II OSK 2444/19

II OSK 2444/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Jan Szuma
Robert Sawuła /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Gl 952/18 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2019-02-20
I OSK 2444/19 - Wyrok NSA z 2024-05-22
I SA/Wa 1990/18 - Wyrok WSA w Warszawie z 2019-04-02
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 3 pkt 1 i 3, art. 48 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 27 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 952/18 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 3 września 2018 r. nr WINB-WOA.7721.367.2018.JM w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 952/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. Z. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 3 września 2018 r., nr WINB-WOA.7721.367.2018.JM w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W piśmie z dnia 7 września 2017 r. Burmistrz M. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. o zbadanie legalności obiektów budowlanych znajdujących się na działkach nr [...], [...], położonych w miejscowości M..
W piśmie z dnia 6 października 2017 r. organ nadzoru budowlanego zawiadomił właściciela wspomnianych nieruchomości, K. Z. (dalej zwanego stroną, skarżącym) o przeprowadzeniu czynności kontrolnych obiektów budowlanych na nich usytuowanych.
Na podstawie kontroli, która miała miejsce w dniu 17 października 2017 r. ustalono m. in., że na działce nr [...] zlokalizowany jest obiekt budowlany będący wagą samochodową najazdową składający się z konstrukcji stalowej o wymiarach 2,53 m x 6,00 m i najazdu blaszanego o wymiarach 2,53 m x 2,00 m usytuowany na płycie betonowej. Właściciel nieruchomości oświadczył, że przedmiotowy obiekt został wykonany w 2013 r., a nadto, iż nie posiada decyzji o pozwoleniu na jego budowę. Stwierdził również, że nie dokonał zgłoszenia prowadzonej inwestycji budowlanej.
Decyzją z dnia 15 czerwca 2018 roku, nr 79/18, PINB na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, nałożył na stronę obowiązek rozbiórki wagi samochodowej.
W uzasadnieniu wskazano, że wspomniany obiekt budowlany usytuowany jest na płycie betonowej, w odległości 1,43 m od ogrodzenia i granicy z działką nr [...], na podstawie pomiaru dokonanego przez organ w dniu 17 października 2017 r. Zdaniem organu, z oświadczenia właściciela nieruchomości wynika, iż obiekt budowlany został zrealizowany w 2013 r. oraz nie przedłożono do akt sprawy wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę obejmującej realizację niniejszego obiektu. Nadto zdaniem PINB organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stwierdził posiadania w swoich zasobach archiwalnych pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dla przedmiotowej inwestycji.
Zdaniem organu I instancji nie ulega wątpliwości, że w czasie realizacji wspomnianej inwestycji, zgodnie z art 28 ust. 1 i 1a ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można było rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 ustawy, natomiast przedmiotowy obiekt budowlany w okresie jego budowy nie znajdował się w katalogu inwestycji ustawowo zwolnionych spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Organ I instancji nadto przytoczył orzecznictwo, odnośnie do zakwalifikowania wagi samochodowej jako obiektu budowlanego, wymagającego przed jego wykonaniem pozwolenia na budowę.
Organ wskazał również, że brak podstaw prawnych umożliwiających dokonanie legalizacji wagi samochodowej, gdyż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. uchwałą nr [...] Rady Miasta w M. z dnia 29 czerwca 2017 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta M. w rejonie dzielnic C. i G. (Dz. Urz. Woj. Śl., poz. [...] z dnia [...] r.). Wskazano, iż część działki nr [...], na której zlokalizowany jest obiekt budowlany usytuowany jest na terenie oznaczonym symbolem 67Z jako przeznaczenie podstawowe - tereny zieleni nieurządzonej oraz jako przeznaczenie dopuszczalne - tereny rolnicze, tereny łąk i pastwisk, tereny wód powierzchniowych śródlądowych, tereny zieleni izolacyjnej, infrastruktura techniczna. Co więcej stwierdzono, iż wedle § 30 ust. 1 pkt 3 przedmiotowej uchwały na wymienionym terenie istnieje nakaz utrzymania istniejącej zieleni łęgowej.
Decyzją z dnia 3 września 2018 r., nr WINB-WOA.7721.367.2018.JM Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: ŚWINB) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wskazano, że podstawą prawną decyzji organu pierwszej instancji był art. 48 ust. 1 ustawy prawo budowlane, który reguluje tryb postępowania wobec samowolnej realizacji obiektów budowlanych, na których wzniesienie wymagane jest pozwolenie na budowę. Zdaniem WINB, postępowanie w przypadku takich obiektów obejmuje w pierwszej kolejności, o ile istnieją ku temu przesłanki, wdrożenie postępowania legalizacyjnego, mającego na celu legalizację samowoli budowlanej. Jeśli zaś nie występują przesłanki legalizacyjne, orzekana jest rozbiórka obiektu budowlanego.
Zdaniem organu II instancji, realizacja wagi samochodowej wymagała pozwolenia na budowę, a nadto spełnia wymogi określone w art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, aby uznać ją za obiekt budowlany - budowlę będącą wolno stojącym urządzeniem technicznym i nie zmienia tego twierdzenie skarżącego, że elementy wagi można łatwo zdemontować. Z materiału dowodowego wynika, że waga ta stanowi jeden obiekt jako całość użytkowa. Organ nadto wskazał, że orzecznictwo sądowoadministracyjne kwalifikuje tego typu wagi samochodowe jako obiekty budowlane – budowle.
W ocenie ŚWINB, doszło do samowolnej realizacji obiektu, którego wzniesienie wymagało uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, a dodatkowo nie zostały spełnione przesłanki do wdrożenia trybu legalizacyjnego, przewidzianego w art. 48 ustawy Prawo budowlane, gdyż obiekt budowlany usytuowano na terenie, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie jest przeznaczony pod zabudowę, a jego wyłącznym przeznaczeniem jest zieleń nieurządzona, tereny rolnicze, łąki i pastwiska itp. Organ nadmienił, iż bez znaczenia dla powyższego pozostają okoliczności podnoszone w treści odwołania, a dotyczące innych obiektów, usytuowanych na tym samym terenie.
Organ nie podzielił także zarzutów strony co do naruszeń przepisów o charakterze proceduralnym.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł K. Z. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 7 i 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób niewystarczający, w konsekwencji czego błędne ustalono podleganie obiektu przepisom ustawy Prawo budowlane i nałożono obowiązek jego rozbiórki mimo niezaistnienia koniecznych do tego przesłanek;
2. art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. poprzez załatwienie sprawy bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli i w konsekwencji wydanie błędnej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji oraz zasadę równego traktowania;
3. art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną wykładnię i uznanie, że obiekt znajdujący się na spornej działce jest obiektem budowlanym - budowlą w rozumieniu powołanego przepisu, podczas, gdy konstrukcja przedmiotowej wagi samochodowej nie wpisuje się w definicje legalne obiektu budowlanego i budowli;
4. art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, podczas, gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie tej sankcji, gdyż waga samochodowa w ustalonej konstrukcji nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane.
Zdaniem skarżącego waga samochodowa jest urządzeniem technicznym o lekkiej, przenośnej konstrukcji, która pozwala na dowolne usytuowanie jej w granicach nieruchomości, a w przypadku montażu tego typu urządzenia nie istnieje konieczność uzyskiwania pozwolenia na budowę, ponieważ sprzęt ten jest całkowicie przenośny. W ocenie skarżącego waga nie może być uznana za obiekt budowlany zarówno w obecnym stanie prawnym jak i w nawiązaniu do definicji obiektu budowlanego obowiązującej w dacie jej powstania. Zdaniem skarżącego, organ bezrefleksyjnie powołuje się na orzeczenie WSA, gdzie wagę samochodową uznano za obiekt budowlany, natomiast stany faktyczne tamtej i niniejszej sprawy są inne, z uwagi na inną konstrukcję niniejszych urządzeń.
Skarżący nadmienił, iż organy administracji naruszyły również przepisy procesowe, poprzez zakwalifikowanie wagi jako obiektu budowlanego, co nastąpiło na skutek niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niewystarczająco wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego, o czym świadczy przede wszystkim prawidłowe wskazanie przez PINB jakie elementy składają się na wagę oraz że są one rozłączne, a następnie błędne dokonanie oceny tych faktów i mimo to uznanie, że waga podlega przepisom ustawy Prawo budowlane.
W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ na sąsiadujących działkach posadowione są obiekty budowlane niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a ograniczenia wynikające ze wspomnianego planu powinny być stosowane do wszystkich inwestorów.
Odpowiadając na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o jej oddalenie.
Wyrokiem z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 952/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 3 września 2018 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że istotne dla sprawy okoliczności faktyczne są bezsporne. Z ustaleń organów wynika, że na działce nr ew. [...] znajduje się wolno stojąca, najazdowa waga samochodowa o wymiarach w rzucie: 2.53 x 6 m i najazd blaszany o wymiarach 2,53 x 2 m, usytuowane na płycie betonowej. Działka ta w planie miejscowym oznaczona jest symbolem 67Z, dla którego przeznaczenie podstawowe to: tereny zieleni nieurządzonej, zaś przeznaczenie dopuszczalne: tereny rolnicze, tereny łąk i pastwisk, tereny wód powierzchniowych śródlądowych, tereny zieleni izolacyjnej, infrastruktura techniczna, z obowiązkiem utrzymania zieleni łęgowej. Wyrokiem WSA w Gliwicach z 27 czerwca 2018 r. utrzymana została w mocy decyzja SKO w Częstochowie z 7 listopada 2017 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu ze względu na sprzeczność zagospodarowania terenu (skład opałowy oraz materiałów sypkich), na którym ulokowana jest m.in. przedmiotowa waga, z planem miejscowym.
Ustalenia faktyczne dokonane przez organy, w ocenie Sądu, są prawidłowe, odpowiadają zebranym dowodom zawartym w aktach administracyjnych.
Organy obu instancji przyjęły, że waga samochodowa stanowi obiekt budowlany wymagający przed jego wykonaniem pozwolenia na budowę. Zdaniem organów, waga stanowi jeden obiekt budowlany, całość użytkową, która wpisuje się w definicję budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, gdyż stanowi wolno stojące urządzenie techniczne.
W ocenie Sądu, stanowisko organów jest zasadne. Przedmiotowa waga stanowi obiekt budowlany – wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową (art. 3 pkt 3 ustawy). Z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji fotograficznej, jednoznacznie wynika, że do skrajnych boków wagi zostały dobudowane najazdy betonowe w celu umożliwienia wjazdu na urządzenie. Nadto waga składa się z betonowych elementów fundamentowych, elementów nośnych wagi (płyt pokryciowych) oraz instalacji elektrycznej. W związku z tym, trafnie organ uznał, że stanowi ona jedną całość techniczno-użytkową, a jej wykonanie nie polegało na montażu jej elementów lecz na jej budowie. Stosownie bowiem do art. 3 pkt 7 ustawy Prawo budowlane przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 6 tej ustawy budowa polega na wykonywaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego.
Sąd stwierdził, że wyliczenie zawarte w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane nie jest kompletne i nie stanowi zamkniętego katalogu, a jedynie służy ułatwieniu kwalifikacji określonego obiektu do kategorii budowli w sytuacji gdy obiekt posiada cechy tożsame lub znacznie zbliżone do jednego z wymienionych w tym przepisie.
W realiach rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu, uznać należy, że wszystkie elementy wchodzące w skład wagi pozostają w związku funkcjonalnym. Pojęcia całości techniczno-użytkowej nie można utożsamiać z rzeczą i jej częściami składowymi w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego. Prawo budowlane nie odwołuje się bowiem do art. 45 i 47 k.c. Tworzenie całości techniczno-użytkowej należy natomiast rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze będzie mógł być samodzielnie wykorzystywany do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno-użytkową (por. wyrok NSA z dnia 27 maja 2010 r. sygn. akt II FSK 2049/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem fakt, że waga samochodowa nie została wprost wskazana w treści art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego nie stanowi przeszkody, aby uznać ją za budowlę. Nie jest istotne dla oceny charakteru wagi to, że nie jest trwale związana z gruntem (może być łatwo zdemontowana). Dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję (por. wyroki NSA: z dnia 23 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 923/05, z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1788/10).
W świetle powyższych uwag, zdaniem Sądu, nie zasługiwały na aprobatę zarzuty podnoszone w skardze, w tym dotyczące braku podstaw do uznania wagi za obiekt budowlany – urządzenie techniczne ( art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane), jak również braku podstaw do zastosowania art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, skoro stanowi ona obiekt budowlany.
Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania, w tym art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., bowiem istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione, jak i art. 7 i art. 8 § 1 K.p.a. Sąd nie stwierdził też uchybień wobec zasady zaufania (art. 8 ust. 1), a także zasady wyważania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7).
W tym stanie rzeczy organy prawidłowo uznały, że na wykonanie tego obiektu wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiadał. W związku z tym zastosowanie przez organ art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w sytuacji, w której nie jest możliwe zalegalizowanie obiektu budowlanego, było zgodne z prawem.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę kasacyjną wniósł K. Z. podnosząc zarzuty naruszenia:
1. art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i uznanie, że obiekt znajdujący się na spornej działce jest obiektem budowlanym - budowlą w rozumieniu powołanego przepisu, podczas, gdy konstrukcja przedmiotowej wagi samochodowej nie wpisuje się w definicje legalne obiektu budowlanego i budowli, zawarte w ustawie Prawo budowlane;
2. art. 48 ust.1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez błędne zastosowanie i wyrażanie aprobaty stanowiska organu nakazującego rozbiórkę obiektu, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające zastosowanie tej sankcji, gdyż waga samochodowa w ustalonej konstrukcji nie podlega przepisom ustawy Prawo budowlane i nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia dotyczącego budowy;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. zamiast uchylenia decyzji organu I i II instancji, co doprowadziło do utrzymania błędnych decyzji w mocy;
4. art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a., polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu II instancji, pomimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niewskazaniem w uzasadnieniu wszystkich dowodów, na jakich oparł Sąd ustalenia faktyczne sprawy.
Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto domaga się rozpoznania sprawy na rozprawie i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżącego kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
NSA rozpatrywał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), uznając, że ze względu na intensyfikację rozwoju epidemii przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można było przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. Z. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty zarówno naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania. W sytuacji gdy skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia prawa materialnego oraz zarzuty naruszenia tych przepisów postępowania, których stosowanie warunkuje prawidłowość ustaleń faktycznych, w pierwszej kolejności rozpoznane muszą być zarzuty związane z naruszeniem przepisów postępowania. Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny przepisów prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko jego ocena prawna. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgromadzony przez organy administracji materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Ocena materiału dokonana przez te organy nie wykracza poza granicę swobodnej oceny dowodów i brak jest podstaw do jej kwestionowania. W konsekwencji brak jest również podstaw do kwestionowania prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. W szczególności znajdujące się w aktach sprawy zdjęcia pozwalają stwierdzić jakiego rodzaju obiektu dotyczyło prowadzone przez organy administracji postępowanie. Brak jest tym samym podstaw do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 1 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a.
Za niezasadny uznać należ również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przepis ten ma więc charakter swoistej "instrukcji" dla Sądu, jakiej treści rozstrzygnięcie ma wydać, gdy uzna, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Może on tym samym być naruszony tylko wówczas, gdy Sąd uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie wydaje orzeczenie oddalające skargę lub gdy Sąd uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie uwzględnia ją. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji wydał prawidłowe rozstrzygnięcie polegające na jej oddaleniu.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do przyjęcia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył wskazany w skardze kasacyjnej przepis poprzez jego błędną wykładnię.
Przez pojęcie "błędna wykładnia" przepisów prawa materialnego rozumieć należy "nieprawidłowe w odniesieniu do przyjętych reguł wykładni rozumienie treści obowiązującego przepisu lub zastosowanie przepisu nieobowiązującego" (H. Knysiak-Molczyk, Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, LexisNexis, Warszawa 2009, s. 225). Z pojęciem tym wiązać się zatem będą przypadki niewłaściwego odczytania treści przepisu, bądź mylne zrozumienie jego treści lub znaczenia. Zadaniem autora skargi kasacyjnej formułującego zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię jest wskazanie, w czym upatruje błąd Sądu I instancji przy dokonywaniu rekonstrukcji treści konkretnej normy prawnej przy jednoczesnym wskazaniu, jaka wykładnia – jego zdaniem – jest właściwa. Skarżący kasacyjnie twierdząc, że Sąd popełnił błąd uznając, że obiekt znajdujący się na spornej działce jest obiektem budowlanym - budowlą w rozumieniu powołanego przepisu – podczas, gdy konstrukcja przedmiotowej wagi samochodowej nie wpisuje się w definicje legalne obiektu budowlanego i budowli, zawarte w ustawie Prawo budowlane, w istocie podniósł zarzut błędnego zastosowania. Niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa, to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował wagę najazdową jako obiekt budowlany, to jest wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie stanowiące całość techniczno-użytkową. Kwalifikacja ta znajduje potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku przedstawił szczegółową argumentację przemawiającą za przyjętą kwalifikacją zrealizowanej przez skarżącego kasacyjnie wagi, w tym też argumentację przemawiającą za tym, że waga ta jest trwale związana z gruntem oraz dlaczego nie może być ona uznana za urządzenie techniczne realizowane na obiekcie budowlanym tylko odrębny obiekt budowlany posadowiony na gruncie. Argumentacja ta jest prawidłowa i należy ją w pełni podzielić. Ponowne jej przytaczanie przez Naczelny Sąd Administracyjny jest niecelowe.
W konsekwencji prawidłowego zakwalifikowania wagi najazdowej jako obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem zasadnie organy administracji stwierdziły, że obiekt ten wymagał pozwolenia na budowę i w odniesieniu do tego obiektu miał zastosowanie art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień wydawania zaskarżonej decyzji.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.