia ciężarów (obciążeń) związanych z własnością tej nieruchomości, w tym nakazu wynikającego z ww. decyzji nakazowej.
Skargę na powyższe postanowienie złożyli J. M. i M. M., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 140 K.p.a., i art. 18, art. 27 § 1 pkt 2 i 3 i art. 33 pkt 4, 5 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżących w księgach wieczystych nieruchomości brak jest wpisów dotyczących budynków, co wprowadza wątpliwości odnośnie ich tożsamości z nieruchomością opisaną w treści decyzji rozbiórkowej.
W odpowiedzi na skargę Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał ją za niezasadną.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż z ustalonego stanu faktycznego wynika, że zobowiązanym do rozbiórki obiektu budowlanego był T. M., który obowiązku tego nie wykonał. Organ podjął zawieszone postępowanie po ustaleniu następców prawnych zmarłego. Zdaniem Sądu ze znajdujących się w aktach sprawy wypisów z ksiąg wieczystych nr [...] i [...] oraz wyrysów z mapy ewidencyjnej, a także wypisów z rejestru gruntów wynika, że właścicielami nieruchomości, na których posadowiony jest budynek objęty nakazem rozbiórki są obecnie J. M. i M. M. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo wystawił w dniu 6 września 2013 r. nowy tytuł wykonawczy, wskazując ich jako zobowiązanych. Wypełnia to dyspozycję art. 28a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Obowiązek rozbiórki jest obowiązkiem wynikającym z prawa materialnego administracyjnego i jeżeli wystąpi następstwo prawne to obowiązek administracyjny przechodzi na następcę prawnego zobowiązanego. Przejście następuje automatycznie, z mocy prawa na nowego właściciela nieruchomości. Powołanie w tytule wykonawczym ww. przepisu nie jest wymagane.
Nadto Sąd pierwszej instancji, nawiązując do wymienionych w art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji elementów tytułu wykonawczego, wyjaśnił, że wskazanie podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku oznacza podanie aktu prawnego – gdy podstawą egzekucji jest przepis, z którego wprost wynikają określone obowiązki lub decyzji – w przypadku, gdy egzekwowany obowiązek wynika z decyzji administracyjnej. Wskazanie podstawy prawnej obowiązku należy rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o podanie aktu prawnego, na podstawie którego wydano decyzję lub też wystarczające jest powołanie samej decyzji. W tytule wykonawczym z dnia 6 września 2013 r. wskazano decyzję z dnia [...] maja 1996 r. i takie określenie podstawy prawnej Sąd uznał za jak najbardziej poprawne.
Wyjaśniając, kiedy zachodzi niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarżący podnieśli, iż nieruchomości stanowiące obecnie ich własność nie są tożsame z nieruchomością opisaną w treści decyzji rozbiórkowej. W decyzji z dnia [...] maja 1996 r. nakazano rozbiórkę obiektu budowlanego "na terenie położonym przy ul. C. na działkach nr [...] (...)". Zdaniem jednak Sądu, powyższy zapis działek należy odczytywać w ten sposób, iż chodzi o działki nr [...]. Przesądził o tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Kr 1817/10 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji rozbiórkowej z dnia [...] maja 1993 r., prawomocny wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 listopada 2012r. sygn. akt II OSK 1223/11 skargi kasacyjnej. Z analizy materiału dowodowego, a w szczególności z wykazu zmian gruntowych wynika, że przeznaczony do rozbiórki budynek położony jest obecnie na działkach nr [...]. Potwierdza to m.in. protokół z kontroli z dnia 8 maja 2013 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowy obiekt położony jest na działkach nr [...]. Jak wynika z wykazu zmian gruntowych dawną działkę nr [...] podzielono na działki nr [...], zaś działkę nr [...] na działki nr [...]. Z odpisu księgi wieczystej nr [...] wynika, że właścicielem działek nr [...] oraz [...] jest M. M., natomiast z odpisu z księgi wieczystej nr [...], że właścicielką działki nr [...] jest J. M. Tym samym, organ prawidłowo skierował egzekucję do skarżących, jako aktualnych właścicieli nieruchomości, na których znajduje się przedmiotowy obiekt.
Nadto Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że decyzje z których wynika egzekwowany obowiązek (z dnia [...] maja 1996 r. i [...] czerwca 1997 r.) były poddane sądowej kontroli zarówno w zwykłym toku instancji, jak i nadzwyczajnym (wyroki: z dnia 30 kwietnia 1999 r. Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1271/97 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1817/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 1223/11). Ponieważ decyzja ta została uznana za zgodną z prawem, zarzut co do niewykonalności obowiązku jest bezzasadny.
Uznając, że badany w sprawie tytuł wykonawczy spełnia określone przepisami wymogi, a prowadzona na jego podstawie egzekucja jest zgodna z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli J. M. i M. M., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:
- naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) tj. art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a w zw. z art. art. 28a, art. 33 pkt 4, 5 i 10 oraz art. 27 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez ich błędną wykładnię polegającą na :
1. ustaleniu, że skarżący są następcami prawnymi zobowiązanego T. M. w rozumieniu art. 28a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, mimo niespełnienia przesłanek określonych w tym przepisie, a zwłaszcza braku dokumentu urzędowego, który miałby wykazywać przejście dochodzonego obowiązku na skarżących, a w konsekwencji błędne ustalenie, iż skarżący są osobami zobowiązanymi do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] maja 1996 r.
2. ustaleniu, że przy określeniu podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku w stosunku do skarżących wystarczającym jest przywołanie samej tylko decyzji, z której ten obowiązek wynika, bez konieczności wskazania przepisów prawa określających istnienie tego obowiązku po stronie skarżących, a to w sytuacji, gdy wystawienie tytułu wykonawczego w stosunku do skarżących ma być konsekwencją przejścia na nich egzekwowanego obowiązku – jako następców prawnych osoby pierwotnie zobowiązanej.
- naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), tj.: art. 141 § 4 P.p.s.a., 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a., art. 153 P.p.s.a., art. 106 § 3 i § 5 P.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 K.p.c. poprzez :
1. brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów i twierdzeń strony skarżącej, a w tym także i tych zarzutów, które zostały przedstawione w piśmie przygotowawczym z dnia 7 maja 2014 r., a zwłaszcza co do argumentacji wskazującej na brak podstaw do przyjęcia, aby nieruchomości stanowiące własność skarżących były tożsame z tymi nieruchomościami, które były objęte decyzją rozbiórkową,
2. brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności treści dokumentów złożonych w toku postępowania przed WSA w Krakowie, zwłaszcza w kontekście poczynionych ustaleń co do rzekomej tożsamości nieruchomości skarżących z nieruchomościami objętymi decyzją rozbiórkową,
3. dowolne ustalenie, że zapis działek określony w decyzji rozbiórkowej o nr [...] /.../ należy odczytywać w ten sposób, że chodzi o działki nr [...] z jednoczesnym wskazaniem, że jest to okoliczność, która miała być przesądzona w toku wcześniejszego postępowania ze skargi J. M., a zakończonego wyrokiem WSA z dnia 14.01.2011 r. VII SA/Kr 1817/10 (błędnie wskazano syg., winno być VII SA/Wa 1817/10) i wyrokiem NSA z dnia 13.11.2012 r. II OSK 1223/11,
4. błędne ustalenie, iż fakt wcześniejszego poddania kontroli sądowej decyzji rozbiórkowej pod kątem nieważnościowym, ma przesądzać o bezzasadności zarzutów skarżących składanych w trybie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Krakowie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.
W uzasadnieniu kasacji podkreślono, że treść ksiąg wieczystych nie daje wystarczających podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe nieruchomości są tożsame z nieruchomością opisaną w decyzji rozbiórkowej. Również wyrysy z mapy ewidencyjnej oraz wypisy z rejestru gruntów nie dawały podstawy do przyjęcia tożsamości tych działek, a zatem organ nie miał podstaw do ustalenia, iż na skarżących przeszedł obowiązek wynikający z tej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione w części podstawy.
Analizując w pierwszej kolejności drugi zarzut kasacji – naruszenia art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 106 § 3 i 5 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 K.p.c., po pierwsze stwierdzić trzeba, iż zawarty w art. 141 § 4 P.p.s.a. wymóg dotyczący zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze i podstawy prawnej rozstrzygnięcia, nie nakłada na Sąd pierwszej instancji obowiązku szczegółowego odnoszenia się do wszystkich wymienionych w skardze zarzutów, a jedynie do tych, które miały znaczenie dla sprawy. Stawiając zatem w skardze kasacyjnej zarzut pominięcia określonych zarzutów, wniosków, czy pism procesowych koniecznym staje się precyzyjne ich wskazanie, a następnie powiązanie ich z naruszeniem stosownego przepisu oraz wykazanie wpływu na wynik sprawy tego naruszenia tzn. wykazania, że gdyby Sąd ich nie pominął rozstrzygnięcie sprawy mogłoby być inne od kontrolowanego. Wskazując na ogólnikowe "brak ustosunkowania się wszystkich zarzutów i twierdzeń strony skarżącej", na pismo przygotowawcze z dnia 7 maja 2014 r. skarżący powyższych warunków nie spełnili.
Po drugie, nie można również powiązać wymienionych w treści analizowanego zarzutu przepisów z normami regulującymi sposób ustalania stanu faktycznego sprawy, a które zasadniczo stanowią przepisy procedury administracyjnej. Tożsamość nieruchomości skarżących z nieruchomościami objętymi decyzją rozbiórkową nie stanowiła ustaleń samodzielnych Sądu pierwszej instancji, ale orzekających w sprawie organów. Sąd w tym zakresie powtórzył ustalania organu, również opierając się na księgach wieczystych oraz wyrysach i wypisach z ewidencji gruntów. Co prawda, istotnie w sprawie Sąd pierwszej instancji prowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, ale stanowiło to jego uprawnienie w świetle art. 106 § 3 P.p.s.a. Zauważyć również trzeba i to, że w toku rozpoznawania sprawy przez ten Sąd, postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 24 marca 2014 r. zobowiązano pełnomocnika organu do przedłożenia aktualnego wykazu zmian gruntowych dla działek, o których mowa w egzekwowanej decyzji. W odpowiedzi, organ przesłał do Sądu wykaz zmian gruntowych dla działki ewid. nr [...].
Po trzecie, Sąd pierwszej instancji słusznie wskazał, iż sposób odczytania numeracji działek egzekwowanych decyzji został przesądzony w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1817/10 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 1223/11, które jako prawomocne pozostają wiążące dla niniejszej sprawy zgodnie z art. 170 P.p.s.a. I choć przepis ten zasadniczo odnosi się do sentencji orzeczenia, to jednak dla prawidłowego jej odczytania należy kierować się również treścią jego uzasadnienia i zawartych w nim motywów, dla których ww. Sądy uznały za prawidłowe decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji egzekwowanej. Nie dostrzeżono w nich przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a., w tym tej z pkt 5, a która zaistniałaby w sytuacji, gdyby działki wymienione w decyzji nie istniały. W tym też zakresie, czwarty argument na poparcie analizowanego zarzutu, że fakt wcześniejszego poddania kontroli decyzji rozbiórkowej pod kątem nieważnościowym przesądza o bezzasadności zarzutów skarżących w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego stanowi nadmierne uproszczenia, gdyż Sąd pierwszej instancji wskazywał na zapadłe uprzednio wyroki odnośnie egzekwowanej decyzji wyroki w kontekście jedynie zarzutu niewykonalności decyzji.
Na częściowe uwzględnienie zasługiwał natomiast pierwszy zarzut kasacji dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 28a, art. 33 pkt 4, 5 i 10 oraz art. 27 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być błąd, co do osoby zobowiązanego. Jak trafnie podkreślał Sąd pierwszej instancji, zasadą jest zgodność tytułu wykonawczego z decyzją stanowiącą podstawę jego wystawienia. Skoro zatem podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja określająca zobowiązanie, to należy w nim wskazać jako zobowiązanego osobę (osoby), na którą decyzją tą nałożono obowiązek. Podkreślić trzeba, że organy egzekucyjne nie są powołane do ponownej oceny okoliczności sprawy, ale do wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej i określonego w niej obowiązku. Tym samym nie miały one podstaw prawnych, do ponownego ustalania, gdzie znajduje się obiekt budowlany, który ma zostać rozebrany. To zostało już ustalone w decyzjach organów obu instancji z dnia [...] maja 1996 r. i [...] czerwca 1997 r. Skoro zatem obowiązek nałożony tymi decyzjami dotyczy nieruchomości – działek w nich konkretnie oznaczonych, to następstwo prawne zobowiązanego przechodzi na wszystkich każdoczesnych właścicieli wszystkich działek wymienionych w tych decyzjach. Art. 28a ww. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną, lecz wprowadza możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby niż ta, przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę jako następcę prawnego zobowiązanego w toku postępowania egzekucyjnego przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 243/11, Lex nr 1251946). Warunkiem kontynuacji postępowania egzekucyjnego jest wystawienie przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowanie go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Tytuł ten musi, uwzględniać następstwo prawne właścicieli działek wymienionych w tytule wykonawczym i musi być potwierdzone urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. W okolicznościach niniejszej sprawy to następstwo prawne w odniesieniu do wszystkich działek objętych tytułem wykonawczym nie zostało jednak wykazane. Ustalając je ograniczono się, bowiem tylko do części działek, pomijając inne wymienione w decyzji rozbiórkowej.
Prawidłowo przy tym Sąd pierwszej instancji uznał, że w tytule wykonawczym wskazano podstawę prawną egzekwowanego obowiązku o charakterze niepieniężnym poprzez wymienienie decyzji rozbiórkowych i takie działanie organu było wystarczające. Na taki sposób jego wypełniania wskazuje również formularzowy charakter tytułu wykonawczego, gdzie w pkt 24 wskazano wprost – podstawa prawa obowiązku (akt administracyjny). Wzór tytułu został określony w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wskazując na powyższe wobec częściowej zasadności rozpoznawanej kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok, a uznając, że na obecnym etapie postępowania stan sprawy został już dostatecznie wyjaśniony, rozpoznał skargę i uchylił postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. O zwrocie kosztów sądowych orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 i art. 200 tej ustawy.