II OSK 2415/17

II OSK 2415/17 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2019-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-09-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Piotr Broda
Robert Sawuła /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Zbrojewski
Symbol z opisem
6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 3642/15 - Wyrok WSA w Warszawie z 2017-01-31
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 7, 77 §1 i 107 §3 w zw. z art. 15, art. 28, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 141 §4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 199
art. 6 ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych [...] oraz Ministra Infrastruktury i Budownictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 3642/15 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargi kasacyjne.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 3642/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Warszawie w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] października 2015 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, w pkt 1. uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. zasądził na rzecz skarżącego od Ministra Infrastruktury i Budownictwa zwrot kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], Wojewoda [...] ustalił dla [...] S.A. (inwestor) lokalizację inwestycji celu publicznego na terenie zamkniętym kolejowym dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa obiektu radiokomunikacyjnego [...] sieci łączności bezprzewodowej GSM-R", przewidzianą do realizacji na działce nr [...], obręb [...], gmina [...]".
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że we wniesionym od przedmiotowej decyzji odwołaniu szeregu enumeratywnie wymienionych osób fizycznych, reprezentowanych przez tego pełnomocnika – adwokata M. B. – zarzucono:
1) naruszenie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.) w zw. z art. 77 § 1 i art. 81 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na ustaleniach faktycznych, które z uwagi na brak wypowiedzenia się stron co do treści tych ustaleń oraz poprzedzających je dowodów, nie mogą zostać uznane za udowodnione oraz nie mogą stanowić podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji;
2) naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 oraz 80 K.p.a. oraz w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., Upzp), poprzez:
- brak wyczerpującego zgromadzenia i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, na skutek nieuwzględnienia zgłoszonego przez odwołujących się wniosku o dopuszczenie dowodu z oględzin nieruchomości z udziałem biegłego geodety oraz wniosku o przesłuchanie stron, co z kolei doprowadziło do poczynienia przez organ I instancji całkowicie dowolnych ustaleń faktycznych;
- zinterpretowanie wątpliwości co do stanu fatycznego sprawy na niekorzyść stron postępowania, co stanowi naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony;
- brak przeprowadzenia szczegółowej analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja i oparcie swojego rozstrzygnięcia jedynie na stanowisku inwestora, który w piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. w sposób lakoniczny i ogólnikowy odniósł się do zgłaszanych przez skarżących uwag i zastrzeżeń co do lokalizacji tego przedsięwzięcia.
Odwołujący się podkreślili, że podstawą ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich są nie tylko przepisy prawa budowlanego, lecz także zawarte w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (K.c.), przepisy dotyczące ochrony własności, obejmujące m. in. zakaz ujemnego oddziaływania na cudzą nieruchomość w drodze tzw. immisji pośrednich (art. 140 i 144 K.c.). Ich zdaniem, w niniejszej sprawie nie ma żadnej pewności, że inwestycja polegająca na budowie obiektu radiokomunikacyjnego nie będzie szkodliwie oddziaływała na sąsiednie nieruchomości i ich mieszkańców.
W wyroku przytoczono dalej, że powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju umorzył postępowanie odwoławcze.
W ocenie tego Ministra odwołujący się nie wykazali swojego indywidualnego interesu prawnego, opartego na konkretnie wskazanej normie prawa materialnego, uprawniającej do skutecznego wniesienia odwołania od tej decyzji. Jedyny przepis prawa materialnego, na który powołali się odwołujący to art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp, wprowadzający ogólną zasadę ochrony własnego interesu prawnego, przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Ewentualne zdarzenia przyszłe, niepewne, mogą stanowić nie o interesie prawnym, a jedynie o interesie faktycznym, który nie daje uprawnień strony w postępowaniu administracyjnym.
Odnośnie argumentu dotyczącego narażenia odwołujących się, jako właścicieli działek sąsiadujących z inwestycją, na ekonomiczne straty spowodowane działaniem planowanego urządzenia, organ II instancji wskazał, że może być on co najwyżej podstawą do ewentualnych roszczeń o charakterze cywilnoprawnym, dochodzonych w postępowaniach przed sądami powszechnymi.
Z tego względu Minister stwierdził, że zachodziła przesłanka bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego w rozumieniu art. 105 K.p.a.
We wniesionej skardze na powyższą decyzję jednego z odwołujących się – A. M. – zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. przepisu art. 28 K.p.a. przez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie posiada przymiotu strony w postępowaniu, którego przedmiotem było ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce o nr ew. [...], zlokalizowanej w sąsiedztwie działek będących własnością odwołujących się.
Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
WSA w Warszawie rekapitulując argumentację skargi przytoczył, że w ocenie skarżącego norma będąca podstawą interesu prawnego może należeć do każdej gałęzi prawa. Natomiast już na gruncie przepisów Upzp wskazuje się, że osoba trzecia ma interes prawny wynikający z art. 140 K.c. i 144 K.c. do uczestniczenia jako strona w postępowaniu administracyjnym, w wyniku którego zapaść może lub zapadła decyzja tak kształtująca stosunki na nieruchomości (sposób korzystania z niej), iż będzie to miało wpływ na sposób wykonywania przez nią prawa własności. Zatem stroną w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jest nie tylko inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, ale także osoby mające takie prawa rzeczowe do innych gruntów znajdujących się w obszarze, na które inwestycja ta będzie oddziaływała.
Zamierzona inwestycja, może prowadzić do powstania na gruntach sąsiedzkich różnego typu immisji. Jest też możliwe prawidłowe ustalenie stron innych niż inwestor, czy właściciel i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będzie zlokalizowana inwestycja celu publicznego.
Skarżący zarzucił, że zarówno w decyzji Wojewody [...], jak w decyzji organu II instancji brak jest jakichkolwiek ustaleń dotyczących kręgu stron i sposobu ich określenia. To uchybienie miało charakter istotny dla wyniku sprawy, zwłaszcza w sytuacji, gdy organy obu instancji nie dokonały żadnej analizy kręgu podmiotów, będących stronami postępowania. Decydujące znaczenie przy ocenie takiego oddziaływania ma rodzaj i zasięg planowanej inwestycji oraz położenie nieruchomości objętej inwestycją, względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony.
A. M. źródła swego interesu prawnego upatruje z jednej strony w przepisach Kodeksu cywilnego (art. 140 K.c.), a z drugiej strony w przepisach Upzp, tj. w art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W złożonym piśmie procesowym, stanowisko organu II instancji w całej rozciągłości podzielił inwestor.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Warszawie uwzględnił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki zgodził się z argumentacją skargi, że organ I instancji w zasadzie nie dokonał oceny prawidłowości karty kwalifikacji przedsięwzięcia i stanowiska inwestora co do zasięgu i zakresu oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, w kontekście zgłoszonych przez odwołujących się następnie mieszkańców uwag.
Sąd pierwszej instancji ocenił, że pełnomocnik, który reprezentował strony przed organem II instancji, a następnie wywiódł skargę do tegoż sądu trafnie zarzucił, że organy obu instancji nie dokonały wnikliwych ustaleń co do kręgu podmiotów mających przymiot stron tego postępowania lokalizacyjnego, a w efekcie organ odwoławczy uchybił art. 28 K.p.a., przedwcześnie uznając postępowanie odwoławcze za bezprzedmiotowe.
Zdaniem sądu wojewódzkiego organ odwoławczy przede wszystkim winien zweryfikować poprawność twierdzenia inwestora, że zakres oddziaływania zamierzonej inwestycji zamknie się całkowicie w granicach działki o nr ew. [...]. W tym celu winien wykazać z jakiego powodu stoi na stanowisku, że inwestor prawidłowo wskazał zakres oddziaływania zamierzonej inwestycji, odnosząc jednocześnie swe ustalenia do sposobu zainwestowania działek sąsiednich.
W ocenie sądu pierwszej instancji bez uprzedniego przeprowadzenia oceny prawidłowości zakresu oddziaływania tego zamierzenia na środowisko podanego przez inwestora we wniosku, w tym na nieruchomości odwołujących się, Minister nie był uprawniony do założenia z góry, że takie oddziaływanie nie będzie miało miejsca, a w konsekwencji do arbitralnego przyjęcia, że odwołujący się nie mieli interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji lokalizacyjnej, wydanej dla przedmiotowej inwestycji, co uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Zdaniem tegoż sądu ze wskazanych przyczyn Minister nie był uprawniony do lakonicznego stwierdzenia, że położenie działek odwołujących się względem działki przeznaczonej pod to zainwestowanie nie ma znaczenia, zważywszy, że oddziaływanie to zamknie się w obszarze działki o nr ew. [...] obr. [...]. Kwestia ta wymagała oceny organu odwoławczego i podania stosownej argumentacji na poparcie takiego stanowiska. Ewentualne negatywne oddziaływanie powinno bowiem zostać poddane wnikliwej analizie organu odwoławczego.
Uchybienie temu obowiązkowi – w ocenie sądu pierwszej instancji – czyniło zasadnym zarzut skargi niewystarczającego wyjaśnienia stanu sprawy, a więc naruszenia przez Ministra przepisów art. 7, 77 § 1 oraz 107 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a.
Ponadto sąd wojewódzki zwrócił uwagę, że odwołujący się już w piśmie złożonym w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji akcentowali, że zlokalizowanie obiektu radiokomunikacyjnego na działce nr [...] przy ulicy [...], uniemożliwi im dojazd do drogi publicznej, zaznaczając jednocześnie, iż każdemu z nich przysługuje prawo wystąpienia do [...] S.A. z żądaniem ustanowienia służebności drogi koniecznej, a nawet, z uwagi na fakt, że droga dojazdowa na tej działce istnieje nieformalnie od 1945 r., mogą żądać nabycia służebności przechodu i przejazdu w drodze zasiedzenia.
Sąd pierwszej instancji podkreślił, że ów fakt stałego korzystania z powyższej działki, jako dojazdu do ich nieruchomości, nie został zakwestionowany przez organy obu instancji.
Skargi kasacyjne od powyższego wyroku wywiedli [...] S.A. w [...] oraz Minister Infrastruktury i Budownictwa.
W skardze kasacyjnej Ministra Infrastruktury i Budownictwa, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - Ppsa), zaskarżono w całości ww. wyrok.
Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucono:
1) na podstawie art. 174 pkt 1 Ppsa naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego, tj.:
art. 28 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ II instancji nie dokonał wnikliwych ustaleń co do kręgu podmiotów mających przymiot stron postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy ustalenia poczynione przez organ odwoławczy doprowadziły do wniosku, że skarżący nie ma interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Wojewody [...];
art. 28 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że to na organie odwoławczym, a nie skarżącym, ciążył obowiązek wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie obiektu radiokomunikacyjnego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...], w sytuacji gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, to podmiot wnoszący odwołanie ma obowiązek wykazania swojego interesu prawnego, a więc musi istnieć związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej, co w niniejszej sprawie nie zostało udowodnione przez skarżącego;
art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że organ II instancji przedwcześnie uznał postępowanie odwoławcze za bezprzedmiotowe, przyjmując, że skarżącemu nie służy przymiot strony, w sytuacji gdy w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku stwierdzenia braku legitymacji materialnoprawnej podmiotu wnoszącego odwołanie organ wyższego stopnia zobowiązany jest wydać decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a., z uwagi na wystąpienie przesłanki bezprzedmiotowości postępowania
odwoławczego w rozumieniu art. 105 K.p.a.;
- art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380 z późn. zm., K.c.), oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, iż Skarżący mógł upatrywać źródła interesu prawnego w przepisach K.c. i Upzp, w sytuacji gdy po wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo uznał, że inwestycja objęta przedmiotową decyzją lokalizacyjną nie oddziałuje negatywnie na nieruchomość skarżącego i w żaden sposób nie ogranicza jego prawa własności;
2) na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., w zw. z art. 15 K.p.a., w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. c i art. 53 ust. 3 pkt 1 Upzp, poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy uchybił obowiązkowi właściwego wyjaśnienia sprawy i oceny całokształtu materiału dowodowego, w tym wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w którym inwestor wyznaczył granice obszaru oddziaływania inwestycji oraz podał dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, gdyż w ocenie sądu pierwszej instancji nie została wyjaśniona kwestia
co do oddziaływania inwestycji na tereny zlokalizowane w sąsiedztwie projektowanego zamierzenia inwestycyjnego, w sytuacji gdy kwestia ta była przedmiotem postępowania wyjaśniającego i w jego wyniku organ II Instancji ustalił obszar oddziaływania inwestycji, która zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, a tym samym nie rozciąga się na działki sąsiednie, w tym działkę nr [...] będącą własnością skarżącego;
art. 133 § 1 i art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na błędnym ustaleniu na podstawie akt sprawy, że organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie stanowisko inwestora i nie ocenił prawidłowości zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na nieruchomość skarżącego, podanego przez inwestora we wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, w sytuacji gdy organ odwoławczy dokonał analizy materiału dowodowego zgodnie z art. 80 K.p.a. i wynik tej analizy, łącznie z oceną zebranych dowodów, przedstawił w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie administracyjne;
art. 141 § 4 w zw. z art. 153 Ppsa poprzez brak zawarcia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania prowadzonego przez Ministra Infrastruktury i Budownictwa po prawomocnym zakończeniu niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.
Zdaniem Ministra wnoszącego skargę kasacyjną powyższe naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w konsekwencji skutkowały bezzasadnym uwzględnieniem skargi A. M. przez sąd pierwszej instancji i uchyleniem decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, zamiast oddalenia skargi na podstawie art. 151 Ppsa.
W związku z powyższym wniesiono o:
na podstawie art. 176 § 2 Ppsa o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie,
na podstawie art. 188 Ppsa o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi,
ewentualnie - na podstawie art. 185 § 1 Ppsa - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W analizowanej sprawie w ocenie skarżącego kasacyjnie Ministra brak było podstaw do podważenia wiarygodności dokumentacji załączonej przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgromadzone dowody zostały poddane ocenie z zachowaniem zasad logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego (zasada swobodnej oceny dowodów – art. 80 K.p.a.), zaś w oparciu o parametry zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego, zawarte w "Karcie kwalifikacji przedsięwzięcia", został ustalony obszar oddziaływania inwestycji, mający wpływ na ustalenie katalogu stron postępowania lokalizacyjnego.
W skardze kasacyjnej zaś [...] S.A. (Spółka, inwestor), na podstawie art. 173 § 1 w zw. z art. 176 § 1 w zw. z art. 177 § 1 Ppsa, zaskarżono w całości wyrok sądu pierwszej instancji.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
1) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 Ppsa, tj.:
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 15 K.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy nie dokonał ponownej oceny sprawy w jej całokształcie i nie ustalił, czy interes prawny odwołujących się został naruszony decyzją "ULICP" na skutek nie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do nie zebrania w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenia całego materiału dowodowego z uwagi na brak poddania ewentualnego negatywnego oddziaływania wnikliwej analizie oraz lakoniczne stwierdzenie, iż oddziaływanie inwestycji zamknie się w obszarze działki nr
ew. [...], w sytuacji kiedy: 1) organ odwoławczy wezwał skarżącego do wykazania interesu prawnego; 2) z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że zamierzenie inwestycyjne w postaci anten S1 oraz S2 wytwarza wiązki promieniowania, które skierowane są w kierunku linii kolejowej i w miejscu nie wkraczają w granice działki nr ew. [...], co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem doprowadziło do uchylenia decyzji organu odwoławczego, podczas gdy skarga jako niezasadna winna zostać oddalona;
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 Ppsa, poprzez brak wskazania
w uzasadnieniu wyroku na czym polegał istotny wpływ stwierdzonych naruszeń prawa na wynik sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
art. 141 § 4 Ppsa, poprzez brak wskazań co do dalszego postępowania, co
miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2) naruszenie przepisów prawa materialnego, w rozumieniu art. 174 pkt 1 Ppsa, tj. art. 140 K.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że wskazane przepisy mogą stanowić źródło interesu prawnego.
W związku z powyższym, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 Ppsa skarżąca kasacyjnie Spółka wnosi o:
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania WSA w Warszawie,
zasądzenie od A. M. na rzecz [...] S.A., kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Dodatkowo, na podstawie art. 176 § 2 Ppsa skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W ocenie skarżącej kasacyjnie Spółki organ odwoławczy w należyty sposób ustalił stan faktyczny, nie pomijając jakiejkolwiek okoliczności mogącej mieć znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia.
W piśmie procesowym pełnomocnika skarżącego z dnia 15 lipca 2019 r. poinformowano, że jeden z odwołujących się – S. B. – w dniu 4 sierpnia 2017 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w [...] I Wydziału Cywilnego z wnioskiem o zasiedzenie służebności drogi koniecznej polegającej na prawie przechodu i przejazdu przez nieruchomość oznaczoną jako działka [...], na której Spółka planuje przedmiotową inwestycję, sprawa zawisła pod sygn. akt I Ns 507/17, a postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. sąd powszechny wezwał do udziału w sprawie w charakterze uczestników pozostałych odwołujących się, którzy pismem z dnia 9 października 2017 r. zgłosili swój udział w sprawie, żądając zasiedzenia służebności drogi koniecznej na rzecz swoich nieruchomości sąsiadujących z działką [...]. Postępowanie to jest nadal w toku. Powyższe przesądzać ma o istnieniu interesu prawnego w występowaniu odwołujących w charakterze stron w postępowaniu w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na działce nr [...] w [...].
Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie Spółki w roku rozprawy popierał wniesioną przez inwestora skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, przesłanek nieważności w przedmiotowej sprawie nie dostrzeżono. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skargi kasacyjne nie są oparte na usprawiedliwionych podstawach.
Postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., a zatem do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego znajduje zastosowanie art. 193 zdanie drugie Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 Ppsa, określając zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną.
A. Nie jest uzasadniony, a sformułowany w obu skargach kasacyjnych, zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa, stanowiącego, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". Skarżący kasacyjnie nie uzasadnili, zdaniem Sądu, naruszenia cyt. przepisu w stopniu, który nakazywałby uwzględnić go w aspekcie treści art. 174 pkt 2 Ppsa, wywodząc że w zaskarżonym wyroku brak jest wskazań co do dalszego postępowania. Wbrew wywodom Ministra oraz Spółki takie wytyczne w wyroku się znalazły, choć przyznać trzeba, że nie są one szczególnie wyeksponowane i oddzielnie ujęte, np. w części końcowej uzasadnienia skarżonego wyroku. W samej zaś skardze kasacyjnej inwestora (s. 8) przywołano te fragmenty motywów zaskarżonego wyroku, z których jednak dostatecznie jasno da się ustalić jakie czynności Minister winien podjąć po ewentualnym uprawomocnieniu się zaskarżonego wyroku. Z wywodów sądu pierwszej instancji wynika, że w ocenie sądu wojewódzkiego organ odwoławczy przede wszystkim winien zweryfikować poprawność twierdzenia inwestora, że zakres oddziaływania zamierzonej inwestycji zamknie się całkowicie w granicach działki inwestycyjnej. W tym celu winien "wykazać z jakiego powodu stoi na stanowisku, że inwestor prawidłowo wskazał zakres oddziaływania zamierzonej inwestycji, odnosząc jednocześnie swe ustalenia do sposobu zainwestowania działek sąsiednich". W dalszych wywodach sądu pierwszej instancji wyłuszczono, że organ II instancji nie był uprawniony do lakonicznego stwierdzenia, że położenie działek odwołujących się względem działki przeznaczonej pod zainwestowanie nie ma znaczenia, zważywszy, że oddziaływanie to zamknie się w obszarze działki inwestycyjnej i nakazano, aby odnośnie tej kwestii organ odwoławczy przedstawił ocenę i podał stosowną argumentację na poparcie takiego stanowiska. Te okoliczności nie pozwalają uznać trafności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa i przyjęcia, że w zaskarżonym wyroku nie zawarto wytycznych dla organu II instancji w aspekcie przyszłego postępowania w sprawie.
B. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 Ppsa stawiany w skardze kasacyjnej Spółki i argumentowany tym, że sąd pierwszej instancji – dostrzegając naruszenia prawa kwalifikowane w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa – nie wywiązał się jednak z obowiązku wyłuszczenia z jakich względów dostrzeżone przezeń naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a., były tego rodzaju, że mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami formalnymi wynikającymi z powyższej normy prawnej. W orzecznictwie podkreśla się, że skutkuje to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązkiem wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2010 r., II OSK 1620/10, CBOSA.nsa.gov.pl). Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Spółki uznać wypadnie, że sąd wojewódzki w sposób dostateczny wskazał przyczyny, z powodu których ocenił skargę jako uzasadnioną i ją uwzględnił.
W zaskarżonym wyroku eksponowano, że organ odwoławczy w zasadzie nie dokonał oceny prawidłowości karty kwalifikacji przedsięwzięcia i stanowiska inwestora co do zasięgu i zakresu oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, w kontekście zgłoszonych przez mieszkańców uwag, a przy tym organ I instancji uwagi te przekazywał inwestorowi celem zajęcia przezeń stanowiska. Takim działaniem organ I instancji niewątpliwie nie zakwestionował istnienia uprawnienia po stronie składających uwagi do wzięcia udziału w postępowaniu lokalizacyjnym, następnie zaś, gdy osoby te reprezentowane były już przez profesjonalnego pełnomocnika, negatywnie rozpoznał jego wniosek o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w tej sprawie, uznając to za niecelowe, wniosek ten zatem Wojewoda [...] poddał ocenie. Sąd pierwszej instancji, zgadzając się ze skarżącym, że źródeł m. in. i jego interesu prawnego, upatrywać należało z jednej strony w art. 140 K.c., a także w art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp, wyraźnie wskazywał, że bez wnikliwego wyjaśnienia tej kwestii przedwcześnie uznano postępowanie odwoławcze za bezprzedmiotowe, przyjmując że odwołującym się przymiot stron nie służy. Tym samym jednoznacznie sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że umorzenie postępowania odwoławczego było przedwczesne, bez dostatecznego wyjaśnienia kwestii przymiotu stron u osób odwołujących się, w tym i u A. M.
Zarzut naruszenia przepisu art. 141 § 4 Ppsa może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012). Naruszenie cyt. przepisu musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zaskarżony wyrok spełnia wymagania określone w art. 141 § 4 Ppsa.
C. Nie jest uzasadniony zarzut skarżącej kasacyjnie Spółki naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy nie dokonał ponownej oceny sprawy w jej całokształcie i nie ustalił, czy interes prawny odwołujących się został naruszony decyzją, a także zarzut skarżącego kasacyjnie Ministra naruszenia tych samych przepisów co powyżej w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. c i art. 53 ust. 3 pkt 1 Upzp, poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy uchybił obowiązkowi właściwego wyjaśnienia sprawy i oceny całokształtu materiału dowodowego.
Trafnie sąd pierwszej instancji zwracał uwagę, że inwestycja Spółki nie została objęta decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, skoro nie była zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w konsekwencji decyzja lokalizacyjna nie była uzgadniana przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Słusznie także sąd a quo spostrzegł, że organ I instancji w zasadzie nie dokonał oceny prawidłowości karty kwalifikacji przedsięwzięcia i stanowiska inwestora co do zasięgu i zakresu oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko, w kontekście zgłaszanych w toku postępowania przez mieszkańców uwag, w tym i skarżącego. To, że "Karta kwalifikacji przedsięwzięcia" przedłożona przez inwestora zawiera oznaczone informacje dotyczące np. emisji pola elektromagnetycznego, azymutów promieniowania, a także przebiegu głównych wiązek promieniowania anten, nie oznacza jeszcze, że a priori należało przyjąć, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony postępowania, skoro chociażby azymuty promieniowania czy owe kierunki przebiegu głównych wiązek promieniowania nie zostały ujęte w decyzji Wojewody jako elementy warunków i wymagań w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi.
Podzielić wypadnie stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku, że w postępowaniu dotyczącym lokalizacji inwestycji celu publicznego, interes prawny co do zasady mają właściciele, użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej działki inwestycyjne, jak i sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji oraz właściciele i użytkownicy wieczyści gruntów położonych dalej, w zależności od zasięgu i stopnia uciążliwości oddziaływania planowanej inwestycji na ich grunty. Słusznie WSA w Warszawie przywołał definicję strony z art. 28 K.p.a. oraz podkreślał znaczenie przepisu art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp, z którego wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Sąd afirmuje stanowisko prezentowane w judykaturze, wedle którego przesłanki przyznania statusu strony postępowania w przedmiocie warunków zabudowy, zgodnie z art. 28 K.p.a., nie stanowi wykazanie naruszenia interesu prawnego danej osoby, lecz wystarczająca jest sama możliwość zaistnienia takiego naruszenia. Oddzielnym natomiast zagadnieniem jest to, czy podnoszone przez te osoby zarzuty w stosunku do planowanego przedsięwzięcia są uzasadnione z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Weryfikacja tych zarzutów dokonywana jest w ramach merytorycznego rozstrzygania sprawy. Istotne jest bowiem to, aby właściciele działek sąsiadujących z terenem inwestycji mieli możliwość uczestniczenia w postępowania służącego wyjaśnieniu, czy wynikające z przepisów prawa ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową określonej działki zostaną zachowane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. , II OSK 237/16, publik. CBOSA.nsa.gov.pl).
Niesporne jest, że nie było kwestionowane przez strony i organ II instancji, że skarżącemu służy prawo własności do działki nr [...], bezpośrednio graniczącej z działką inwestycyjną nr [...]. Spółka wywodzi, że z zebranego materiału dowodowego wynikać ma, iż zamierzenie inwestycyjne w postaci masztu i umieszczonych nań anten wytwarzać będzie wiązki promieniowania, które są skierowane w kierunku linii kolejowej i nie wkraczają w granice działki skarżącego. Rzecz jednak w tym, że próżno takiego ustalenia doszukać się w motywach zaskarżonej decyzji, nie sposób takiej lokalizacji masztu i anten wywodzić także z treści decyzji organu I instancji, w tym zakresie decyzja lokalizacyjna ogranicza się do wskazania, że zamontowane zostaną dwie anteny, podano w niej mocy promieniowania izotropowo każdej z nich i określenia, że miejsca dostępne dla ludności znajdą się w odległościach większych niż 70 m liczonych wzdłuż głównych wiązek promieniowania każdej z anten. W załączniku graficznym do decyzji Wojewody nie określono miejsca, w którym maszt ten będzie zlokalizowany, a jako potencjalne miejsce jego umiejscowienia wskazano cały obszar działki nr [...]. Tym samym słusznie wywodził sąd pierwszej instancji, że bez uprzedniego przeprowadzenia rzetelnej oceny prawidłowości zakresu oddziaływania zamierzenia Spółki na środowisko podanego we wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej, w tym na nieruchomość skarżącego, organ II instancji nie był uprawniony do założenia z góry, że takie oddziaływanie nie będzie miało miejsca, a w konsekwencji do arbitralnego przyjęcia, że wszyscy odwołujący się nie mieli interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji lokalizacyjnej, wydanej dla przedmiotowej inwestycji, a co uniemożliwiło merytoryczne rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym.
Podobnie zwracający uwagę na ustalenia zawarte w "Karcie kwalifikacji przedsięwzięcia" skarżący kasacyjnie Minister eksponuje podane we wniosku inwestora parametry techniczne anten, a także przebieg głównych wiązek promieniowania tych anten, eksponuje iż doszedł do słusznego wniosku, że oddziaływanie planowanej inwestycji w postaci promieniowania elektromagnetycznego nie przekroczy granic działki, na której ma być usytuowana. Raz jeszcze przeto wypadnie zauważyć, że o kierunkach przebiegu głównych wiązek promieniowania anten przesądza przede wszystkim lokalizacja masztu i kierunek tychże anten określony w decyzji lokalizacyjnej, jak już uprzednio to wskazano obu tych elementów w decyzji organu I instancji nie określono. Obu tym zagadnieniom organ odwoławczy nie poświęcił większej uwagi, nie wyjaśniając ich, a koncentrując się na braku przymiotu stron u odwołujących się i negując, aby źródłem tego interesu mogły być unormowania zawarte w art. 140 K.c. i art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp. W tym zaś zakresie uwagę organu odwoławczego skupiły kwestie związane z wykonywaniem dojazdu przez skarżącego do swej posesji poprzez działkę inwestycyjną, możliwość dochodzenia ustanowienia służebności przez tę działkę czy utrata walorów ekonomicznych przez nieruchomości sąsiadujące z działką inwestycyjną, jako nie determinujące o statusie strony postępowania.
Nie może też mieć znaczenia, z punktu widzenia trafności analizowanego w tym miejscu zarzutu kasacyjnego Ministra, okoliczność tego rodzaju, że stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 lit. c Upzp, to inwestor we wniosku określa m. in. granice obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać oraz określa charakterystyczne parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Skoro właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winien dokonać analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych (art. 53 ust. 3 pkt 1 Upzp), słusznie sąd wojewódzki wskazywał na obowiązki organu odwoławczego w aspekcie z kolei dokonania analizy tego, czy istotnie przyjęte przez organ I instancji, w ślad za wnioskiem inwestora, (przy takiej, a nie innej treści decyzji lokalizacyjnej – uwaga Sądu), ustalenie iż odwołującym się nie przysługiwał przymiot stron postępowania, istotnie zasługiwało na uwzględnienie.
D. Nie jest także trafny zarzut Ministra naruszenia przepisów art. 133 § 1 i art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 28 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na błędnym ustaleniu na podstawie akt sprawy, że organ odwoławczy przyjął bezkrytycznie stanowisko inwestora i nie ocenił prawidłowości zakresu oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym na nieruchomość skarżącego. Wszystkie te zarzuty należy rozpoznać łącznie, albowiem pozostają w istocie ze sobą w związku.
Nie sposób podzielić stanowiska Ministra odnośnie naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 Ppsa w zw. z art. 28 i art. 80 K.p.a., tym bardziej, że wbrew dyspozycji art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa nie powołano uzasadnienia dla tak przytoczonej podstawy kasacyjnej. Zgodnie z art. 133 § 1 Ppsa sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy oznacza jedynie zakaz wyjścia przez sąd poza materiał znajdujący się w tych aktach, a przykładem naruszenia tego przepisu mogłoby być przyjęcie jakiegoś faktu nie znajdującego żadnego odzwierciedlenia w aktach sprawy, bądź też dowodu niedopuszczonego w trybie art. 106 § 3 i 5 Ppsa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., I OSK 2398/11, LEX nr 1216553). Okoliczności takie nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Sąd pierwszej instancji nie wyprowadzał oceny prawnej na podstawie materiału, którego nie ma w aktach sprawy, nie ustalał też samodzielnie stanu faktycznego sprawy w oparciu o dowody i fakty, które zaistniały po dniu wydania zaskarżonej decyzji i nie mogły być znane organowi, który wydał decyzję administracyjną, a co mogłoby stanowić naruszenie art. 133 Ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 2 grudnia 2010 r., I GSK 806/10, (LEX nr 744881) i z dnia 17 listopada 2011 r., II OSK 1609/10, (LEX nr 1132105), wyraził jednoznaczny pogląd, że "orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Art. 133 § 1 Ppsa nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a tym samym zaakceptowanie przez sąd, jako zgodnej z przepisami postępowania, oceny materiału dowodowego, dokonanej przez organ, oraz przyjęcie za prawidłowe ustaleń będących konsekwencją tej oceny, nie może stanowić jego naruszenia, nawet gdyby stanowisko sądu było w tym zakresie błędne". Podzielając to stanowisko za chybione przyjdzie uznać zarzut naruszenia art. 133 § 1 Ppsa za chybiony.
Wbrew twierdzeniom ze skargi kasacyjnej Ministra sąd wojewódzki nie naruszył art. 134 § 1 Ppsa, z którego to przepisu wynika, że sąd orzeka w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie ulega wątpliwości, że sąd pierwszej instancji orzekał w granicach wyznaczonych skargą A. M.
E. Nie są także trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w obu skargach kasacyjnych, a odnoszące się do niewłaściwego zastosowania przepisów art. 140 K.c. oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp, a polegające na przyjęciu przez sąd pierwszej instancji, że z przepisów tych można wywodzić źródło interesu prawnego skarżącego. O tym czy istnieje interes prawny danego podmiotu w sprawie o ustalenie warunków zabudowy przesądzają z jednej strony charakter, cechy i skutki planowanej inwestycji (w tym rodzaj, stopień i zakres możliwych uciążliwości) dla całego obszaru potencjalnego jej oddziaływania, z drugiej zaś strony treść przepisów prawa materialnego, które ze względu na parametry planowanej inwestycji i zasięg jej oddziaływania, mogą i powinny mieć zastosowanie w sprawie. Nie sposób przeto wykluczyć, że źródłem interesu prawnego strony może być przepis art. 140 K.c., na podstawie którego właściciel nieruchomości może domagać się ochrony prawnej. Stosownie bowiem do treści art. 140 K.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. Nie można przy tym pomijać także treści art. 144 K.c., wedle którego właściciel nieruchomości powinien przy wykonywaniu swego prawa powstrzymywać się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych. Obowiązkowi właściciela odpowiada – po stronie właścicieli nieruchomości sąsiednich – uprawnienie do egzekwowania tego ograniczenia. W zaskarżonym wyroku nie przesądzono przy tym, że skarżącemu taki przymiot bezwzględnie w sprawie przysługuje, skoro wytknięto naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa). Spółka podnosząc zarzut naruszenia tych przepisów prawa materialnego raz jeszcze eksponuje azymuty anten, jak to już uprzednio wskazywano brak ich określenia w decyzji lokalizacyjnej wyklucza wyprowadzanie prezentowanych w skardze kasacyjnej wniosku odnośnie wykluczenia z góry przymiotu strony u skarżącego. Tak samo należy ocenić argumentację zawartą w skardze kasacyjnej Spółki w aspekcie wpływu na ograniczenie w korzystaniu z dojazdu poprzez ul. [...], skoro w załączniku graficznym nie wskazano precyzyjnie miejsca lokalizacji spornego obiektu radiokomunikacyjnego.
Co się zaś tyczy art. 6 ust. 2 pkt 2 Upzp, to w zaskarżonym wyroku ograniczono się do sformułowania, wedle którego zgodzono się z poglądem pełnomocnika skarżącego, wedle którego źródła interesu prawnego odwołujących się upatrywać należało z jednej strony w przepisach kodeksu cywilnego (art. 140 K.c.), a z drugiej strony w przepisach Upzp – art. 6 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. Ten ostatni przepis nie może oczywiście stanowić przeto wyłącznego źródła interesu prawnego, jego treść natomiast dowodzi, że skarżący ma prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych.
F. W konsekwencji nie mogły odnieść skutku zarzuty Ministra odnośnie naruszenia przepisów art. 28 i art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Wbrew wywodom Ministra na organie II instancji ciążył obowiązek ustalenia statusu podmiotów, które wniosły odwołanie, a wszelkie braki w tym zakresie postępowania wyjaśniającego obciążały organ odwoławczy. Prawidłowo sąd wojewódzki uznał, że ocenę tego organu cechował pewien automatyzm i opieranie swych wywodów w istocie wyłącznie na informacjach inwestora, a ocena bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego była przedwczesna.
G. Z powyższych powodów i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargi kasacyjne.