II OSK 2417/12

II OSK 2417/12 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2013-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-09-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Elżbieta Kremer
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący sprawozdawca/
Zdzisław Kostka
Symbol z opisem
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 118/12 - Wyrok WSA w Warszawie z 2012-06-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 106 poz 1002
art. 6 ust. 2 pkt 10 art. 7 ust. 1-4
Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt - tekst jednolity.
Sentencja
Dnia 11 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie Hanny Więckowskiej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2012 roku, sygn. akt IV SA/Wa 118/12 w sprawie ze skargi A.W. przy udziale Prokuratora Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim oraz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa – Wola delegowanego do Prokuratury Okręgowej w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2011 roku, nr [...] w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz A.W. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A.W. (dalej jako "skarżący") uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie (dalej jako "Kolegium") z dnia [...] listopada 2011 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Błonia z dnia [...] października 2011 r. w przedmiocie czasowego odebrania zwierząt.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] października 2011 r. Burmistrz Błonia orzekł o czasowym odebraniu skarżącemu z dniem 30 kwietnia 2011 r. trzynastu koni rasy arabskiej i z dniem 4 maja 2011 r. jednego konia rasy arabskiej. Decyzję wydał po rozpatrzeniu wniosków Pogotowia dla Zwierząt w Trzciance i Fundacji Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt Viva w Warszawie oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii właściwego dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego z/s w Ożarowie Mazowieckim. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 6 ust 2 pkt 10 i art. 7 ust. 1, 2, 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2003 r. Nr 106, poz. 1002 ze zm.). Jednocześnie organ wskazał, że odebrane zwierzęta będą utrzymywane w placówkach Pogotowia dla Zwierząt i Fundacji Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt Viva, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się w Prokuraturze Rejonowej w Grodzisku Mazowieckim.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, że pogotowie dla Zwierząt w Trzciance w dniach 2 maja 2011 r. i 5 maja 2011 r. zawiadomiło organ o zabraniu wspólnie z Fundacją Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt Viva w Warszawie, w trybie art. 7 ust. 3 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy ochronie zwierząt, czternastu koni rasy arabskiej należących do skarżącego.
W dniu 6 maja 2011 r. Pogotowie dla Zwierząt i Fundacja Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt złożyły wspólny wniosek o wydanie decyzji administracyjnej o czasowym odbiorze koni. Do wniosku zostały dołączone raporty z interwencji, opinia D.W. – konsultanta-psychologa zwierząt – biegłego sądowego z zakresu psychologii zwierząt, dokumentacja zdjęciowa i zeznania świadków. Z analogicznym wnioskiem wystąpił Powiatowy Lekarz Weterynarii. Z wniosków wynikało, że konie przebywały w złych warunkach, w stanie rażącego niechlujstwa oraz były w stanie zagłodzenia i zaniedbania. Organ I instancji uzyskał z Komisariatu Policji w Błoniu notatkę służbową z przebiegu czynności odbioru koni w dniu 30 kwietnia 2011 r. Przesłuchano funkcjonariusza Policji E.O.. Policja uzgodniła ze skarżącym wejście na teren jego gospodarstwa i uczestniczyła w akcji odebrania koni. Konie zostały odebrane właścicielowi ze względu na to, że pozostawienie ich w warunkach panujących w gospodarstwie zagrażało ich zdrowiu i życiu.
Ponadto przesłuchano lekarza weterynarii Wojciecha Rykowskiego. Ustalono, że konie były chude, niedożywione, ogólnie w zlej kondycji, nie było jednak bezpośredniego zagrożenia ich życia. Konie nie były bite, nie były zastraszane, zapewniano im opiekę weterynaryjną.
Z zeznań świadka J.B. dyrektora Stadniny Koni Arabskich w Michałowie, Prezesa Polskiego Związku Koni Arabskich, który był w gospodarstwie w dniu odbioru zwierząt w dniu 30 kwietnia 2011 r. wynika, że konie były w stanie zagłodzenia i miały wzdęte brzuchy. Proces ten trwał od dłuższego czasu. Świadczy o tym stan koni, które były niewyrośnięte, odbiegały znacznie, od rozmiarów dorosłego konia, miały brudną, zmierzwioną sierść. W chowie otwartym jaki był stosowany w hodowli w Cholewach nie został uwzględniony czynnik klimatyczny. Konie w okresie od listopada do końca kwietnia nie miały zapewnionego tzw. minimum żywieniowego. Nie otrzymywały wystarczającej ilości siana i pasz treściwych. Poza tym powierzchnia gospodarstwa skarżącego była za mała dla tak dużego stada, które przez 365 dni eksploatowało ten teren. Niebezpieczna była też ilość powalonych drzew, które miały dużą ilość ostrych gałęzi jak również ogrodzenie, w którym było sporo elementów o które mogły się konie pokaleczyć. Pozostawienie ich w gospodarstwie w Cholewach z powodu dużego wychudzenia zagrażało ich życiu. Rekonwalescencja u koni trwa dosyć długo i okresowo powinna być wspomagana poprzez działanie lekarskie. Przyczyną tego stanu był brak paszy spowodowany bardzo złą sytuacją ekonomiczną gospodarstwa, która nie rokuje poprawy. Kondycja psychiczna koni była dobra. Świadek podał również, że skarżący aktywnie pomagał w organizacji transportu koni i nie sprzeciwiał się ich odebraniu. Był pogodzony z faktem ich odebrania.
Wyjaśnienia strony, lekarza weterynarii M.W., inspektora ds. zwalczania chorób zakaźnych w Powiatowym Inspektoracie Weterynarii właściwym dla Powiatu Warszawskiego Zachodniego wykazały, że problem z hodowlą koni u skarżącego istniał już od 2006 roku, kiedy to podejmowane były interwencje karnosądowe oraz administracyjne (wniosek o odebranie koni). Natomiast, ponieważ stan koni się poprawił, postępowanie administracyjne zawieszono, lecz w sprawie karnej skarżący został ukarany grzywną. Od tego czasu coroczne wielokrotne kontrole Powiatowego Lekarza Weterynarii monitorowały stan hodowli koni. Strona zeznała, że pomimo złego stanu koni i wielu zaniedbań, nie było jednak bezpośredniego zagrożenia życia w przypadku wszystkich czternastu koni.
Dopuszczony został również dowód w postaci opinii biegłego W.R. lekarza weterynarii w zakresie stanu zdrowia koni i zasadności odebrania zwierząt właścicielowi. Na podstawie tej opinii ustalono, że skarżący utrzymywał w swoim gospodarstwie w Cholewach dwadzieścia koni rasy arabskiej w tzw. systemie otwartym, a stajnia i stodoła zapewniały wymaganą ochronę przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Niewłaściwy był sposób ogrodzenia pastwiska dla koni oraz sposób utrzymywania klaczy z ogierami. Konie miały zapewniony dostęp do wody, natomiast były niedożywione. Ze sporządzonych ocen indywidualnych każdego konia wynika, że dla pięciu koni istniał stan rażącego zaniedbania oraz bezpośredniego zagrożenia życia. Odnośnie jednego konia (klaczy) oceniono stan rażącego zaniedbania. Natomiast dla ośmiu koni stan zaniedbania nie był rażący. Świadek nie mógł dokonać oględzin i oceny czternastu koni po odbiorze w dniu 30 kwietnia 2011 r. i 4 maja 2011 r., ponieważ pomimo dwukrotnie wysłanych pism do Pogotowia dla Zwierząt i Fundacji Międzynarodowy Ruch na Rzecz Zwierząt Viva, nie podane zostały aktualne miejsca pobytu koni.
W dniu 7 października 2011 r. Pogotowie dla Zwierząt dostarczyło orzeczenie wraz z wydrukiem fotografii i oceną stanu zdrowia zwierząt dokonaną przez lekarzy weterynarii A.M. i B.W., którzy uczestniczyli w odebraniu koni.
Na podstawie powyższej dokumentacji organ ustalił, że konie były w stanie zagłodzenia, miały zanik mięśni, sierść matowa, brudną, zmierzwioną liczne wyłysienia spowodowane insektami, liczne blizny, wzdęte brzuchy, które wskazywały na obecność pasożytów, nadmiernie wyrośnięte kopyta. Stwierdzono, że wszystkie zwierzęta z racji długotrwałego niedożywienia i zaniedbań daleko odbiegają od eksterieru konia arabskiego. Wszystkie konie nie są należycie rozwinięte, występują u nich cechy karłowatości. Ponadto warunki, które panowały na posesji skarżącego nie zapewniały minimalnych warunków utrzymania tego gatunku, np. konie nie miały stałego dostępu do wody, zaś boksy nie były przygotowane do trzymania koni. Konie nie miały właściwej pielęgnacji. Warunki w jakich żyły zwierzęta były drastycznym odstępstwem od określonych w ustawie o ochronie zwierząt norm postępowania ze zwierzęciem, a w szczególności w zakresie utrzymania koni w stanie zagłodzenia, brudu, nieleczonej choroby, w niewłaściwych pomieszczeniach. Organ wziął także pod uwagę zaświadczenie wystawione przez O.K., lekarza weterynarii, do której zostały przywiezione w dniu 30 kwietnia 2011 r. trzy konie z gospodarstwa skarżącego. Z zaświadczenia wynika, że konie "były odwodnione, w kondycji głodowej, z zanikami mięśniowymi, wzdęte powłoki brzuszne – co wskazywało na silne zarobaczenie, sierść zimowa z licznymi przerzedzeniami, skołtuniona, widoczne pasożyty zewnętrzne – wszoły, liczne otarcia i zranienia, kopyta przerośnięte nie korygowane od co najmniej 6 miesięcy [...] Stan koni wskazywał na wieloletnie utrzymywanie ich w bardzo złych warunkach zoohigienicznych, silnie zaniedbanych. Konie jak na swój wiek karłowate, co wskazuje na permanentne, nieodpowiednie żywienie, ubogie w składniki pokarmowe". Na końcową ocenę stanu odbieranych zwierząt miały też wpływ złożone opinie lekarsko-weterynaryjne lekarza weterynarii M.H., biegłego powołanego przez Prokuraturę Rejonową w Grodzisku Mazowieckim w sprawie karnej przeciwko właścicielowi koni. Z opinii wynika, że trzynaście koni było bardzo wychudzonych z widocznymi żebrami oraz guzami miednicy. Stan odżywiania tych koni był zły. Natomiast u jednego konia stan odżywienia był wystarczający. Konie miały liczne ubytki sierści oraz naskórka, bardzo liczną inwazję pasożytów, zewnętrznych (wszy, wszoły), miejscowe zmiany skórne świadczące prawdopodobnie o infekcji grzybiczej, nieskorygowane kopyta. W opinii stwierdzono, że wszystkie wymienione zmiany świadczą o zaniedbaniu koni, o braku zapewnienia podstawowej opieki. Jednak w chwili badania nie było zagrożenia dla ich życia. W opinii zaznaczone zostało, że oględziny i badanie wykonane były po kilku dniach od zmiany miejsca pobytu, co pozytywnie wpłynęło na stan ogólny koni. W opinii stwierdzono jednak, że zostały naruszone wymogi art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt.
Organ poddał analizie i ocenie zebrany materiał dowodowy w tym szczególnie treść zeznań wskazanych świadków zeznających w sprawie oraz opinię dwóch powołanych biegłych i ustalił, że konie były utrzymywane w złych warunkach, będąc zagłodzone, chude, niedostatecznie pielęgnowane, z objawami zawszenia i zarobaczenia. Na powyższe ustalenia organu kluczowy wpływ miały zeznania J.B., który znał dobrze gospodarstwo skarżącego i był obecny w trakcie odbioru koni z jego gospodarstwa w dniu 30 kwietnia 2011 r. Zeznania tego świadka organ ocenił jako znaczące i szczegółowe dla rozstrzygnięcia sprawy, a przy tym zawierające pełny i obiektywny opis stanu zarówno warunków, w których były trzymane konie, jak również zdrowia i ogólnej kondycji zwierząt w chwili ich odbioru z gospodarstwa. W zbiegu z opisanymi wyżej dowodami przeprowadzonymi w sprawie, w istotnym stopniu pozwoliły ustalić pełny i obiektywny stan zdrowotny odbieranych koni. W ocenie organu I instancji, ustalony w powyższy sposób stan zwierząt oraz warunków, w których przebywały w chwili ich odbierania pozwolił uznać, że w rażący sposób naruszone zostały dyspozycja i wymogi art. 6 ust. 2 pkt 10 ustawy o ochronie zwierząt, co uzasadniało czasowe odebranie przedmiotowych koni.
Odwołania od powyższej decyzji wniósł skarżący oraz Fundacja Międzynarodowy Ruch na rzecz Zwierząt Viva.
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Błonia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w przypadku podjęcia nagłej interwencji, w wyniku, której zwierzę zostaje odebrane właścicielowi z uwagi na zaistnienie przesłanek określonych w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, właściwy organ – wójt (burmistrz, prezydent miasta) – zobowiązany jest do wydania decyzji, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt, w której albo odbiera zwierzę z uwagi na zaistnienie jednej z przesłanek wymienionej w art. 6 ust. 2 powyższej ustawy, albo wydaje decyzję odmowną, wskazując, że brak było podstaw do czasowego odebrania zwierzęcia właścicielowi. Wydanie powyższej decyzji musi zostać poprzedzone postępowaniem, w którym organ zbada zasadności zastosowania instytucji, opisanej w art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt.
W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że właściciel nie traktował koni, nad którym miał sprawować opiekę w sposób humanitarny, przez co rozumie się takie traktowanie zwierzęcia, które uwzględnia potrzeby zwierzęcia i zapewnia mu opiekę i ochronę. Zdaniem Kolegium, zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy (w tym dokumentacja fotograficzna), wskazywał, że konie traktowane były w sposób określony w art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt.
Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.
W toku postępowania sądowego swój udział zgłosił Prokurator Prokuratury Rejonowej delegowany do Prokuratury Okręgowej w Warszawie K.K., który przyłączył się do skargi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.
Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd I instancji wskazał, że postępowanie poprzedzające ich wydanie zostało przeprowadzane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a.
Sąd I instancji podkreślił, że decyzja o czasowym odebraniu koni podjęta została w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Przesłanki wydania decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia w sytuacji, o jakiej mowa w z art. 7 ust. 3 ustawy ochronie zwierząt są dodatkowo określone w stosunku do regulacji z art. 7 ust. 1 ustawy. Oznacza to, że dla zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy nie wystarczy spełnienie przesłanki z art. 6 ust. 2, ale konieczne jest spełnienie kluczowej, dodatkowej przesłanki takiej jak: przypadek niecierpiący zwłoki polegający na tym, że dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu. Ponadto decyzja o odebraniu zwierzęcia, która podejmowana jest w trybie art. 7 ust. 3 ustawy, odmiennie niż w trybie art. 7 ust. 1 ustawy, zapada wówczas gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane. Sąd I instancji podkreślił, że postępowanie organu nie może ograniczać się wyłącznie do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia.
W ocenie Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie wskazując, na treść z art. 7 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane ograniczyły swoje rozważania do tej przesłanki, stwierdzając, że materiał dowodowy sprawy dawał podstawę do przyjęcia, że spełnione zostały określone w nim przesłanki uzasadniające dokonanie odbioru skarżącemu koni. Jednak pominięte zostały przesłanki wynikające z art. 7 ust. 3 ustawy pomimo, że jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy, ten przepis powinien znaleźć w niej zastosowanie. Zdaniem Sądu I instancji, obowiązkiem organów było ustalenie w toku postępowania, czy w niniejszej sprawie zachodził przypadek niecierpiącej zwłoki, ponieważ dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela zagrażało jego życiu. Tylko w takiej sytuacji dopuszczalne było wydanie decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt.
Sąd I instancji podkreślił, że jedynie w opinii sporządzonej przez lekarza weterynarii W.R. w dniu 9 października 2011 r. wskazano, iż w stanie bezpośredniego zagrożenia życia znajdowało się sześć z czternastu odebranych skarżącemu koni. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że sporządzając opinię biegły opierał się jedynie na przedłożonym mu z interwencji materiale fotograficznym i oświadczeniu osób obecnych, co mogło mieć wpływ na rzetelność opinii. Natomiast w opinii lekarza weterynarii W.R. oraz lekarza weterynarii M.H., nie stwierdzono, aby odebrane konie znajdowały się w stanie zagrażającym ich życiu.
W ocenie Sądu I instancji, powyższe okoliczności mogą wskazywać, że w sprawie nie istniały podstawy do wydania decyzji o odbiorze skarżącemu koni w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Ponadto, z raportów interwencyjnych sporządzonych w dniach 30 kwietnia 2011 r. i 4 maja 2011 r. wynika, że skarżący złożył do nich zastrzeżenia, iż dobrowolnie przekazuje konie pod opiekę na podstawie obustronnej umowy, której celem jest adopcyjny pobyt koni, który doprowadzić ma do ich sprzedaży. Zdaniem Sądu I instancji, może to sugerować, że kwestia odbioru koni przez podmiot dokonujący interwencji była już wcześniej ustalona ze skarżącym, co skarżący starał się wywieść w skardze i na rozprawie sądowej. Skarżący wskazał, że nie został powiadomiony o tym, że konie odbierane są mu w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, "sam dokonał zaś wyboru tych 14 koni" jako nadających się do adopcji.
Ponadto Sąd I instancji zarzucił, że organy nie uwzględniły, iż prowadzona przez skarżącego hodowla jest hodowlą bezstajenną (otwartą), w której stosuje się inne metody hodowli niż w hodowlach zamkniętych. Skarżący wnosił w toku postępowania o powołanie biegłego z zakresu hodowli otwartej (bezstajennej) koni arabskich, czego organ nie uczynił.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie. Zarzuciło naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 ust. 4 oraz art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Zarzuciło również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."). Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Alternatywnie Kolegium wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W świetle art. 174 p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p. p.s. a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że całkowicie chybiony jest zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a. w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jest to z tej przyczyny, że w tym zarzucie kasacyjnym nie podniesiono w ogóle, których to przepisów k.p.a. miał błędnej kontroli dokonać Sąd I instancji w zakresie ich prawidłowego zastosowania lub wykładni. Ponadto przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, a nie prawa procesowego.
Po drugie, należy stwierdzić, że w skardze kasacyjnej podniesiono także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 ust. 4 oraz art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt – w związku z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – z powodu błędnej rzekomo wykładni powyższych przepisów prawa materialnego przez Sąd I instancji. Jest to również zarzut całkowicie chybiony. W stanie faktycznym tej sprawy poddanym kontroli przez Sąd I instancji, prawidłowo Sąd orzekł, że postępowanie wyjaśniające w tej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., biorąc pod uwagę także, iż odebranie przedmiotowych koni arabskich nastąpiło w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, a nie art. 7 ust. 1 w związku z dyspozycją art. 6 ust. 2 tejże ustawy. Te dodatkowe przesłanki z art. 7 ust. 3 to po pierwsze, przypadek niecierpiący zwłoki, który oznacza, że dalsze pozostawanie danego zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu (w stanie prawnym do 1 stycznia 2012 r.). Po drugie, niezbędną przesłanką w tym zakresie do zastosowania art. 7 ust. 3 cyt. ustawy o ochronie zwierząt jest okoliczność faktyczna, w której dane zwierzę zostało już odebrane. Stąd Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że nie miały w tej sprawie zastosowania przepisy art. 7 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt tylko wyłącznie art. 7 ust. 3 tejże ustawy i wynikające z niego przesłanki do jego zastosowania oraz biorąc pod uwagę również, że jest to hodowla koni arabskich otwarta (bezstajenna), w której są stosowane inne metody hodowli koni niż w hodowlach zamkniętych. Należy także zaznaczyć, że oprócz opinii opracowanej przez lekarza weterynarii W.R. jak i lekarza weterynarii M.H., który sformułował opinię, że odebrane konie arabskie nie były w stanie zagrażającym ich życiu, wynika to również z raportów interwencyjnych opracowanych w dniach 30 kwietnia i 4 maja 2011 r. Ponadto z notatki służbowej z dnia 30 kwietnia 2010 r. będącej w aktach sprawy, a sporządzonej przez mł. asp. P.M. z Komendy Powiatowej Policji w Błoniu, wynika, że brak było przesłanek do natychmiastowego odebrania zwierząt ich dotychczasowemu właścicielowi.
Po trzecie, trzeba także jeszcze raz podkreślić, że w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt decyzja o odebraniu zwierzęcia, odmiennie niż w przypadku z art. 7 ust. 1 tejże ustawy, jest wydawana kiedy dane zwierzę już zostało faktycznie odebrane. Natomiast jeżeli w dacie wydawania decyzji zwierzę nie przebywa już u swojego dotychczasowego właściciela, to organ prowadząc postępowanie i wydając decyzję w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt orzeka o czasowym odebraniu zwierzęcia, jeżeli łącznie spełnione są przesłanki określone w tym przepisie. Oznacza to, że postępowanie organu w tej sprawie nie może się ograniczać tylko do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniony do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Ponadto postępowanie dotyczące odebrania zwierzęcia jest postępowaniem, do którego mają zastosowanie przepisy k.p.a. ze zmianami wynikającymi z art. 7 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie zwierząt, a więc dotyczące natychmiastowej wykonalności decyzji i terminów dotyczących wniesienia odwołania i rozpoznania odwołania. Ponadto organ zobowiązany jest, co należy podkreślić, w sposób wyczerpujący i pełny ustalić stan faktyczny sprawy, a następnie dokonać jego oceny prawnej (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2011 r., II OSK 263/10, Lex nr 988160). Dlatego też Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że kontrola dokonana w tym zakresie przez właściwe organy jest nieprawidłowa. Jednocześnie z okazanego podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przez fachowego pełnomocnika reprezentującego uczestnika postępowania sądowego A.W., odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Grodzisku Mazowieckim II Wydział Karny z dnia 21 kwietnia 2011 r., wynika, że Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonego A.W. od popełnienia zarzucanego mu czynu znęcania się nad hodowanymi przez siebie dwudziestoma trzema końmi w okresie od października 2008 r. do 20 stycznia 2009 r. w miejscowości [...] i oświadczył, że wyrok jest prawomocny. Ponadto oświadczył także, że toczy się kolejne postępowanie karne w tym zakresie wobec A.W. za okres pod 20 stycznia 2009 r. do dnia odebrania koni. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku pełnomocnika A.W. o odrzucenie skargi kasacyjnej z tej przyczyny, że skargę wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, a podpisał ją radca prawny, gdyż brak jest w tym zakresie przesłanki do jej odrzucenia, co wynika z art. 173 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 32 p.p.s.a. w zakresie legitymacji samorządowego kolegium odwoławczego do wniesienia skargi kasacyjnej.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.