II OSK 2437/10

II OSK 2437/10 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2011-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-11-30
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Arkadiusz Despot - Mładanowicz
Ewa Ibrom
Maria Czapska - Górnikiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 796/07 - Postanowienie NSA z 2010-11-30
II SA/Ke 7/06 - Wyrok WSA w Kielcach z 2007-01-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 145 par 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
art. 53 ust 4 pkt 9, art 64 ust 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz ( spr.) Sędziowie sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia del. WSA Ewa Ibrom Protokolant asystent sędziego Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Ke 7/06 w sprawie ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
II OSK 2437 / 10
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w wyniku rozpoznania skargi E. G., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] września 2005 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2005 r. dotyczącą ustalenia warunków zabudowy.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Wójt Gminy Michałów na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.- zwanej dalej ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 k.p.a. ustalił na rzecz Firmy [...] w K. warunki zabudowy nieruchomości gruntowych o nr ewid. [...] i [...], znajdujących się w zasięgu udokumentowanego w kat. [...] złoża piasków "[...] ", położonego w miejscowości P., gmina M. Organ określił rodzaj inwestycji jako budowę przyłącza podwieszonego As×Sn4×25 mm2 oraz linii poza licznikowej do zasilania przesiewacza w kopalni piasku oraz utworzenie kopalni piasków. Określono również zakres wydobywczy, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych.
Wskazując na brak planu dla Gminy Michałów oraz na przeprowadzoną analizę, o której mowa w art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ I instancji stwierdził, iż stosownie do planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Michałów, który utracił moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2003 r., teren objęty decyzją znajduje się w zasięgu udokumentowanego złoża piasków "[...] " oraz uznał, że przedmiotowe przedsięwzięcie należy do produkcyjnych. Zgodnie z art. 61 ust. 2 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie miały w niniejszej sprawie zastosowania wymogi z art. 61 ust.1 pkt 1 tej ustawy. Planowana inwestycja spełnia w ocenie organu warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2- 5, bowiem:
- przewidziane jest do realizacji na terenie mającym dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej,
- projektowane uzbrojenie terenu na warunkach lokalnych określonych w niniejszej decyzji, gwarantuje prawidłowe funkcjonowanie kopalni piasku w zakresie objętym decyzją,
- teren spełnia wymogi określone w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż obejmuje grunt rolny VI klasy bonitacyjnej, który nie podlega obowiązkowi uzyskania zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej, a co do gruntu leśnego, Wojewoda Kielecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r. wyraził zgodę na przeznaczenie ich na cele nieleśne,
- nie narusza wymogów wynikających z przepisów odrębnych wymienionych w decyzji.
Decyzja została podjęta po uprzednim uzyskaniu pozytywnych uzgodnień ze Starostą Pińczowskim w kwestii ochrony gruntów rolnych, Świętokrzyskim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych w Kielcach oraz z Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody.
W wyniku wniesionego przez E. G. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach decyzją z dnia [...] września 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził zgodność zaskarżonej decyzji z art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz cytując art. 61 ust. 1 oraz ust. 2 tej ustawy wskazał na brak zastosowania w sprawie ust. 1 pkt 1 tegoż przepisu, a ponadto wskazał na przeznaczenie terenu objętego wnioskiem zgodnie z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Michałów jako znajdującego się w granicach udokumentowanego złoża piasków "[...]". Pozostałe warunki z art. 61 ust. 1 powoływanej ustawy w ocenie organu zostały spełnione, a tym samym brak było podstaw do zakwestionowania skarżonej decyzji organu I instancji.
Skargę na powyższą decyzję złożył E. G., wnosząc o uchylenie jej oraz decyzji ją poprzedzającej. Zdaniem skarżącego zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem z treści decyzji nie wynika, czy i jakie uzgodnienia zostały dokonane przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, zakwestionował też wielkość powierzchni terenu przewidzianej do eksploatacji jako kopalnia piasku, wskazał na brak raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Skarżący podkreślił także, że inwestycja jest zlokalizowana na terenie obszaru chronionego krajobrazu, stanowiącego otulinę Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach rozpoznając wniesioną skargę wskazał na treść art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd stwierdził, iż ze znajdującego się w aktach administracyjnych wypisu z ewidencji gruntów, wynika, iż część objętej wnioskiem działki nr [...] stanowi las (pow. 0,8600ha), co w związku z powołanymi wyżej przepisami oznacza konieczność dokonania uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, Dyrektorem Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych, stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Tymczasem organ I instancji powołał się jedynie na decyzję z dnia [...] sierpnia 2004 r., gdzie "Wojewoda Kielecki wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nieleśne", a której to decyzji brak jest zresztą w aktach sprawy. Zdaniem Sądu decyzja Wojewody z dnia [...] sierpnia 2004 r. nie zwalniała jednak organu od obowiązku zwrócenia się do właściwego Dyrektora o dokonanie uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy. Odwołując się do treści art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, do której odsyła art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd podkreślił, że dla obowiązku uzyskania uzgodnienia z właściwym organem w sprawach ochrony gruntów leśnych, znaczenie ma oznaczenie danej nieruchomości w ewidencji gruntów. Zaniechanie uzyskania powyższego uzgodnienia stanowiło zdaniem Sądu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.).
Poza tym, jak zauważył Sąd pierwszej instancji z mapy stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji organu I instancji, obszar inwestycyjny przylega do dwóch dróg, od południa do drogi oznaczonej nr [...], a od północy do drogi nr [...]. Z akt sprawy nie wiadomo jednak, kto jest zarządcą tych dróg, a co za tym idzie, czy i jaki organ winien dokonać uzgodnienia stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Od obowiązku zakreślonego w tym przepisie zwalniałoby go jedynie ustalenie, że zarządcą obu dróg jest jednocześnie organ właściwy w sprawie o wydanie warunków zabudowy (art. 106 § 1 a contrario). Ustalenia takiego nie można jednak poczynić w oparciu o dokumentację zgromadzoną w aktach administracyjnych. Niewyjaśnienie powyższej okoliczności stanowiło zdaniem Sądu naruszenie zasad wyrażonych w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a.).
Sąd pierwszej instancji stwierdził też, że skoro stosownie do art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, integralną częścią decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jest mapa zawierająca linie rozgraniczające teren inwestycji, to winna ona spełniać odpowiednio wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności adnotacja wskazująca datę i numer decyzji, powinna zostać opatrzona podpisem i pieczęcią. Dołączona natomiast do decyzji mapa zawiera wprawdzie powyższe elementy, tyle że stanowi ona kserokopię oryginału, którego w aktach nie ma. Poza tym dokument ten nie jest kompletny, a z brakującej jego części zawierającej legendę, znajdującej się na k. - 201"b" nie wynika, że stanowi integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Tym samym, decyzja ta nie zawiera ustawowych elementów, o jakich mowa w art. 54 pkt 3 w związku z art. 64 ust. 1 ww. ustawy.
Rację też przyznał Sąd pierwszej instancji skarżącemu, który podnosił fakt lokalizacji inwestycji na terenie otuliny Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego, co z mocy art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, rodziło obowiązek uzgodnienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z wojewodą. Postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. Wojewoda Świętokrzyski uzgodnił inwestycję pod warunkiem jej przyporządkowania do właściwego obszaru chronionego krajobrazu, utworzonego na terenie otuliny Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego rozporządzeniem Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 21 września 2004 r. w sprawie otulin parków krajobrazowych będących obszarami chronionego krajobrazu (Dz. Urz. Woj. Świętokrz. Nr 169, poz. 2278). Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że uzgodniono inwestycję pozytywnie, zakładając, że na kolejnych etapach planowania i realizacji respektowane będą zapisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, odnoszące się do obszaru chronionego krajobrazu oraz stosowne regulacje zawarte w prawie miejscowym. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, teren objęty wnioskiem istotnie znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu, będącego otuliną Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego o nazwie "otulina NPK", o jakim mowa w § 1 ww. rozporządzenia Wojewody Świętokrzyskiego. Organ przyjął przy tym, że planowane przedsięwzięcie nie narusza zakazów przewidzianych dla tego obszaru i nie stoi w sprzeczności z regulacjami dla niego określonymi, a co za tym idzie nie wpłynie negatywnie na środowisko przyrodnicze obszaru chronionego, pod warunkiem, że na kolejnych etapach planowania i realizacji inwestycji respektowane, będą zapisy ustawy o ochronie przyrody.
Jednak Sąd pierwszej instancji stwierdził, że mając na uwadze rodzaj inwestycji objętej wnioskiem, obowiązkiem organu było ustosunkowanie się do tego, czy nie narusza ona zakazu określonego w § 2 pkt 3 rozporządzenia, a w szczególności, dotyczących tego, że kopalnia piasku związana z wykonaniem prac ziemnych trwale zniekształca rzeźbę terenu. Rozważań na ten temat brak jednak w decyzji organu I instancji, pomimo że treść postanowienia uzgodnieniowego, charakter inwestycji oraz rodzaj zakazu ustanowionego w § 2 pkt 3 ww. rozporządzenia, wskazują w sposób oczywisty na taką potrzebę. Problemu tego nie zauważyło w ogóle Samorządowe Kolegium Odwoławcze, choć zarzut nieuwzględnienia powyższej okoliczności zawarty został w odwołaniu. Tym samym zdaniem Sądu oba organy naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a.
Analizując kolejne stwierdzone w sprawie uchybienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, iż związane jest ono z zastosowaniem w sprawie przepisu art. 61 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który powołują w motywach swoich decyzji organy obu instancji dla uzasadnienia odstąpienia od obowiązku zbadania, czy zachodzą warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 powyższej ustawy. Jak zauważył Sąd, sytuacja taka ma miejsce wówczas, gdy chodzi o inwestycję produkcyjną, lokalizowaną na terenie przeznaczonym na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), t.j. obowiązywały do dnia 31 grudnia 2003 r. Oba organy w uzasadnieniach swoich decyzji powoływały się na zapisy obowiązującego do tej właśnie daty miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Michałów, zgodnie z którymi teren objęty wnioskiem inwestorskim znajduje się w granicach udokumentowanego złoża piasków budowlanych "[...] ". Jak zauważył jednak Sąd brak wypisu z planu uniemożliwia całkowicie weryfikację tego ustalenia. W aktach znajduje się jedynie wypis z projektu planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Michałów z roku 2004. Brak wskazanego wyżej dokumentu ma tymczasem istotne znaczenie dla sprawy, albowiem chodzi o ocenę, czy przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy mają w niej zastosowanie czy też nie, jak przyjęły to organy.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji ww. naruszenia prawa materialnego oraz mogące mieć wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa procesowego, wyrażające się przede wszystkim w niewyjaśnieniu wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 b i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Orzeczenie odnośnie stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku oparto o przepis art. 152 tej ustawy.
Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 c w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Sąd pierwszej instancji, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, uznał, że przepis ten nie zawiera wcale obowiązku przedłożenia wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, a jedynie charakterystykę inwestycji, obejmującą między innymi dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Dane takie, łącznie z rozwiązaniami chroniącymi środowisko zawarte zostały w złożonej przez inwestora dnia 29 czerwca 2004 r. "Informacji o planowanym przedsięwzięciu polegającym na odkrywkowej eksploatacji piasków budowlanych ze złoża <<[...] >>". Jeśli zaś chodzi o ewentualny raport o oddziaływaniu na środowisko, a co dotyczy tylko przedsięwzięć, o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), to Sąd wskazał, iż w świetle przepisów obowiązujących w dacie orzekania przez organ II instancji, jego opracowanie nie jest konieczne na etapie ustalenia warunków zabudowy, lecz w odrębnym postępowaniu mającym na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 46 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym do dnia 28 lipca 2005 r.).
Odnośnie natomiast rozbieżności pomiędzy oznaczeniem powierzchni terenu przewidzianego do eksploatacji w decyzji i na mapie (stanowiącej do niej załącznik), Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w decyzji organu I instancji powierzchnia przewidziana do eksploatacji określona została jako "nie przekraczająca 2 ha". Z mapy wynika przy tym, że granica złoża przeznaczonego do wydobycia (oznaczona nieregularną linią koloru czerwonego), zajmuje jedynie część obu działek, tj. działki nr [...] o pow. 3,2909 ha oraz działki nr [...] o pow. 1,268 ha. Sąd, zatem nie podzielił twierdzeń skarżącego, że wykazana na mapie "powierzchnia terenu inwestycji wynosi ok. 4,5 ha".
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji wyeliminuje wszystkie wskazane wyżej uchybienia w zakresie prawa materialnego i procesowego w szczególności rozważy, czy planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z ustaleniami prawa miejscowego w zakresie ochrony przyrody, ustali okoliczności niewyjaśnione dotychczas w sposób należyty, wyciągając z poczynionych ustaleń stosowne wnioski, np. w zakresie konieczności dokonania uzgodnienia z zarządcą drogi, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zwróci się także do właściwego dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych o dokonanie uzgodnienia w oparciu o art. 53 ust.4 pkt 6 w związku z art. 64 ust. 1 analizowanej ustawy, chyba że nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów w zakresie "opisu użytku" co do działki nr [...]. Następnie organ wyda stosowne rozstrzygnięcie, przy uwzględnieniu wszelkich w zakresie stanie faktycznym i prawnym, jakie zajdą do dnia orzekania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie obrazę art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że z akt sprawy nie wiadomo, kto jest zarządcą dróg dla analizowanego obszaru inwestycji, który przylega do dwóch dróg od południa do drogi oznaczonej nr [...], od północy do drogi nr [...], a co za tym idzie, czy i jaki organ winien dokonać uzgodnienia stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy, podczas gdy z przekazanych do Sądu akt sprawy, tj. wypisu z ewidencji (K-9) wynika, że działki oznaczone nr [...],[...] są własnością Skarbu Państwa, użytkowane jako drogi, których zarządcą jest Gmina. Zarządcą obu dróg jest jednocześnie organ właściwy w sprawie o wydanie warunków zabudowy.
Wskazując na powyższy zarzut, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej, odnośnie konieczności uzyskania pozytywnych uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, Kolegium wskazało na wydaną w sprawie decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] sierpnia 2004 r., w której wyraził on zgodę na przeznaczenie tych gruntów na cele nieleśne. Brak natomiast aktualizacji i wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów celem wykazania zmiany przeznaczenia gruntów nie jest tożsamy z bezwzględną koniecznością respektowania, ustaleń zawartych w tej ewidencji. Zwrócenie się do Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych o dokonanie uzgodnień w ww. trybie wiązałoby się z koniecznością naruszenia warunków zawartych w decyzji ostatecznej Wojewody Świętokrzyskiego.
Ponadto skarżący kasacyjnie organ wskazał, że postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. Wojewoda Świętokrzyski uzgodnił inwestycję pod warunkiem jej przyporządkowania do właściwego obszaru chronionego krajobrazu, utworzonego na terenie otuliny Nadnidziańskiego Parku Krajobrazowego.
Również zgodnie z postanowieniami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja organu I instancji została podjęta po uprzednim uzyskaniu uzgodnień z właściwym organem wymienionym w art. 53 ust. 4 ustawy, tj. Wojewódzkim Konserwatorem Przyrody.
Podsumowując, skarżący kasacyjnie organ uznał, że omawianemu wyrokowi można zarzucić naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy i błędne uznanie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z naruszeniem ww. przepisów postępowania.
Odpowiedź na skargę kasacyjną wniósł E. G., wnosząc o jej oddalenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
W związku z treścią i zakresem podstaw wniesionej kasacji wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami kasacji. Związanie granicami skargi oznacza zaś związanie podstawami zaskarżenia przedstawionymi w skardze kasacyjnej.
Wnoszący kasację organ oparł ją na podstawie określonej w "art. 174 pkt 2 p.p.s.a." wskazując na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie obrazę art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że z akt sprawy nie wiadomo, jaki organ winien dokonać uzgodnienia stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 9 i art. 64 ust. 1 "ustawy". Autor kasacji powyższy zarzut powiązał z błędnym w jego ocenie przyjęciem, że z akt sprawy nie wynika, kto jest zarządcą dróg, znajdujących się na działkach nr [...] i nr [...] w analizowanym obszarze inwestycji, a co za tym idzie, czy i jaki organ winien dokonać uzgodnienia stosowanie do treści przytoczonych wyżej przepisów. Ogólnikowe wprawdzie wskazanie aktu prawnego jako "ustawy" w powiązaniu ze skróconymi oznaczeniami aktów prawnych stosowanych przez Sąd pierwszej instancji oraz korelujące w tym zakresie z zarzutem uzasadnienie kasacji, pozwalało bezsprzecznie przyjąć, iż chodziło o ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wymaga podkreślenia, iż sformułowanie podstawy kasacji w sposób wyżej wskazany determinowało zakres rozpoznania skargi kasacyjnej.
Przechodząc do rozpoznania podniesionego zarzutu, przede wszystkim zauważyć należało, iż wbrew opinii autora skargi kasacyjnej, twierdzenia, że z "wypisu z ewidencji (K-9) wynika, że działki oznaczone numerami [...] i [...] są własnością Skarbu Państwa i użytkowane jako drogi, których zarządcą jest Gmina", nie znajduje swojego oparcia w aktach sprawy. Na wskazanej przez skarżący kasacyjnie organ karcie akt znajduje się, bowiem wypis z rejestru gruntów z dnia 19 marca 2004 r., ale dotyczący działki nr [...] stanowiącej własność P. Z. i E. Z., tj. jednej z działek objętych wnioskiem o wydanie przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy. Dalsza analiza akt sprawy również nie prowadzi do potwierdzenia stanowiska organu. Nie można, zatem było na ich podstawie ustalić, kto jest zarządcą ww. dróg. Skoro tak, to słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, iż nie pozwalało to na ustalenie, czy i jaki organ winien dokonać uzgodnienia stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu. W tej sytuacji przedstawiony w kasacji zarzut nie podważył oceny Sądu pierwszej instancji zaprezentowanej w tym zakresie w skarżonym wyroku.
Trafnie też wskazał Sąd w skarżonym wyroku na braki w dokumentacji w oparciu, o którą organ I i II instancji podjęły kontrolowane w sprawie rozstrzygnięcie. Tej wady postępowania administracyjnego, uniemożliwiającej Sądowi pierwszej instancji dokonanie kontroli tegoż postępowania skarżący kasacyjnie organ skutecznie nie zakwestionował.
Wobec tego, że Sąd kasacyjny odnosi się tylko do tych norm prawnych, które zostały wyraźnie wymienione w kasacji, więc Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie był upoważniony jedynie do oceny naruszenia przepisów wyraźnie wymienionych we wniesionej kasacji. Z tych też przyczyn dalsze wywody skargi kasacyjnej, nienawiązujące do konkretnych przepisów prawa, uznać należało za niedopuszczalna polemikę z prawidłowo wskazanymi w skarżonym wyroku uchybieniami organu, jakie zaistniały w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego.
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdzając nieważności postępowania ze względów wskazanych w art. 183 § 2 p.p.s.a., na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.