II OSK 2415/21

II OSK 2415/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-25
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński
Jerzy Stankowski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1324/20 - Wyrok WSA w Krakowie z 2021-02-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 141 § 4, art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1065
§ 3 pkt 22
Rozporządzenie Miniistra Infrastruktury  z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich  usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Stankowski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1324/20 w sprawie ze skargi A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 września 2020 roku, znak: WI-I.7840.15.21.2020.BU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 1324/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w W. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 września 2020 roku, znak: WI-I.7840.15.21.2020.BU. Poddaną kontroli Sadu I instancji decyzją Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Tatrzańskiego z 30 grudnia 2019 r., znak: AB.6740.361.2019.MS, odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie, nadbudowie i przebudowie istniejącego obiektu zamieszkania zbiorowego świadczącego usługi hotelarskie wraz z zagospodarowaniem terenu i niezbędną infrastrukturą w tym rozbudową, nadbudową i przebudową istniejącego budynku, budową chodników, przejazdów zewnętrznych, ramp, schodów i dojść zewnętrznych, murów oporowych i skarp terenowych, zewnętrznych miejsc postojowych wraz z dojazdami do nich, terenów zieleni urządzonej, rekreacyjnej; budowie zewnętrznej instalacji wodociągowej, budowie i przebudowie zewnętrznej instalacji kanalizacji sanitarnej, budowie zewnętrznej instalacji kanalizacji deszczowej, budowie zewnętrznej instalacji oświetlenia terenu, na działkach nr ewid. [...], [...] obręb [...] w Z.
W skardze kasacyjnej A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w W. zaskarżyła ww. wyrok w całości zarzucając mu naruszenie:
1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., zwanej dalej: p.b.) w zw. z § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a i b uchwały nr VII/89/2011 Rady Miasta Zakopane z dnia 31 marca 2011 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Strążyska - Małe Żywczańskie (zwanej dalej: m.p.z.p.), poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że planowana inwestycja narusza zakaz nadbudowy budynków, podczas gdy przewidziane rozwiązanie projektowe dotyczące nadbudowy wynika ze zmiany konstrukcji dachu i przedstawia kontynuację rozwiązań zastosowanych w budynku istniejącym, natomiast m.p.z.p., nie nakłada obowiązku kontynuowania poziomu kalenicy;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 6 lit. c m.p.z.p., poprzez ich nieprawidłową wykładnię i zakwestionowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sposobu wyliczenia w przedłożonym projekcie budowlanym oraz dalszych wyjaśnieniach wielkości powierzchni biologicznie czynnej, podczas gdy zaprojektowane rozwiązanie jest zgodne z definicją terenu biologicznie czynnego z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia z dnia 8 kwietnia 2019 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065; zwanego dalej: r.w.t.), bo zaprojektowany teren zielony wzmocniony ekokratą to teren nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych;
3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez ich nieprawidłową wykładnię i przyjęcie, że złożony projekt budowlany jest niekompletny podczas gdy skarżąca uzupełniła wszelkie braki, w szczególności dotyczące przedłożenia: (i) zbiorczego rysunku zagospodarowania terenu sporządzonego na kopii mapy do celów projektowych; (ii) rysunków wchodzących w skład projektu budowlanego, w tym rzutów i elewacji zawierających wszelkie niezbędne informacje wyróżniające graficznie obiekt istniejący; (iii) przekroju budynku oraz (iv) wymaganych prawem opinii, uzgodnień I pozwoleń;
4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Wojewody, w sytuacji gdy organy nie dokonały wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, a także nie dokonały precyzyjnego i obiektywnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej podjętych rozstrzygnięć co do zaproponowanych przez skarżącą rozwiązań projektowych związanych ze zmianą konstrukcji dachu, zaprojektowanego terenu zielonego zapewniającego naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, co stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do uznania, że złożony projekt budowlany jest niezgodny z m.p.z.p.;
5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz 141 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz brak uzasadnienia spełniającego przewidziane przez przepisy prawa wymogi.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka stwierdziła, że Sąd I instancji mylnie zrozumiał treść § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a m.p.z.p. Przewidziane przez inwestora rozwiązania projektowe dotyczące nadbudowy wynikały ze zmiany konstrukcji dachu i przedstawiały kontynuację rozwiązań zastosowanych w budynku istniejącym. Plan nie nakłada obowiązku kontynuowania poziomu kalenicy. Dokonana przez Sąd I instancji interpretacja zapisów m.p.z.p. polegająca na wykreowaniu obostrzeń, które nie są w nim przewidziane, jest niedozwolona i narusza prawo własności skarżącej. M.p.z.p. me definiuje parametrów zmiany konstrukcji dachu poprzez obligatoryjne dostosowanie kątów nachylenia połaci dachowych do ustalonych zapisami planu 54°.
Ponadto m.p.z.p. nie zabrania także zaprojektowania dodatkowych kondygnacji w przypadku gdy chodzi o nadbudowę budynku wynikającą ze zmiany konstrukcji dachu.
Właściwa logiczna interpretacja § 9 ust. 1 pkt 8 m.p.z.p., który opisuje dopuszczalne zasady realizacji rozbudów, jest taka, że albo rozbudowa realizowana jest m.in. poprzez nadbudowę związaną ze zmianą konstrukcji dachu - co jest objęte przedmiotowym projektem - i wtedy nie ma racji bytu zakaz przesuwania głównych połaci dachowych względem siebie w płaszczyźnie pionowej, ponieważ nie sposób jest czynić nadbudowę wynikającej ze zmiany konstrukcji dachu bez ingerencji w wartości wysokości płaszczyzn dachowych - albo rozbudowa realizowana jest z wyłączeniem opcji nadbudowy - i wtedy zakaz z lit. c) pkt 8) ust. 1. § 9 m.p.z.p. obowiązuje. Skoro w planie nie ma zapisu na temat zakazu zwiększania wysokości budynku, a wręcz przeciwnie: § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a przewiduje możliwość rozbudowy z uwzględnianiem nadbudowy - co immanentnie, z definicji wiąże się z podwyższeniem budynku - a ponadto skoro w m.p.z.p. nie ma też wymogu równania kątów powierzchni dachowych - to nie ma możliwości wyinterpretować zakazów m.p.z.p. W sytuacjach gdyby prawodawca lokalny miałby na myśli ustanawianie zakazu zwiększania wysokości budynków, czy też bezwzględny obowiązek realizacji połaci dachowych o identycznych kątach nachylenia, to normy takie zostały by jasno i klarownie wpisane w m.p.z.p. - co stało się w odniesieniu do terenów 3.U i 4.U - § 9 ust. 3 pkt 7 lit. a m.p.z.p. W przypadku terenu, który jest rozpatrywany w kontekście niniejszego wniosku Inwestora , takich norm prawnych nie można wyinterpretować. W ocenie skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji w sposób nieuprawniony zakwestionował sposób wyliczenia w przedłożonym projekcie budowlanym oraz dalszych wyjaśnieniach wielkość powierzchni biologiczne czynnej. Prawidłowa wykładnia art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 6 lit. c m.p.z.p., prowadzi do wniosku, iż zaprojektowane rozwiązanie jest zgodne z definicją terenu biologicznie czynnego z § 3 pkt 22 r.w.t. Producent potwierdza, że dany materiał gwarantuje 86% powierzchni biologicznie czynnej. Do realizacji obiektów budowlanych, w tym zagospodarowania terenu, należy stosować wyroby budowlane dopuszczone do stosowania w budownictwie zgodnie z ich przeznaczeniem, instrukcjami i cechami opisanymi przez producenta, które to cechy muszą być potwierdzone badaniami i niezbędnymi dokumentami Do projektu załączono niezbędne karty produktu. W tej sytuacji nie było podstaw do podważenia oświadczenia producenta i w konsekwencji dojścia do wniosku, że projekt nie jest zgodny z § 9 ust. 1 pkt. 6 lit. c m.p.z.p. Przepis § 3 pkt 22 r.w.t. opisuje zatem jedyne kryterium oceny i bezwzględnie uprawnia do zaliczenia powierzchni terenu urządzonego jako trawnik do powierzchni biologicznie czynnej, jeżeli został spełniony podany w nim warunek - to znaczy nawierzchnia ziemna została urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację. To czy zaproponowane rozwiązanie zapewnia naturalną wegetację roślin rozstrzyga przedłożona karta produktu. Pogląd, iż zastosowanie ekokraty dla funkcji ciągu jezdnego lub parkingu powoduje, że teren nie może być wliczony do powierzchni biologicznie czynnej, ponieważ zaburzona zostaje naturalna wegetacja roślin, stanowi próbę rozszerzającej interpretacji tego przepisu. Treść tego przepisu jest podstawą do dokonanie oceny jedynie w takim zakresie, czy powierzchnia, którą zaliczono do powierzchni biologicznie czynnej, została urządzona w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin. Przepis ten nie upoważnia do formułowania dodatkowych warunków np. sposobu użytkowania terenu.. Bez wątpienia teren zielony wzmocniony ekokratą to nic innego, jak teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych. W związku z powyższym rozwiązanie z projektu wpisuje się w przywołaną definicję z rozporządzenia. Jest to powierzchnia zapewniająca naturalną wegetację roślin i w żadnym wypadku nie wpisuje się w specjalnie powierzchnie typu np. specjalna mata złożona z wielu warstw geowłókniny przekładanej tzw. eko-żelem, które pozwalają na naturalny wzrost roślinności na takiej nawierzchni, jednak nie zapewniają retencji wód opadowych. Zaprojektowana nawierzchnia trawiasta wzmocniona ekokratą/geokratą to zwykła nawierzchnia trawiasta.
Sąd, uznając że zezwolenie na wycinkę kolidujących z inwestycją drzew stanowi załącznik do projektu budowlanego zgodnie z art. 83d ust. 5 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 p.b. i stanowi formę "uzgodnienia", powtórzył w całości argumentację Wojewody. Zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony przyrody, do usunięcia drzew niezbędna jest decyzja zezwalająca na ich wycinkę - lecz można ją uzyskać dopiero po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie jest uprawniony do żądania przedłożenia uzgodnienia projektu zagospodarowania działki z organem ochrony przyrody, ani też decyzji o zezwoleniu na usunięcie drzew. Organ administracji architektoniczno - budowlanej nie ma podstaw prawnych do żądania dokumentów nie przewidzianych w obowiązujących przepisach. Przepis art. 33 ust. 2 p.b. zawiera zamknięty katalog dokumentów wymaganych przy wniosku o pozwolenie na budowę, z treści którego nie wynika obowiązek dołączania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów.
Sąd I instancji w zakresie podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., pominął okoliczność uzupełnienia przez skarżącą na etapie postępowania administracyjnego braków. Zamieszczono w projekcie szereg przekrojów pokazujących nawiązanie obiektu do terenu go otaczającego wraz z niezbędnymi rzędnymi budynku i terenu. Z dokumentów złożonych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą wynikało wprost "co faktycznie przewidziano do rozbiórki w świetle § 12 ust. 43 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego."
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania toczącego się przed sądem pierwszej instancji.
Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
Sąd I instancji nie dopuścił się też naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób wskazany w skardze kasacyjnej. Przepis ten reguluje wymogi uzasadnienia wyroku. Wynika z niego, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tej normy prawnej. Dlatego też o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych warunków. Tego typu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie ograniczyła się do stwierdzenia, że Sąd I instancji powinien wskazać podstawę prawną wyroku oraz samodzielnie dokonać jej wyjaśnienia, a wymogu takiego nie spełnia podzielenie stanowiska organu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano i omówiono przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Wbrew argumentacji skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie ograniczył się do stwierdzenia, iż podziela stanowisko organu, lecz w sposób samodzielny przedstawił swoje stanowisko.
Prawidłowe było stanowisko Sądu I instancji w zakresie interpretacji przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a m.p.z.p. określono warunki rozbudowy istniejących budynków, wprowadzając zakaz nadbudowy budynków, za wyjątkiem nadbudowy wynikającej ze zmiany konstrukcji dachu. Przewidziano, że przy nadbudowie budynków możliwa jest realizacja dachów jako dwuspadowych, o kącie nachylenia głównych połaci do 54°. Dopuszcza się realizację dachów dwuspadowych z przyczółkami, dachów czteropołaciowych lub wielopołaciowych. Zakaz realizacji dachów namiotowych. Natomiast w § 9 ust. 1 pkt 8 lit. b m.p.z.p. przewidziano, że przy rozbudowie istniejących budynków dopuszcza się rozwiązania połaci dachowych i kąty ich nachylenia, stanowiące kontynuację istniejących, zastosowanych w budynkach rozwiązań. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie Sąd I instancji przyjął, że postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla nieruchomości na której inwestor planował zrealizować inwestycję, dopuszczają możliwość nadbudowy istniejących budynków tylko w przypadku gdy nadbudowa wynika ze zmiany konstrukcji dachu. Nie oznacza to jednak, tak jak próbuje to wykazać skarżąca kasacyjnie, że w przypadku zmiany konstrukcji dach możliwa jest nadbudowa budynku o nieograniczoną ilość kondygnacji. § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a m.p.z.p. należy rozumieć w ten sposób, że nadbudowa istniejących budynków jest możliwa wyłącznie, gdy jest skutkiem korekty dachu, a nie tak jak w przedmiotowym projekcie, nadbudowa polegająca na uzyskaniu kilku dodatkowych kondygnacji użytkowych. Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 8 lit. a i b m.p.z.p.
Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. z § 9 ust. 1 pkt 6 lit. c m.p.z.p., w którym skarżąca kasacyjnie kwestionuje stanowisko Sądu I instancji w zakresie braku spełnienia określonego w planie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie z § 3 pkt 22 r.w.t. pod pojęciem terenu biologicznie czynnego należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m², oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Istnieje więc możliwość zaliczenia powierzchni wyłożonej określonym rodzajem geokraty, czy płyty ażurowej do powierzchni biologicznie czynnej, ale uzależniona od rodzaju i warstw jej podbudowy. Organ musi więc w każdym wypadku zbadać sposób umieszczenia takiej kraty czy płyty w gruncie celem ustalenia, czy istnieją warunki naturalnej wegetacji roślin (por. wyroki NSA z 10 grudnia 2020 r., II OSK 2237/20; z 24 października 2014 r., II OSK 929/13, z 22 listopada 2023 r. II OSK 533/21; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zasadnie zatem organy przyjęły, że zastosowanie w niniejszej sprawie geokraty jest możliwe, jednak z uwagi na zastosowanie tego typu stabilizacji gruntu do organizacji miejsc postojowych oraz drogi dojazdowej, stwierdzenie że teren ten jest terenem, na którym możliwa jest naturalna, nieograniczona wegetacja roślin, winno być poparte szczegółowymi informacjami na temat długości postoju pojazdów, typu podłoża gruntowego oraz sposobu jego przygotowania pod ułożenie geokraty, umożliwiającymi organom administracji architektoniczno-budowlanej ustalenie, czy faktycznie możliwa jest naturalna wegetacja roślin na tak urządzonym terenie. Z projektu budowlanego nie wynika czy faktycznie, jako powierzchnię terenu biologicznie czynnego w 100% można uznać teren nad miejscami postojowymi nr 110 i 111, gdyż nie wskazano tam jak gruba będzie warstwa gruntu spoczywająca na tej powierzchni. Zasadnie zatem Sąd I instancji podzielił stanowisko organów administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie braków w projekcie budowlanym, które uniemożliwia jednoznaczne określenie czy zastosowane rozwiązanie będzie wystarczające do zapewnienia naturalnej wegetacji roślin i retencji wód opadowych.
Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., to rację ma skarżąca kasacyjnie, że art. 33 ust. 2 p.b. zawiera zamknięty katalog dokumentów wymaganych przy wniosku o pozwolenie na budowę, z treści którego nie wynika obowiązek dołączania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Z przepisu tego wynikało, że do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnym. Takim przepisami w przypadku wycinku drzew są przepisy ustawy o ochronie przyrody. Z 83d ust. 5 tej ustawy wynika wprawdzie, że jeżeli przyczyną usunięcia drzewa lub krzewu jest realizacja inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia. Z przepisów tej ustawy nie wynika jednak, iż przedłożenie zgody na wycinkę drzew, jest warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Okoliczność ta nie mogła jednak stanowić podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej z uwagi na niezasadność pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.
Mając to na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.