II OSK 241/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSprawa dotyczyła skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie, który oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odmawiającą stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Pozwolenie to dotyczyło budowy pięciu zespołów po cztery budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej. Skarżący podnosili zarzuty naruszenia art. 156 K.p.a. poprzez uznanie, że istotne naruszenie przepisów prawa nie stanowiło podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Gdańskiego. W szczególności kwestionowano zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie odprowadzania ścieków i funkcji zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny, podzielając stanowisko WSA, uznał, że naruszenie przepisów planu miejscowego w zakresie odprowadzania ścieków (zbiorniki na ścieki zamiast podłączenia do oczyszczalni) oraz w zakresie funkcji zabudowy (zabudowa szeregowa na terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną) nie miało charakteru rażącego. Sąd podkreślił, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu oraz skutki niemożliwe do zaakceptowania. Wskazano, że inwestor podjął działania zmierzające do podłączenia inwestycji do sieci kanalizacyjnej, a interpretacja przepisów dotyczących funkcji zabudowy i wielkości działek budowlanych nie była jednoznaczna. Sąd uznał również, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów K.p.a. przez organy administracji nie były uzasadnione. W konsekwencji, NSA oddalił skargę kasacyjną.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście planów zagospodarowania przestrzennego oraz definicji budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej.
Dotyczy specyficznych przepisów planu miejscowego i stanu faktycznego sprawy.
Zagadnienia prawne (3)
Czy naruszenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odprowadzania ścieków i funkcji zabudowy może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli naruszenie nie ma charakteru rażącego.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że naruszenie planu miejscowego w zakresie odprowadzania ścieków (zbiorniki zamiast podłączenia do oczyszczalni) oraz funkcji zabudowy (zabudowa szeregowa na terenie pod zabudowę jednorodzinną) nie spełniało przesłanek rażącego naruszenia prawa, ponieważ inwestor podejmował działania naprawcze, a interpretacja przepisów planu była niejednoznaczna.
Jakie są kryteria rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Rażące naruszenie prawa występuje, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu oraz skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności.
Uzasadnienie
Sąd podkreślił, że nie każde naruszenie prawa, nawet oczywiste, jest rażące. Kluczowe są skutki naruszenia, które muszą być nie do zaakceptowania w praworządnym państwie. Wątpliwości interpretacyjne co do przepisu wykluczają jego rażące naruszenie.
Czy budynki mieszkalne w zabudowie szeregowej, posadowione na wspólnej płycie fundamentowej, mogą być uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne w rozumieniu art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli każdy segment stanowi konstrukcyjnie samodzielną całość.
Uzasadnienie
Sąd, powołując się na orzecznictwo, stwierdził, że wspólna płyta fundamentowa nie wyklucza samodzielności konstrukcyjnej poszczególnych budynków w zabudowie szeregowej, o ile każdy segment jest odrębnym budynkiem z własną konstrukcją dachową i wejściem.
Przepisy (14)
Główne
u.p.b. art. 35 § ust. 1 pkt 1 lit. a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
k.p.a. art. 156 § § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Pomocnicze
u.p.b. art. 32 § ust. 4 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
u.p.b. art. 33 § ust. 2 pkt 2 i 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
k.p.a. art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 107 § § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 77 § ust. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 75 § ust. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
k.p.a. art. 12
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
P.p.s.a. art. 183 § § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 182 § § 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.p.b. art. 3 § pkt 2a
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
u.p.b. art. 3 § pkt 2
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane
Argumenty
Skuteczne argumenty
Naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie odprowadzania ścieków nie było rażące, ponieważ inwestor podejmował działania zmierzające do podłączenia do sieci kanalizacyjnej. • Naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie funkcji zabudowy (zabudowa szeregowa na terenie pod zabudowę jednorodzinną) nie było rażące, gdyż interpretacja przepisów planu była niejednoznaczna, a budynki spełniały definicję budynków jednorodzinnych. • Naruszenie przepisów dotyczących miejsc postojowych i minimalnej wielkości działek nie było rażące z uwagi na niejasności interpretacyjne przepisów planu. • Zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. przez organy administracji nie były uzasadnione.
Odrzucone argumenty
Decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego i K.p.a., w szczególności w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Godne uwagi sformułowania
o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki wywołane decyzją, które są niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. • Nie każde – nawet oczywiste – naruszenie prawa może być uznane za rażące, a tryb stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej nie może stanowić kolejnego trybu weryfikacji decyzji. • budynek mieszkalny jednorodzinny należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość
Skład orzekający
Tomasz Zbrojewski
przewodniczący
Grzegorz Czerwiński
sprawozdawca
Mirosław Gdesz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja pojęcia rażącego naruszenia prawa w kontekście planów zagospodarowania przestrzennego oraz definicji budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznych przepisów planu miejscowego i stanu faktycznego sprawy.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii interpretacji przepisów Prawa budowlanego i planów miejscowych, co jest istotne dla praktyków prawa budowlanego. Wyjaśnia, kiedy naruszenie planu jest na tyle poważne, by skutkować nieważnością decyzji.
“Kiedy naruszenie planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do nieważności pozwolenia na budowę? NSA wyjaśnia kryteria.”
Sektor
budownictwo
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.